ログイン‘เปิดตำหนักลับฉบับวายป่วง’ สำนักข่าวเถียนเถียนรายงานสดจากตำหนักจินหลวน นักข่าวนิรนาม : “มีคนบ่นว่าพระเอกเรื่องนี้ไม่เหมือนพระเอกจริงหรือไม่ขอรับ” สวีจิ้งเฟิ่ง : “ผู้ใดบอกให้นักเขียนผู้นั้นให้บทเด่นกับท่านพ่อมากเกินไปเล่า” สวีจิ้งเฟิ่งแบมืออย่างช่วยไม่ได้ นักเขียน : “C £ C
"หยางหยาง! เจ้าไปไหน..." ไป่ชิงถงยังไม่ทันซักไซ้ไล่เลียง สวีจิ้งเฟิ่งก็ตรงดิ่งเข้าหาภรรยาด้วยความยินดี "ชีชี เจ้าอยู่นี่เอง ข้าตามหาเจ้าเสียทั่ว มากับข้าเร็วเข้า" สวีจิ้งเฟิ่งอุ้มสวีชิงเทียนให้ท่านย่า จูงมือภรรยาออกไปท่ามกลางเสียงโวยวายอย่างไม่รู้ต้นสายปลายเหตุของไป่ชิงถง "หยางหยางเจ้า
"เจ้าชอบแบบนี้เองหรอกหรือ" สวีจิ้งเฟิ่งขยับกายเข้าออกเนิบช้า บดคว้านโพรงรักจนถ้วนทั่วสลับกับตอกตรึงหนักเน้นลึกจนถึงแก่น "เปล่านะ ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อ...ย อ่ะ" ไป่ชิงถงส่ายหน้าไม่อยากจะยอมรับเลยว่าสวีจิ้งเฟิ่งทำแบบนี้เขายิ่งเสียวซ่านมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก "งั้นหรือ แล้วแบบนี้เล่า" สวีจิ
"อย่าว่าลูก! จ้ำม่ำแบบนี้สิดี กอดแล้วนุ่มนิ่มจะตาย แล้วที่ว่าไม่เหมือนเจ้า ไม่เหมือนตรงไหน ดูผมนี่สิ หน้าก็เหมือนกันแทบจะถอดเค้ามาจากเจ้า มีแค่ตาสีมรกตคู่นี้ที่เหมือนข้า" ไป่ชิงถงประท้วง มองสามีตาเขียว ลูกเหมือนสวีจิ้งเฟิ่งขนาดนี้ เขาไม่เห็นจะว่าอะไรเลย แค่ชอบกินเหมือนเขานิดหน่อยทำมาเป็นโวยวาย
ด้วยความเพียรพยายามมุมานะอุตสาหะกกไข่แทนภรรยาของสองพ่อลูกแซ่สวี ในที่สุดไข่ใบน้อยก็เริ่มกะเทาะเปลือกออกมาแล้ว "อีกนิด ลูกทำได้ เจาะเปลือกบนหัวออกก่อนแบบนั้นแหละ" เสียงพ่อลูกแซ่สวีให้กำลังใจลูกน้อยดังขึ้นเป็นระยะ ไม่นานหงส์ทองตัวน้อยกับมังกรเหมันต์ก็โผล่ศีรษะเล็กๆ ออกมา ดวงตาใสแจ๋วสองคู่มองคนน
"ไม่ค่อยดี" สวีเฟยหลงมีสีหน้าวิตกอย่างเห็นได้ชัด "ข้าจะเข้าไปดูหน่อย" "หยางเอ๋อร์..." สวีเฟยหลงห้ามไม่ทัน ร่างสูงของบุตรชายหายเข้าไปในห้องเสียแล้ว "ท่านตาเสร็จหรือยัง ชีชีจะคลอดแล้วเหมือนกันนะ" "รอก่อน ข้าทำคลอดมารดาเจ้าอยู่ อย่ามาวุ่นวาย" หลินไท่หน้าซีด ถ่ายพลังให้หลินเส
“ข้าหรือ ข้าคือพี่เขยเจ้าอย่างไรเล่า สามีของพี่ใหญ่เจ้า เจ้าคงจำไม่ได้แล้วกระมัง เพราะตอนนั้นเจ้ายังตัวกะเปี๊ยกอยู่เลย” “พี่เขย? เหมือนซานเกอใช่หรือไม่” “อืม แบบนั้นแหละ เจ้าเล่ามาที่นี่ได้อย่างไร ทานอะไรมาหรือยัง ไปอาบน้ำทานข้าวก่อนดีหรือไม่” หานกวางลูบหัวเด็กน้อย จ้าวลี่หมิงตามชายหนุ
“ลูกขออภัยพ่ะย่ะค่ะ” เฉินซือหยางกล่าวขอโทษเฉินเทียนอี้ พยายามสงบนิ่งดูการประหารต่อ แต่โดนคนตัวเล็กกระตุกชายเสื้อไม่หยุด จำต้องละความสนใจจากเฉินเทียนอี้แล้วหันไปสนใจเจ้าตัวเล็กแทน “หยางหยาง หยางหยาง” “มีอะไรอีก” “คนนั้นใครอ่ะ” เฉินซือหยางขมวดคิ้วมองตามการพยักพเยิดของเด็กน้
“ไปสืบมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เฝิงไห่สั่งเสียงเครียด ไม่นานก็ทราบความว่ามีองครักษ์รักษาพระองค์บุกมาฆ่าล้างเหล่าโจรกบฏ และช่วยฝ่าบาทออกไปได้ แต่จะเป็นไปได้อย่างไรก็ในเมื่อเฉินเทียนอี้ยังนอนหลับพักผ่อนอยู่ในเรือนลับ ทุกคนเลยรู้ว่านี้เป็นแผนการจัดฉากของตระกูลหลี่ ตอนที่เฉินซือหยางเดินทางมายังเรือน
“การศึกครั้งนี้ฉุกละหุกยิ่ง คนในตระกูลท่านเราจะเป็นผู้ดูแลเอง ส่วนชีชีเราจะส่งเขาไปยังเรือนลับที่เราสร้างขึ้นรับรองว่าปลอดภัยหายห่วง ท่านเดินทางไปทำศึกอย่างสบายใจเถิด จำไว้แค่ว่าการศึกในคราวนี้ต้องรีบรบรีบจบอย่าให้ยืดเยื้อยาวนานเป็นอันขาด ไม่เช่นนั้นพวกมันต้องหาทางส่งท่านไปประจำการทางเหนืออีกนานแน่”