บทที่ 6

เลิศภพก้าวออกจากห้องผ่าตัดในเวลาเกือบเที่ยงคืน เขายุ่งกับการผ่าตัดตั้งแต่ช่วงบ่าย จนลืมไปว่าวันนี้เป็นวันเกิดของอรนิดา ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อกาวน์ตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองเพื่อเก็บของกลับบ้าน และก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นโทรศัพท์มือถือกับกระดาษโน้ตซึ่งเขียนไว้ด้วยลายมือเป็นระเบียบวางอยู่

‘พี่ภพ... มีโทรศัพท์หลายสายโทร.ถึงพี่ภพ มลเสียมารยาทรับให้หนึ่งสายนะคะ’

เลิศภพอ่านจบก็กดโทรศัพท์ของตัวเองดู มีสายที่ไม่ได้รับกว่ายี่สิบสาย ซึ่งคนที่โทร.มาก็คืออรนิดาแฟนสาวของเขานั่นเอง หมอหนุ่มกดหมายเลขนั้นแล้วโทร.กลับไปทันที แต่ทว่าไม่มีคนรับสาย เขาจึงโทร.เข้าเบอร์บ้าน

“สวัสดีค่ะ บ้านอัครเดชา”

“สวัสดีครับนมจิต นี่ผมเลิศภพเองครับ อรไปไหนเหรอครับ ทำไมไม่รับสายผม”

“คุณหนูเอ่อ...ไม่สบายน่ะค่ะ”

“เป็นอะไรเหรอครับนม”

“คุณหนูโดนมีดปอกผลไม้บาดมือนิดหน่อยน่ะค่ะคุณหมอ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ คุณเพลิงพาไปทำแผลเรียบร้อยแล้วค่ะ”

แม่นมจำต้องพูดปด ตามที่นายหัวอัคนีได้โทร.มาสั่งกำชับไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

“ถ้าอย่างนั้นค่อยยังชั่วหน่อย ถ้าเขากลับมา วานนมจิตบอกด้วยนะครับว่าผมโทร.มาหา” เลิศภพบอกเอาไว้แค่นั้นก่อนจะวางสาย...

เช้าวันใหม่ นิชมลกำลังนั่งเรียงประวัติผู้ป่วยอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างตั้งอกตั้งใจ ความขยัน ยิ้มแย้ม มีน้ำใจทั้งกับผู้ป่วยและเพื่อนร่วมงานเสมอ ส่งผลให้เธอกลายเป็นที่รักของเพื่อนร่วมงานอย่างรวดเร็ว

เข็มนาฬิกาบนผนังยังคงเดินไปเรื่อยๆ จนได้เวลาเที่ยง หากหญิงสาวก็ยังคงสาละวนอยู่กับงานบนโต๊ะ กระทั่งร่างสูงของใครคนหนึ่งเดินมาหยุดยืนตรงหน้า

“เที่ยงแล้วมล ไปทานข้าวกันเถอะ”

“อ้าว...เที่ยงแล้วเหรอคะ มลลืมดูเวลาเลย” นิชมลเงยหน้าขึ้นและยิ้มบางๆ ให้เลิศภพ

“ไม่ดูแลตัวเองแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้เป็นโรคกระเพาะเอาหรอก” เสียงทุ้มของหมอหนุ่มบ่นพึมพำ

“ก็มันยุ่งๆ นี่คะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็เก็บของ แล้วไปทานข้าวกับพี่ได้แล้ว”

“เจ้าค่ะคุณหมอ ไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ”

นายแพทย์หนุ่มยืนรอสักครู่ จนกระทั่งนิชมลเก็บงานบนโต๊ะเสร็จ ทั้งสองจึงเดินเคียงข้างกันออกไปเพื่อรับประทานอาหารเช่นเดียวกับวันก่อนๆ

เย็นนั้นหมอหนุ่มอาสาไปส่งนิชมลยังบ้านพัก เพราะวันนี้เขาไม่มีเคสผ่าตัด และทางที่จะกลับก็ผ่านบ้านเช่าของหญิงสาวพอดี

“ไปได้แน่นะคะพี่ภพ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มกวนๆ

“ได้สิ” หมอหนุ่มมีสีหน้างงเล็กน้อยขณะเอ่ยตอบ “ทำไมมลถามแบบนั้นล่ะ”

“ไม่ไปหาหวานใจเหรอคะ” เสียงใสเอ่ยสัพยอก พลางกลอกตาไปมาและทำปากบุ้ย

“วันนี้มีนัดทานข้าวกับคุณแม่ วันหลังถึงจะไปหาอรได้”

“โอเค ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากค่ะ” นิชมลพยักหน้าพร้อมกับเก็บของลงจากโต๊ะทำงาน แล้วลุกขึ้นสะพายกระเป๋าใส่บ่า จากนั้นก็เดินเคียงข้างหมอหนุ่มไปยังลานจอดรถ

