Share

บทที่ 6

last update Tanggal publikasi: 2025-12-27 23:53:39

เลิศภพก้าวออกจากห้องผ่าตัดในเวลาเกือบเที่ยงคืน เขายุ่งกับการผ่าตัดตั้งแต่ช่วงบ่าย จนลืมไปว่าวันนี้เป็นวันเกิดของอรนิดา ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อกาวน์ตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองเพื่อเก็บของกลับบ้าน และก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นโทรศัพท์มือถือกับกระดาษโน้ตซึ่งเขียนไว้ด้วยลายมือเป็นระเบียบวางอยู่

‘พี่ภพ... มีโทรศัพท์หลายสายโทร.ถึงพี่ภพ มลเสียมารยาทรับให้หนึ่งสายนะคะ’

เลิศภพอ่านจบก็กดโทรศัพท์ของตัวเองดู มีสายที่ไม่ได้รับกว่ายี่สิบสาย ซึ่งคนที่โทร.มาก็คืออรนิดาแฟนสาวของเขานั่นเอง หมอหนุ่มกดหมายเลขนั้นแล้วโทร.กลับไปทันที แต่ทว่าไม่มีคนรับสาย เขาจึงโทร.เข้าเบอร์บ้าน

“สวัสดีค่ะ บ้านอัครเดชา”

“สวัสดีครับนมจิต นี่ผมเลิศภพเองครับ อรไปไหนเหรอครับ ทำไมไม่รับสายผม”

“คุณหนูเอ่อ...ไม่สบายน่ะค่ะ”

“เป็นอะไรเหรอครับนม”

“คุณหนูโดนมีดปอกผลไม้บาดมือนิดหน่อยน่ะค่ะคุณหมอ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ คุณเพลิงพาไปทำแผลเรียบร้อยแล้วค่ะ”

แม่นมจำต้องพูดปด ตามที่นายหัวอัคนีได้โทร.มาสั่งกำชับไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

“ถ้าอย่างนั้นค่อยยังชั่วหน่อย ถ้าเขากลับมา วานนมจิตบอกด้วยนะครับว่าผมโทร.มาหา” เลิศภพบอกเอาไว้แค่นั้นก่อนจะวางสาย...

เช้าวันใหม่ นิชมลกำลังนั่งเรียงประวัติผู้ป่วยอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างตั้งอกตั้งใจ ความขยัน ยิ้มแย้ม มีน้ำใจทั้งกับผู้ป่วยและเพื่อนร่วมงานเสมอ ส่งผลให้เธอกลายเป็นที่รักของเพื่อนร่วมงานอย่างรวดเร็ว

เข็มนาฬิกาบนผนังยังคงเดินไปเรื่อยๆ จนได้เวลาเที่ยง หากหญิงสาวก็ยังคงสาละวนอยู่กับงานบนโต๊ะ กระทั่งร่างสูงของใครคนหนึ่งเดินมาหยุดยืนตรงหน้า

“เที่ยงแล้วมล ไปทานข้าวกันเถอะ”

“อ้าว...เที่ยงแล้วเหรอคะ มลลืมดูเวลาเลย” นิชมลเงยหน้าขึ้นและยิ้มบางๆ ให้เลิศภพ

“ไม่ดูแลตัวเองแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้เป็นโรคกระเพาะเอาหรอก” เสียงทุ้มของหมอหนุ่มบ่นพึมพำ

“ก็มันยุ่งๆ นี่คะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็เก็บของ แล้วไปทานข้าวกับพี่ได้แล้ว”

“เจ้าค่ะคุณหมอ ไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ”

นายแพทย์หนุ่มยืนรอสักครู่ จนกระทั่งนิชมลเก็บงานบนโต๊ะเสร็จ ทั้งสองจึงเดินเคียงข้างกันออกไปเพื่อรับประทานอาหารเช่นเดียวกับวันก่อนๆ

เย็นนั้นหมอหนุ่มอาสาไปส่งนิชมลยังบ้านพัก เพราะวันนี้เขาไม่มีเคสผ่าตัด และทางที่จะกลับก็ผ่านบ้านเช่าของหญิงสาวพอดี

