ตอนที่ 14 คนที่แตะต้องชายาข้า

ตอนที่ 14 คนที่แตะต้องชายาข้า

หลังจากเฉินเยว่ย้ายเข้าเรือนเย็น ข่าวลือภายในจวนเซียวอ๋องก็เริ่มมากขึ้น บางคนคิดว่านางกำลังถูกลดความสำคัญ บางคนคิดว่านางกำลังพ่ายแพ้ เพราะแม้เซียวจิ่งเหยียนจะเคยออกหน้าปกป้องนางแต่ไม่มีใครคิดว่าเขาจะสนใจมากพอที่จะจับตาดูทุกเรื่องในจวน โดยเฉพาะเมื่อเฉินเยว่เองก็ไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ นางยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ยังคงอ่านตำรา ยังคงตรวจสอบข้อมูล ยังคงสืบเรื่องของหลินเยียนอย่างเงียบ ๆ ท่าทีเช่นนั้นทำให้บางคนยิ่งไม่พอใจ เพราะพวกเขาคิดว่า เฉินเยว่ควรจะรู้ฐานะของตัวเอง นางเป็นเพียงหญิงสาวที่ถูกส่งมาแต่งงาน ไม่ใช่คนที่ควรเข้ามาเปลี่ยนแปลงจวนนี้ โดยเฉพาะกลุ่มคนที่เคยรับใช้หลินเยียน พวกเขายังไม่ยอมรับพระชายาคนใหม่

และครั้งนี้ การกลั่นแกล้งไม่ได้หยุดอยู่เพียงอาหารมันรุนแรงขึ้น

วันนั้น อากาศในจวนค่อนข้างเย็นเฉินเยว่เดินออกจากเรือนเย็นเพื่อไปยังสวนด้านหลัง นางต้องการตรวจสอบพื้นที่บางส่วนที่เกี่ยวข้องกับบันทึกของหลินเยียน ในมือของนางมีสมุดบันทึกเล่มเล็ก ภายในเต็มไปด้วยข้อสันนิษฐาน ใครบางคนในวังหลวง ความลับของชายาคนก่อนและเหตุผลที่เซียวจิ่งเหยียนถูกเรียกว่าอ๋องปีศาจ ทุกอย่างเชื่อมโยงกันแต่ก่อนที่นางจะเดินถึงสวนเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง เฉินเยว่หยุดแต่ไม่ได้หันกลับทันที เพราะนางรู้ว่า คนที่เดินเข้ามาไม่ได้พยายามปิดบังตัวเอง

"พระชายา"

เสียงของสาวใช้ดังขึ้น เฉินเยว่หันกลับไปพบสาวใช้สองสามคนยืนอยู่ หนึ่งในนั้นคือคนที่เคยทำงานในเรือนของหลินเยียนหลินซูไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่คนเหล่านี้กำลังทำบางอย่างแทนนางเฉินเยว่ไม่ได้พูดอะไร เพียงมองพวกนาง

"มีเรื่องอะไร?"

สาวใช้คนหนึ่งก้มหน้า

"บ่าวเพียงอยากถามว่า พระชายาอยู่เรือนเย็นได้สบายหรือไม่เจ้าคะ?"

น้ำเสียงนั้นดูเหมือนสุภาพแต่แฝงความหมายบางอย่าง เฉินเยว่ยิ้มเล็กน้อย

"อยู่ได้"

"ข้าไม่เคยเป็นคนเลือกสถานที่อยู่"

สาวใช้มองหน้ากันจากนั้นพูดขึ้น

"พระชายาช่างเข้มแข็งจริง ๆ"

"หากเป็นผู้อื่น คงร้องขอท่านอ๋องไปแล้ว"

เฉินเยว่ไม่ได้ตอบเพราะนางรู้ว่า พวกเขากำลังรอดูปฏิกิริยาของนาง นางกำลังจะเดินผ่านไปแต่ในจังหวะนั้น แรงผลักจากด้านหลังเกิดขึ้นทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว เฉินเยว่เสียหลัก ร่างของนางตกลงไปในสระน้ำด้านข้าง เสียงน้ำกระเซ็นดังขึ้น น้ำเย็นจัดโอบล้อมร่างของนางทันที เสื้อผ้าหนักขึ้น ความเย็นแทรกเข้ากระดูก แต่สิ่งที่ทำให้เฉินเยว่รู้สึกเย็นกว่าคือความเงียบของคนที่ยืนอยู่ริมสระ ไม่มีใครยื่นมือช่วย ไม่มีใครกระโดดลงมา ไม่มีใครร้องเรียกคน พวกเขาเพียงยืนมอง เพราะคิดว่า หากพระชายาได้รับอันตราย พวกเขาคงไม่ต้องรับผิดชอบ เพราะทุกคนรู้ว่า เฉินเยว่เป็นคนที่ไม่มีใครในจวนต้องการ เฉินเยว่ค่อย ๆ พยุงตัวขึ้น นางไม่ได้ตื่นตระหนก ไม่ได้ร้องไห้นางเพียงมองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา

"น่าสนใจ"

เสียงของนางเบามากแต่กลับทำให้คนรอบข้างรู้สึกหนาว เพราะแม้ตกน้ำ นางยังไม่ได้แสดงความอ่อนแอออกมาไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นจากทางเข้าจวน เซียวจิ่งเหยียนกลับมาพอดี เดิมทีเขาเพียงตั้งใจกลับมารับเอกสารบางอย่างแต่ทันทีที่เดินผ่านสวน เขากลับเห็นภาพที่ทำให้ทุกอย่างหยุดลง หญิงสาวในชุดสีอ่อนเปียกโชก เส้นผมเปียกแนบใบหน้า ร่างของนางเพิ่งขึ้นจากน้ำ แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงนิ่งสงบเฉินเยว่ไม่ได้มองเขา ไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือแต่เซียวจิ่งเหยียนกลับเห็น เห็นความเย็นชาในดวงตาของนาง เห็นว่ามีคนทำร้ายนาง

ในวินาทีนั้น อุณหภูมิรอบตัวเขาเหมือนลดลง เหล่าทหารและสาวใช้ที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างก้มหน้าเพราะพวกเขารู้ นี่คือสัญญาณที่น่ากลัวที่สุด เซียวอ๋องกำลังโกรธ ไม่ใช่ความโกรธในสนามรบ ไม่ใช่ความโกรธต่อศัตรู แต่เป็นความโกรธที่เกิดจากเรื่องส่วนตัว เซียวจิ่งเหยียนเดินเข้ามา ถอดเสื้อคลุมของตนเองคลุมร่างเฉินเยว่ มือของเขาไม่ได้สัมผัสนางเกินจำเป็นแต่ท่าทางนั้นชัดเจนเขากำลังปกป้องนาง จากนั้นเขาหันไปมองคนในสวน น้ำเสียงของเขาเย็นจนทุกคนสั่น

"ใครทำ?"

ไม่มีใครตอบ ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งสวน สาวใช้ที่เห็นเหตุการณ์ต่างก้มหน้าไม่มีใครกล้าพูดเพราะคนที่อยู่เบื้องหลังอาจมีอำนาจและพวกเขากลัวผลที่จะตามมา เซียวจิ่งเหยียนมองทุกคนดวงตาของเขาไม่มีความเมตตา

"ข้าถามอีกครั้ง"

เขาหยุด บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง

"ใครแตะต้องชายาข้า?"

คำว่าชายาข้า ทำให้ทุกคนเงียบเพราะมันไม่ใช่เพียงคำเรียกแต่มันคือการประกาศ นับตั้งแต่นี้เฉินเยว่คือคนของเขา ผู้ใดแตะต้องนางเท่ากับท้าทายเขาองครักษ์รีบก้มศีรษะ

"ท่านอ๋อง โปรดให้เวลาสืบสวนพ่ะย่ะค่ะ"

เซียวจิ่งเหยียนตอบทันที

"สืบ"

"ทุกคนที่อยู่ในสวนวันนี้"

"ไม่มีข้อยกเว้น"

คำสั่งนั้นทำให้ทั้งจวนตกตะลึงเพราะที่ผ่านมา แม้จะมีความขัดแย้งในจวนเซียวจิ่งเหยียนไม่เคยจัดการเรื่องส่วนตัวเช่นนี้ เขาไม่เคยแสดงให้เห็นว่าใครสำคัญแต่วันนี้ เขากำลังใช้ความเด็ดขาดทั้งหมดเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ข่าวนี้แพร่ไปทั่วจวนอย่างรวดเร็ว อ๋องปีศาจโกรธ ไม่ใช่เพราะศัตรูไม่ใช่เพราะสงคราม แต่เพราะมีคนทำร้ายพระชายาเฉินเยว่มองแผ่นหลังของเซียวจิ่งเหยียน เป็นครั้งแรก ที่นางเห็นความโกรธของเขาและเป็นครั้งแรก ที่นางรู้สึกว่า ความโกรธนั้นไม่ได้เกิดจากอำนาจแต่เกิดจากความห่วงใย หลังจากนั้น เซียวจิ่งเหยียนหันกลับมามองนาง สายตาเย็นชาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย

"เหตุใดไม่บอกข้า?"

เฉินเยว่ตอบเรียบ ๆ

"เพราะข้าจัดการได้"

คำตอบนั้นทำให้เขานิ่ง เพราะนางยังคงเป็นนางยังคงไม่ยอมพึ่งพาใครแต่เขากลับพูดเสียงต่ำ

"ข้ารู้"

"แต่ไม่ได้หมายความว่าเจ้าต้องรับทุกอย่างคนเดียว"

เฉินเยว่ชะงัก เพราะคำพูดนั้นแตกต่างจากสิ่งที่นางเคยได้รับ ไม่มีใครเคยบอกนางเช่นนี้ไม่นานนัก การสอบสวนทั้งจวนก็เริ่มขึ้น และครั้งนี้ทุกคนในจวนเซียวอ๋องได้เข้าใจอย่างชัดเจน พระชายาคนใหม่ไม่ใช่หญิงสาวที่ไม่มีใครต้องการอีกต่อไป นางคือคนที่อ๋องปีศาจยอมเปิดเผยเขี้ยวเพื่อปกป้องและคนที่คิดจะแตะต้องนาง กำลังจะได้รู้ว่า การทำให้เซียวจิ่งเหยียนโกรธคือความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุด