บทที่ 13 ได้สหายใหม่

เรื่องที่เสี่ยวจิ่วฮวาและหยางซู่ซู่ตกน้ำนั้นกลายเป็นเรื่องสนุกปากให้คนในสำนักศึกษาเอามาพูดคุยเป็นเรื่องขบขันไม่น้อย บ้างก็ว่าเสี่ยวจิ่วฮวาน่ะชื่อเสียงไม่ดีมานาน อาจจะตั้งใจผลักหยางซู่ซู่ให้ตกน้ำเพราะริษยาแต่เวรกรรมตามทันตนจึงตกลงไปด้วย ช่างเป็นสตรีที่นิสัยเสียจริงๆ ไม่อยู่ในกฎระเบียบชอบทำเรื่องขายหน้าริษยาผู้อื่น

โชคดีที่เสี่ยวจิ่วฮวาและหยางซู่ซู่นำเสื้อผ้าสำรองมาคนละหนึ่งชุดเผื่อเกิดเหตุไม่คาดคิด อาจารย์สำนักศึกษาแม้จะตำหนิแต่ก็ยังเมตตาให้นางเข้าไปเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องรับรองส่วนตัวของสำนักศึกษาได้ เสี่ยวจิ่วฮวาเมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็เดินออกมา ก่อนจะพบกับหยางซู่่ซู่ที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเช่นเดียวกัน หยางซู่ซู่ยิ้มให้เสี่ยวจิ่วฮวาอย่างรู้สึกผิด ก่อนจะเอ่ย

"อาจิ่ว ข้าขออภัยเจ้าด้วยนะ ข้าพยายามจับเจ้าเอาไว้แล้ว แต่แรงข้าช่างมีน้อยนัก จึงพาเจ้าร่วงตกน้ำไปด้วยกัน"

เสี่ยวจิ่วฮวายิ้มออกมาเล็กน้อย นางมองออกถึงเจตนาของหยางซู่ซู่ว่าไม่ได้ตั้งใจหรือคิดกลั่นแกล้งนางเลยแม้แต่น้อย

"ไม่เป็นอันใด รีบไปที่ห้องเรียนกันเถอะ"

"ช้าก่อนอาจิ่ว!!!"

"หืม"

เสี่ยวจิ่วฮวาหันกลับมามอง ก่อนจะพบว่าหยางซู่ซู่กำลังยื่นขนมเปี้ยะให้นางชิ้นหนึ่ง ขนมนั้นถูกซ่อนเอาไว้ในแขนเสื้อทั้งสองข้างและในห่อหนังสือ เสี่ยวจิ่วฮวาจ้องมองด้วยความขบขัน ก่อนจะเอ่ย

"เจ้ามาเรียนหรือมากินกันแน่เนี่ย"

"กองทัพต้องเดินด้วยท้อง กินสิ ข้ามีอีกเยอะเชียว"

เสี่ยวจิ่วฮวายื่นมือไปหยิบขนมเปี๊ยะมาจากหยางซู่ซู่ก่อนจะกัดกินคำหนึ่ง พบว่ารสชาติไม่เลวเลย หยางซู่ซู่ยิ้มตาหยี ก่อนจะเอ่ย

"ข้าได้ยินคนพูดถึงเจ้าในทางไม่ดีตลอดเลย แต่วันนี้ที่ได้พบเจ้าข้ารู้แล้วว่าเจ้าไม่ได้เป็นเช่นนั้น อาจิ่ว เรามาเป็นสหายกันเถอะ ข้าจะคบหากับเจ้า ใครต่อว่าเจ้า ข้าจะทุบตีมันเอง!!!"

เสี่ยวจิ่วฮวาชะงักไปชั่วขณะ ตั้งแต่ชาติก่อนนางก็ไม่เคยมีใครอยากคบหาเป็นสหายด้วยเลยแม้แต่คนเดียว นางไม่รู้จักคำว่าสหาย ไม่เคยมีความจริงใจกับผู้ใด แต่วันนี้หยางซู่ซู่กลับเอ่ยปากขอเป็นสหายกับนาง และยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้านาง

"มาเร็ว เกี่ยวก้อยเป็นสหายกัน สุขทุกข์ไม่แยกจาก ตกน้ำไปด้วยกัน อิอิ!!!"

เสี่ยวจิ่วฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นก็เผลอหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยิื่นนิ้วก้อยของตนไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของหยางซู่ซู่และยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่ทว่าเมื่อคิดถึงเรื่องที่อาจจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ปีข้างหน้านางก็ใจคอไม่ดีขึ้นมา

ก่อนที่จะถึงเวลาคัดเลือกพระชายารองขององค์รัชทายาท อาจจะพอมีหนทางช่วยสหายคนแรกคนนี้ของนางให้ปลอดภัยได้

คงต้องลองดูสักตั้งหนึ่ง!!

ทั้งสองเดินหลับมาที่สำนักศึกษา โชคดีที่ที่นั่งของเสี่ยวจิ่วฮวาและหยางซู่ซู่อยู่ใกล้กันพอดี ทำให้คนทั้งสองพูดคุยกันได้มากขึ้น เสี่ยวจิ่วฮวาเริ่มชอบหยางซู่ซู่มากขึ้นกว่าเดิมแล้ว หยางซู่ซู่ทั้งพูดเก่งและที่สำคัญชอบกินเหมือนกับนาง หยางซู่ซู่เองก็มักจะอาศัยช่วงเวลาที่อาจารย์เผลอไผลแอบยัดของกินใส่มือนางเป็นระยะ

การเรียนวันนี้เป็นเพียงพื้นฐานเริ่มต้นก่อน ไม่ได้มีเนื้อหาหลักสำคัญอันใดมากนัก ผ่านไปครึ่งวันการสอนก็สิ้นสุดลง เสี่ยวจิ่วฮวาสังเกตเห็นว่ามีสายตาของคุณหนูที่เรียนในห้องเดียวกันมองนางด้วยความดูแคลน แต่เสี่ยวจิ่วฮวาก็คร้านจะใส่ใจ กลับเป็นหยางซูซู่ที่โมโหแทนนาง

หลังจากเลิกเรียนคนทั้งสองก็เดินออกมาจากสำนักศึกษาเหมยฮวา หยางซู่ซู่ยิ้มให้เสี่ยวจิ่วฮวา ก่อนจะเอ่ย

"พรุ่งนี้พบกันใหม่ ข้าจะนึ่งซาลาเปาไส้เนื้อมาฝากเจ้า"

"อืม พรุ่งนี้ข้าจะทำเกี้ยวต้มมาแบ่งเจ้ากินเช่นกัน"

"ดีดี เจ้ากลับดีดีล่ะ"

"เช่นกันนะ"

เสี่ยวจิ่วฮวาโบกมือให้หยางซู่ซู่ ก่อนจะเดินมาที่รถม้าของตน หูเป่าที่เห็นอย่างนั้นก็รีบเข้ามาช่วยเจ้านายถือของ เสี่ยวจิ่วฮวาปวดเมื่อยไปทั้งตัว อีกทั้งยังเริ่มหิวขึ้นมาอีก นางจึงเอ่ยขึ้นมาทันที

"ข้าหิว แวะมาที่ภัตตาคารเซียงหลงก่อนเถิด บอกเสี่ยวเอ้อร์ว่าเอาห้องด้านบนสุดติดริมหน้าต่าง"

"เจ้าค่ะคุณหนู"

รถม้าขับมาเรื่อยๆ ก่อนจะจอดที่หน้าภัตตาคารเซียงหลง เสี่ยวจิ่วฮวาก้าวลงมาจากรถม้า ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน ไม่นานก็มีเสี่ยวเอ้อร์เข้ามาถามไถ่ว่านางอยากนั่งที่ไหน เสี่ยวจิ่วฮวาที่หิวมากแล้วจึงรีบบอกว่าต้องการห้องติดริมหน้าต่าง ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบน และสั่งอาหารทันที

ในอีกด้านหนึ่ง รถม้าของเติ้งหมิงซีขับผ่านภัตตาคารเซียงหลงพอดี เขาเห็นเสี่ยวจิ่วฮวาเข้าเสียก่อน จึงสั่งให้พ่อบ้านเหรินหยุดรถม้าทันที พ่อบ้านเหรินหันมามองเจ้านายของตน ก่อนจะเอ่ยกระซิบ

