เรียกฉันว่าผู้หญิงดอกทอง

"เขาทิ้งเธอด้วยแชทที่สวยงาม แต่โหดร้าย เธอตอบกลับด้วยร่างเปลือยในแสงไฟแดง"น้ำเย็นจากฝักบัวไหลรินผ่านเรือนกายเปลือยเปล่า แต่ไม่สามารถชะล้างอะไรได้เลย มันไม่ใช่ความสกปรกจากภายนอก แต่คือรอยแผลของความไว้ใจที่ถูกเหยียบย่ำขวัญพิงกระจกห้องน้ำ ผิวเปียกร่างเปลือยเปล่า แต่หัวใจกลับหนาวเย็นจนชา เสียงสายน้ำจากฝักบัวยังส่งเสียงซู่ๆ ต่อเนื่อง แต่ในอกคือความเงียบที่คลุ้งไปด้วยเศษซากของความเชื่อใจเธอเคยเชื่อใน "รักแท้" เคยคิดว่า “ผู้ชายดี ๆ” จะไม่ทำร้ายผู้หญิงที่ทุ่มเททั้งหัวใจให้เขาคืนนี้ภาพทั้งหมดแตกละเอียดเหมือนกระจกบานที่เธอพิงอยู่หลังจากปิดแชทของธันวา ขวัญเปิดกล้องมือถือ ถ่ายภาพหน้าตัวเอง... ใบหน้าบวมแดง ตาช้ำ ผมกระเซิงเธอยิ้มให้กล้อง — ยิ้มเพียงพัง และกดลบทันที เพราะไม่อาจทนเห็นภาพสะบักสะบอมได้อีกใช่สิ มันไม่ใช่ภาพที่เธออยากจำ ทว่ามันคือความจริงที่เธอไม่มีวันลืมขวัญเปิดกล่องรองเท้าใต้เตียง หยิบของเก่าออกมาชิ้นแล้วชิ้นเล่า จดหมายรักที่เขาเคยเขียนด้วยลายมือ“จะไม่มีใครแทนที่เธอได้”“ผมจะรักขวัญคนเดียวตลอดไป”บ้าเอ้ย เธอเคยอ่านแล้วน้ำตาไหลด้วยความสุข แต่ตอนนี้มันคือ คำโกหกที่เหมือนใบมีดซ

“เขาคิดว่าเขาเป็นคนล่า… แต่เธอคือเหยื่อที่ลุกขึ้นมาจัดการนักล่าให้พินาศ”ห้องประชุมชั้น 22 ของบริษัทโฆษณาชื่อดังเปิดแอร์เย็นฉ่ำเกินจำเป็น ขวัญนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะฝั่งขวา ตรงข้ามกับชายที่ถูกขนานนามว่า "หมาป่ากลางเมือง"“คณิน”ซีอีโอหนุ่มอายุสามสิบปลาย หล่อเนี้ยบในสูทสีน้ำเงินเข้ม สายตานิ่งเฉียบจนหลายคนไม่กล้าสบตรง ๆและตอนนี้…เขากำลังสบตาขวัญอยู่“คุณขวัญจบด้านบัญชี แต่มีประสบการณ์ด้านการตลาดด้วยใช่ไหมครับ?”เสียงเขาทุ้มนุ่ม แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ไม่แสดงออกโต้ง ๆ“ค่ะ ฉันชอบวิเคราะห์คนพอ ๆ กับตัวเลข”เธอยิ้มแบบมีชั้นเชิง ดวงตาเป็นประกายแฝงยั่วเบา ๆเขาหัวเราะในลำคอ“น่าสนใจดีครับ ผมชอบคนที่กล้ามองตรง ๆ แล้วไม่หลบตา”แล้วเธอก็รู้…เป้าหมายต่อไปของเธออยู่ตรงหน้าแล้ว—วันแรกของการทำงานผ่านไปแบบไม่มีอะไรหวือหวาขวัญทำงานเร็ว เรียบร้อย และไม่พูดมากเธอไม่ใช้เสน่ห์ในทันที แต่ “วางกลิ่น” เอาไว้ให้เขาค่อย ๆ สัมผัสเธอเลือกใส่เสื้อเบลาส์ผ้าไหมคอวีลึกในวันที่ต้องเข้าห้องประชุมกับคณินกระโปรงทรงดินสอรัดสะโพกพอดีตัวกลิ่นน้ำหอมวานิลลาอ่อน ๆ ปล่อยมาแค่เวลาผ่านใกล้ชายหนุ่มหลายคนในทีมเริ่มแอบมองเธ

บรรยากาศในรถแท็กซี่เงียบกริบ มีเพียงเสียงฝนกระทบหลังคาเบา ๆพีทนั่งเงียบ มือทั้งสองข้างวางบนตักขวัญนั่งข้างเขา แววตาเยือกเย็นแต่วาบวาว ราวกับนักล่าที่รู้แน่ชัดว่าเหยื่ออยู่ในกรงเมื่อรถจอดหน้าคอนโด ขวัญไม่พูดอะไร เธอเพียงเดินนำขึ้นลิฟต์ พีทตามไปโดยไม่พูดเช่นกันลิฟต์ปิดความเงียบทำงานอย่างไม่มีที่ติ“คุณแน่ใจเหรอ ว่าจะไม่เสียศูนย์?” เธอถาม ขณะยกคางขึ้นนิดหนึ่ง“ผมไม่แน่ใจอะไรเลย... นอกจากว่าผมอยากได้คุณจนหายใจไม่ทันแล้วตอนนี้”เขาตอบกลับ พร้อมกับสายตาที่แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้แค่พูดเล่นประตูห้องของขวัญเปิด เสียงล็อกดัง ‘แก๊ก’ ทันทีที่ปิดประตู พีทก็พุ่งเข้ามาประกบริมฝีปากทันทีขวัญตอบสนองด้วยแรงเท่ากัน จูบของทั้งสองไม่อ่อนโยน มันดิบ เถื่อน หนักแน่น และเต็มไปด้วยแรงสะสมที่กดทับมาตลอดสองสัปดาห์พีทกระชากซิปเดรสของเธอรวดเดียว ชุดหลุดจากบ่าพร้อมเสียงผ้าที่เสียดสีกับผิวเนียนขวัญถอยหลังไปติดผนัง มือเขาเอื้อมมาด้านหลัง ปลดตะขอบราออกในพริบตาริมฝีปากเขาไล่ไปตามลำคอ เธอเอื้อมมือผลักเขาลงบนโซฟา แล้วคร่อมร่างเขาไว้ด้วยสายตาเย้ยหยัน“ฉันจะเป็นคนคุมเกมนี้…คุณแค่อย่าหยุดก็พอ”เขายิ้ม เหมือนยอมจำน