บทที่ 3

ภายในห้องทำงานกว้างบรรยากาศเต็มไปด้วยความขุ่นมัว เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างถูกประดับด้วยยี่ห้อที่มีชื่อจากปารีส เสียงนิ้วเคาะบนเก้าอี้เบาะหนังราคาแพงเป็นจังหวะตามอารมณ์ของคนที่นั่งอยู่ วิลเลี่ยมแทบโมโหระเบิดเมื่อรู้ว่าเขาตื่นขึ้นมาในเข้าวันรุ่งขึ้นเสื้อผ้ายังอยู่ครบ แน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนที่สลบไปง่าย ๆ ในตอนกำลังร่วมกิจกรรมกับผู้หญิง เขาโดนเธอวางยานอนหลับ ! ตั้งแต่เมื่อไหร่กันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป

“นายตามจับเธอไม่ได้ ?” วิลเลี่ยมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ความรู้สึกขุ่นเคืองและโกรธทำให้เขาพูดแทบไม่ถูก มันเป็นครั้งแรกที่เขาถูกกระทำแบบนี้ !

“ขอโทษครับนาย แต่เธอวิ่งเร็วมากเลยครับ ผมตามเธอไม่ทัน” ชาร์ลีตอบด้วยน้ำเสียงเข้ม

“นายสองคนวิ่งตามผู้หญิงคนเดียวไม่ทัน ?”

“นายครับ” เสียงของบอดี้การ์ดอีกคนเดินเข้ามาแล้วพูดแทรกขึ้นเล่นเอาอีกสองคนที่ยืนอยู่เสียวสันหลังหากเป็นเรื่องที่ชวนโมโหอีกแน่นอนว่าเขาทั้งสองมีสิทธิ์ที่จะถูกหักเงินเดือน

“มีอะไร” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงฉุน

“คุณซอฟฟ์มาพบครับ รออยู่ที่ห้องรับรองครับ” ริคกล่าวบอกเจ้านายหนุ่ม วิลเลี่ยมพยักหน้ารับก่อนที่จะลุกขึ้น ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาชาร์ลีพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม

“ไม่ได้เรื่องทั้งคู่เลย จะไปไหนก็ไป”

ชายหนุ่มพูดก่อนที่จะเดินออกจากห้อง

สองเท้าก้าวยาวไปยังโซฟาหรูราคาแพงที่ญาติผู้พี่นั่งอยู่ ใบหน้าของวิลเลี่ยมยังดูไม่สบอารมณ์มากเท่าไหร่นัก แม้กระทั่งคนที่เพิ่งมาใหม่ก็สังเกตออก

“สีหน้าดูไม่ค่อยดีนะ” อันโตนีโอเอ่ยทักทายเป็นภาษาอเมริกันขึ้นเมื่อมองสีหน้าที่เคร่งเครียดของญาติผู้น้อง

“มีเรื่องนิดหน่อยครับ แล้วทำไมถึงมาก่อนกำหนดสองวันมีอะไรหรือเปล่าครับ” เขาปรับน้ำเสียงพูดเป็นปกติ

“ไม่มีหรอก ฉันแค่เคลียร์งานเสร็จก่อนกำหนดเท่านั้นเลยคิดว่าจะมาพักสักสองสามวันที่เวกัสนี่ด้วย” อันโตนีโอพูดพร้อมกับเอื้อมมือหยิบกาแฟขึ้นจิบก่อนจะว่างลง แน่นอนว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่มาเวกัส แต่ก็เป็นครั้งแรกที่ตัวเองได้มาทำงานและมีเวลาพัก ซึ่งปกติแล้วตารางเวลาทำงานเขาแน่นมาตลอด

“ฉันได้ยินว่าที่นี่กาสิโนเลื่องชื่อ นายจะเป็นเจ้าบ้านพาฉันเที่ยวมั้ย ?” เมื่อพูดถึงกาสิโนวิเลี่ยมก็อดที่จะเอ่ยถึงเรื่องแย่ๆ ในคืนนั้นไม่ได้

“ก็มีอยู่นะ แต่คงไม่อยากจะไปเท่าไหร่...คิดแล้วน่าโมโหชะมัด”

อันโตนีโอคิ้วขมวดมองอย่างไม่เข้าใจ

“มีเรื่องอะไร ถูกใจสาวคนไหนหรือว่าถูกหักอกมา ?”

“ถูกใจน่ะมี แต่ไม่ได้แอ้มน่ะสิ”

“หมายความว่ายังไง ?” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเรียบใบหน้านิ่งไม่แสดงอาการแปลกหรือตื่นเต้นออกมา

“ก็เมื่อวานน่ะ ผม...” วิลเลี่ยมเริ่มเล่าเรื่องให้อันโตนีโอฟังตั้งแต่พบกับหญิงสาวจนกระทั่งตื่นมาในตอนเช้ามาทั้งที่ควรจะนอนกับเธอแต่กลายเป็นว่าเขานอนอยู่บนเตียงในห้องสวีทคนเดียวทั้งยังครบชุดอีกต่างหาก ไม่รู้ตัวเลยว่าถูกเธอวางยาตอนไหนกัน

“อย่างนายน่ะเหรอ ?” อันโตนีโอเอ่ยขึ้นอย่างขำๆ คงเข้าใจว่าสิ่งที่เจ็บใจคือยังไม่ได้นอนกับเธอต่างหาก!

วิลเลี่ยมพูดด้วยน้ำเสียงซีเรียส

“เสียชื่อผมหมดเลย ให้ตายสิ !”

“แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครล่ะ” อันโตนีโอเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสนใจ ก็แน่ล่ะเสือผู้หญิงอย่างวิลเลี่ยมยังพลาดท่าได้ แปลว่าต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ

“ผมว่าพี่ไม่ต้องรู้หรอกครับ” วิลเลี่ยมเอ่ยขึ้น ทว่าคนอย่างอันโตนีโอนั้นชักสนใจในตัวหญิงสาวที่เรียกว่าแปลกเข้าให้ เขาอยากเจอเธอสักครั้งหนึ่ง...เพราะทำให้วิลเลี่ยมเสียเซลได้มากขนาดนี้

“งั้นหรือ ?”

“ใช่ครับ คิดแล้วยังเจ็บใจไม่หาย”

“นายคงต้องเจ็บใจอีกหลายวันถ้าไม่ได้เจอเธอ” น้ำเสียงเข้มเอ่ยแซวญาติผู้น้องนึกสนุก

หลังจากที่กลับมาจากงานบริษัท โรสกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้อง เธอเลือกที่จะชุดเดรสสีแดงรัดรูปแน่นจนหน้าอกอิ่มล้นออกมา ก่อนจะใช้เครื่องสำอางแต่งหน้าเพียงเล็กน้อยแล้วมองรอยยิ้มสวยให้ตัวเองในกระจก ใบหน้าดูไม่ได้อารมณ์ดีอย่างที่คิดเท่าไหร่ เพราะว่าความจำเป็นกับงานและฐานะของทางบ้านเธอที่ยังต้องจ่ายค่าเช่าบ้าน หญิงสาวหยิบกระเป๋าสะพายพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกมาก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง

นางโซเฟียมองไปทางบันไดเมื่อได้ยินเสียงเท้าของโรสเดินลงมา หล่อนเดินเข้ามาหาพลางมองด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“นั่นจะไปไหนอีกล่ะ” เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบใจเมื่อเห็นการแต่งกายของหลานสาวตัวเอง

“ทำงานค่ะ” หญิงสาวพูดพร้อมกับเดินออกไปโดยไม่สนใจ สีหน้าของผู้เป็นป้า

“เลิกทำซะ ! ที่แบบนั้นไม่ไม่มีอะไรดีสักนิด” นางโซเฟียพูด

“ป้าคะ ป้าก็รู้ว่าลำพังแค่เงินเดือนในบริษัทมันไม่พอกับค่าเช่าบ้านและค่าใช้จ่ายอะไรอีกหลาย ๆ อย่าง เพราะสิ่งที่ทำมันไม่ได้...” สำหรับหญิงสาวแล้วทางนี้เป็นทางเดียวที่จะทำให้ครอบครัวอยู่รอดต่อไป

“มันเสี่ยงเกินไป ที่จะทำอะไรแบบนั้น” โซเฟียพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง โรสเข้าใจดีกับความหวังดีของป้า แต่ไม่สามารถทนเห็นป้าที่เลี้ยงดูมาแต่เล็กต้องหาเงินเพื่อจ่ายค่าเช่าบ้านอีก แน่นอนว่ามันถึงเวลาที่จะต้องเป็นหน้าที่ของเธอมากกว่า

“ป้าคะ หนูต้องไปทำงานแล้วค่ะ” เธอตัดบทแล้วรีบเดินออกไปทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกที่ไล่ตามหลังมาแม้แต่น้อย โรสปิดประตูบ้านลงพลางถอนหายใจออกมาพร้อมกับก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า ใช่...กาสิโนทำให้มีรายได้เลยพวกเศรษฐีคงไม่สนใจอะไรมากไปกว่าการที่ได้นั่งดื่มหรือนอนกับเธอสักครั้ง...

/

/

/

/

ฝากติดตามสนับสนุนผลงานเรื่องอื่น ๆ ด้วยนะคะ ผ่านทาง APP

- หนีรักมาพบคุณ (ลงจบแล้ว)

- สามีพันธกาลรัก (ลงจบแล้ว)

- แผนร้ายเจ้าบ่าวที่รัก :: 新郎的甜蜜圈套

- Love Marriage วิวาห์รักพิศวาส (ลงจบแล้ว)