“ไปได้แน่นะคะพี่ภพ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มกวนๆ

“ได้สิ” หมอหนุ่มมีสีหน้างงเล็กน้อยขณะเอ่ยตอบ “ทำไมมลถามแบบนั้นล่ะ”

“ไม่ไปหาหวานใจเหรอคะ” เสียงใสเอ่ยสัพยอก พลางกลอกตาไปมาและทำปากบุ้ย

“วันนี้มีนัดทานข้าวกับคุณแม่ วันหลังถึงจะไปหาอรได้”

“โอเค ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากค่ะ” นิชมลพยักหน้าพร้อมกับเก็บของลงจากโต๊ะทำงาน แล้วลุกขึ้นสะพายกระเป๋าใส่บ่า จากนั้นก็เดินเคียงข้างหมอหนุ่มไปยังลานจอดรถ

ในขณะที่ทั้งคู่ใกล้จะถึงรถ นิชมลก็เกิดเดินสะดุดเข้ากับก้อนหินที่มีคนเอามาวางไว้เพื่อกันไม่ให้รถไหล จึงทำให้เธอเสียหลักเซถลาไปข้างหน้า ดีที่ได้เลิศภพช่วยประคองไว้ทัน

“เป็นอะไรมล?” หมอหนุ่มถามอย่างเป็นห่วง

“มลเดินสะดุดก้อนหินค่ะ ซุ่มซ่ามตามเคย ถ้าไม่ได้พี่ภพช่วยไว้ สงสัยคงได้ล้มหกคะเมน เอาหน้าไปวัดความแข็งของพื้นซีเมนต์เล่นเป็นแน่” หญิงสาวบ่นตัวเองขำๆ

“เกือบเจ็บตัวขนาดนี้ ยังจะมีแก่ใจมาพูดตลกอีกนะมล”

เลิศภพบ่นเสียงเข้ม ทำให้พยาบาลสาวคลี่ยิ้มอวดฟันขาวสะอาดซึ่งจัดเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ นิชมลมีเสน่ห์ตรงรอยยิ้ม เวลาที่เธอยิ้ม ใครๆ ต่างก็บอกว่าโลกสดใสขึ้นเป็นกอง

“อ้าว...พี่ภพก็ มลไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อยนี่คะ แค่เกือบล้มเท่านั้นเอง” พยาบาลสาวหัวเราะคิกคักเบาๆ

สองหนุ่มสาวสัพยอกกันไปมา ในขณะที่มือหนาของเลิศภพยังไม่ละจากการโอบประคองร่างบอบบางของนิชมลเอาไว้ ทั้งสองไม่รู้ตัวเลยว่าภาพทั้งหมดถูกบันทึกไว้ด้วยกล้องแอบถ่าย แล้วส่งไปยังมือถือแบบสมาร์ตโฟนของใครบางคนในทันที

ใบหน้าอันสวยหวานหมดจดของพยาบาลสาว ผู้เป็นศัตรูหัวใจของอรนิดาค่อยๆ ปรากฏขึ้นอยู่บนจอมือถือของอัคนี ยังผลให้คิ้วเข้มดั่งปีกกาต้องขมวดมุ่นเข้าหากัน เพียงแค่เห็นแวบแรกเขาก็จำได้ดี ว่าเธอคือสาวน้อยในชุดนักศึกษาที่วิ่งชนเขาเมื่อหลายเดือนก่อน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรใบหน้าเนียนใสนั้นถึงยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำมาโดยตลอด แต่ทว่าความเอ็นดูที่เคยมีให้กลับถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง หลังจากได้รู้ว่าเธอคือคนต้นเหตุที่ทำให้หลานสาวของเขาเกือบจะจบชีวิตตัวเอง!

