เด็กของเฮีย

หัวใจของฉันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ฉันว่าฉันเป็นคนที่ตรงไปตรงมาที่สุดแล้ว ไม่เคยคิดเลย ว่าเขาจะตรงยิ่งกว่า 'ฉันไม่ชอบคำว่าฉัน ฉันชอบคำว่าหนูมากกว่า..' ยิ่งนึกถึงคำพูดเขาขึ้นมา ใบหน้าของฉันก็ยิ่งร้อนผ่าว แทบไม่เก็บอาการ "นะ หนูไม่ถนัดงานแบบนั้นหรอกค่ะ หนูพึ่งจะอายุยี่สิบสี่ปีเองนะคะ หนูยังเรียนหนังสือไม่จบด้วยซ้ำ คุณให้หนูทำงานอื่นไม่ได้เหรอคะ" ถึงกับต้องรวบรวมความกล้า กว่าจะได้พูดออกไป แต่ทว่า เขากลับหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ "แม่บ้านที่นี่ อยู่ที่นี่มาราวๆยี่สิบปี เธอจะให้ฉันไล่พวกเขาออก แล้วให้เธอมาทำงานแทนอย่างนั้นเหรอ อย่างป้าแม่บ้านที่ออกไปต้อนรับเธอ อายุอานามน่าจะรุ่นๆของพ่อเธอด้วยซ้ำ รู้หรือเปล่า ว่าเธอกำลังบีบให้เขาตกงาน" "นะ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคะ" อาการร้อนใจแทรกผ่านเข้ามา ฉันมองเลยไปที่ป้าแม่บ้านคนนั้น ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ แน่นอนว่า ท่านอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเรากำลังคุยอะไรกัน แต่ถ้าท่านจะมาตกงานเพราะฉัน มันก็คงไม่ใช่เรื่องที่ดีเช่นกัน "คุณคะ คือหนู" "เป็นเด็กของฉัน ฉันส่งเธอเรียนได้ด้วยนะ" ดวงตากลมกระพริบปริบ อ้าปากค้างเหวอ รับฟังในสิ่งที่เขาพึ่ง

'เป็นเด็กดีแล้วกันนะ เชื่อฟังคุณเขา อย่าขัดใจ อย่าทำให้เขาไม่พอใจ แล้วทุกอย่างมันจะดีเอง' ฉันทวนคำพูดของป้าแม่บ้าน หลังจากที่เดินมาหยุดยืนที่หน้าห้องนอนของเจ้านาย ตามคำสั่งของ 'ศุภกร' ซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทของเจ้าของบ้าน ฉันถอดถอนหายใจออกมาหนักๆ จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าให้เต็มปอด เอาเถอะ ไหนๆนี่มันก็คืองานของฉัน สิ่งไหนที่ทำ แล้วมันทำให้ฉันและพ่ออยู่รอด ฉันก็คงต้องทำ หากฉันไม่ทำ หากฉันไม่ช่วย ก็คงไม่มีใครช่วยพ่อของฉันได้ก๊อก ก๊อก ก๊อก~ มือเรียวยกขึ้นเคาะประตูเป็นจังหวะ แล้วจากนั้นไม่นาน เสียงของคนที่อยู่ด้านในก็เล็ดลอดออกมา"เข้ามา" เสียงทุ่ม ส่งผลให้หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวอย่างหนัก ทราบและเข้าใจดี ว่าหน้าที่ที่ฉันต้องทำ มันคืออะไรแกร๊กก~ ขาเรียวสั่นน้อยๆ เมื่อความเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในห้องนอนหรูกระทบกับร่าง ฉันยกมือขึ้นมาลูบที่ใบหน้าของตัวเองเป็นเชิงเรียกสติ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาอีกคน ซึ่งหันหลังให้ฉัน โดยที่มือของเขากำลังปลดกระดุมเสื้อ"คุณภาคย์ มะ มีอะไรให้หนูรับใช้เหรอคะ" ฉันเหลือบตามองเวลาบนนาฬิกาแขวนผนัง ตีสาม ตีสามนี่น่ะเหรอ ที่เขาให้คนไปตามฉันมาขวับแล้วจากนั้นไม่นา

