เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน

เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน

作家:  อันอี่หราน完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
9.5
37 評価. 37 レビュー
640チャプター
115.3Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ข้ามเวลาไปอดีต

ราชวงศ์

รักคนเดียว

อ่านฟิน

อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น

คุณหนู

ลู่ซิงหว่านที่ทำให้ทุกคนในโลกแห่งการบําเพ็ญเพียรต่างก็ต้องปวดหัวไปตาม ๆ กันนั้น ในขณะที่กำลังข้ามผ่านทัณฑ์สายฟ้าฟาดนั้น กลับถูกอาจารย์ตัวเองถีบลงมายังโลกมนุษย์ กลายเป็นเจ้าหญิงน้อยในท้องแม่ที่ถูกคนกดไว้ไม่ให้คลอดออกมา [ท่านแม่ ท่านแม่ แม่นมทําคลอดคนนี้เป็นคนเลว... ] [เสด็จพ่อ น้องชายของพระองค์ไม่ใช่คนดี เขาสมคบคิดกับสายลับของศัตรู คิดจะก่อกบฏและแย่งชิงบัลลังก์! ] [นี่ก็คือพี่องค์รัชทายาทผู้แสนดีเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อยเหรอ? ชาตินี้เปลี่ยนมาให้หวานหว่านปกป้องท่านแทนนะ! ] [อาจารย์ล่ะก็! ศิษย์ประสบความสําเร็จแล้วนะเจ้าคะ ในโลกแห่งการบําเพ็ญเพียรทุกคนต่างก็ปวดหัวกับศิษย์ แต่ในโลกมนุษย์นี้มีแต่คนรักคนเอ็นดูศิษย์กันทั้งนั้น] ทุกคน: เจ้าแน่ใจเหรอ?

もっと見る

第1話

บทที่ 0001

Un vestido largo color borgoña, digno de ser usado en las mejores fiestas. Mi cabello castaño, peinado en ondas perfectas por las manos del mejor estilista de la ciudad, rozando mi espalda descubierta. Y unos zapatos de tacón que podrían ser una trampa mortal para cualquiera que no supiera usarlos correctamente. Ese es el look que decidí llevar al casamiento de mi ex prometido.

Cualquier persona en su sano juicio diría que esto es masoquismo en su expresión más pura; que estoy loca; que no entienden qué sentido tiene presentarme aquí. Pero en mi cabeza no hay espacio para ninguna de esas ideas.

Solo existe la firme determinación de sacarlo de mi corazón, de mi piel, de mis pensamientos. ¿Y qué mejor manera que esta?

Uno de los perfumes más sensuales de Yves Saint Laurent acaricia mi cuello mientras me sumerjo en la fragancia de Black Opium. Justo entonces, un golpe en la puerta de la suite —en uno de los hoteles de mi familia— me avisa que mi cita ha llegado. Solo espero que se vea como en la fotografía que me mostró Rolando, pienso mientras dejo la botella de perfume sobre la mesita de noche. Tomo mi bolso negro, pequeño y a juego con mis zapatos, y camino hacia la puerta.

Al abrir, me encuentro con un hombre que roza el metro noventa, cabello castaño claro, ojos grises, una barba perfectamente delineada y un físico capaz de atraer cualquier mirada.

—Dane, bienvenido —digo, comprobando que la fotografía no tenía filtro alguno.

—Señorita Olavarría, un placer —responde, y con ese porte de caballero de otra época, toma mi mano y deposita un beso en el dorso.

—Lo mismo digo. Supongo que tu padre ya te contó de qué va todo esto —comento, y él sonríe ligeramente.

—Por supuesto. Muchas gracias por lo que hizo por él —me agradece, y yo solo asiento.

—No tienes nada que agradecer. Era lo que me tocaba hacer, aunque detesto que cuando me preguntó cómo podía compensarme yo le hablara de esta situación… y terminara pidiéndole este favor. Y gracias a ti también, claro, por aceptar esta especie de trato. No tuve otra salida —me justifico; un novio falso no es precisamente motivo de orgullo.

Él sonríe, inclina la cabeza y me ofrece su mano.

—No tiene por qué justificarse conmigo. Acepté con gusto; después de todo, es lo mínimo que puedo hacer por usted. ¿Le parece si nos vamos? No quiero que llegue tarde a la boda —propone, y vuelve a sonreír.