ในขณะที่ทั้งคู่ใกล้จะถึงรถ นิชมลก็เกิดเดินสะดุดเข้ากับก้อนหินที่มีคนเอามาวางไว้เพื่อกันไม่ให้รถไหล จึงทำให้เธอเสียหลักเซถลาไปข้างหน้า ดีที่ได้เลิศภพช่วยประคองไว้ทัน

“เป็นอะไรมล?” หมอหนุ่มถามอย่างเป็นห่วง

“มลเดินสะดุดก้อนหินค่ะ ซุ่มซ่ามตามเคย ถ้าไม่ได้พี่ภพช่วยไว้ สงสัยคงได้ล้มหกคะเมน เอาหน้าไปวัดความแข็งของพื้นซีเมนต์เล่นเป็นแน่” หญิงสาวบ่นตัวเองขำๆ

“เกือบเจ็บตัวขนาดนี้ ยังจะมีแก่ใจมาพูดตลกอีกนะมล”

เลิศภพบ่นเสียงเข้ม ทำให้พยาบาลสาวคลี่ยิ้มอวดฟันขาวสะอาดซึ่งจัดเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ นิชมลมีเสน่ห์ตรงรอยยิ้ม เวลาที่เธอยิ้ม ใครๆ ต่างก็บอกว่าโลกสดใสขึ้นเป็นกอง

“อ้าว...พี่ภพก็ มลไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อยนี่คะ แค่เกือบล้มเท่านั้นเอง” พยาบาลสาวหัวเราะคิกคักเบาๆ

สองหนุ่มสาวสัพยอกกันไปมา ในขณะที่มือหนาของเลิศภพยังไม่ละจากการโอบประคองร่างบอบบางของนิชมลเอาไว้ ทั้งสองไม่รู้ตัวเลยว่าภาพทั้งหมดถูกบันทึกไว้ด้วยกล้องแอบถ่าย แล้วส่งไปยังมือถือแบบสมาร์ตโฟนของใครบางคนในทันที

ใบหน้าอันสวยหวานหมดจดของพยาบาลสาว ผู้เป็นศัตรูหัวใจของอรนิดาค่อยๆ ปรากฏขึ้นอยู่บนจอมือถือของอัคนี ยังผลให้คิ้วเข้มดั่งปีกกาต้องขมวดมุ่นเข้าหากัน เพียงแค่เห็นแวบแรกเขาก็จำได้ดี ว่าเธอคือสาวน้อยในชุดนักศึกษาที่วิ่งชนเขาเมื่อหลายเดือนก่อน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรใบหน้าเนียนใสนั้นถึงยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำมาโดยตลอด แต่ทว่าความเอ็นดูที่เคยมีให้กลับถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง หลังจากได้รู้ว่าเธอคือคนต้นเหตุที่ทำให้หลานสาวของเขาเกือบจะจบชีวิตตัวเอง!

อัคนีโทร.กลับหาลูกน้องทันที ชายแปลกหน้าที่สะกดรอยตามนิชมลกับเลิศภพรีบหลบวูบเข้าไปในรถอย่างว่องไว และกดรับโทรศัพท์โดยที่สายตายังไม่คลาดไปจากรถของเลิศภพแม้แต่วินาทีเดียว

“ครับ...นายหัว”

“ตามสองคนนั่นไปเรื่อยๆ แล้วก็รายงานฉันว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง” เสียงห้าวทุ้มสั่งห้วนๆ มาจากปลายสาย

“ได้ครับนายหัว” ผู้เป็นลูกน้องรับคำสั่งก่อนจะวางสาย แล้วรีบขับรถตามไปทันทีที่เห็นรถของหมอหนุ่มเคลื่อนตัวออกจากลานจอดของโรงพยาบาล

รถบีเอ็มดับเบิลยูสีตะกั่วแล่นเข้าสู่ถนนใหญ่ โดยมิได้ระแวงเลยสักนิดว่ากำลังถูกสะกดรอยตาม เลิศภพหันมาชวนคนที่นั่งอยู่ข้างๆ คุยเป็นระยะ จนกระทั่งเกือบครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปสู่ถนนเส้นเล็กซึ่งเป็นทางไปบ้านพักของนิชมลอย่างคุ้นเคย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หมอหนุ่มมาส่งนิชมล หญิงสาวเลือกเช่าบ้านอยู่ที่นี่เพราะไม่ไกลจากที่ทำงานมาก เพื่อจะได้ไม่ต้องตื่นแต่เช้า และในเวลาที่กลับค่ำแถวนี้ก็ไม่เปลี่ยวเท่าใดนัก เธอไม่ชอบบรรยากาศหอพัก ถึงจะค่าเช่าถูกกว่าบ้าน แต่ก็เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม