บทที่ 7

รถเก๋งคันหรูของเลิศภพแล่นมาจอดเทียบยังหน้าบ้านไม้ ที่มีสภาพกลางเก่ากลางใหม่อย่างนุ่มนวล นิชมลหันไปขอบคุณเขาก่อนจะก้าวลงจากรถ ขณะนั้นมีหญิงวัยทองร่างท้วมคนหนึ่งกำลังยืนเอามือเท้าเอวมองนิชมลด้วยแววตาเขียวปัด ราวกับนางยักษ์ในวรรณคดี

“สวัสดีค่ะป้าใจ” นิชมลยิ้มทักทาย

“มาก็ดีแล้ว รู้ไหมว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่!”

หญิงสูงวัยจอมงกไม่ได้ทักทายตอบ หากแต่ตะคอกถามกลับมาอย่างไม่คิดจะออมเสียง

“วันที่เจ็ดแล้วค่ะ”

“แล้วรู้ไหมว่าต้องจ่ายค่าเช่าบ้านภายในวันไหน...ฮะ!” ป้าใจพูดเสียงห้วนขึ้นอีกครั้ง

“ขอโทษทีจ้ะป้า พอดีมลยุ่งๆ ก็เลยลืมน่ะค่ะ”

“แฟนก็ดูมีฐานะดีนี่ แต่ทำไมถึงได้เหนียวค่าเช่าฉันนัก มาอยู่เดือนแรกก็ให้ฉันตามทวงเลยนะแม่คุ้ณ...” ร่างอวบท้วมเบ้ปากเป็นเชิงหยามหมิ่น พร้อมกับปรายตามองไปยังรถราคาแพงลิบลิ่วของเลิศภพซึ่งยังคงจอดอยู่หน้าบ้าน

“ค่ะๆ มลจะจ่ายให้เดี๋ยวนี้พร้อมค่าปรับนะคะ เท่าไหร่คะ”

“ทั้งหมดสี่พันแปดร้อยบาทถ้วน! ค่าเช่าบ้านสี่พันห้า ค่าปรับสองร้อย และค่าเสียเวลาที่ฉันต้องมายืนทวงด้วยตัวเองอีกหนึ่งร้อยบาท!” ป้าใจสาธยายรายละเอียดถี่ยิบ

“ได้ค่ะป้า”

นิชมลไม่คิดจะค้าน มือเล็กรีบเปิดกระเป๋าสะพาย แล้วล้วงเอากระเป๋าสตางค์ใบจิ๋วออกมาเพื่อจะจ่ายเงินค่าเช่าบ้านให้มันจบๆ ทว่าเงินในกระเป๋ากลับมีเพียงธนบัตรฉบับละหนึ่งพันอยู่เพียงใบเดียว และธนบัตรฉบับละร้อยอีกสองใบเท่านั้น พยาบาลสาวจึงหน้าซีดเผือดลงทันที เพราะถ้าเธอขอผัดอีก มีหวังคงได้โดนโวยวายกันยกใหญ่แน่ๆ

หญิงสาวนึกอยากเขกหัวตัวเองที่ลืมไปกดเงินมาจ่ายค่าเช่าบ้าน หลายวันมานี้เธอเลิกงานค่ำเพราะต้องอยู่ช่วยงานในแผนกซึ่งกำลังขาดคน เลยทำให้ไม่ได้ไปจ่ายค่าเช่าตามกำหนดจนเจ้าของบ้านต้องมาทวง ป้าใจทั้งปากร้ายและแสนจะงก หากเธอก็เลือกเช่าบ้านหลังนี้เพราะมีรั้วรอบขอบชิด ติดลูกกรงแน่นหนา ทำให้สบายใจได้เปราะหนึ่งว่าจะไม่ถูกโจรขโมยงัดแงะเข้ามาในบ้าน อีกทั้งเดือนหน้านิชมลตั้งใจว่าจะชวนนงคราญเพื่อนพยาบาลในแผนกเดียวกัน มาอยู่ด้วยจะได้หารค่าเช่ากันคนละครึ่ง

“นี่แม่คุณ อย่าบอกนะว่าไม่มี!” หญิงวัยทองแผดเสียงแหลมระงมลั่น ดวงตานั้นหรี่ลงแคบๆ มองสีหน้าและท่าทีลังเลของพยาบาลสาวออก

“เอ่อ...ขอโทษค่ะป้า พอดีมลลืมกดเงิน”

“อย่ามาอ้างซะให้ยากเลย ถ้าฉันไม่ได้เงินภายในวันนี้ ก็คงต้องเชิญเธอออกแล้วล่ะ!”