—Por supuesto. Y por favor, llámame por mi nombre y tutéame, o todos se darán cuenta del trato —aclaro.

Su sonrisa se amplía. Si yo buscaba al candidato ideal para hacerle creer a Mauricio que todo está superado, sin dudas Dane cumple con la misión. Aunque por dentro, esté rota.

—¿Keira? Ese era tu nombre, ¿verdad? —pregunta mientras caminamos por el pasillo rumbo a los ascensores.

—Así es. No sé qué te habrá dicho tu padre, pero lo que debes saber de mí es que tengo treinta años, soy doctora en administración de empresas y actualmente soy la gerente global de los hoteles de mi familia —explico.

Su mirada gris se fija en mí con evidente sorpresa.

—¿Y cómo es que alguien pudo ser tan imbécil de dejarte pasar y casarse con otra? —pregunta sin filtro.

—Eso deberías preguntárselo a él. Yo solo te diré que no soy del tipo de mujeres que se acuestan a llorar por un hombre —respondo.

Dane llama al elevador y me observa, como analizándome.

—¿Eres del tipo de mujer que le hará ver el error tan grande que cometió? —inquiere, sonriendo.

—Exacto —respondo justo cuando las puertas se abren y subimos.

Apoyo mi espalda en la pared metálica; él hace lo mismo enfrente.

—¿Qué tengo que saber de ti? Tu padre es muy reservado, casi nunca habla de su familia —comento.

Él lo piensa unos segundos.

—Bueno, si alguno de tus conocidos te pregunta por mí, puedes decir esto: soy Dane Bautista, treinta y tres años, arquitecto y paisajista. Y si quieres inventarte una historia convincente de cómo nos conocimos, di que fue en la inauguración del hotel en Barcelona. Yo fui el arquitecto del proyecto y estuve en la fiesta inaugural hace un año —me dice.

Me arranca la sonrisa más verdadera de los últimos días.

—¿Tú y yo nos vimos ahí? No recuerdo si antes de eso hubo alguna otra oportunidad —pregunto.

Él se encoge de hombros.

—De lejos, sí. Tú ibas con él y yo iba con ella, como dice la canción —comenta, haciéndome reír.

—¿Y qué pasó con ella? —pregunto.

—Podría responder lo mismo que tú, pero yo sí sé que se fue con otro. Un empresario de familia importante, capaz de llevarla a recorrer el mundo como ella quería —cuenta.

Si alguien puede entender eso… soy yo.

—El dinero y su poder —señalo, y él me mira intrigado.

—¿Lo dice una mujer que lo tiene todo? —pregunta, recorriéndome con la mirada.

Le sostengo la mirada.

—Ya ves que no. Tuve que pedirle a tu padre que te convenciera de esto —respondo. Ambos sonreímos. Este extraño entendimiento entre dos desconocidos es casi inquietante.

—Mi padre solo me dijo que la mujer que le salvó la vida necesitaba un favor y no pude negarme. Lo que no sabía era que eras tú. Me enteré un par de horas antes de venir —confiesa.

—Yo solo estaba con tu padre cuando le dio el infarto, nada más. Ojalá hubiera podido hacer algo más que llamar a la ambulancia y seguir instrucciones —explico.

—Aun así —dice justo cuando las puertas se abren en el lobby—, no siempre alguien como tú se preocupa por uno de sus empleados.

—Tu padre es más que un empleado. Es como un segundo padre. Lleva muchos años trabajando con mi familia, siempre está pendiente de mí, y ha hecho mucho por mi padre —respondo.

—Siempre hablaba de “la niña del señor Olavarría”, pero yo pensé que se refería a tu hermana menor… hasta que me pidió este favor. Ahí entendí que no podía ser ella. Apenas tiene quince años —explica, haciéndome reír.

—No entiendo cómo es que nunca te vi en casa. A tu madre sí la conocí —comento mientras salimos del hotel.

—Es que me fui a estudiar a Inglaterra varios años. Luego regresé a Madrid y empecé mis propios proyectos.

—¿Viniste cuando tu padre se mudó con nosotros aquí? —pregunto justo cuando el chofer abre la puerta de la limusina.

Dane sonríe.

—Sí, vine unos meses después.

—Tu padre quiere demasiado al mío como para dejar Miami por completo —bromeo.

—Yo pienso lo mismo —dice divertido.

Subimos a la limusina.

—Es curioso —digo—. Nuestras familias se conocen desde hace años, pero tú y yo no. Quizás es como dices: tú te fuiste a Inglaterra, y yo volví a Estados Unidos para estudiar. Y recién hace dos años regresé.

—¿Y cómo lo conociste a él? —pregunta.

—En una reunión de negocios. Intentaba que nuestros hoteles compraran los vinos que producían sus viñedos. Entre una cosa y otra, me invitó un fin de semana allí y… bueno, ahí empezó todo —resumo—. ¿Y tú? ¿Cómo terminaste diseñando el hotel de Barcelona?

—Presenté mi proyecto al concurso y gané —dice, riendo.

—¡Felicidades! —respondo. Luego cae un silencio. Miro por la ventana y los recuerdos de Mauricio vuelven como un golpe. Siento cómo mis ojos se humedecen; es esa impotencia de no haber podido hacer nada para evitarlo. Puedo fingir seguridad, pero mi corazón sigue hecho pedazos.

—Te duele, ¿no? —pregunta suavemente.

—Mucho —confieso.

—Te entiendo. Yo tampoco consigo olvidarla —responde, y asiento. Lo entiendo mejor que nadie.

El trayecto no es largo. El chofer anuncia que hemos llegado. Me recompongo, acepto la ayuda de Dane para bajar y tomo su brazo, intentando simular que somos la pareja más enamorada del mundo. Caminamos entre la gente reunida frente a la catedral.

Los murmullos empiezan de inmediato. Todos se preguntan qué hago aquí.

Quisiera gritarles que no soy yo la mala del cuento. Que él me dejó después de tres años y se comprometió con otra apenas seis meses después.

—No los escuches —murmura Dane.

—Lo intento —susurro.

Nos sentamos en uno de los últimos bancos de la iglesia.

—No escatimaron en gastos, ¿eh? —observa.

—Todo esto lo elegí yo —respondo. Él me mira sorprendido—. Cuando nuestra boda se canceló, le dije que hiciera lo que quisiera con lo ya pagado. Así que aquí están las flores que escogí, los candelabros… solo espero que ella no haya usado el vestido que elegí.

—Es un… —murmura, pero se detiene—. Luego te lo digo. Estamos en la iglesia.

—Sí, luego me lo dices con todas sus letras —bromeo.

La ceremonia inicia. El novio —mi ex prometido— entra del brazo de su madre. Cuando me ve, esquiva la mirada.

—¿Ese es tu ex prometido? —pregunta Dane en voz baja.

—Sí. ¿Por qué? —pregunto, pero noto cómo su expresión cambia por completo.

—Esto no puede estar pasando… —murmura.

No entiendo nada.

La marcha nupcial comienza. Salma aparece radiante en un vestido hermoso —no el mío, por suerte—. Cuando pasa cerca, su mirada se cruza con la de Dane. Ambos se quedan helados.

—Dane, ¿qué sucede? —susurro. Cuando lo miro, sus ojos están llenos de lágrimas—. ¿Dane?

Le tomo el rostro.

—¿Qué pasa?

Él respira hondo, roto.

—Es mi exnovia… la que te dije que me dejó por el empresario. Tu ex prometido fue el hombre que conoció aquella noche.

El mundo se me va al piso.

El universo no puede ser tan pequeño. No puede ser tan cruel. Y aun así… lo es.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

評価

10
86%(32)
9
5%(2)
8
3%(1)
7
0%(0)
6
3%(1)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
3%(1)
1
0%(0)
9.5 / 10.0
37 評価 · 37 レビュー
レビューを書く

レビューもっと

Pornphen Bucsics
Pornphen Bucsics
มั่วซั่ว ลงว่าจบแล้ว แต่ไม่จบจริง ถ้าหยุดเขียนก็ช่วยบอกหน่อย อย่าให้ค้างคา เสียเวลา มากกกกกกก
2026-02-07 17:52:21
1
0
S Shirley K
S Shirley K
ทำไมลงว่า“จบแล้ว”ทั้งๆ ที่ยังไม่จบล่ะ
2025-09-09 09:06:01
4
0
Pairin S
Pairin S
จบไม่จริงรึเปล่าคะแบบนี้
2025-03-15 00:23:36
3
1
VersailleS
VersailleS
เห็นขึ้นว่าจบแล้ว คนที่อ่านตอนจบแล้ว เรื่องนี้ จบจริงมั้ยคะ กลัวเสียตังแล้วโดนเท
2025-01-05 23:00:34
2
3
คนนครเดียง เวียง
คนนครเดียง เวียง
จบแล้วหรอ มีต่อไหม ต่อให้หน่อยคะ
2024-12-12 19:50:11
1
1
640 チャプター
บทที่ 0001
เมื่อลู่ซิงหว่านตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองถูกห่อหุ้มด้วยของเหลวอุ่น ๆ บางอย่าง และมีพลังบางอย่างกําลังผลักนางอยู่ในเวลาเดียวกันด้วยนางมุดออกไปตามแรงนั้นโดยไม่รู้ตัว แต่กลับพบว่าที่หัวของนางนั้นมีมือข้างหนึ่งคอยผลักนางเข้าไปข้างใน“โอ๊ย! เจ็บเหลือเกิน!”ขณะเดียวกัน เสียงร้องด้วยเจ็บปวดที่อ่อนเพลียก็ดังขึ้นจากนั้นก็มีเสียงอีกเสียงหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาท "พระสนม! ออกแรงเร็วเพคะ”“ข้าเหนื่อยมาก ข้าไม่มีแรงแล้วจริงๆ...”"พระสนม ห้ามท้อใจเด็ดขาดนะเพคะ พระสนม รีบออกแรงสิเพคะ!”ลู่ซิงหว่านถึงตระหนักถึงว่าตัวเองกลายเป็นทารกในครรภ์ไปแล้วเกิดอะไรขึ้น?นางกําลังข้ามทัณฑ์สายฟ้าฟาดอยู่ไม่ใช่หรือ?หรือนี่จะเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากทัณฑ์ด้านจิตใจของนาง?แต่ว่า...นางลองแกว่งกําปั้นเล็ก ๆ ทั้งสองข้างไปมา อีกทั้งความเจ็บปวดจากการถูกบีบศีรษะก็ล้วนบอกนางว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่ภาพลวงตา แต่นางกลายเป็นทารกในครรภ์ที่กําลังถูกคลอดออกมาจริง ๆเพราะฉะนั้น นางล้มเหลวในการข้ามผ่านทัณฑ์สายฟ้าฟาดแล้วว่างั้นเถอะแต่นางเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ตัวเองถึงได้กลายเป็นทารกในครรภ์ที่กําลังจะเกิดแบบนี้
続きを読む
บทที่ 0002
[ท่านแม่โปรดวางใจเถิด เดิมข้าควรจะถือกำเนิดนานแล้ว แต่เพราะแม่นมทำคลอดนั้นพยายามจะดันตัวข้าเข้าไปข้างในอยู่ตลอด ข้าจึงยังไม่ได้เกิดเสียที][แต่ตอนนี้แม่นมคนนั้นถูกจับไปแล้ว ไม่มีคนชั่วมาขัดขวาง ข้าคงจะได้เกิดซักที!]ในสมองของพระสนมเฉินได้ยินเสียงพูดอ้อแอ้อย่างมีความสุข ก็ถอนหายใจยาว พร้อมกล่าวกับจิ่นซินว่า “ไม่เป็นไร ลูกใกล้จะคลอดออกมาแล้ว เจ้ารีบไปเตรียมผ้าห่อตัว แล้วมาช่วยทำคลอดก็พอ”ลู่ซิงหว่านส่งกระแสจิตไปด้านนอก พบว่าจิ่นซินได้เตรียมการพร้อมแล้ว จึงตะโกนในใจด้วยความยินดี [ท่านแม่ เตรียมตัวอีกประเดี๋ยว เราใกล้จะได้พบกันแล้ว]......