"ท่านอ๋อง ต้องการสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ หรือต้องการตรวจบัญชีรายได้ ไว้บ่าวจะให้คนนำมาไปส่งให้ที่จวนอ๋อง"

เติ้งหมิงซีไม่ตอบ เขาทำภาษามือบอกว่าต้องการจะเข้าไปกินอาหารที่ภัตตาคารเซียงหลง ยามนี้อยู่นอกจวนระมัดระวังไว้ก่อนย่อมเป็นการดี

พ่อบ้านเหรินที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบเอ่ยถามทันที

“ท่านอ๋อง เดิมทีภัตตาคารเซียงหลงก็มีท่านเป็นเจ้าของอย่างลับๆ หลายปีมานี้ทำเงินไม่น้อย หากอยากกินส่งใด บ่าวจะสั่งให้คนนำมาให้ จะได้ไม่เป็นที่จับตามอง”

เติ้งหมิงซีปรายตามองพ่อบ้านเหรินก่อนจะส่งภาษามือว่าอย่าพูดมาก ให้ไปทำสิ่งใดก็ไปทำ พ่อบ้านเหรินจึงรีบทำตามคำสั่งทันที

ภัตตาคารเซียงหลงนี้มีเขาเป็นเจ้าของ แต่คนภายนอกรู้เพียงว่าเป็นของคหบดีผู้หนึ่งที่ไม่ชอบเปิดเผยตัวเพราะกลัวคนจะมาหลอกถามสูตรลับอาหาร ที่นี่มีอาหารรสชาติดีมากมาย อีกทั้งยังเป็นแหล่งทำเงินอีกที่หนึ่งของเขา นอกจากภัตตาคารเซียงลงแล้ว เติ้งหมิงซียังมีกิจการอีกหลายที่ ซึ่งเปิดในนามของคนอื่น ซึ่งเป็นคนของเขาที่ไว้ใจได้คอยดูแล

เมื่อรถม้าหยุดลงเติ้งเมิงซีจึงเดินลงมาจากรถม้าและมุ่งหน้าเข้ามาในภัตตาคารเซียงหลงทันที เมื่อเขาเข้ามาก็เป็นที่จับตามองของคนในภัตตาคารทันที มีทั้งสายตาสงสารเทนา สายตาสมเพชในคราวเดียวกัน บ้างก็ซุบซิบนินทาว่า

ดูสิสภาพจะเดินยังไม่ไหว ต้องให้ข้ารับใช้คอยพยุง ยังจะลำบากออกมากินอาหารด้านนอกจวนอีก ไม่อับอายบ้างหรือไร

บ้างก็ว่าเขาเป็นอ๋องเจ้าสำราญ ชอบไปที่นั่นที่นี่ บางคราก็ไปสร้างความขายหน้าไปทั่ว ช่างเถิด ถือว่าวันนี้ได้ชมเรื่องสนุก

เติ้งหมิงซีพบเห็นท่าทีเช่นนี้จนเคยชินเสียแล้วจึงไม่ได้ใส่ใจ พ่อบ้านเหรินพยุงเขาเข้ามาในภัตตาคารก่อนจะบอกว่าต้องการห้องชั้นบนสุด เสี่ยวเอ๋อร์บอกว่าโชคดีทีเหลืออีกหนึ่งห้องพอดี จึงนำทางเขาขึ้นไป พ่อบ้านเหรินพยุงเติ้งหมิงซีเดินไปช้าๆ ระหว่างทางเขาก็ตบมือเปาะแปะ ชี้นั่นชี้นี่ไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งเข้ามาในห้องอาหาร เขาจึงเลิกแสแสร้งแกล้งทำ แล้วหันไปเอ่ยถามพ่อบ้านเหริน

"ห้องข้างๆ มีคนอยู่หรือ”

"ทูลท่านอ๋องเหมือนว่าจะเป็นคุณหนูนางหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ ได้ยินว่านางสั่งอาหารหลายสิบอย่าง ให้ตายเถอะ นั่นใช่กินล้างกินผลาญหรือไม่"

เติ้งหมิงซีไม่ตอบ เขาสั่งให้พ่อบ้านเหรินไปสั่งอาหาร และห้ามใครเข้ามารบกวน

ด้านเสี่ยวจิ่วฺฮวาที่ถูกพ่อบ้านเหรินกล่าวหาว่ากินล้างกินผลาญก็กำลังสำราญกับอาหารตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี นางคีบอาหารขึ้นมากินคำหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย

"หูเป่า เจ้าเอาไปแบ่งกับคนขับรถม้ากิน แล้วสั่งเพิ่มอีกสองชุดกลับไปฝากท่านแม่และเสี่ยวเย่วหยา"

"เจ้าค่ะคุณหนูรอง"

เมื่อหูเป่าออกไปแล้ว นางก็ตั้งใจกินอาหารอย่างมีความสุข ด้านเติ้งหมิงซีที่อยู่ห้องข้างกันนั้นก็กำลังนั่งดื่มชา เมื่อมีเสียงเคาะหน้าประตูเขาก็กลับมามีท่าทีเหมือนเป็นคนบ้าใบ้เช่นเดิม พร้อมกับมองดูเสี่ยวเอ้อร์นำอาหารมาวางไว้ให้อย่างสนใจใคร่รู้ แม้ที่นี่จะเป็นกิจการของเขา แต่คนงานบางคนย่อมไม่รุ้ว่าเขาคือใคร เช่นนั้นเขาจึงระมัดระวังตัวทุกฝีก้าว

พ่อบ้านเหรินเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย จึงไล่คนออกไป เมื่อคนออกไปหมดแล้ว จึงเอ่ยกับเติ้งหมิงซีทันที

"ท่านอ๋อง ท่านรู้หรือไม่ สตรีที่สั่งอาหารเหมือนอดอยากนางนั้นคือคุณหนูรองเสี่ยว บ่าวไปสืบมาแล้ว"

"เจ้านี่หูตาไวใช้ได้เลยนะ"

"เรื่องชาวบ้านไว้ใจกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ"

เติ้งหมิงซีส่งเสียงเหอะในลำคอ ก่อนจะคีบอาหารขึ้นมาชิมดู เขาให้พ่อบ้านเหรินดึงผ้าม่านที่หน้าต่างลงเพื่อป้องกันคนสอดรู้สอดเห็น โชคดีที่ตรงนี้คือชั้นสองไม่มีคนมองขึ้นมาด้านบนได้

เสียงพูดคุยสนทนาของเสี่ยวจิ่วฮวาดังข้ามมาอีกห้องหนึ่ง เติ้งหมิงซีย่อมได้ยินทั้งหมดเพราะเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ แต่เสี่ยวจิ่วฮวากลับไม่ได้ยินเสียงของเขาเพราะไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

ไม่นานหูเป่าก็กลับมา เสี่ยวจิ่วฮวาจึงให้นางนั่งลงไม่ต้องยืนเฝ้า อีกทั้งยังแบ่งอาหารให้กินอีกด้วย หูเป่าที่เห็นว่าเจ้านายไม่ถือสาสิ่งใดจึงเริ่มชวนสนทนาขึ้นมาทันที

"คุณหนูรองเจ้าคะ บ่าวได้ยินมาว่าที่สำนักศึกษามีอาจารย์ผู้หนึ่งที่มีใบหน้าหล่อเหลาเป็นอย่างมาก เป็นที่หมายปองของสตรีในเมืองหลวง คุณหนูได้พบเขาหรือยังเจ้าคะ"

เสี่ยวจิ่วฮวาคีบเนื้อปลาเปรี้ยวหวานเข้าปาก ก่อนจะส่ายหน้าและเอ่ย

"ข้าไม่ได้สนใจว่าอาจารย์คนไหนในสำนักศึกษาจะรูปงามหล่อเหลาหรือไม่ อ้อ จริงสิ พูดเรื่องความหล่อเหลา ข้าว่าไม่มีใครสู้จวิ้นอ๋องผู้นั้นได้แล้วล่ะ เจ้าจำได้หรือไม่ ที่งานเลี้ยงฮูหยินผู้เฒ่าไป๋วันนั้นน่ะ"

หูเป่าทำท่าทีครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

"บ่าวจำได้แล้วเจ้าค่ะ ท่านอ๋องผู้นั้น คุณหนู!!! บ่าวได้ยินว่าเขาเป็นใบ้ อีกทั้งยังสติไม่ดีด้วยนี่เจ้าคะ"