เลิศภพซึ่งนั่งสังเกตอยู่พักหนึ่งรีบเปิดประตูรถลงมาทันที เขาเดินอ้อมหน้ารถตรงเข้าไปหาป้าใจ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยการปกป้องเพื่อนรุ่นน้อง

“มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ”

หญิงวัยทองรีบละสายตาจากนิชมลหันไปพูดฉอดๆ กับเลิศภพอย่างรวดเร็ว “ก็แฟนคุณน่ะสิ ค้างค่าเช่าบ้านฉันมาหลายวันแล้ว พอฉันมาทวงก็อ้างว่าลืมกดเงินมา” พูดจบ...ก็เอามือเท้าสะเอว ทำหน้าฉุนเฉียว

“แล้วเขาค้างป้าเท่าไรล่ะครับ”

“ทั้งหมดสี่พันแปดร้อยบาท” นางตอบอย่างกระแทกกระทั้น

เลิศภพล้วงเอากระเป๋าสตางค์จากกระเป๋ากางเกง มือใหญ่หยิบเอาธนบัตรฉบับละพันออกมาห้าใบ แล้วยื่นไปให้เจ้าของบ้านเช่าด้วยท่าทีสุภาพ

“นี่ครับห้าพันบาท ไม่ต้องทอน...”

ทันทีที่ป้าใจเห็นเงิน แถมคนจ่ายยังบอกว่าไม่ต้องทอน แววตาและสีหน้าก็ดีขึ้นโดยพลัน นางรีบรับเงินมาทันที แต่ก็ไม่วายจิกหางตาไปทางนิชมลอยู่เนืองๆ

“หวังว่าเดือนหน้าฉันคงไม่ต้องตามมาทวงอีกนะ”

พูดจบเจ้าของบ้านเช่าร่างอวบท้วมก็เดินต้วมเตี้ยมกลับไปยังที่พักของตัวเอง หลังจากได้เงินครบทุกบาททุกสตางค์แล้ว นิชมลหันมาทางรุ่นพี่อย่างซาบซึ้ง หากทว่าก็ยังเต็มไปด้วยความเกรงใจและอับอายระคนกัน

“ขอบคุณค่ะพี่ภพ แล้วพรุ่งนี้มลจะรีบกดเงินคืนให้นะคะ”

“ไม่ต้องหรอกมล แค่นี้เอง”

“ไม่ได้ค่ะพี่ภพ” หญิงสาวคิ้วขมวดและพูดเสียงห้วนๆ “ถ้าคิดว่ามลเป็นน้อง ก็อย่าดูถูกมลด้วยวิธีแบบนี้”

“เอ๊า...นึกว่างกซะอีก เห็นบอกอยากให้พี่เลี้ยงข้าวทุกวัน”

เลิศภพยกมือขึ้นเกาหัว โดยลืมไปเสียสนิทว่านิชมลนั้นหยิ่งแค่ไหน

“นั่นมันคนละเรื่องกันนะคะ ที่มลให้พี่ภพเลี้ยงก็เพราะไม่อยากให้พี่ภพรู้สึกผิดที่เคยทำให้มลท้องเสีย แต่เรื่องเงินค่าเช่าบ้านมันเยอะไป มลไม่อยากให้ใครคิดว่าพี่ภพส่งเสียเลี้ยงดูมล”

“เอาเป็นว่าพี่ขอโทษก็แล้วกันนะ แต่เรื่องคืนเงินน่ะเมื่อไรก็ได้ ไม่ต้องรีบ”

“ขอบคุณค่ะ” นิชมลค่อยยิ้มออก “ถ้าอย่างนั้นพี่ภพกลับเถอะ มืดมากแล้ว เดี๋ยวจะขับรถลำบาก”

“พี่ไปนะ...มีอะไรก็โทร.หาพี่ได้ ไม่ต้องเกรงใจ” หมอหนุ่มสั่งกำชับแล้วเดินไปขึ้นรถอีกครั้ง ขณะที่นิชมลยังยืนอยู่ที่เดิม รอจนกระทั่งเลิศภพออกรถ จึงยกมือโบกลาพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างน่ารัก ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วควานหากุญแจในกระเป๋าเพื่อจะเปิดประตูรั้วหน้าบ้าน