ตอนที่ 13 กับดักในเรือนเย็น

ตอนที่ 13 กับดักในเรือนเย็น

หลังจากเฉินเยว่เริ่มปล่อยข่าวว่าตนเองอาจอยู่ในจวนเซียวอ๋องได้ไม่นาน บรรยากาศภายในจวนก็เริ่มเปลี่ยนไป บางคนที่เคยจับตามองนางเริ่มเคลื่อนไหว บางคนที่เคยหลบซ่อนเริ่มเผยตัว แต่สิ่งที่เฉินเยว่ไม่คาดคิดคือ คนเหล่านั้นไม่ได้โจมตีนางโดยตรง พวกเขาเลือกใช้วิธีที่แนบเนียนกว่า

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่เฉินเยว่กำลังอ่านรายงานจากคนของนาง สาวใช้ผู้หนึ่งก็เข้ามารายงานด้วยสีหน้าลังเล

"พระชายา"

"มีคำสั่งจากฝ่ายจัดการเรือนเจ้าค่ะ"

เฉินเยว่เงยหน้าขึ้น

"ว่ามา"

สาวใช้ก้มศีรษะ

"เรือนหลักของพระชายายังซ่อมไม่เสร็จ"

"จึงขอให้พระชายาย้ายไปพักที่เรือนเก่าชั่วคราว"

ห้องเงียบลงเล็กน้อย เฉินเยว่ไม่ได้ตอบทันที เรือนหลักของพระชายาเพิ่งถูกจัดเตรียมไว้หลังจากเซียวจิ่งเหยียนออกคำสั่ง เหตุใดจึงยังไม่เสร็จ? และเหตุใดต้องเป็นตอนนี้? นางวางเอกสารลง

"เรือนเก่า?"

สาวใช้พยักหน้า

"เจ้าค่ะ"

"เป็นเรือนที่อยู่ด้านหลังสวนตะวันตก"

ทันทีที่ได้ยินชื่อสถานที่นั้น สีหน้าของสาวใช้บางคนเปลี่ยนไป แม้จะเพียงชั่วครู่ แต่เฉินเยว่เห็นเรือนที่มีชื่อธรรมดา กลับทำให้คนในจวนหวาดระแวง นางยิ้มบาง

"ได้"

"ข้าจะย้ายไป"

สาวใช้ตกใจ

"พระชายาไม่ถามหรือเจ้าคะ?"

เฉินเยว่หยิบถ้วยชาขึ้นมา

"ถามแล้วจะเปลี่ยนอะไร?"

"ในเมื่อพวกเขาต้องการให้ข้าไป"

"ข้าก็จะไปดูว่าเหตุใดพวกเขาถึงต้องการเช่นนั้น"

คำตอบนั้นทำให้สาวใช้เงียบ เพราะนางเข้าใจทันทีพระชายาไม่ได้ยอมแพ้ นางกำลังเดินเข้าไปหาเรื่องด้วยตัวเอง ไม่นาน ข่าวเรื่องที่เฉินเยว่จะย้ายไปเรือนเก่าก็แพร่ไปทั่วจวนและครั้งนี้ เสียงกระซิบไม่ได้เหมือนเดิม มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"พระชายาจะไปเรือนนั้นจริงหรือ?"

"นางไม่รู้หรือว่าเรือนนั้นเคยเป็นที่อยู่ของพระชายาคนก่อน?"

"ได้ยินว่าหลังจากเกิดเรื่อง ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไป"

"ผู้หญิงที่อยู่เรือนนั้นมักไม่รอด"

คำพูดเหล่านั้นไม่ได้ดังมาก แต่เพียงพอให้เฉินเยว่ได้ยิน นางไม่ได้แสดงสีหน้าใด เพียงเดินต่อไปอย่างสงบนิ่ง สำหรับคนอื่น เรือนเย็นอาจเป็นสถานที่น่ากลัว แต่สำหรับเฉินเยว่ สถานที่ที่มีความลับ ย่อมน่าสนใจกว่าสถานที่ที่ไม่มีอะไร เมื่อประตูเรือนเก่าถูกเปิดออก เสียงไม้เก่าดังเอี๊ยดเบา ๆ ฝุ่นลอยขึ้นในอากาศ ภายในเงียบกว่าที่นางคิดไม่มีคนดูแล ไม่มีสาวใช้ประจำไม่มีสิ่งใดแสดงให้เห็นว่าสถานที่แห่งนี้เคยเป็นที่อยู่ของพระชายาอ๋อง แต่เฉินเยว่กลับรู้สึกได้ทันที ที่นี่มีบางอย่างซ่อนอยู่ นางเดินสำรวจอย่างละเอียด เครื่องเรือนหลายชิ้นถูกทิ้งไว้ เหมือนเจ้าของเดิมไม่ได้จากไปด้วยความเต็มใจ

บนโต๊ะไม้มีรอยขีดบางอย่างบนพื้นมีรอยเปื้อนสีเข้ม เฉินเยว่ก้มลงมองคราบนั้นเก่ามาก

แต่ยังเห็นได้ชัด คราบเลือด นางไม่ได้ตกใจเพียงยิ่งมั่นใจ ข่าวลือเรื่องชายาคนก่อน ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่ทุกคนพูด นางเดินต่อไป จนพบช่องลับเล็ก ๆ หลังตู้ไม้ เฉินเยว่เปิดออกอย่างระมัดระวัง ภายในมีจดหมายหลายฉบับ บางฉบับถูกฉีก บางฉบับเปียกจนอ่านไม่ได้และมีเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง ปิ่นเงินที่เคยเป็นของพระชายาคนก่อน เฉินเยว่หยิบมันขึ้นมาพลิกดูด้านหลัง มีตัวอักษรเล็ก ๆ สลักไว้ หลินเยียน

นี่คือของของนาง เฉินเยว่นั่งลง เริ่มอ่านจดหมายที่ยังสมบูรณ์ข้อความแรกเป็นเพียงบันทึกธรรมดาแต่เมื่ออ่านไปเรื่อย ๆ สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป หลินเยียนไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบในจวนเซียว ก่อนเสียชีวิต นางกำลังสืบเรื่องบางอย่าง เรื่องที่เกี่ยวข้องกับวังหลวง เรื่องที่ทำให้นางเริ่มไม่ไว้ใจคนรอบตัว เฉินเยว่หยิบจดหมายอีกฉบับขึ้นมา ลายมือด้านในสั่นเล็กน้อยเหมือนเจ้าของจดหมายกำลังเขียนในช่วงเวลาที่หวาดกลัว

"หากข้าเกิดอะไรขึ้น"

"อย่าให้ผู้ใดเชื่อว่าเป็นอุบัติเหตุ"

เฉินเยว่หยุดอ่าน หัวใจของนางหนักขึ้น เพราะนี่หมายความว่า หลินเยียนรู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตรายนางอ่านต่อ

"เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้เป็นคนทำ"

ประโยคนั้นทำให้เฉินเยว่ชะงัก แม้จะเป็นเพียงข้อความสั้น ๆ แต่มันยืนยันสิ่งที่นางเริ่มคิด ชายาคนก่อนไม่ได้ตายเพราะเซียวอ๋อง

ตรงกันข้าม

นางอาจกำลังพยายามช่วยเขาและกำลังค้นหาความจริงบางอย่างก่อนเสียชีวิต เฉินเยว่เก็บจดหมายทั้งหมดไว้จากนั้นมองไปรอบเรือน

สถานที่แห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงเรือนเก่า มันคือสถานที่ที่เก็บความลับ ความลับที่บางคนพยายามฝังไว้นางเริ่มเข้าใจมากขึ้น เหตุใดเซียวจิ่งเหยียนจึงไม่เคยพูดถึงอดีต เหตุใดเขาจึงไม่ยอมให้ใครแตะต้องเรื่องนี้ เพราะเบื้องหลังการตายของหลินเยียน อาจไม่ได้มีเพียงความสูญเสีย แต่อาจมีศัตรูที่ยังคงอยู่ ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องทำงานของเซียวจิ่งเหยียน องครักษ์รายงานว่าเฉินเยว่ย้ายเข้าเรือนเย็นแล้ว เซียวจิ่งเหยียนนิ่งไป

"นางเข้าไปแล้วหรือ?"

"พ่ะย่ะค่ะ"

องครักษ์ลังเล

"ท่านอ๋อง จะให้พวกเราห้ามหรือไม่?"

เซียวจิ่งเหยียนหลับตาลง เรือนนั้นคือสถานที่ที่เขาไม่อยากให้นางเข้าไป ไม่ใช่เพราะมีอันตรายจากสถานที่ แต่เพราะความจริงที่ซ่อนอยู่ที่นั่น คือความจริงที่อาจเปลี่ยนทุกอย่าง แต่เขารู้ดี เฉินเยว่ไม่ใช่คนที่จะหยุดเพราะคำห้าม หากเขาห้าม นางจะยิ่งสงสัยในที่สุดเขาจึงกล่าว

"ปล่อยนาง"

องครักษ์เงียบ

เซียวจิ่งเหยียนมองออกไปนอกหน้าต่าง

"ถึงเวลาที่นางควรรู้บางอย่างแล้ว"

กลับมาที่เรือนเย็น เฉินเยว่ถือจดหมายฉบับสุดท้ายในมือ กระดาษเก่าจนขอบเหลือง แต่ตัวอักษรยังชัดเจน นางอ่านบรรทัดสุดท้ายและสีหน้าก็เปลี่ยนไป เพราะคำเตือนนั้นสั้นมากแต่เต็มไปด้วยความหมาย

"อย่าไว้ใจคนในวัง"

เฉินเยว่กำจดหมายแน่นสายตาของนางเย็นลง หากเรื่องของหลินเยียนเกี่ยวข้องกับวังหลวง หากมีคนต้องการปิดบังความจริง เช่นนั้น การแต่งงานกับเซียวจิ่งเหยียนอาจไม่ใช่เพียงการแต่งงานทางการเมือง แต่นางอาจกำลังถูกดึงเข้าสู่เกมที่ใหญ่กว่าที่คิด และครั้งนี้ศัตรูของนางอาจไม่ได้อยู่ในจวนเซียวอ๋อง แต่อยู่สูงกว่านั้น ในสถานที่ที่แม้แต่อ๋องปีศาจยังต้องระวัง