เสี่ยวจิ่วฮวาพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

"ใช่แล้ว แต่ว่าเขาหล่อเหลามาก อีกอย่างนะข้ายังรู้สึกคุ้นหน้ากับเขาอีกด้วย แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ใด น่าเสียดายนะเป็นใบ้แล้วยังสติไม่ดีอีกต่างหาก เสียดายใบหน้าหล่อเหลานั่นของเขาเป็นที่สุด นั่นน่ะคือใบหน้าของว่าที่สามีในฝันที่ข้าต้องการเชียวนะ ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาคม นิ้วเรียวยาวราวหยกสลัก"

หูเป่าที่ได้ยินเช่นนั้นจึงรีบเอ่ยปรามเจ้านายตนทันที ด้านเติ้งหมิงซีที่ได้ยินก็ยกยิ้มมุมปาก พร้อมกับยกมือของตนเองขึ้นมาดูคราหนึ่ง

สามีในฝันอย่างนั้นหรือ พูดได้ดี!!!

"คุณหนู ท่านแต่งให้เขาไม่ได้นะเจ้าคะ!! ท่านงดงามถึงเพียงนี้ จะแต่งกับคนใบ้ได้เช่นไร"

เสี่ยวจิ่วฮวาใช้ตะเกียบชี้หน้าหูเป่าก่อนจะเอ่ย

"อย่ามองคนแค่ภายนอก บางคนหน้าตาดีร่างกายปกติแต่จิตใจบิดเบี้ยวนั้นมีไม่น้อย ต่างกับบางคนที่ร่างกายอาจจะไม่ปกติแต่จิตใจอาจจะดีงามก็ได้ บางคราเขาอาจจะเป็นสามีที่ดีเลยล่ะ พูดไม่ได้ก็มีข้อดีนะ จะได้ไม่ต้องเถียงภรรยา แต่ช่างเถิด ชาตินี้ข้าเองก็ไม่คิดจะแต่งให้ผู้ใดอยู่แล้ว เอ๊ะๆ!! หูเป่า เจ้าว่านอกจากจะพูดไม่ได้และสติไม่ดีแล้ว ตรงนั้นของเขาจะปกติใช้การได้หรือไม่นะ!!!"

"คุณหนู!! สำรวมบ้างเถิดเจ้าค่ะเอ่ยวาจาเช่นนี้ไม่งามเลย!!!"

เสี่ยวจิ่วฮวาที่เพิ่งรู้ตัวว่าพูดอันใดออกไปก็ตกใจไม่น้อย ก่อนจะครุ่นคิดในใจ

ให้ตายเถอะ ข้ามีความคิดน่ากลัวแบบนี้ขึ้นมาได้เช่นไรกัน!!!

ไม่ได้ๆ!! ข้าจะไม่แต่งงาน ชาตินี้ขอเสพสุขกับอาหารตรงหน้าก็พอแล้ว

เมื่อคิดเช่นนั้น เสี่ยวจิ่วฮวาจึงเอ่ยกับหูเป่าทันที

“ข้าก็สงสัยเท่านั้นเอง ไม่ได้คิดสิ่งใดเสียหน่อย!!!”

เติ้งหมิงซีที่ได้ยินเต็มสองรูหูก็ถึงกับส่งเสียงเหอะออกมา พ่อบ้านเหรินเองก็ได้ยินเช่นเดียวกัน เขาคิดว่าจะต้องหาโอกาสสั่งสอนคุณหนูรองเสี่ยวผู้นี้เสียบ้างสักคราแล้ว บังอาจนักกล้ามาว่าท่านอ๋องของเขา!!

หมายหัวไว้แล้ว!!!

เสียงพูดคุยยังดังมาเป็นระยะ เติ้งหมิงซียกถ้วยชาขึ้นมาดื่ม ก่อนจะครุ่นคิดในใจ

น่าสนใจดีนี่!!! ถึงกับอยากรู้ว่าตรงนั้นของข้ายังใช้การได้ปกติหรือไม่

เป็นสตรีขี้สงสัยสินะ

ช่างสรรหาที่สงสัยได้ถูกจุดเสียด้วย!!!