ของรัก มาเฟียร้าย NC20+ (SM)

เมื่อความฝันของเธอเต็มไปด้วยภาพหลอนที่แสนเย้ายวน...และผู้ชายที่ก้าวเข้ามาก็อันตรายเกินกว่าจะต้านทานเธอจำสัมผัสเร่าร้อนในคืนนั้นไม่ได้... ทว่าเขากลับตีตราจองทุกตารางนิ้วบนร่างกายเธอไว้ในความทรงจำอย่างไม่มีวันลืม...ดวงตาคมกริบไล่มองใบหน้าสวยล้ำราวกับรูปปั้นนั้นอย่างละเอียดทุกลายเส้น จนมาหยุดนิ่งที่ดวงตาใสซื่อที่เปี่ยมไปด้วยน้ำตาคู่นั้น ดวงตาที่ทำให้หัวใจแกร่งที่ด้านชากระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ใครกัน... ที่ส่ง ‘ของขวัญ’ ล้ำค่าแบบเธอมาให้ฉันถึงที่นี่?”ปัจจุบัน...อลิซ เด็กสาวอายุ 21 ปี เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ที่มีใบหน้าสวยหวานสดใส ดวงตากลมของเธอโตบริสุทธิ์ กำลัง หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าอาคารกระจกสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ หัวใจดวงน้อยเต็นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก วันนี้ไม่ใช่แค่เพียงวันแรกของการฝึกงานในบริษัทระดับโลก แต่มันคือวันแรกที่แม่ยอมปล่อยมือให้เธอได้ก้าวออกมาเผชิญโลกกว้างและใช้ชีวิตแบบผู้ใหญ่จริงๆ เสียที“เอาล่ะอลิซ... เธอทำได้ สู้เขา!”เด็กสาวพึมพำกับตัวเองพลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ เธออยู่ในชุดนักศึกษาที่รีดจนเรียบกริบ รองเท้าส้นสูงสีขา

มือเธอสั่น... กลัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”มาร์ตินถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางหลุบตามองแฟ้มในมือบางที่สั่นระริกจนแทบจะร่วงหล่น และยังไม่ทันที่อลิซจะได้ตั้งตัว มือหนาก็เอื้อมมากระชากข้อมือเล็กของเธอเพียงข้างเดียว รั้งเข้าหาตัวอย่างแรงพร้อมกับโน้มใบหน้าลงใกล้ สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นจากผิวเนื้ออ่อนที่ข้อมือสาวอย่างจาบจ้วง ก่อนจะหลับตาลงราวกับต้องการซึมซับกลิ่นกายนั้นให้ลึกถึงปอด“ปะ...เปล่าค่ะ! หนูไม่ได้กลัว!” อลิซรีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวันจนผมกระจาย ความตกใจในท่าทีคุกคามทำให้เธอพยายามจะชักมือกลับ แต่แรงบีบมหาศาลจากข้อมือแกร่งกลับทำให้เธอรู้สึกเจ็บจนใบหน้าหวานบิดเบี้ยว “อื้อ... จ...เจ็บนะ! ปล่อยอลิซเถอะค่ะ” “ชู่ว...” มาร์ตินส่งเสียงปรามในลำคอแผ่วเบา ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชิดกัน เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว แววตาของเขามันช่างน่าขนลุกและเต็มไปด้วยตัณหา เขาเปล่งเสียงพร่าออกมาที่ชิดริมฝีปากเธอ “ดี...” “....” “ฉันชอบให้เธอเป็นแบบนั้น... แบบที่สั่นไปทั้งตัวเวลาอยู่ใต้ร่างฉัน” “ชะ...ชอบอะไรคะ!? คุณพูดเรื่องอะไร...

เมื่อเห็นบรรยากาศเริ่มอึดอัด พี่ต้นกับพี่อ้อที่ครองสติได้ก่อนใครเพื่อนก็รีบละล่ำละลักเอ่ยชวนเพื่อกู้สถานการณ์ทันที“ฉะ...เชิญบอสร่วมงานกับพวกเราเลยครับ! พวกเราดีใจและยินดีมากจริงๆ ที่บอสให้เกียรติมาร่วมโต๊ะกับแผนกขายแบบนี้” พี่ต้นพูดยิ้มๆ พลางผุดลุกผุดนั่งอย่างประหม่า“ใช่ค่ะบอส ถือว่าเป็นเกียรติของพวกเรามากเลยค่ะ” พี่อ้อรีบเสริมพร้อมกวาดสายตาบอกให้คนอื่นๆ ขยับที่ทางให้ท่านประธานมาร์ตินพยักหน้าตอบรับคำเชิญแผ่วเบา ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่กำลังแดงจัดของอลิซเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขามองท่าทางเลิ่กลั่กนั้นด้วยความพึงใจ ก่อนจะตวัดสายตาเย็นเยียบไปที่ ‘น้ำชา’ ซึ่งนั่งอยู่ข้างอลิซอีกฝั่ง “ลุก...” คำสั่งสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากเรียวหยักนั้นเยือกเย็นจนคนฟังใจหาย น้ำชาสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกเก้าอี้ เธอรีบกุลีกุจอเขยิบตัวลุกออกจากที่นั่งทันทีโดยไม่กล้าแม้แต่จะสบตามาร์ตินทรุดตัวลงนั่งแทนที่ในตำแหน่งข้างกายอลิซอย่างสง่างาม เขาขยับท่านั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายแต่ทรงอำนาจ ก่อนจะพาดแขนแกร่งลงบนพนักพิงเก้าอี้ของอลิซอย่างถือวิสาสะ เป็นท่วงท่าที่เหมือนว่าเขากำลังโอบไหล่เด็กสาวท