อัคนีโทร.กลับหาลูกน้องทันที ชายแปลกหน้าที่สะกดรอยตามนิชมลกับเลิศภพรีบหลบวูบเข้าไปในรถอย่างว่องไว และกดรับโทรศัพท์โดยที่สายตายังไม่คลาดไปจากรถของเลิศภพแม้แต่วินาทีเดียว

“ครับ...นายหัว”

“ตามสองคนนั่นไปเรื่อยๆ แล้วก็รายงานฉันว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง” เสียงห้าวทุ้มสั่งห้วนๆ มาจากปลายสาย

“ได้ครับนายหัว” ผู้เป็นลูกน้องรับคำสั่งก่อนจะวางสาย แล้วรีบขับรถตามไปทันทีที่เห็นรถของหมอหนุ่มเคลื่อนตัวออกจากลานจอดของโรงพยาบาล

รถบีเอ็มดับเบิลยูสีตะกั่วแล่นเข้าสู่ถนนใหญ่ โดยมิได้ระแวงเลยสักนิดว่ากำลังถูกสะกดรอยตาม เลิศภพหันมาชวนคนที่นั่งอยู่ข้างๆ คุยเป็นระยะ จนกระทั่งเกือบครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปสู่ถนนเส้นเล็กซึ่งเป็นทางไปบ้านพักของนิชมลอย่างคุ้นเคย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หมอหนุ่มมาส่งนิชมล หญิงสาวเลือกเช่าบ้านอยู่ที่นี่เพราะไม่ไกลจากที่ทำงานมาก เพื่อจะได้ไม่ต้องตื่นแต่เช้า และในเวลาที่กลับค่ำแถวนี้ก็ไม่เปลี่ยวเท่าใดนัก เธอไม่ชอบบรรยากาศหอพัก ถึงจะค่าเช่าถูกกว่าบ้าน แต่ก็เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 87 จบบริบูรณ์

    งานแต่งงานระหว่าง ‘อัคนี’ และ ‘นิชมล’ ถูกจัดขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา คนที่มาร่วมงานเป็นเพียงคนในครอบครัวและคนสนิทเท่านั้นบรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความเป็นกันเองและความชื่นมื่น เดวิดกับซาร่าบินตรงจากประเทศอังกฤษเพื่อมาร่วมงานของลูกสาวบุญธรรม เช่นเดียวกับพ่อและแม่ของนิชมลที่มาร่วมงานนี้ด้วย“แด๊ดกับมัมขอให้ลูกมีความสุขมากๆ นะแนนซี่” ซาร่ากล่าวอวยพร“ขอบคุณค่ะ มัมไม่โกรธใช่ไหมคะ ที่แนนซี่ไม่ได้อยู่ดูแลมัมแล้ว”“จะโกรธทำไมล่ะลูก ความสุขของแนนซี่กับพอลสำคัญที่สุด” ซาร่าตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามากระซิบอะไรบางอย่าง “เขาหล่อมากเลยนะแนนซี่”นิชมลยิ้มเขินๆ “ค่ะมัม”“ฉันฝากแนนซี่กับพอลด้วยนะคุณอัคนี” ซาร่าหันไปทางเจ้าบ่าว“ผมสัญญาด้วยชีวิตครับว่าจะดูแลทั้งสองคนให้ดีที่สุด” ชายหนุ่มยืนยันด้วยน้ำเสียงและแววตาที่หนักแน่น“ขอบคุณมากๆ”“ผมต่างหากที่ต้องพูดคำนี้ เพราะคุณซาร่ากับคุณเดวิดช่วยดูแลภรรยาและลูกชายของผมเป็นอย่างดี...” อัคนียกมือขึ้นไหว้สองสามีภรรยาชาวอังกฤษ“ไม่ต้องขอบคุณหรอก เพราะแนนซี่คือลูกสาวของเราเหมือนกัน”การอวยพรของเดวิดและซาร่าจบลงด้วยความซาบซึ้ง จากนั้นก็เป็นแขก

