บทที่ 5

วันนี้นิชมลเข้าเวรบ่าย เพราะเพื่อนพยาบาลในแผนกเดียวกันขอแลกเวรกับเธอ เธอนำแฟ้มประวัติคนไข้เข้าไปวางไว้ให้เลิศภพเช่นเดิมและตั้งใจว่าจะแวะมาทักทายเขา แต่หมอเจ้าของห้องไม่อยู่เพราะมีเคสผ่าตัดด่วน นิชมลละมือจากแฟ้มที่เพิ่งจะวางเสร็จ ดวงตาคู่สวยเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของเลิศภพซึ่งถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ จึงตั้งใจว่าจะเก็บใส่ในลิ้นชักไว้ให้เขา แต่ทว่าเสียงครืดๆ จากโทรศัพท์มือถือที่เกิดจากการสั่นก็ดังขึ้น เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอคือเบอร์ของ ‘อรนิดา’ นิชมลมองอย่างชั่งใจ สุดท้ายก็กดรับเพราะนึกอยากจะแกล้งคู่อริเล่นๆ

“พี่ภพคะ...”

เมื่อมีคนกดรับ อรนิดาก็รีบกรอกเสียงลงไปอย่างดีใจทันที

“ไม่ใช่พี่ภพหรอกค่ะคุณอร” เสียงปลายสายนั้นยั่วยุอยู่ในที “คือพอดีตอนนี้พี่ภพมีเคสผ่าตัดเร่งด่วนน่ะค่ะ”

“แล้วนั่นใครรับสายคะ”

“ดิฉัน...นิชมลเองค่ะ”

“แล้วเธอมารับโทรศัพท์พี่ภพได้ยังไง!” อรนิดาถามกลับเสียงเขียว

“คุณนี่ก็ถามแปลกนะคะ ถ้าโทรศัพท์ของพี่ภพไม่อยู่ที่ดิฉัน แล้วดิฉันจะรับสายได้ยังไงกันล่ะคะ คือตอนนี้พวกเรากำลังยุ่งมาก เดี๋ยวถ้าพี่ภพว่างเมื่อไหร่ดิฉันจะบอกให้พี่ภพโทร.กลับไปนะคะ”

นิชมลแสร้งทำเสียงเยาะเย้ยมาตามสายเพื่อให้อีกฝ่ายร้อนรุ่มมากกว่าเดิม

“หมายความว่าพี่ภพกับเธอกำลัง...เอ่อ”

อรนิดาพูดได้แค่นั้นก็รีบกดวางสายทันที ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยความโกรธและเสียใจปนเปกันไปหมด เมื่อทึกทักเอาเองว่าคนรักกำลังนอกใจไประเริงสวาทกับผู้หญิงที่เกลียดมากที่สุดในวันสำคัญของเธอเช่นนี้!

“พี่ภพทำกับอรแบบนี้ได้ยังไง...พี่ภพใจร้าย...ใจร้ายที่สุด...”

หญิงสาวพึมพำกลับไปกลับมาคนเดียวหลายต่อหลายครั้งราวกับคนเสียสติ ภาพที่สองคนกำลังตระกองกอดและพลอดรักกันบนเตียงนั้นผุดพรายขึ้นในสมอง พร้อมๆ กับที่นิชมลมองมายังเธอและแสยะยิ้มเป็นเชิงเย้ยหยัน

“ฉันเกลียดแกนิชมล! ฉันเกลียดแก! กรี๊ดดด!”

อรนิดาหวีดร้องขึ้นสุดเสียงอย่างทนไม่ได้ เธอลุกพรวดพราดขึ้นแล้วกระโจนเข้าไปหยิบเอามีดคัตเตอร์ซึ่งอยู่ในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งออกมากรีดแขนของตัวเองด้วยความคลุ้มคลั่ง

เสียงหวีดร้องนั้นทำให้อัคนีซึ่งเพิ่งเดินออกมาจากห้อง รีบพาสองขาวิ่งถลาเข้าไปดูทันที และภาพที่เขาเห็นก็คือเรือนร่างของผู้เป็นหลานสาวนอนฟุบหน้าอยู่บนเตียง ที่บริเวณข้อมือมีบาดแผลเป็นรอยกรีดด้วยของมีคม เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาไม่หยุดพร้อมทั้งส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งไปทั่ว

“อร!!!” อัคนีเรียกหลานสาวอย่างตกใจ

“พี่ภพนอกใจอร...อรอยากตาย...” ดวงตาคู่สวยเปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตา ขณะพูดออกมาราวกับละเมอ

“ทำใจดีๆ ไว้นะอร อาจะพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้” นายหัวหนุ่มละล่ำละลักบอก

“อรอยากตายค่ะอาเพลิง...อรอยากตาย...”