เป็นอีกครั้ง ที่ร่างของฉันถูกดึงให้เข้าไปแนบชิดมากกว่าเก่า ใบหน้าของเราห่างกันแค่คืบ ฉันเลือกที่จะเอียงหน้าหลบ เมื่อปลายจมูกโด่ง เฉียดโดนที่ปลายจมูกของฉันอย่างจงใจ กลิ่นลมหายใจหอมๆตามแบบฉบับของผู้ชาย อีกทั้งชีวิตนี้ ฉันยังไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหน มันทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง กลัวไปหมด กลัวไปเสียทุกอย่าง หากแต่สิ่งที่ทำให้ฉันยังนิ่งอยู่แบบนั้น เห็นจะเป็นเพราะคำว่า 'ทำใจ'เส้นขนอ่อนทั่งร่างลุกซู่ เมื่อยามที่ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดที่กกหู ยิ่งฉันพยายามเบือนหน้าหนี มันยิ่งเป็นการเกยทับร่างของอีกคน จนฉันแนบชิดกับเขามากกว่าเดิม"แชมพูสระผมที่เธอใช้ หอมดีนะ ฉันชอบกลิ่นนี้ ไว้จะสั่งให้คนซื้อยี่ห้อนี้มาไว้ติดบ้านไว้ให้ก็แล้วกัน" ฉันเลือกที่จะไม่ออกความเห็นกับคำพูดประโยคนั้น ไม่ใช่แค่เขาหรอก ที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายของฉัน หากแต่ฉัน ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายของเขาเช่นกัน"ทำรอยได้ไหม" ฉันรีบหันกลับไปมองที่เขาโดยไว และปลายจมูกเชิดรั้นก็เฉียดโดนปลายจมูกของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ"นะ หนูยังเรียนอยู่นะคะ หะ หากมีรอย มันจะน่าเกลียดเอานะคะ" เขาเลือกที่จะยกยิ้มออกมาหลังจากที่จบประโยคของฉัน"งั้นจ

เขาเพียงแต่หันมาออกคำสั่ง ก่อนจะเดินไปคว้าชุดคุมอาบน้ำมาสวมใส่ พลางถืออีกตัวมาวางไว้สำหรับฉัน จากนั้นเขาก็เลือกเดินออกไปน้ำตาเม็ดโตรินไหล ฟันสวยคมบดเข้าหากันแน่น โกรธแค้นในโชคชะตา ในขณะที่มือบางภายใต้อ่างอาบน้ำ บีบทึ้งที่ขาตัวเองสุดแรงเพียงแค่ได้ยินในสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นพูดฉันก็เจ็บใจ โกรธตัวเองที่ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ หากแม้พยายามคิดที่จะถอดใจ แล้วเดินถอยออกมาหาทางใหม่ แล้วทางไหนล่ะ ที่ฉันมีสิทธิ์เลือกได้ เงินทองไม่ใช่ของที่หาได้ง่ายๆ ฉันยอมสู้ตาย เพื่อให้ผู้ชายเพียงคนเดียวที่สำคัญที่สุดในชีวิตอย่างพ่อปลอดภัย ฉันยอมสู้เพื่อท่านสุดใจ หากแต่ฉันไม่มีเวลา ไม่มีโอกาสได้สู้เท่านั้นเองการพนันเป็นของร้อน ใครที่หลุดเข้าไปในภวังค์ของมัน ชีวิตมันก็มีแต่ฉิบหาย ฉันไม่สามารถดิ้นรนเพื่อรักษาศักดิ์ศรีที่มีได้ หากฉันรักษาศักดิ์ศรีที่มี จุดจบของบิดาของฉันหรือแม้แต่ฉัน ก็คงตายแล้วหากต้องตาย แลกกับการมีศักดิ์ศรี ฉันคงเลือกทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไป หากมีใครมองว่าฉันไร้ค่า ไร้ศักดิ์ศรี ฉันก็คงต้องเลือกที่จะไม่แคร์ เพราะชีวิตนี้ฉันมีแค่พ่อ หากมีศักดิ์ศรีไม่มีพ่อ ฉันก็คงต้องมีศักดิ์ศรีอย่างค