ข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง

“ลูกไม่ยอม!”

ณ โถงประชุมภายในจวนแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่มีผู้คนจำนวนมากนั่งอยู่อย่างพร้อมหน้า แม่ทัพหลงซึ่งสวมเสื้อคลุมยาวผ้าไหมปักลายเหยี่ยวเหินฟ้ากำลังนั่งอย่างสง่าผ่าเผยอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ท่าทางทรงพลังอำนาจน่าเกรงขาม

ที่นั่งข้างกายของเขาคือหลงฮูหยิน ภรรยาโฉมงามซึ่งสวมชุดคลุมผ้าแพรต่วนสีเขียวปักลายบุปผาสีสันแพรวพราว ทว่าดวงหน้าและแววตาของหลงฮูหยินกลับเจือด้วยความกังวล และกำลังจ้องมองหลงจ่านเหยียนผู้ซึ่งกำลังคุกเข่าตัวสั่นเทิ้มอยู่บนพื้นด้วยสายตาเดียวกับแม่ทัพหลง

ภายในโถงประชุม ยังมีผู้อาวุโสที่อายุมากแล้วอีกสองท่านและดรุณีซึ่งสวมอาภรณ์หรูหราด้วยอีกหลายท่าน ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงออกมา สีหน้าแววตามีแต่ความมืดครึ้มและขุ่นเคืองอย่างถึงที่สุด

ทว่าภายใต้ความกดดันของทุกคน คำว่า ‘ลูกไม่ยอม’ ของหลงจ่านเหยียน ช่างดูอ่อนแอไร้พลังเสียนี่กระไร?

หลงฮูหยินละสายตา ก่อนจะผุดยิ้มบาง ๆ ตรงมุมปากและกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่นนุ่มนวลอย่างถึงที่สุด “จ่านเหยียน ฝ่าบาทมีพระราชโองการแต่งตั้งเจ้าเป็นฮองเฮา นี่เป็นพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้นของฝ่าบาท เจ้ามีหน้าที่แค่ซาบซึ้งในน้ำพระทัยของฝ่าบาทและน้อมนำคำสั่งเท่านั้น อย่าเอาแต่ดื้อรั้นเลย ลุกขึ้นมาเถิด!”

หลงจ่านเหยียนเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มด้วยความพรั่นพรึงและโศกเศร้า ตาบวมราวกับผลท้อ หมอบลงกับพื้น พลางเอ่ยด้วยเสียงโศกา “ท่านแม่ ต่อให้ท่านจะสั่งให้ลูกไปเป็นยาจกข้างทาง ลูกยังพอมีหนทางรอดชีวิต หากให้ลูกเข้าวังเป็นฮองเฮา ก็เท่ากับส่งข้าเข้าหลุมศพสังเวยชีวิต!”

ฮ่องเต้ประชวรหนัก บัดนี้ไม่รู้สึกตัวแล้ว ก่อนจะสิ้นสติไป ได้มีราชโองการสั่งให้ฝังศพสังเวยชีวิตฮองเฮา

ไทเฮาองค์ปัจจุบันคือพระปิตุจฉาของฮองเฮา มีหรือจะยอมเห็นหลานสาวของตนเองต้องสละชีวิตถูกฝังดินทั้งเป็น?

ดังนั้นในช่วงที่ฝ่าบาทหมดสติไม่รู้สึกตัวแล้ว ก็ได้มีพระราชเสาวนีย์สั่งให้ปลดฮองเฮา และอาศัยพระนามของฝ่าบาท รับหลงจ่านเหยียนบุตรีของแม่ทัพหลงเข้าวังเป็นฮองเฮาแทน

เพราะราชโองการของฝ่าบาทที่สั่งให้ฝังศพสังเวยชีวิตฮองเฮา มิได้ระบุชัดเจนว่าเป็นฮองเฮาพระองค์ใด

แม่ทัพหลงได้ยินถ้อยคำของหลงจ่านเหยียน ก็บันดาลโทสะทันใด “เหลวไหล ฝ่าบาทอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ของชีวิต พระวรกายแข็งแรงไร้โรคภัย เจ้าบังอาจพูดจาเหลวไหลเช่นนี้ได้อย่างไร? ตีนางอีก ตีจนกว่านางจะยอมถึงจะหยุด!”

พระวรกายแข็งแรงไร้โรคภัย? แม้กระทั่งเขาที่พูดออกมาเองยังรู้สึกไม่มั่นใจเลย แบบนี้หรือจะให้หลงจ่านเหยียนเชื่อถือ?

