Mag-log inเธอปลอมตัวไปทำงานแทนน้องสาวบนเรือสำราญ แต่กลายเป็นเดินเข้าสู่วังวนแห่งความพิศวาส มิคาอิล หนุ่มรัสเซียผมน้ำตาลแดง ไฟรักดั่งเปลวเพลิง เธอทำให้เขารู้สึกเหมือนผ้าขี้ริ้ว คนรัสเซียชำระแค้นของเขาเสมอ แม้ว่าต้องยอมเป็นชู้!! “เจ็บมากไหม” “ค่ะ” “ครั้งหน้าไม่เจ็บแล้ว” “ครั้งหน้า?” “ใช่ น่าจะอีกไม่ถึงชั่งโมง” บุษบาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เจ็บแปลบเนื้อด้านในจนนิ่วหน้า ผมยาวสยายคลุมลงปกปิดเนื้อทรวงบางส่วนดูน่าหลงใหล มิคาอิลขยับปัดปอยผมออก คลึงเคล้นทรวงอกงามตรงหน้า “มันเร็วไป ฉัน ฉัน เจ็บ” “ไม่หรอกคนดี ไม่เจ็บแล้วเชื่อผม ไปอาบน้ำกันไหม” “อาบน้ำ?” มิคาอิลขยับลุกขึ้นนั่งประคองหน้าหวานไว้รับจูบ “คุณพูดทวนคำแบบนี้เสมอหรือแพรี่” “พูดทวนคำ?” เขายิ้มมุมปากขณะกำลังจูบปากเธอ ดึงร่างเล็กให้ลุกขึ้นเดินตามไปห้องน้ำ คงจะยังอีกสักพักกว่าที่เขาจะหมดแรง น่าเสียดายที่เมื่อหัวค่ำเพื่อนสองคนขอแบ่งถุงยางอนามัยไปด้วย ทำให้เขาเหลือเพียงชิ้นเดียวและได้ใช้มันไปแล้ว แต่ไม่เป็นไร ไหน ๆ เขาปลอดภัย ส่วนเธอยิ่งกว่าใสสะอาด ก็เอาสดไปเลยแล้วกัน
view more“จะไปไหนน่ะ”ต้นรักเงยหน้าขึ้นจากข้าวสวยร้อนราดด้วยแกงกระหรี่ญี่ปุ่น ตากลมโตแก้มยุ้ยออกขณะเคี้ยวข้าว ข้อดีของเรือสำราญขนาดยักษ์คือพนักงานหลากหลายเชื้อชาติ อาหารการกินเองก็หลากหลายตามไปด้วย“คริสชวนไปดูการแสดงดนตรีคืนนี้ที่ฮอลล์”“คริส!! คริส! ระวังนะแพรี่ เวนดี้เขาจ้องคริสอยู่”บุษบาจิ้มผักสดเข้าปากมองหน้าเพื่อนใหม่ที่กำลังพยักเพยิดใบหน้ากลมไปทางผู้หญิงท้ายห้อง“โน้น เวนดี้กับผองเพื่อน ก๊วนสาวสวยประจำเรือชาวอเมริกันเหมือนคริส”“เขาสวยดีนะ”“แน่ล่ะ คงหมดเงินไปเยอะถึงได้สวยขนาดนี้ อีกอย่างหล่อนน่ะคลั่งไคล้บอสใหญ่อย่างกับอะไร บอสเดินผ่านไม่ได้เลยต้องร้องทัก”“บอสใหญ่ มิคาอิลน่ะเหรอ”“ใช่ อย่าเรียกแต่ชื่อสิ เรียกบอสใหญ่น่ะดีแล้ว แต่แม่เวนดี้ไม่ได้ขึ้นเตียงกับบอสง่าย ๆ หรอก คิวยาวไปหลายปี”“คิวยาว?”“ใช่แล้ว คราวก่อนเวนโรซ่า ไม่กี่วันถัดมาเป็นนางแบบฮ่องกงที่ชื่อซานดราแล้ว”&ldqu
การทำงานในแผนกเบเกอรี่สำหรับเด็กใหม่อย่างบุษบาไม่มีอะไรมาก ในแต่ละวันเธอต้องเตรียมชั่งแป้งตามสูตรส่วนผสมที่มาร์ทามอบหมายให้ในแต่ละวัน ซึ่งมีการหมุนเวียนเปลี่ยนไม่ซ้ำยกเว้นเบเกอรี่จำพวกขนมปังที่ต้องทำยืนพื้นเหมือนเดิมทุกวันบุษบาเดินทุบไหล่ออกมาจากแผนกเมื่อเวลาบ่ายสามโมง ยังอีกสองชั่วโมงจะเวลาอาหารเย็น ซึ่งนัดต้นรักไว้โรงอาหารพนักงานชั้นล่างเธออยู่บนเรือสำราญมาแล้วห้าวัน เรือลำใหญ่ยังจอดเทียบท่าฮ่องกง ตารางการเดินเรือออกจากท่าเรือแห่งนี้อีกสองวัน แล้วกลับไปสิงคโปร์ไม่รู้ว่าบุษบาจะโล่งใจหรือหนักใจดีในเมื่อเธอยังไม่เจอมิคาอิล แต่จากที่ต้นรักเล่าให้ฟังบอสหนุ่มเพิ่งลงเรือมาได้ไม่กี่วัน ร่างระหงเดินจนเกือบถึงห้องจึงได้ยินเสียงเรียก“เลน่า”หน้าหวานเหลียวกลับไปมองเจอคริสโตเฟรอ์กำลังเดินมาใกล้พร้อมรอยยิ้มอย่างที่คิดว่าตัวเองหล่อที่สุดอย่างชายอเมริกันผมสีบลอนด์“ไฮคริส”“จังหวะดีจริง ๆ ผมได้เจอคุณ”“มีอะไรไหม”“ผมอยากชวนคุณขึ้นไปนั่งเล่นด้านบนคืนนี้ มีการแสดงของนักด
บุษบากระพริบดวงตาหวานถี่ปรือตาขึ้นเมื่อลำแสงยามสายพาดผ่านลอดผ้าม่านหนาหนักเข้ามา ร่างกายสาวปวดเมื่อยไปทั่วตัว อ่อนแรงดั่งออกกำลังกายอย่างหนักมาหลายชั่วโมง ขยับตัวดึงแขนคนร่างโตออกจากเอว พลิกหน้ากลับไปหายามหลับบอสใหญ่ของอุณากรรณดูหน้าเด็กลง และในยามเช้าเธอมองเห็นทุกสิ่งชัดเจนขึ้นเขานอนตะแคงหันหน้ามาทางเธอ นิ้วเรียวยกขึ้นปัดปอยผมสีน้ำเข้มออกแดงพ้นหน้าผาก ไล้ปลายนิ้วไปตามแนวขนคิ้วสีเข้มดกหนา จมูกโด่งสันปลายงุ้มเล็กน้อย ร่องปากชัดเจน ขยับปลายนิ้วถี่ตรงรอยบุ๋มบนคางเหลี่ยมสากระคายไรหนวดบางเบาเธอลูบริมฝีปากล่างหนา เพ่งมองพิจารณา ปากสีเข้มกว่าใบหน้า ร่างเล็กขยับเข้าไปใกล้ ไล้มือไปตามแนวรอยกรามแกร่งสู่ลำคอ“ถ้าขยับไปอีกนิด เช้านี้แพรี่จะไม่ได้พักนะคนดี”ร่างเล็กสะดุ้งตกใจ เธอกำลังเพลิดเพลินไปกับเนื้อแกร่งสีเข้มดั่งภูผาจนไม่สังเกตว่าเขาตื่นขึ้นมาแล้วดวงตาคมเข้มเล็กกว่าชายชาวยุโรปทั่วไป เรียวเล็กยาวไปทางหางคิ้ว เขากระพริบตาปรับแสงก่อนจะลืมเต็มตา ประกายสีน้ำตาลอ่อนว่ายามค่ำเพราะต้องแสงอาทิตย์เกิดแฉกสีแปลกตาจนบุษบาจับจ้องหลงมองอยู่นานมิคาอิลปัดปอยผมออกจากกรอบหน้าหวานตรงหน้า เขาตื่นเต็มตาเมื่อ
ดวงตากลมโตดั่งกวางบนใบหน้าหวานจดจ้องหน้าเขานิ่ง เกร็งร่างรับ ร่างใหญ่ขยับท่อนร้อนอุ่นจัดไปทางปากทาง ถูไถหาทางเข้าจนเจอแล้วขยับดัน แต่ไม่เข้านัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคมกริบก้มมองสบดวงตากวางไหวระริก เธอกัดริมฝีปากแน่นใบหน้าแดงก่ำ เขาเอื้อมมือลงเปิดปากทางจ่อปลายป้านอีกครั้งแล้วดัน“คุณแคบมากแพรี่ ทำไมแคบแบบนี้”“ฉัน ฉัน อื้อ”สะโพกสอบขยับดันเข้าแล้วออกให้ทางรักคุ้นเคยและเปิดออก ขยับดันจนเข้าอีกหมดหัวก่อนจะหยุดนิ่ง“คุณ อื้อ ค่อย ๆ อือ อ่า เจ็บ”“แพรี่ คุณไม่เคย คุณบริสุทธิ์”สีหน้างงงวยในคราแรกของชายร่างโตด้านบนทำให้บุษบาร้อนใจ เธอขยับตัวเสียดสีเอื้อมมือโน้มท้ายทอยเขาลงมา“ค่ะ คุณเป็นคนแรก”ดวงตาคมกล้าเจิดจ้าขยับกระแทกเข้าครั้งเดียวจนมิด ผ่านทะลุปราการเยื่อแสนบาง ร่างเล็กสะดุ้งครางมือจิกบนบ่ากำยำร่องรักถูกแยกออก กายสาวดั่งถูกแหวกออกด้วยการชำแรกของกายแกร่งลำใหญ่ เธออึดอัดภายใน เจ็บ แต่รู้สึกดีร่างโตเริ่มขยับเขาถอนออกจนเกือบสุดกระแทกเข้าแน่นด้วยแรงส่ง โจนจ้วงต่อเนื่อง“แพรี่ รู้อะไรไหม ผู้ชายรัสเซียเป็นผู้ชายหัวโบราณ”ดวงตาหวานซึ้งหรี่ปรือ กายสาวเสียวสะท้านจนไม่อาจเข้าใจสิ่งที่เขาพูด ร่างเล็ก





