Chapter9. ท่าทางคุกคาม

เสียงหวังหมิ่นตะโกนเรียกทำให้บุรุษในชุดดำชะงักไป เขาปล่อยมือจากลกคอของนางแล้วกระโดดหายไปอย่างรวดเร็ว  หญิงสาวเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้น  นางหอบหายใจแรงจนต้องยกมือขึ้นกุมอก

“คุณหนู!”  หวังหมิ่นตะโกนแล้วรีบวิ่งเข้ามาหาเขาประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน  “คุณหนูมาทำอะไรที่นี่เจ้าคะ”

“เมื่อครู่...” หลินอวี้เจินพูดตะกุกตะกักแต่พอเหลียวมองรอบข้างก็ไม่เห็นชายในชุดดำคนนั้นแล้ว

“คุณหนูหลงทางหรือเจ้าคะ”  หวังหมิ่นโอบหญิงสาวมากอดและปลอบโยน

หลินอวี้เจิงพยายามจะอธิบายแต่นางรู้สึกหวาดกลัวหนักขึ้น 

“ตัวสั่นเชียว...คุณหนูคงเสียขวัญมากเลย รีบกลับบ้านเถิดเจ้าค่ะ”    

หวังหมิ่นประคองหญิงสามออกมาจากตรอกเล็กๆ นั่น  แต่หลินอวี้เจินอดเหลียวมองไปอีกครั้งไม่ได้       แววตาเมื่อครู่เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน         เรื่องนี้ต้องไม่ใช่ความบังเอิญเป็นแน่ราวกับว่ามีความแค้นที่ยากจะให้อภัย

แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ? เรื่องอะไรกัน!

            ในที่สุดหลินเหิงอี้ก็ล้มป่วยจริงๆ 

หลินเหิงอี้เป็นคนแข็งแรงแทบไม่เคยล้มป่วยเลย แต่คราวนี้ถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อ  โชคดีที่พ่อบ้านหานตงกลับมาจากไปฝั่งศพมารดาและยังมีหลินอวี้เจินที่คอยดูแลกิจการแทนหลินเหิงอี้ชั่วคราว

            “ไม่ได้พบคุณหนูนานแล้ว สบายดีหรือขอรับ”  พ่อบ้านหานตงทักทาย เขาเคยพบหญิงสาวหลายครั้ง ด้วยบางคราวหลินเหิงอี้ใช้ให้เขาไปทำธุระที่จู้หยาง 

            “ข้าสบายดี”  นางส่งยิ้มเล็กน้อย

            “โชคดีที่มีคุณหนูอยู่ดูแลงานต่างๆ แทนนายท่าน”   แม้เคยพบกันไม่บ่อยครั้ง แต่เคยอธิบายเรื่องการค้าขายกับนาง หญิงสาวเป็นคนหัวไว อธิบายเพียงครั้งเดียวก็เข้าใจ และแม้บิดาจะเป็นอาจารย์สั่งสอนศิษย์ในสำนักศึกษาของตนเอง  แต่สำหรับหลินอวี้เจินนั้นมีชอบการค้าขาย นายเคยแต่งกายเป็นชายมายืนเคียงข้างหลินเหิงอี้เพื่อดูคนงานขนถ่ายสินค้า

หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจเบาๆ เหลือบตามองท่านลุงใหญ่ที่หลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา แม้มีบ่าวไพร่คอยรับใช้แต่ก็เหมือนอยู่คนเดียว ไม่มีภรรยาหรือบุตรอยู่เคียงข้าง ยามเจ็บป่วยอยู่ไกลบ้านเช่นนี้ช่างโดดเดี่ยวยิ่งนัก 

“ออกไปคุยกันข้างนอกเถิด พี่หวังหมิ่น รบกวนดูท่านลุงใหญ่แทนข้าด้วย”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