หลงจ่านเหยียนทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างหมดความหวัง ผู้คนในโถงแห่งนี้ต่างเงียบสงัด นางรู้ดี ในเรือนแห่งนี้ ไม่มีผู้ใดจะออกปากพูดสักประโยคเพื่อเข้าข้างนาง เพราะว่า นางเป็นเพียงบุตรีที่เกิดจากบ่าวรับใช้ผู้ต่ำต้อย แม้มีตำแหน่งเป็นคุณหนูใหญ่ ทว่าชีวิตกลับมิสู้บ่าวรับใช้คนหนึ่ง

นางเข้าใจความหมายของคำว่าฝังศพสังเวยชีวิต ในสมัยราชวงศ์ต้าโจว การฝังศพสังเวยชีวิตมีสองแบบ แบบที่หนึ่งคือฝังตาย โดยจะใช้ผ้าบางที่ชุ่มน้ำคลุมใบหน้าของนางแผ่นแล้วแผ่นเล่า กระทั่งลมหายใจหยุดลง และชีวิตสิ้นสุด

อีกแบบหนึ่งคือฝังเป็น ในตอนที่คนยังมีชีวิตอยู่ ก็จะถูกนำไปใส่ในหีบพระศพของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ หลังจากปิดฝาหีบพระศพแล้ว นางก็จะค่อย ๆ หมดลมหายใจและตายไปในที่สุด ไม่ว่าจะแบบใด สำหรับนางแล้วล้วนโหดร้ายที่สุด ไม่สู้เอามีดสักเล่มฟันนางไปเลยยังดีกว่า

นางกำลังจะได้เป็นฮองเฮา ฉะนั้น แม้จะต้องถูกลงโทษก็จะไม่โบยจนตาย จะไม่ทำให้ใบหน้าและลำตัวของนางมีร่องรอยบาดแผล นัยน์ตาของนางเบิกโพลงด้วยความตกใจ มองหมอมอร่างสูงใหญ่กำยำ เดินเข้ามาหาตนเองทีละก้าว ในมือของหมอมอสะท้อนประกายเงินสว่างขึ้นมาวูบหนึ่ง นั่นคือเข็มเรียวยาวหลายเล่ม

ทั่วสรรพางค์นางสั่นสะท้าน นับตั้งแต่นางปฏิเสธเข้าวังหลังมีราชโองการจากวังหลวงมาเมื่อคืน นางต้องเผชิญกับความเจ็บปวดของปลายเข็มที่ทิ่มแทงหลายครั้ง หากถอดอาภรณ์ของนางออกก็น่าจะเห็นรอยรูเข็มเล็ก ๆ เจือเลือดบนผิวหนังได้อย่างชัดเจน

หนนี้ หมอมอเปลี่ยนเป็นวิธีการหนึ่ง มือข้างหนึ่งของนางจับข้อมือของหลงจ่านเหยียนไว้ พลางแสยะยิ้มน่าสยดสยองออกมา “คุณหนูใหญ่ อย่าโทษข้าน้อยเลยนะเจ้าคะ ข้าน้อยก็แค่ทำไปตามคำสั่งเท่านั้น!”

พูดจบ อีกมือก็ยึดฝ่ามือของหลงจ่านเหยียนไว้ ก่อนจะใช้ปลายเข็มแหลมคมแทงเข้าไปในซอกเล็บของนาง ครั้นความเจ็บปวดแล่นเข้ามา นางก็ร้องโอดครวญด้วยความทรมานทันที เหงื่อเย็นไหลท่วมกาย ทว่านางกลับไม่กล้าดิ้นขัดขืน เพราะนางรู้ดีว่าหากขยับตัวดิ้น สิ่งที่รอคอยนางอยู่ก็คือการถูกเข็มทิ่มแทงที่โหดเหี้ยมทารุณยิ่งกว่าเดิม

นางกัดริมฝีปากแน่นสุดชีวิต กลิ่นคาวเลือดคลุ้งขึ้นมาในโพรงปาก นางส่ายศีรษะไม่หยุด ผมกระเซอะกระเซิง เหงื่อเย็นชุ่มโชกทำให้ผมด้านหน้าของนางเปียกแฉะ ไหลหยดลงมาตามแก้มของนาง

ร่างกายของนางสั่นเทิ้ม เหมือนกับกระต่ายสีขาวตัวน้อยที่ถูกกดไว้กับเขียง รอให้คนอื่นเชือด

โลหิตสีแดงก่ำไหลออกมาจากปลายนิ้วของนาง หยดลงบนแผ่นหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ ดูราวกับดอกเหมยสีชาดกำลังผลิบานทีละดอกทีละดอกบนพื้นหิมะ

ท้ายที่สุด เสียงร้องโหยหวนแว่วออกมาจากโถงประชุม ทำให้บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านนอกพากันตื่นตระหนกตกใจ คนที่ขี้ขลาดก็ทยอยเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองใบหน้าบูดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดทรมานของคุณหนูใหญ่