พื้นที่ปลอดภัยของหัวใจ

คุณเคยรู้สึกหมดศรัทธากับอะไรบางอย่างมั้ย... ในโลกที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน การต้องมีโล่รางวัลประกาศเกียรติคุณ ยกย่องความดี เชิดชูผลงาน มันทำให้ ณริณทิพย์ ค่อนข้างเบื่อ และอยากหลีกหนีสิ่งเหล่านั้น การเกิดมาในครอบครัว จิรเดชารัตน์ ไม่ได้ทำให้เธอมีความสุขได้อย่างเต็มหัวใจนัก เหมือนอย่างที่ใครต่อใครต่างคิดกันไปต่าง ๆ นานา หนำซ้ำการเป็นลูกคนกลาง ก็มักจะมาพร้อมกับความรู้สึกกลาง ๆ เช่นกัน เสียงปรบมือที่ดังกระหึ่มแข่งกับเสียงดนตรีออร์เคสตราในห้องจัดเลี้ยงหรูหรา ไม่ได้ทำให้หัวใจของ ริณ ตื่นเต้นแต่อย่างใด เธอนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะที่ปูด้วยผ้าลินินสีขาวสะอาดสะอ้าน ดวงตาคมสวยทอดมองไปยังเวทีเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก เมื่อสองปีก่อน...พื้นที่บนเวทีแห่งนั้นเคยเป็นของณริณทิพย์ ในฐานะผู้บริหารโรงแรมที่คว้ารางวัลการบริการยอดเยี่ยมมาครองอย่างสง่างาม แต่สองปีให้หลังมานี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป โรงแรมในเครือจิรเดชารัตน์ที่เธอดูแลถูกเบียดตกอันดับอย่างน่าสงสัย ทั้งที่ยอดจองและคะแนนรีวิวยังคงพุ่งสูงเป็นอันดับหนึ่ง“แหม ๆ ปีนี้คนเก่งของอาพลาดรางวัลอีกปีแล้วเหรอเนี่

“เราไหว้พระทำบุญกันเรียบร้อยแล้วนะคะ เที่ยงพอดีเลย เดี๋ยวริณพาไปกินอาหารอร่อย ๆ ค่ะ”ณริณทิพย์เอ่ยกับลูกค้าที่มาพักโฮมสเตย์ของเธอเมื่อคืนซึ่งเป็นคู่รักคุณลุงและคุณป้าอายุหกสิบปีทั้งสองคน ทั้งคู่ดูใจดีและยังแข็งแรง อีกทั้งยังชมไม่ขาดปากว่าโฮมสเตย์ของริณหลับสบายและต้อนรับดีมาก“ขอบคุณหนูริณนะที่อาสาเป็นไกด์นำเที่ยว นี่ถ้าให้ป้ากับลุงไปกันเอง น่าจะหลงกันแน่ ๆ”ระหว่างที่ริณหมุนพวงมาลัยรถอย่างชำนาญ คุณลุงคุณป้าที่นั่งอยู่เบาะหลังก็เอ่ยขอบคุณอยู่อย่างนั้น“ริณเต็มใจดูแลค่ะ ไปกินข้าวเที่ยงกันนะคะ ถึงร้านแล้ว”ริณจอดรถเก๋งสีดำคู่ใจหน้าร้านอาหารพื้นเมืองชื่อดังที่ตั้งอยู่ริมน้ำน่าน ร้านนี้เป็นเรือนไม้โบราณที่บรรยากาศดีและขึ้นชื่อเรื่องรสชาติจัดจ้านแบบคนเมืองแท้ ๆ เธอเดินนำคุณลุงคุณป้าเข้าไปยังโต๊ะที่จองไว้บริเวณริมระเบียงที่ลมพัดเย็นสบาย“ร้านนี้ลาบคั่วกับแกงส้มอร่อยมากค่ะคุณป้า รับรองว่าหายเหนื่อยแน่นอน”ริณเอ่ยพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ขณะขยับเก้าอี้ให้แขกผู้ใหญ่นั่งอย่างสุภาพแต่ทว่า...ความสงบที่ริณตั้งใจมอบให้แขกกลับเริ่มสั่นคลอน เมื่อได้ยินเสียงฮือฮาดังมาจากทางหน้าร้าน ตามมาด้วยกลุ่มคนที่ก้าวเข้

“ฉันแค่เห็นใจเพื่อนมนุษย์ด้วยกันหรอกนะ”เจ้าของโฮมสเตย์เอ่ยกับตัวเองเบา ๆ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องพัก เปิดลิ้นชักหยิบนามบัตรของคุณใบปอขึ้นมามองดูอย่างพิจารณาอย่างถี่ถ้วนเป็นครั้งสุดท้าย“เอาเถอะ ละครเรื่องนึงคงไม่ได้ใช้เวลาเยอะนัก”คำกล่าวนั้นตามมาพร้อมการถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ในวัยสามสิบเจ็ดของริณ เธอไม่เคยรู้สึกว่าการตัดสินใจเรื่องไหนยากเย็นเท่าครั้งนี้เลยนามบัตรใบนั้นมีพร้อมทั้งเบอร์ติดต่อกลับ ช่องทางโซเชียลทุกช่องทาง และอีเมล ริณจึงตัดสินใจติดต่อกลับไปผ่านอีเมลเธอเดินไปนั่งลงบนเตียง หยิบแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมาแตะหน้าจอสองสามครั้ง แล้วเริ่มพิมพ์ข้อความ...เรียนคุณใบปอเรื่อง การติดต่อเช่าสถานที่ 48 Hour Escape เพื่อถ่ายทำละครดิฉัน ณริณทิพย์ จิรเดชารัตน์ ในนามของเจ้าของสถานที่ อนุญาตให้ใช้สถานที่ถ่ายทำได้ โดยค่าเช่าจะยึดตามจำนวนเงินที่เสนอมาครั้งแรกแต่มีเงื่อนไขที่ต้องทำการตกลงกันดังนี้...ข้อที่1. ระหว่างการถ่ายทำ ดิฉันสามารถสังเกตการณ์ได้ตลอดเวลา เพื่อให้มั่นใจได้ว่าทางทีมงานจะให้เกียรติสถานที่ที่ดิฉันหวงแหนข้อที่ 2. ไม่อนุญาตให้ใส่เครดิตชื่อสถานที่ถ่ายทำโลเคชันจริง เพื่อไม่เป็น

“ขับรถไปน่านคนเดียวเนี่ยนะ!!”เสียงตะโกนจากปลายสายทำเอาปริ๊นต้องเอาโทรศัพท์มือถือออกห่างจากหูในทันที ถึงแม้คนที่กำลังคุยสายด้วยเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานถึงยี่สิบปี แต่เธอก็ยังไม่ชินกับนิสัยโหวกเหวกโวยวายของเจ้าตัวเท่าไหร่นัก“แกจะตะโกนทำไมเล่าใยไหม หูจะแตก”ใยไหม เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของปริ๊น เพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่ตอนอนุบาลเพราะเรียนที่เดียวกัน จนมาถึงระดับชั้นประถม มัธยม และมหาวิทยาลัย ทั้งคู่ก็ยังเรียนที่เดียวกันจนรู้จักกันดีชนิดที่ว่ามองตาก็รู้ใจถึงแม้ตอนนี้เส้นทางอาชีพของปริ๊นจะเป็นงานในวงการบันเทิง ส่วนไหมยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยังคงแน่นแฟ้น และคอยอัปเดตความเป็นไปของกันและกันอยู่เสมอ ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องที่ปริ๊นเพิ่งเล่าให้ไหมฟังจบไป เป็นต้นเหตุของประโยคเสียงดังเมื่อครู่นี้“เดี๋ยวนะขอตั้งสติหน่อย อะไรทำให้ดาราสาวอย่างคุณปริ๊นตัดสินใจขับรถไปน่านคนเดียวเนี่ย แกเพิ่งขับรถเป็นไม่ใช่เหรอปริ๊น แล้วแกจะขับทางไกลได้ยังไง อีกอย่างถนนที่นั่นขับง่ายซะที่ไหน คิดดี ๆ นะ”ประโยคยืดยาวสอดแทรกมาพร้อมความเป็นห่วง ปริ๊นในชุดนอนสายเดี่ยวสีครีมพลิกตัวไปม

รถเอสยูวีสีขาวเลี้ยวลัดเลาะเข้าไปตามถนนลูกรังเส้นเล็กที่โอบล้อมด้วยอุโมงค์ต้นไม้และแมกไม้รกครึ้ม จนกระทั่งมาหยุดสนิทหน้าเรือนไม้เก่าหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมลำธาร ลมพัดเย็นปะทะผิวหน้าทันทีที่ปริ๊นก้าวลงจากรถ เสียงน้ำจากลำธารไหลเอื่อยและกลิ่นหอมของดินทำให้ดาราสาวเผลอหลับตาพริ้มเพื่อซึมซับความสดชื่น“ทางนี้ค่ะ” เสียงนิ่ง ๆ ของริณดึงสติปริ๊นให้รีบก้าวเท้าตามหลังแผ่นหลังสูงโปร่งนั้นไปร้านอาหารที่มีชื่อว่า บ้านพลอย ตกแต่งอย่างเรียบง่ายด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าและแสงไฟโทนแสงนวลตาที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น ริณพาเธอเดินเลี่ยงสายตาผู้คนไปที่ระเบียงไม้ริมน้ำซึ่งถูกกั้นไว้เป็นสัดส่วนพิเศษ ไม่นานนักพนักงานต้อนรับในชุดพื้นเมืองก็เดินมายังโต๊ะของเธอพร้อมถาดอาหาร“สวัสดีค่ะ แขกของคุณพลอยใช่มั้ยคะ”หญิงสาววัยกลางคนเอ่ยทักทายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม และให้ความสนใจกับการมาถึงของปริ๊นเป็นอย่างมาก ริณเลยรีบเบี่ยงความสนใจ“ใช่ค่ะ ฉันเป็นเพื่อนกับพลอย เจ้าของร้านไปไหนคะ ทำไมไม่ออกมาต้อนรับ”“พอดีคุณพลอยออกไปทำธุระข้างนอกค่ะ แต่เธอกำชับไว้แล้วว่าให้ดูแลคุณริณกับแขกคนพิเศษเป็นอย่างดี”“ขอบคุณค่ะ งั้นขอแค่ความเป็นส่วนตั