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 86

    คืนนี้พระจันทร์ทรงกลดทอแสงอร่ามเรืองอยู่เหนือยอดมะพร้าวที่ไหวไปมาน้อยๆ ช่างแลดูงดงามยิ่งนัก ก่อนเข้านอนบรรยากาศนั้นเงียบสงบจนได้ยินเสียงร้องของหัวใจบอกว่ามีความสุขได้อย่างชัดเจนพอลหลับไปแล้วเพราะเหนื่อยล้าจากการเล่นสนุกสนานมาตลอดทั้งวัน นิชมลก้มลงจูบที่หน้าผากเล็กนั้นเบาๆ แล้วจึงเดินไปยืนชื่นชมความงามของธรรมชาติในยามค่ำคืนที่ริมหน้าต่างในขณะที่ร่างอรชรกำลังทอดมองอยู่นั้น ไออุ่นหวามๆ ของกายแกร่งก็ลอยล่องมาพร่างพรมเบียดแนบจากด้านหลัง ก่อนที่ลำแขนแข็งแรงจะสอดเข้ารวบเอวบาง พร้อมๆ กับปลายจมูกโด่งเป็นสันฝังลงที่ต้นคอขาวละมุน“อุ๊ย...” หญิงสาวอุทานเบาๆ เพราะไม่คิดว่าอัคนีจะเข้ามาในนี้“ทำไมยังไม่นอน หือ...” เสียงทุ้มกระซิบถามในขณะที่ยังคลอเคลียดอมดมอยู่กับพวงแก้มขาวอมชมพู“แล้วคุณล่ะคะ” เธอหันหน้ากลับมาถามเขาบ้าง “ทำไมถึงยังไม่นอน”“นอนไม่หลับ” เขาทำสายตาเจ้าชู้หรี่มอง “หาคนกล่อมนอนอยู่”“สงสัยจะชินกับการมีคนกล่อมนอนล่ะสิคะ”หญิงสาวมีอาการคอแข็งขึ้นมาฉับพลัน“ไม่เคยมีใครกล่อมสักที”“เชื่อได้แน่เหรอคะ ว่านายหัวอัคนีผู้ยิ่งใหญ่จะไม่เคยมีใครกล่อมนอน”“เชื่อได้สิครับ รักเมียคนเดียว ไม่เคยไปทำเ

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 85

    อัคนีก็ได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลในอีกสองสัปดาห์ต่อมา โดยมีวีไปรับแต่เช้ามืด ซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกับพระอาทิตย์ดวงโตกำลังจะโผล่พ้นขอบน้ำทะเลอันกว้างใหญ่ ขึ้นมาทักทายทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้เฉกเช่นเดียวกับทุกๆ วัน บรรยากาศธรรมชาติในตอนเช้านั้นช่างแลดูสดใสบริสุทธิ์ โอบล้อมด้วยสายลมแสงแดดและท้องทะเลสีคราม ทำให้ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดด้วยความดีใจ ที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้งพร้อมกับคนที่เขารักทั้งสองคนเมื่อสองวันก่อน นิชมลได้สั่งให้ป้าแจ๋วจัดห้องให้อัคนีบนเรือนหลังใหญ่เช่นเดิม ส่วนเธอย้ายไปอยู่อีกห้องกับลูกชาย“คุณพักห้องนี้เหมือนเดิมนะคะ…” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยเมื่อประคองเขาขึ้นมาถึงห้อง แล้วพาไปนั่งลงบนเตียงกว้างซึ่งเคยเป็นเตียงของเขา“แล้วคุณล่ะมล”“มลก็กลับไปอยู่ห้องเดิมของมลสิคะ”“ทำไมไม่อยู่ห้องเดียวกันล่ะครับ” เสียงทุ้มถามอ้อนๆ ด้วยแววตากรุ้มกริ่ม“ได้ไงกันคะ” หญิงสาวค้อนอย่างน่ารัก “มลก็ขาดทุนแย่สิแบบนั้น”“ถ้างั้นเรารีบแต่งงานกันเถอะนะมล ผมเหงา ไม่อยากอยู่คนเดียว”นิชมลเบ้ปากคล้ายกับจะยิ้ม “เมื่อก่อนก็อยู่ได้นี่นา ไม่เห็นจะบ่นแบบนี้เลย”“อยู่ได้แต่ทรมานน่าดู...” สีหน้าเขาเคร่งเ

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 84

    ไพลิณีย์มาที่โรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมอาการของอัคนี ครั้นพอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นนิชมลยืนอยู่ข้างๆ เตียงชายหนุ่ม ไพลิณีย์จึงมีสีหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย“คุณนิชมล...”“สวัสดีค่ะคุณลิน” นิชมลเอ่ยทักทายพร้อมกับยิ้มให้ราวกับไม่ได้โกรธเคืองกันมาก่อน“คุณสบายดีนะคะ”“มลสบายดีค่ะ และก็อยากจะขอโทษคุณลินเรื่องที่...” นิชมลกำลังจะขยับปากพูด“อย่าพูดถึงมันเลยค่ะคุณนิชมล เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว เอาเป็นว่าลินให้อภัยค่ะ จากนี้ไปเรามาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันดีกว่านะคะ ความจริงที่เรื่องเป็นแบบนี้ก็เพราะเพลิงไม่เคยรักลินเลยต่างหากล่ะคะ”“ขอบคุณมากนะคะคุณลิน”ไพลิณีย์ยิ้มละไม ก่อนจะเข้าไปกอดนิชมลอย่างอบอุ่น อัคนีมองภาพนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้ เขาดีใจที่คนที่เขารักทุกคนต่างให้อภัยซึ่งกันและกัน“ว่าแต่จะแต่งงานกันเมื่อไรเหรอคะ ลินจะได้เตรียมตัดชุด” ไพลิณีย์หันไปถามคนป่วยบ้าง“แล้วแต่มลเขาน่ะครับลิน” นายหัวหนุ่มยื่นมือของตัวเองไปจับมือเรียวเล็กของนิชมลแบบเอาใจ พร้อมทั้งขยิบตาข้างเดียวยิบๆ อย่างยวนยั่ว“ว่าไงคะคุณมล”“มลขอตัวไปดูพอลก่อนนะคะ ไม่รู้ไปเล่นซนอยู่ที่ไหน” นิชมลเดินหนีอย่างเขินๆ ปล่อยให้ไพลิณีย์และอัคนีมองตาม

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 83

    จากนั้นสารวัตรสัญญาและตำรวจร้อยเวรอีกนายก็ลากลับ บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง นิชมลกำลังจะขยับหนีไปนั่งที่โซฟาตัวยาว แต่กลับถูกมือหนารั้งไว้เสียก่อน“จะไปไหนครับที่รัก”“มลจะไปนั่งตรงโน้นค่ะ” หญิงสาวบุ้ยปากไปที่โซฟาตัวยาว“นั่งนี่ก็ได้” คนป่วยออดอ้อน ทำตาวิบวับ“มลไม่ได้ไปไหนนี่คะ”“อยากให้อยู่ใกล้ๆ ขอกอดหน่อยนะ ไม่ได้กอดตั้งนาน”“ไหนว่าไม่อยากแตะต้องมลไงคะ” เธอแขวะให้จนได้“ก็ตอนนั้นคนมันหึงนี่ คิดว่ามลมีคนอื่น แล้วยังทำท่ารังเกียจผมอีกต่างหาก”“แล้วรู้ได้ยังไงว่ามลไม่มีคนอื่น”“รู้สิ...เพราะมลตัวสั่นมากตอนที่ถูกผมเมกเลิฟ...” ชายหนุ่มกระเซ้าเสียงแหบพร่า พลางมองหน้าคนถามด้วยแววตากรุ้มกริ่มนิชมลหน้าแดงแปร๊ดอีกระลอก เผลอใช้กำปั้นทุบที่หน้าอกเขาเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้อัคนีรู้สึกเจ็บปวดอะไร ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าสวยอย่างแสนรักใคร่ โดยนึกอยากจะหายไวๆ และพาเธอกระโจนขึ้นเตียงให้สมกับที่โหยหามานานแสนนาน“มลจ๋า...”“ขา...” หญิงสาวขานรับเสียงหวาน“คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนผมนะ”“ถ้ามลอยู่กับคุณแล้วลูกล่ะคะ” นิชมลตกอยู่ในสภาวะของคนที่ห่วงหน้าพะวงหลัง“อืม...นั่นสิ”ในขณะที่ทั้งสองกำลังขบคิดอยู่น

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 82

    “บางทีมลอาจจะต้องขอบคุณคุณอรนะคะ เพราะการจากไปครั้งนั้นทำให้มลได้เจอสิ่งดีๆ ในชีวิตหลายอย่าง” นิชมลบอกยิ้มๆ“หลานของอรชื่ออะไรคะ” อรนิดาถามต่อ ความหนักอึ้งที่แบกอยู่ในใจมานานตอนนี้เบาโหวงเมื่อได้รับการให้อภัยจากหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า“ชื่อพอลค่ะ”“พอล...” หญิงสาวบุ้ยปาก ทำท่าครุ่นคิด “คล้องจองกับเพลิงจังเลย”“เอ่อ...” นิชมลอึกอักด้วยความขัดเขิน เพราะไม่คิดว่าอรนิดาจะทันสังเกตว่าเธอจงใจตั้งชื่อนี้ให้ลูกก็เพราะคิดถึงเขา...นายหัวอัคนีที่รัก“ให้อภัยอาเพลิงได้ไหมมล ความจริงแล้วอาเพลิงรักมลมากและไม่รู้เรื่องใดๆ ด้วยเลย อาเพลิงอาจจะผิดที่จับมลมาทารุณ แต่อาเพลิงก็หลงรักมลเข้าจริงๆ ตั้งแต่ที่มลจากไป อาเพลิงก็เศร้ามาก ไม่เป็นอันทำการทำงานจนทุกอย่างพังทลายลงเหมือนอย่างที่มลเห็นนี่แหละ” อรนิดาง้อนิชมลแทนอาของตนอีกแรง โดยไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ทั้งนิชมลและอัคนีปรับความเข้าใจกันแล้วหรือยัง...นิชมลไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มอย่างเดียว แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้อรนิดายิ้มออกมาได้บ้าง อรนิดาสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะรักคนรอบข้างให้มากกว่าที่รักตัวเอง“อรอยากเห็นหน้าพอลจัง”“ตอนนี้พอลอยู่ที่โรงแรม

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 59

    เลิศภพขมวดคิ้วเข้าหากันมุ่นเมื่อเห็นแฟนมีท่าทางเหม่อลอยแปลกๆ นับตั้งแต่กลับมาจากเกาะฟ้าพร่างดาว ถึงแม้ว่าปกติอรนิดาจะขี้หึงและจุกจิกไปบ้าง แต่เธอก็มักจะร่าเริงแจ่มใส เขาไม่เคยเห็นเธอทำท่าหมกมุ่นและตกอยู่ในภวังค์แบบนี้มาก่อนร่างสูงทรุดตัวนั่งลงข้างอรนิดาและยกมือขึ้นโอบไหล่อย่างอ่อนโยน“อรเป็นอะไรหร

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 79

    “คุณต้องไม่เป็นอะไรนะคะเพลิง คุณต้องไม่เป็นอะไร...ฮือๆ” เสียงหวานพร่ำเพ้อระคนร่ำไห้นาฬิกาเรือนใหญ่ซึ่งแขวนอยู่บนฝาผนังดังแต๊กๆ ทุกครั้งที่เข็มวินาทีเคลื่อนไป นิชมลกลับรู้สึกว่าเวลามันนั้นช่างผ่านไปช้าเสียเหลือเกินวีที่เอารถไปจอดยังลานจอดรถหลังจากส่งนายหัวถึงมือหมอแล้ว เด็กหนุ่มก็รีบตามมาหน้าห้องผ

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 76

    “อื้อ...อื้อ...” หญิงสาวครางลอดไรฟัน สองมือเลื่อนขึ้นโอบรอบคอเขาไว้ ตากลมโตหลับพริ้มลงเหมือนตกอยู่ในภวังค์อำนาจของเขาชั่วขณะอัคนีผละออกมาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจากร่าง แนนซี่มองเรือนกายเปลือยเปล่าที่ขวางเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อหนั่นแน่นแทบไม่กะพริบตา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงตึกๆ มากขึ้นเรื่อยๆ เม

  • จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)    บทที่ 63

    ณ เกาะฟ้าพร่างดาว...กิจการที่เคยเป็นปึกแผ่นและมั่นคงมานาน บัดนี้เริ่มคลอนแคลนลง เมื่อผู้เป็นเจ้าของไม่ได้ใส่ใจกับการบริหารจัดการมันมากนักฟาร์มหอยมุกซึ่งเคยคึกคักเต็มไปด้วยนักธุรกิจและนักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมชมกิจการ กลับกลายสภาพเป็นทรุดโทรม ไพลิณีย์ที่เคยพากรุ๊ปทัวร์มาเที่ยวที่นี่บ่อยๆ ก็พลอยห่าง

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status