“ทำไมถึงพูดแบบ—อื้อออ!” คำประท้วงที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อมาร์ตินใช้มือหนาอีกข้างจับท้ายทอยของเธอไว้แน่นก่อนจะกระชากใบหน้าหวานลงมาปิดปากด้วยริมฝีปากร้อนจัดของเขาอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด! อือ..อืออ..” เสียงครางประท้วงในลำคอดังขึ้นแผ่วเบา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือเล็กที่เคยพยายามผลักไสกลับเกร็งค้างอยู่กลางอากาศ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อรับรู้ถึงรสสัมผัสที่รุกรานเข้ามาอย่างอุกอาจ “อืมม..” มาร์ตินบดจูบอย่างหนักหน่วง ปากหยักเคลื่อนขยับบดเบียดอย่างมั่นคงเกินกว่าจะเรียกว่าเผลอไผล เขาละเลียดชิมความหวานอย่างรู้จังหวะ ทุกลมหายใจที่สอดประสานกันมันช่างพร่าเลือนจนอลิซเริ่มแยกไม่ออกว่านี่คือการกระทำของคนเมาหรือคนที่มีสติครบถ้วนกันแน่ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตวัดควานหาความหวานในโพรงปากอย่างช่ำชอง แรงอารมณ์ที่เขาส่งผ่านออกมาแทบจะสูบวิญญาณและลมหายใจของเธอไปจนสิ้น มือหนาที่เคยโอบเอวไว้เริ่มซุกซน ค่อยๆลูบไล้ต่ำลงอย่างจงใจ “อึกก..!”อลิซชะงักไปทั้งร่างเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาเลื่อนสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ สัมผัสโดยตรงกับผิวเนียนนุ่มช่วงเอวคอด ก่อนที่มือหนาจะซุกซนเริ่มเลื่อนสูงขึ้นเรื่อย ๆ

“...คุณมาร์ตินเหรอคะ?” “...อืม ห้องฉัน” “ห้องคุณ... ทำไมเหรอคะ?” อลิซถามกลับไปอย่างซื่อๆ ในใจแอบค้อนนิ่งๆ 'มาพูดสั้นๆ แค่นี้ ใครจะไปตรัสรู้ได้ว่าห้องคุณมันทำไม... แปลกคนจริงๆ' “คืออลิซไม่เข้าใจค่ะ”“มาที่ห้องฉันเดี๋ยวนี้”“แต่เอ๊ะ... ทำไมอลิซต้องไปด้วยคะ?”“แฟ้มที่เธอสรุป... มีหน้าหนึ่งหายไป” เขาตอบเรียบๆ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก “เอาขึ้นมา!” ติ๊ด! สายถูกตัดไปดื้อๆ ทิ้งให้อลิซก้มมองแฟ้มในมืออีกชุดอย่างลนลานเดี๋ยวนั้น เธอรีบพลิกเช็กดูทุกหน้าอย่างรวดเร็ว “ก็ครบถ้วนดีนี่นา ฉันถ่ายเอกสารมาจากต้นฉบับชุดนี้เลยนะ” ทว่าเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธคำสั่ง ขาที่แทบก้าวไม่ออกถูกบังคับให้พาตัวเองขึ้นไปยังชั้นบนสุดอีกครั้งด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะก๊อก...“เข้ามา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอนุญาตทันทีที่มือเธอเคาะประตู ประหนึ่งเขานั่งรอจังหวะนี้อยู่แล้ว อลิซก้าวเข้าไปในห้องที่เย็นเฉียบและมาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ พลางยื่นแฟ้มวางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง“ทุกหน้าอยู่ครบค่ะ อลิซตรวจทานดีแล้ว” มาร์ตินเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เขาชำเลืองมองเธอด้วยสายตาที่เหมือนจะกรี