FAZER LOGIN“เรื่องราวในตอนนั้นท่านจำมาได้ตลอดเลยหรือเจ้าคะ?”หวงหยางหมิงทำท่าครุ่นคิด “อืมมม คราแรกข้าก็ลืมเลือนไปบ้าง เพราะพวกเรายังเด็กทั้งคู่ มาจำได้ตอนที่เห็นเจ้ากำลังช่วยเด็กคนหนึ่งที่กำลังถูกจับตัวไป และข้าก็ไปช่วยเจ้าได้ทันพอดี” เซียวเหม่ยอิงฟังและนึกตามคำพูดของสามี ดวงตางามเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คน
“ฮ่าฮ่าฮ่า สมแล้วที่เป็นบุตรสาวของเรา ช่างพูด และกล้าขอผู้ชายแต่งงานตั้งแต่เด็กเหมือนแม่ของเจ้าไม่มีผิด ฮ่าฮ่าฮ่า” หวงหยางหมิงหัวเราะออกมาอย่างอดกลั้นกับการกระทำของบุตรสาว มันเหมือนว่าเขาย้อนเวลากลับไปตอนที่เซียวเหม่ยอิงทำกับเขาในตอนนั้น สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน เหมือนกันจริง ๆ“ทะ ท่านพี่ ท่านหมายควา
วันนี้บรรยากาศภายในจวนของหวงหยางหมิงเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น หวงจื่อหานอยู่รับประทานอาหารกับหลาน ๆ ของเขาอย่างมีความสุข หลังจากที่รับประทานอาหารและส่งหลานเข้านอนเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลากลับจวนตนเอง“ท่านพ่อนอนค้างที่จวนข้าก็ได้นะขอรับ”“ไม่เป็นไรหรอก เจ้าก็รู้นิว่าข้ามีเรื่องต้องกลับไปจัดการ”
“แล้วเหตุใดท่านถึงไม่เคยอธิบายให้ข้าฟังบ้างเลย”“ทั้งจวนมีแต่คนของหนิงซู ต่อให้พูดในที่ลับก็มีคนของนางแอบฟังอยู่ดี เฮ้อ ข้ายอมรับผิดที่ข้าเห็นแก่ตัว ที่เห็นอำนาจดีความถูกต้อง” ที่เขามาในวันนี้ไม่ได้มาเพื่อแก้ตัวแต่อย่างใด มันเป็นความรู้สึกผิดที่ติดอยู่ในใจมานานเกือบยี่สิบปี อีกอย่างอดีตผ่านมันมาแ
“ท่านพี่ ท่านปู่คือผู้ใดหรือเจ้าคะ”“เดี๋ยวแม่อธิบายให้ฟังเอง พวกเราเข้าไปในเรือนกันดีกว่า” เซียวเหม่ยอิงหันไปมองสามีอย่างรู้หน้าที่ นางจูงมือบุตรชายและบุตรสาวเข้าไปในเรือน เพื่อให้สามีของนางได้พูดคุยกับบิดาตามลำพัง หลังจากที่เซียวเหม่ยอิงได้พาลูก ๆ เข้าไปในเรือนแล้ว หวงหยางหมิงก็นั่งรอคนที่ก
“เจ้าคิดจะมีลูกกี่คนกัน?” องค์รัชทายาทเหลียงซินเผงอดถามสหายตนเองไม่ได้ เพราะหลังจากที่เซียวเหม่ยอิงคลอดบุตรคนแรกไปไม่ทันไร ตอนนี้สหายตัวดีของเขากำลังมีบุตรคนที่สองแล้ว “กระหม่อมเองก็ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ เพราะเรื่องนี้กระหม่อมไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ กระหม่อมเพียงทำตามความต้องการฮูหยินตนเองเท่านั้น” คำตอ
เหลียงซินเผิงมองคนที่กำลังทำสีหน้าที่น่ากลัวถึงกับต้องเอ่ยปากถาม“เหตุใดเจ้าถึงได้ยิ้มได้น่ากลัวเช่นนี้ แล้วกำลังมองอะไรอยู่รึ?” เหลียงซินเผิงมองตามหวงหยางหมิง ก็เห็นเป็นบุรุษคนหนึ่งที่กำลังมึนเมา“อ๋องสาม? อ๋องสามทำอะไรเจ้างั้นรึ” เหลียงซินเผิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ “กระหม่อมน่ะรึจะกล้าไปขัดใจเชื
จวนแม่ทัพหวงหยางหมิง“พวกนั้นกำลังเคลื่อนไหวขอรับ” จางชิงรายงานถึงความเคลื่อนไหวต่าง ๆ ให้นายของตนได้ฟัง หลังจากที่ทุกจวนได้รับเทียบเชิญร่วมแสดงความยินดีจากจวนแม่ทัพหวงหยางหมิง แล้วก็เป็นไปตามที่คาดการณ์เอาไว้ นิ้วชี้หวงหยางหมิงเคาะโต๊ะอย่างใช้ความคิด สายตาของเขาจ้องไปทางหน้าต่าง เพราะข้างนอกนั้น
“เจ้าค่ะ ข้าลองตรวจชีพจรดูแล้ว รู้สึกมันแปลกไปจาก... ท่านพี่! ท่านจะไปไหนหรือเจ้าคะ” หวงหยางหมิงวิ่งออกจากเรือนไปทั้งที่นางยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ ท่ามกลางความงุนงงของนาง ทว่าผ่านไปไม่กี่อึดใจหวงหยางหมิงก็กลับมาพร้อมกับการแบกหมอมาด้วยหนึ่งคน ทันทีที่หวงหยางหมิงวางหมอคนนั้นลงก็โดนท่านหมอบ่นชุดใหญ่“ข้า
“ท่านพี่ ท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ”“เหตุใดข้าถึงต้องช่วยเจ้า แล้วเหตุใดข้าถึงต้องรับเจ้ามาเป็นฮูหยินรองในเมื่อตอนแรกเจ้าไม่ได้ยินยอมแต่งเข้ามาเอง ไยวันนี้ถึงยอมแต่งเข้ามาเสียแล้วเล่า”ได้ยินคำถามเช่นนั้น ดวงหน้างามถึงกับแดงก่ำเพราะความโกรธและอับอาย ที่ถูกที่สาวถากถางเช่นนี้“ท่านพี่ เหตุใดท่านพี่ถึงพ







