ฮูหยินแม่ทัพไป๋

บทนำ

ผู่เยว่ ลูกสาวของท่านอ๋อง เยว่เผิง ที่ได้ไปครองเมืองซานซี หนึ่งในหกแคว้นที่ฮ่องเต้ชิงมู่ปกครองอยู่ โดยมีเมืองหลวงคือซีโจว เป็นเมืองใหญ่ที่รายล้อมด้วยแม่น้ำ อุดมสมบูรณ์ที่สุดในบรรดาหกแคว้น นางเป็นลูกสาวที่พ่อไม่รัก เพราะว่าตอนเกิดมาทำให้อนุที่เขารักที่สุดตายไป จึงไร้คนสนใจไยดีตั้งแต่เล็ก จนเมื่อฮ่องเต้อยากจับแม่ทัพ ไป๋เฟิงหวงแต่งงานกับเชื้อพระวงศ์จึงขอลูกสาวของ เยว่เผิงมาหนึ่งคน แล้วนั่นก็คือคราวซวยของผู่เยว่

          จวนแม่ทัพไป๋ที่ประดับประดาไปด้วยผ้าแดงมงคล เพราะวันนี้มีงานมงคล แต่ผู้เป็นสามีเมื่อไปรับเจ้าสาวที่วังหลวงแล้วปล่อยให้นางเดินเข้ามาในจวนเอง แม้แต่เงาของเขาก็ไม่เยื้องย่างกรายไปเรือนฮูหยินเลย เอาแต่ขลุกอยู่กับอนุ ชิงเหลียน คนรักที่หมายปองมาตั้งแต่เด็ก เขารับชิงเหลียนมาเป็นอนุตัดหน้าผู่เยว่ ญาติห่าง ๆ  ของฮ่องเต้ที่ยัดเยียดให้เขา ราวกับว่านางอัปลักษณ์ หาสามีไม่ได้เสียอย่างนั้น

          “ท่านพี่ไม่ไปเรือนฮูหยินหน่อยหรือเจ้าคะ นางเพิ่งแต่งมาวันแรกก็ถูกท่านดูแคลนเช่นนี้ ต่อไปนางจะอยู่อย่างไร”

ชิงเหลียน ลูกสาวท่านเสนาบดีกลาโหม ภายนอกเป็นผู้หญิงจิตใจดี แม้ตัวเองต้องเป็นอนุก็หาได้เสียใจคร่ำครวญ นางเข้าใจเพราะฮ่องเต้เป็นคนพระราชทาน นางห่วงก็แต่ฮูหยินเอก ที่แต่งเข้ามาไร้ขบวนต้อนรับ หากฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องเช่นนี้ กลัวแต่ว่าจะโดนลงโทษทั้งจวน

          “เจ้าจะรู้อะไร คนพวกนี้ร้อยเล่ห์...นางแย่งตำแหน่งเจ้าไปเจ้ายังใจดีกับนาง ข้านี่แหละโกรธแค้นฮ่องเต้นัก ยกเรื่องที่ข้ารบชนะทุกศึกมาพระราชทานสมรส เพื่อถ่วงดุลอำนาจทหาร” ชายหนุ่มผู้ไม่แยแสใด ๆ  กับฮ่องเต้ที่นับวันเอาแต่ดื่มสุรา เคล้านารี หากไม่เพราะฮ่องเต้องค์ก่อนสร้างอำนาจบารมีไว้มาก ป่านนี้ไม่รู้ประชาชนจะเดือดร้อนอย่างไรบ้าง เอาแต่เสวยสุขไม่สนใจทุกข์ประชาชน

..........................................................................................................................................................................................................................

ในค่ำคืนเดือนดับของเดือนปาเยว่ (เดือนแปด) วันนี้เป็นคืนเดือนมืดในจวนแม่ทัพไป๋ ที่เรือนฝ่ายหน้าครึกครื้นไปด้วยเสียงร้องรำของนางฟ้อน ที่จัดขึ้นฉลองในงานแต่งภรรยาเอกท่านแม่ทัพไป๋เฟิงหวง หลังจากไปรับเจ้าสาวที่วังหลวงเพราะว่าเป็นสมรสพระราชทาน ท่านแม่ทัพไป๋ก็หาได้สนใจไยดีเจ้าสาวอีกต่อไป ปล่อยให้นางเดินเข้ามาในจวนกับบ่าวคนสนิทแค่สองคน ส่วนตัวเองก็ไปสำราญกับอนุชิงเหลียน

 เหตุการณ์ก่อนหน้านั้น สาวในดวงใจตั้งแต่เด็กของเขาหมายใจจะแต่งงานกับนาง แต่ว่าถูกฮ่องเต้ชิงตัดหน้าพระราชทานสมรส

เขาทูลขอให้ชิงเหลียนแต่งเป็นภรรยาเอกแล้ว แต่ฮ่องเต้ไม่เห็นด้วยครั้นจะขัดต่อหน้าพระพักตร์อีก จึงถูกท่านเสนาบดีกลาโหมชิงเฉา ปรามไว้เขารู้ว่านี่เป็นแผนของอีกฝ่ายที่ไปเป่าหูฮ่องเต้ เพื่อคานอำนาจฝ่ายกลาโหม

          “ท่านเสนาบดีไม่น่าห้ามข้า ข้ารักชิงเหลียนมานานแล้วท่านเองก็รู้” แม่ทัพไป๋พูดหลังออกจากประชุมเช้าที่ท้องพระโรง

