ログインปีค.ศ.1970คุณนายสกุลฉางให้กำเนิดบุตรีคนแรก ผิวขาวราวหยกใบหน้าจิ้มลิ้ม ซินแสทำนายวาสนาสูงส่งยิ่งนัก ทำให้กิจการค้าขายของบิดามารดาเจริญรุ่งเรืองในยามนั้นบิดาได้หมั้นหมายเด็กหญิงเอาไว้กับบุตรชายคนโตของเพื่อนรักแห่งสกุลต้วนต้วนชางหลางเด็กชายอายุราวหกขวบกำลังจ้องมองทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปลด้วยความสน
จูชางหลางอุ้มสตรีร่างผอมขึ้นมาวางนางเอาไว้บนตักของเขาโถมร่างกายก้มกอดนางแนบแน่นจนลึกสุดหัวใจ เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาวโพลน รวมทั้งผมของเขาเช่นกัน ยามนี้เมื่อใกล้ชิดเส้นผมขาวของคนทั้งคู่กำลังเคลียคลอซึ่งกันและกันโดยไม่อาจแยกแยะว่าเป็นผมของผู้ใดกันแน่จูชางหลางเข้าใจชีวิต มิมีผู้ใดฝืนสังขารของร่างกาย
ตอนพิเศษ ตอนที่ 1ยี่สิบปีต่อมา“ท่านตา ท่านยายแย่แล้วขอรับ”จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาบอกเขาในเรือนสมุนไพร จูชางหลางที่กำลังนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้พัดโหมไฟให้ลุกโชนเพื่อต้มสมุนไพรให้กับหยางอี้หงถึงกับมือสั่นระริกทำพัดที่อยู่ในมือหลุดลงทันใดเขาวิ่งไปที่เรือนของนางอย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้หยางอี้
มู่เหยาทอดสายตามองแผ่นน้ำเบื้องหน้าที่คล้ายกำลังเต้นรำระริกไหวไปตามแสงจันทราแล้วยิ้มงดงาม“ท่านแม่ ขอให้ท่านคุ้มครองให้ข้ามีความสุขด้วยนะเจ้าคะ”เอ่ยคำนี้แล้วนางจึงโปรยดอกไม้ลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะเดินกลับลงมายังหมู่บ้านก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้านนั่นเอง จู่ ๆ มู่เหยาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของค
มู่เหยายิ้มไม่หุบ คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเอาใจนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะส่งผลต่อนางเพียงนี้ "หลานชายช่างปากหวานยิ่งนัก เช่นนี้สตรีใดได้พบคงไม่อาจถอนใจได้ ด้วยใบหน้างดงามเช่นนี้ต่อไปคงทำให้สตรีเสียใจอีกหลายคน"จูอี้หลางส่ายหน้า"ข้าไม่คิดหลอกสตรีใด จิตใจของข้าจะมอบให้กับสตรีที่ข้ารักเพียงผู้เดียวเช่นท่านพ่
เมื่ออยู่กันเพียงลำพังจูชางหลางจึงเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าได้พบนางแล้วใช่หรือไม่”จูอี้หลางพยักหน้า“ท่านพ่อ เป็นท่านแม่จริงหรือ”จูชางหลางพยักหน้า“ที่นี่ไกลจากหน้าผาที่แม่เจ้าตกลงมายิ่งนัก พ่อไม่คิดว่านางจะรอดกระทั่งมีคนของหมู่บ้านนายพรานไปพบเข้าระหว่างที่นางลอยไปตามกระแสน้ำ ท่านแม่ของเจ้าลืมทุกเรื่องไปจ
ริมฝีปากของเขาบดคลึงจูบไล้ไปทั่วโพรงปาก เนิ่นนานชั่วครู่กระทั่งจูชางหลางรับรู้ได้ว่าหยางอี้หงกำลังค่อย ๆ อ่อนระทวยในอ้อมกอดของตนจุมพิตทั้งสัมผัสที่รุนแรงด้วยความรู้สึกบ้าคลั่งในตอนแรกจึงค่อย ๆ ผ่อนปรนเป็นอ่อนโยนลงหลายส่วนจูชางหลางดูดริมฝีปากล่างแล้วค่อย ๆ ไต่ไล้และเล็มดูดลิ้นเล็กของนางอย่างหิวโหย
จุมพิตที่นางได้รับจากเขาในยามป้อนยา นางยังจดจำได้เป็นอย่างดี เรื่องนี้เขาก็ไม่เคยเอ่ยถึง นางคิดว่าเขาคงทำเพราะจำใจ ทว่าเมื่อจำใจไยจึงใช้ลิ้นเกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นของนางเล่าความสับสนพลันเกิดขึ้นแก่จิตใจอันอ่อนไหวของนางนางครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะก็ไม่อาจหักห้ามความต้องการของตัวเองได้เอง ยามนี้นิ้วเรียวจึง
หากเป็นผู้อื่นคงถูกหัวหน้าหมู่บ้านขับไล่ไปแล้ว ทว่าเมื่อเห็นภรรยาของคนผู้นั้นผู้เฒ่าพลันรู้สึกถูกชะตายิ่งนัก ยังมีสายตาที่คุณชายท่านนี้มองภรรยาของตน แม่เฒ่าดูออกว่าภายในสายตานั้นมีความห่วงใยอยู่ลึกซึ้งเพียงใดสายตาคู่นั้นของจูชางหลางทำให้แม่เฒ่าหวนคิดถึงสามีที่จากไปเนิ่นนานของตนเองผู้ชราทอดถอนหายใจ
จูชางหลางนับว่าเล่นละครตบตาคนได้เป็นอย่างดี เขาดูแลเอาใจใส่นางประดุจสามีที่ทุ่มเทและรักภรรยาลึกซึ้ง จนได้รับเสียงชื่นชมไม่น้อยจากคนในหมู่บ้านในแต่ละคืนเพื่อให้การแสดงละครในครานี้สมจริง จูชางหลางจึงต้องนอนเตียงเดียวกันกับหยางอี้หงวันแรกหลังจากหยางอี้หงไม่มีอาการไข้แล้ว คนสองคนจึงต้องนอนเตียงเดียวกั







