ดอกไม้ในมือมาร

‘แม้นแผ่นดินสิ้นชายที่พึงเชย  อย่ามีคู่เสียเลยจะดีกว่า’

จู่ ๆ บุษบาพลันนึกถึงถ้อยคำประชดประชันเหน็บแหนมปนร้อนรุ่มใจที่อิเหนาใช้เล็บจิกเขียนฝากจารึกไว้บนกลีบดอกไม้จนกลายมาเป็นสุภาษิตสอนหญิงที่นิยมกันทุกวันนี้ ยามมองไปลานเต้นรำเบื้องหน้า

เสียงเพลงบรรเลงหวานชื่นยามคู่บ่าวสาวเยื้องย่างเต้นรำกลางฟลอร์ เจ้าสาวในชุดแต่งงานหรูหราร่างระหงพลิ้วไหวสะบัดตัว อ้อมแขนแข็งแรงตวัดรวบเอวกิ่วพาหมุนรอบ ทั้งคู่ต่างสบตาอมยิ้มให้กันอย่างหวานชื่น

แขกในงานวันนี้มากถึงเกือบห้าร้อยคนกลางสวนขนาดใหญ่ของโรงแรมชื่อดัง บรรยากาศโดยรอบชื่นมื่นยิ้มแย้ม ภายในงานตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีขาวซึ่งเป็นดอกไม้โปรดของเจ้าสาว ห้อยระโยงระยางเป็นโค้งซุ้มทางเดินสำหรับให้แขกในงานได้แวะถ่ายรูป

“น้องสาวของแพรสวยเหลือเกิน”

เสียงแม่รสากระซิบข้าง ๆ น้ำเสียงสั่นเครือปลื้มปีติ ใบหน้ากระจ่างใส บุษบาพยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าเปล่งปลั่งแต้มรอยยิ้ม

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่น้องสาวฝาแฝด อุณากรรณ เกษมจิตต์วัฒน์แต่งงานกับพี่เพลิง หรือ อัคคี ภิชญ์ภัทรโสภา เจ้าพ่อน้ำเมาบริษัทยักษ์ใหญ่ หลังจากวุ่นวายมาพอสมควร

เธอมองน้องสาวในชุดเจ้าสาวสีขาวทรงพอดีเกาะอกตัวสั้นมีผ้าโปร่งระบายด้านหลังยาว เรียบแต่หรูหราด้วยเนื้อผ้าและดีไซน์จากแบรนด์ชั้นนำ เกล้าผมตกแต่งด้วยมงกุฎเพชรไม่ใหญ่มากนักดั่งเจ้าหญิง สวมถุงมือสีขาวยาวถึงข้อศอก เข้าคู่กับเจ้าบ่าวร่างสูงใหญ่หน้าเข้มในชุดทักซิโดสีขาวเช่นกัน วันนี้เจ้าบ่าวยิ้มกว้างจนไม่เหลือเค้าพายุร้ายเมื่อสามเดือนก่อน

บุษบาหัวเราะกับตัวเองเมื่อภาพอลวนสลับตัว พลันนึกไพล่ไปว่าถ้าอุณากรรณไม่กลับมาจากสิงคโปร์เพื่อมาสลับตัวช่วยเธอ ที่ตรงนั้นข้างเจ้าบ่าว อาจเป็นเธอ!

“เหนื่อยไหมลูก ตื่นแต่เช้าและยังทำงานแทนน้องอีก”

“ไม่ค่ะแม่ สนุกดีค่ะ”

“เมื่อไรนะ แม่ถึงจะได้จัดงานแต่งงานของแพรบ้าง”

“คงอีกนานค่ะแม่”

เธอตอบพรางยิ้มเอี้ยวหน้ากลับมามองแม่รสา สีหน้าอิ่มเอมปลื้มปีติใจตั้งแต่เช้าจรดค่ำ รอยยิ้มยังไม่จางหายไปจากใบหน้าหญิงวัยกลางคน

“แพรดีใจที่พลอยได้แต่งงานกับคนที่รัก”

“ใช่ เกือบไปแล้ว นี่แค่นึกถึงว่าถ้าพ่อกับแม่จับลูกกับเพลิงแต่งงานกันสำเร็จ งานคงไม่ออกมาเป็นแบบนี้”

“ค่ะ และพี่เพลิงคงไม่ยิ้มหน้าบานแบบนี้”

เสียงใสสองแม่ลูกหัวเราะให้กับอัคคี ชายหนุ่มคลั่งรักจนอุณากรรณบ่นหนักใจเกือบทุกวัน ยิ่งก่อนแต่งงานแม่บังคับให้น้องสาวฝาแฝดกลับมาอยู่บ้าน ห้ามไปค้างกับอัคคี เจ้าพ่อน้ำเมาเกือบสติแตก แต่ยังพอรู้จักเคารพผู้ใหญ่ยินยอมรอให้ถึงวันแต่งงาน

“แล้วนี่เจ้าพลอยจะกลับไปทำงานเมื่อไร พลอยได้บอกหรือเปล่า”

“ไม่ได้บอกค่ะ แม่คะ ดูพี่เพลิงสิคะ คงไม่ยอมปล่อยพลอยกลับไปง่าย ๆ หรอกค่ะ”

บุษบาพยักหน้าไปทางอัคคี ตอนนี้คู่บ่าวสาวพักเหนื่อยและอัคคีกำลังยืนถือแผ่นกระดาษพัดหน้าให้เจ้าสาว แต่อีกมือจับเอวเล็กของน้องสาวฝาแฝดไว้แน่น โน้มหน้าลงไปใกล้ข้างหูก่อนที่อุณากรรณจะหน้าแดงยกมือขึ้นตีต้นแขนของอัคคียกใหญ่

“หนูไปหาน้องก่อนนะคะ”

“จ๊ะ เดี๋ยวแม่ไปดูพ่อเสียหน่อย เดินคุยฟุ้งไปทั่วงานแล้ว”

ร่างระหงในชุดเพื่อนเจ้าสาวสีครีมเรียบง่ายตัวยาวเดินเยื้องย่างไปทางคู่บ่าวสาว

“แพร กินอะไรหรือยัง”

เสียงหวานนุ่มเสียงเดียวกันกับเธอเอ่ยทักเมื่อบุษบาเดินเข้าไปใกล้ เธอยิ้มให้พี่เขยก่อนพยักหน้า

“กินแล้ว ไม่ต้องห่วงแพร ใกล้ได้ฤกษ์เข้าหอแล้ว”

“อ่า ใช่เข้าหอ”

อุณากรรณชำเลืองมองเจ้าบ่าวที่ยิ้มกว้างกว่าเดิมขยับตัวดึงมือ

“พี่เพลิง รักษากิริยาหน่อยสิค่ะ รอแม่กับพ่อมาเรียกก่อน ยังมีพิธีเข้าหออีก”

“พี่รู้แล้วครับ แค่ใจร้อน”

“ชิ”

“เออ พี่เพลิง แพรขอตัวพลอยสักครู่นะคะ”

“ได้สิครับ งั้นเดี๋ยวพี่ไปหยิบน้ำให้นะคนดี”

บุษบาก้มหน้าอมยิ้มเมื่อได้ยินพี่เขยเลือกใช้คำสรรพนาม เหลือบสายตาขึ้นมองน้องสาวหน้าแดงซ่าน

“หยุดนะแพร ห้ามขำ”

“รู้แล้ว”

“แพรมีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

“อืม เรื่องงาน แพรว่าจะขอพลอยไปทำงานแทนพลอยบนเรือสำราญ”

อุณากรรณทำหน้าสงสัย น้องสาวฝาแฝดเอียงคอจ้องพี่สาว คิ้วเรียวขมวดมุ่นดั่งกำลังค้นหาบางอย่าง

“มีเรื่องแน่เลยแพร แพรมีอะไรปิดบังพลอย ทีพลอยนะรีบบินกลับมาช่วยแพรเลยนะ”

บุษบากัดริมฝีปากส่ายหน้า

“เปล่า แพรแค่อยากหาประสบการณ์”

“แน่นะแพร”

“แน่สิ แต่เราไปแทนพลอยนะ ไปในนามพลอย”

“เหมือนตอนพลอยมาสลับตัวไปทำงานแทนแพรที่บริษัทพี่อัคคีใช่ไหม”

“อืม”

“เกี่ยวกับบอสใหญ่หรือเปล่า”

อุณากรรณเอ่ยถึงมิคาอิล วอสเครสเชนสกี้ เจ้าของบริษัทเรือสำราญชื่อดังยักษ์ใหญ่ของโลก และยังธุรกิจโลจิสติกเรือสมุทรขนส่งสินค้า

ภาพหน้าแกร่งเหลี่ยมอย่างคนรัสเซีย ผมสีน้ำตาลเฉดแดงเพลิง คนที่พร่าความบริสุทธิ์ของบุษาไป ในวันที่เธอและอุณากรรณสลับตัวในผับกลางกรุง ทำให้บุษบาหน้าแดงซ่านขึ้นทันตา

“แพร เป็นอะไรน่ะ แพรหน้าแดง”

“ฮื้อ เปล่า ไม่ได้หน้าแดง”

“ไม่แดงยังไง ดูสิ แดงมาถึงคอเลย”

บุษบามือเรียวสวยยกขึ้นจับพ่วงแก้มทันทีและพบว่าร้อนจัด

“เอาเป็นว่าวันมะรืน แพรจะเดินทางไปฮ่องกงนะ”

อุณากรรณยังจ้องตาพี่สาวฝาแฝด ตอนนี้เรือสำราญแล่นเทียบท่าอยู่ที่ฮ่องกงและมาเก๊า แวะให้นักท่องเที่ยวได้ลงเล่นคาสิโนเจ็ดวันก่อนจะเดินทางต่อไปยังประเทศอื่น

“แพร รอบนี้เป็นเดินทางระยะยาวนะ นานหนึ่งเดือน ไปหลายประเทศ”

“แพรรู้ พลอยไม่ต้องห่วงแพร แพรอยากหาประสบการณ์”

“แล้วนี่บอสยังโทรมาไม่หยุด”

“อือ ไม่ต้องรับสายหรอก เดี๋ยวแพรจัดการเอง”

อุณากรรณได้แต่มองพี่สาวฝาแฝดเดินจากไปหลังจากคุยธุระเรียบร้อย

เมื่อสามเดือนก่อนพ่อกับแม่จับพี่สาวคลุมถุงชนกับอัคคี ร้อนถึงอุณากรรณต้องบินกลับจากที่ทำงานบนเรือสำราญมาขัดขวางด้วยการสลับตัวไปทำงานแทนจนเกิดเรื่อง เมื่อพี่เพลิงหรืออัคคีเกิดจับได้แต่ซ้อนแผนจนรวบหัวรวบหางเธอสำเร็จ แล้วดูสิในที่สุดเป็นเธอที่ได้แต่งงาน ได้เป็นเจ้าสาว

“มีเรื่องอะไรหรือครับ”