          “หากขัดขึ้นอีก เจ้าจะโดนโทษขัดราชโองการ พวกฝ่ายใต้ที่ก่อคลื่นอำนาจ ก็จะทูลให้ฮ่องเต้ปลดเจ้า ข้ารู้ว่าเจ้ารักลูกสาวข้า ข้ายินดีจะให้เจ้าแต่งเป็นลูกเขย แต่ว่าเมื่ออำนาจและการเมืองเข้ามาเกี่ยวข้อง มีหรือทั้งเจ้าและข้าจะรอดไปได้หากฝืนทำตามใจ เจ้าก็รับชิงเหลียนเป็นอนุ แล้วดูแลนางให้ดีเถิด แม้เป็นเพียงอนุข้ารู้ว่าเจ้าจะรักและถนอมนางเหมือนที่ข้ารัก รอให้โอกาสมาถึงก่อนเถิด เมื่อนั้นก็ยังไม่สาย”

          ชิงเฉามีแผนที่ดีกว่า เพียงแต่รอคอยเวลาและโอกาสเท่านั้น เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมานานกว่าชายหนุ่มเลือดร้อนวัยยี่สิบ ที่ต้องการทำตามใจ แต่ทว่าหากปล่อยให้ทั้งคู่แต่งงานแบบขัดพระราชโองการก็เท่ากับส่งลูกสาวแล้วก็ลูกน้องที่รักดั่งลูก

ไปตายก็เท่านั้น

          ตั้งแต่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ จนผลัดเปลี่ยนรัชกาล มาจนถึงฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาบดีกลาโหมเอาตอนที่ฮ่องเต้ใกล้จะสวรรคตแล้ว เพราะเพียงอยากให้อำนาจทางการทหารอยู่กับคนที่ซื่อตรง ไม่คิดทรยศต่อบ้านเมือง เมื่อเขาเลื่อนตำแหน่งแล้ว ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่คุมทหารทั้งชายแดน และในเมืองหลวงจึงตกเป็นของไป๋เฟิงหวง

          ไป๋เฟิงหวง เข้าไปหาชิงเหลียนที่จวนท่านเสนาบดี บอกข่าวร้ายกับนาง ทั้งยังสัญญาว่าจะรักและดูแลนางเป็นอย่างดี เสมือนภรรยาเอก

          “ท่านแม่ทัพ...ท่านอย่ากังวลใจไปเลย ข้าเป็นอะไรก็ได้ขอแค่ได้อยู่ดูแลท่านก็เพียงพอแล้ว” ชิงเหลียน นางเข้าใจสถานการณ์ดี แม้ว่าตัวเองต้องเป็นแค่อนุก็ไม่เคยนึกเสียใจ

          วันหนึ่งต้องเป็นวันของนางเพียงแต่ว่าวันนี้มันยังไม่ใช่ เพราะท่านพ่อได้สอนนางเสมอ เกิดเป็นลูกขุนนางต้องยอมรับสถานการณ์ ที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตตลอดเวลา บางเรื่องอาจไม่เป็นดั่งใจแต่ขอให้อดทน แล้วมันจะผ่านไปได้ด้วยดี

          “เจ้า...เจ้าเป็นคนดีจริง ๆ ” ไป๋เฟิงหวงน้ำตาเอ่อคลอที่หน่วยตา ดึงร่างของนางเข้ามากอดไว้แนบอก เขาจะจัดงานแต่งอย่างยิ่งใหญ่แม้แต่งอนุก็ตาม จะไม่ให้น้อยหน้าภรรยาเอกแน่นอน

          สามวันต่อมา ไป๋เฟิงหวงสั่งให้คนจัดเรือนตกแต่งเรือนใหญ่เจียวฝาง ที่เขาสร้างไว้เพื่อภรรยาเอกที่หมายใจจะแต่งงานหลังจากรบชนะ แต่บัดนี้กลายเป็นเรือนอนุไปแล้ว

          แม้ว่าไม่สามารถให้ตำแหน่งใหญ่แก่นาง แต่เขาจะให้อำนาจ การจัดการในจวนให้นางดูแลทั้งหมด

          “เทียนเฉิง อีกสองวันข้าจะแต่งชิงเหลียนเข้ามาเป็นอนุ แต่จำไว้ว่า ข้ามีเมียคนเดียวแค่ชิงเหลียน หากใครก็ตามในจวนขัดใจนาง ข้าจะลงโทษให้ถึงที่สุด ห้ามผู้ใดดูแคลนนางเป็นอันขาด แล้วป่าวประกาศไปให้ทั่วเมือง จวนข้าจะเปิดโรงทานเจ็ดวันเพื่อฉลองงานแต่งของข้ากับชิงเหลียน เจ้ารู้ใช่ไหมควรพูดอะไรออกไปบ้าง”

          “ทราบแล้วขอรับนายท่าน” เทียนเฉิงทำงานรับใช้ในจวนนี้มานานตั้งแต่รุ่นนายท่านใหญ่และฮูหยินใหญ่ บัดนี้ทั้งสองลาจากโลกนี้ไปแล้ว การดูแลภายในจวนเทียนเฉิงจึงรับหน้าที่ดูแลทั้งหมด กระทั่งคัดคนเข้าจวน เขาจะเข้มงวดมาก บ่าวชายหญิงต่างเกรงกลัว