อรนิดาเอาแต่พร่ำเพ้อด้วยถ้อยคำเดิมๆ ในขณะที่อาหนุ่มช้อนอุ้มเอาร่างแน่งน้อยพาเดินลงบันไดมา ท่ามกลางเสียงร้องอย่างตกใจของนมจิตและสาวใช้

อัคนีตะโกนให้คนขับรถรีบเอารถยนต์ออก พลางเอ่ยปลอบหลานสาวคนเดียวที่อยู่ในอ้อมแขนตลอดเวลา

“ไม่นะ...อรจะต้องไม่เป็นอะไร...อย่าทิ้งอาไปนะ อรต้องอยู่กับอา...อารักอร...ได้ยินไหมว่าอารักอร...”

อัคนีเอ่ยเรียกหลานสาวอย่างคนที่กลัวการสูญเสีย ที่ผ่านมาเขาก็สูญเสียมามากพอแล้ว และเขาจะไม่ยอมสูญเสียหลานสาวไปอีกเด็ดขาด เพราะอรนิดาคือสิ่งมีค่าสุดท้ายที่เขาเหลืออยู่ หลังจากเมื่อสิบสามปีก่อน บิดาของเขาซึ่งก็คือ ‘นพดล อัครเดชา’ ได้เสียชีวิตจากโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน อีกสามปีต่อมา มารดาของเขา ‘มารีอานา เนลสัน โอลิเวียรา’ ก็จากโลกนี้ตามไป และอีกหนึ่งปีให้หลัง พี่ชายต่างมารดาและพี่สะใภ้ก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเสียชีวิต ตอนนั้นอรนิดาเพิ่งจะอายุได้สิบสองขวบ เขาจึงต้องโอบอุ้มเลี้ยงดูทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อ แม่ และอาให้กับเด็กหญิงตัวน้อยมาโดยตลอด ดังนั้นอรนิดาจึงไม่ต่างอะไรกับแก้วตาดวงใจของเขา

“นิชมล...ผู้หญิงที่ร้ายกาจคนนั้นกำลังจะแย่งพี่ภพไปจากอรค่ะอาเพลิง” หญิงสาวหายใจหอบ น้ำตารื้น รู้สึกถึงชีพจรที่เต้นตุบๆ อยู่ในอกแผ่วเบาลงทุกที

“นิชมลอย่างนั้นเหรอ?”

“พยาบาลที่เคยเป็นนักศึกษาขายตัวมาก่อน มันคงยั่วให้พี่ภพหลงมัน พี่ภพถึงลืมแม้กระทั่งวันเกิดของอร พี่ภพคงจะไม่แต่งงานกับอรแล้วค่ะอาเพลิง อรไม่อยากอยู่บนโลกนี้อีกแล้ว อรอยากตาย...” อรนิดาบอกอย่างท้อแท้สิ้นหวัง

“ไม่เป็นไรนะอร อาจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งคนรักของอรไปได้ อรต้องได้แต่งงานกับเลิศภพ อาสัญญา”

อัคนีรีบให้คำมั่นกับหลานสาวอย่างหนักแน่น เขาแทบขาดใจตายที่แก้วตาดวงใจมีสภาพเช่นนั้น

เมื่ออรนิดาถูกส่งเข้าไปในห้องฉุกเฉินแล้ว ร่างสูงใหญ่ของนายหัวหนุ่มเชื้อสายไทย-บราซิลเลียน ก็มานั่งทรุดตัวอยู่บนเก้าอี้พลาสติก พลางยกมือขึ้นเสยผมอย่างคั่งแค้นสุดชีวิต ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยแม้แต่จะยอมให้ริ้นไรสักตัวมาไต่ตอมหลานสาวคนนี้เลยสักครา แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!? กล้าดียังไงถึงได้มาทำร้ายดวงใจของเขาเช่นนี้ เขารู้จักเลิศภพซึ่งเป็นคนรักของอรนิดาดี ก่อนที่จะอนุญาตให้ทั้งคู่คบหาดูใจกัน เขาให้ลูกน้องไปสืบค้นประวัติพร้อมกับตามดูพฤติกรรมของหมอหนุ่มจนละเอียดถ้วนถี่ และแน่ใจว่าเลิศภพเป็นคนดี ไม่เคยมีประวัติเสื่อมเสียเรื่องผู้หญิงมาก่อน เขาจึงยอมให้หลานสาวคบกับเลิศภพในฐานะของคนรัก ผู้หญิงที่อรนิดาพูดถึงเมื่อสักครู่คงจะเต็มไปด้วยมารยาร้อยเล่ห์มากถึงได้สามารถทำให้คนอย่างเลิศภพออกนอกลู่นอกทางได้!

แต่ไม่ว่าฝ่ายนั้นจะมีมารยาแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางปล่อยให้เธอมาทำร้ายหลานสาวของเขาได้อีกเป็นอันขาด มือหนาเกร็งแกร่ง ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของตน และสั่งการบาง อย่างกับลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงขึ้งเคียด ก่อนจะวางสาย...