พ่อบ้านหานตงเดินออกมาพร้อมกับหลินอวี้เจิน  หญิงสาวเดินมาถึงห้องทำงานของท่านลุงใหญ่ พ่อบ้านรอจนเด็กรับใช้นำน้ำชาเข้ามาแล้วออกไปแล้วจึงเอ่ยกับหญิงสาว

“ดีจริงที่ครั้งนี้มีคุณหนูอยู่ที่นี่”

“ท่านลุงใหญ่เคยล้มป่วยมาเช่นนี้มาก่อนหรือไม่”  นางถามเพราะปกติท่านลุงใหญ่ไม่ค่อยได้กลับไปจู้หยาง  แต่ทุกครั้งที่พบหน้าก็ไม่เคยเห็นแววอ่อนล้าเช่นนี้  แม้ท่านหมอจะแจ้งว่าล้มป่วยครั้งนี้เพราะโหมงานหนักจนร่างกายรับไม่ไหว  แต่หลินอวี้เจินอดกังวลไม่ได้ว่าจะมีโรคแทรกซ้อน  คนไม่เคยล้มป่วย เมื่อเจ็บป่วยครั้งหนึ่งมันทรุดลงหนักและรักษาหลายวัน นางจึงสั่งให้คนเชิญหมอมาตรวจอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ

“ไม่มีขอรับ อาจมีอ่อนเพลียบ้างแต่ไม่เคยถึงกับล้มป่วยเช่นนี้”   พ่อบ้านหานตงก็กังวลใจไม่แพ้กัน

“ดีแล้วที่พ่อบ้านกลับมาพอดี ข้าคนเดียวเกรงจะดูแลกิจการแทนท่านลุงใหญ่ไม่ไหว” 

นางได้แต่โคลงศีรษะไปมา  หากไม่ได้มานั่งดีดลูกคิดทำบัญชีซื้อขายด้วยตนเอง นางคงไม่รู้ว่าท่านลุงมีเงินมากเพียงใด มิน่าเล่าท่านลุงรองถึงพยายามให้ท่านลุงใหญ่แต่งงานใหม่กับญาติทางฝั่งภรรยาของท่านลุงรอง  ซ้ำยังเพียรส่งหญิงสาวมาปรนนิบัติรับใช้ แต่ท่านลุงใหญ่ปฏิเสธไปเสียหมดสิ้น  แท้จริงกิจการของลุงรองนั้นเป็นของท่านลุงใหญ่ทั้งหมด  ท่านลุงรองเพียงแค่ดูแลคุมสาขาทางจู้หยางเท่านั้น

มีทรัพย์มากหากแต่ไม่รู้จักทำให้งอกเงย สักวันย่อมหมดไป

หลินอวี้เจินตระหนักถึงข้อนี้แล้วก็ถอนหายใจอีกครั้งครา

“ขอถามพ่อบ้านหานตงสักเรื่องเถิด”  นางตัดสินใจเอ่ยปากออกไป “ท่านลุงมีใครในใจหรือไม่”

“คุณหนูถามเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรขอรับ”  พ่อบ้านหานตงออกจะประหลาดใจกับคำถามนี้นัก

“โดยส่วนใหญ่ บุรุษจะสร้างเนื้อสร้างตัวก็เพื่อครอบครัวหรือคนรัก แต่หลังจากภรรยาของท่านลุงใหญ่ตายจากก็สิบกว่าปีแล้ว ไม่เห็นวี่แววจะแต่งงานใหม่  แต่ท่านลุงใหญ่กลับทุ่มเทแรงกายและใจให้กับการสร้างกิจการของตน  ซ้ำยังแทบไม่กลับบ้านที่จู้หยาง  ปล่อยท่านลุงรองเก็บเกี่ยวผลประโยชน์แทบหมดสิ้น  ข้าอดคิดไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วท่านลุงใหญ่อาจมีใครในใจที่ไม่อาจเอื้อมอยู่ที่ตันหยางนี้ก็เป็นได้”

“เรื่องนั้น...บ่าวเองก็ไม่แน่ใจนัก”  เอ่ยจบตามด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วล้วงมือไปหยิบกุญแจวางลงบนโต๊ะหน้าหญิงสาว  “นี่เป็นกุญแจห้องคลังของนายท่าน  ระหว่างที่นายท่านพักรักษาตัว คุณหนูรับไปดูแลเถิดขอรับ”

“พ่อบ้านหานตง!”  หลินอวี้เจินส่ายหน้าไปมา “ข้ามิได้ไม่เชื่อใจพ่อบ้าน เพียงแค่สงสัยจึงสอบถามเท่านั้น”

“บ่าวเพียงแค่...”  พ่อบ้านหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยต่อ “...ถ้าคุณหนูเข้าไปดูในห้องคลังของนายท่าน  อาจจะพบคำตอบก็ได้ขอรับ”

“เช่นนั้น”  นางเม้มริมฝีปากครุ่นคิด “ข้าขอรับกุญแจนี้ไว้จนกว่าท่านลุงใหญ่จะแข็งแรงดีก็แล้วกัน”

“ขอรับคุณหนู”

หญิงสาวมองจนพ่อบ้านออกไปพ้นสายตาแล้ว นางจึงหยิบกุญแจขึ้นมาพลิกดูไปมา  หลินอวี้เจินไม่ได้บอกผู้ใดเรื่องที่เกิดขึ้นกับนางในตรอกเล็กๆ นั่น  เพราะหลังจากกลับมาก็พบว่าท่านลุงใหญ่ล้มป่วย นางไม่ต้องการสร้างความกังวลให้ผู้อื่น   นางมาเมืองตันหยางเป็นแรกแทบไม่รู้จักผู้ใดเลย อาจเป็นการเข้าใจผิดก็เป็นได้

ท่าทางคุกคามของชายผู้นั้นทำให้ร่างบอบบางสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่  พยายามข่มความหวาดกลัวที่คุกคามจิตใจ  นางต้องหาสิ่งอื่นทำเพื่อหยุดความคิดของตนเอง

หลินอวี้เจินยื่นมือไปกำกุญแจแล้วลุกขึ้นยืน  นางเดินอย่างไม่เร่งร้อนไปที่ห้องคลังของท่านลุงใหญ่  เสียงไขกุญแจดังขึ้นก่อนที่นางจะผลักบานประตูหนาหนักเข้าไป  นางกวาดตามองไปรอบๆ  หญิงสาวไม่คิดว่าท่านลุงใหญ่ที่โผงผางจะชอบสะสมแจกันหยกหรือเครื่องประดับนัก   

แต่นางจำได้ว่าหลายปีก่อนนั้น หลังจากท่านลุงใหญ่รู้ว่านางชอบวาดภาพ เมื่อใดที่เดินทางไปต่างถิ่นมักซื้อสมุดภาพหรือภาพวาดมาฝากนางเสมอ หลายครั้งที่เป็นสมุดภาพแปลกตา ท่านลุงใหญ่เล่าว่าขอแลกเปลี่ยนกับคนในคาราวานค้าขายที่เดินทางมาจากดินแดนต่างๆ เช่นฝอหลิน,ปอซือ  ท่านลุงใหญ่ไม่รู้เรื่องงานศิลปะนัก   จะว่าไปการที่ลูกหลานชาวนาพยายามอย่างสุดความสามารถ  จนเป็นพ่อค้าที่มีทรัพย์สมบัติได้อย่างนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย  บิดาของนางแม้ไม่ค่อยพูดถึงท่านลุงใหญ่นัก แต่ก็เปรยกับนางอยู่เสมอว่าท่านลุงใหญ่ใหญ่เป็นคนมุมานะและอดทน  ครอบครัวของเราเป็นหนี้บุญคุณท่านลุงใหญ่