ในเวลาเดียวกันนี้ ที่ท้องพระโรง ฮ่องเต้ต้าฉู่กำลังรับฟังรายงานจากขุนนางเกี่ยวกับเหตุการณ์ภัยแล้ง สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งนักแคว้นต้าฉู่ไม่มีฝนตกมาเกือบปีแล้ว ทุกหนแห่งล้วนแต่แห้งผากไปหมดต่อให้เป็นดินแดนทางใต้ที่ได้ชื่อว่าล่ำซำ พืชผลทางการเกษตรก็เผชิญกับภาวะน่าเศร้าที่ไร้ผลเก็บเกี่ยวถ้ายังไม่มีฝนตกอีก คาดว่าปีหน้าแคว้นต้าฉู่ คงต้องเผชิญกับความอดอยากหิวโหยที่น่ากลัวยิ่งแต่สวรรค์จะประทานฝนหรือไม่ ก็ใช่ว่าฮ่องเต้อย่างเขาจะกำหนดได้นี่นาฮ่องเต้ต้าฉ
続きを読む
บทที่ 0003
หืม?ขณะที่พบว่าเสียงดังกล่าวนี้ดังขึ้นในสมองของตน ฮ่องเต้ต้าฉู่ก็ตกตะลึงพร้อมเลิกคิ้วเล็กน้อย[ว้าว! ไอ้ท่ายักคิ้วนี่ ช่างดูเท่ห์ยิ่งนัก อะไรคือความเท่ห์เหลือใจ ก็คือประมาณนี้แหละ! สมแล้วที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ทรงเสน่ห์ในนิทานเรื่องนี้!][เพียงแต่ไม่รู้ว่า ฮ่องเต้แบบนี้ จะหลงลูกสาวตัวเองจนเป็นทาสลูกสาวหรือเปล่า?]นิทาน? ทาสลูกสาว?ฮ่องเต้ต้าฉู่มีสีหน้านิ่งเฉย ก้มหน้าลงไปดูทารกในอ้อมแขนดังนั้น เสียงที่อยู่ในสมองนี้ ก็คือเสียงของลูกสาวเขาหรือ?ฮ่องเต้ต้าฉู่เหลียวมองพระสนมเฉินเฟย เห็นนางมีสีหน้าปกติ ไม่มีอาการอื่นใด ก็แสดงว่าเสียงพูดในใจขององค์หญิงน้อยมีเพียงเขาคนเดียวที่ได้ยินว่าแล้วเชียว การที่ตนสามารถเจอสิ่งอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นพวกนี้ได้ คงเพราะตนเป็นโอรสแห่งสวรรค์แน่นอนจากนั้นจึงได้เบิ่งตาพิจารณามองดูทารกน้อยที่ยกสองมือขึ้น ยังพยายามที่จะสัมผัสใบหน้าของตนอย่างไม่ยอมแพ้ฮ่องเต้ต้าฉู่เหยียดริมฝีปากยิ้มเล็กน้อย พลางยกตัวนางขึ้นสูง และปล่อยให้นางสัมผัสใบหน้าตนตามอำเภอใจไม่ผิดจากที่คิด ใบหน้ากลมแป้นเล็ก ๆ เหยียดปาก พร้อมผุดรอยยิ้มที่ไร้ฟันออกมา[อุ๊ยตาย! ลูบได้แล้ว! ลูบได้แ
続きを読む
บทที่ 0004
ฮ่องเต้ต้าฉู่มองดูลู่ซิงหว่านที่ชูกำปั้นน้อยสองข้างใบหน้ากลมปุ๊กพร้อมกับผิวเนียนใส แต่เพราะดูดนมเร็วเกินไปจึงมีอาการสะอึกเล็กน้อย ท่วงท่าน่ารักจนใครเห็นก็หัวใจแทบละลายทั้ง ๆ ที่เขามีลูกตั้งสิบกว่าคนแล้ว แต่ยังรู้สึกราวกับเพิ่งเป็นพ่อคนครั้งแรก สายตาจ้องมองลู่ซิงหว่านอย่างหลงใหล ประหนึ่งนอกจากนางแล้ว สิ่งอื่นใดในโลกก็ล้วนไม่อยู่ในสายตาอีกโหรวกุ้ยเหรินคุกเข่าลงที่พื้น จับตาทุกอิริยาบถของฮ่องเต้ต้าฉู่ แววตาเต็มไปด้วยความริษยาและโกรธแค้นเมิ่งฉวนเต๋อซึ่งสั่งให้ปิดปากโหรวกุ้ยเหรินเสีย เพราะเกรงว่าจะรบกวนลู่ซิงหว่านอีก มองเห็นแววตาของนางเข้า รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก รีบเตือนฮ่องเต้อย่างระมัดระวัง “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ โหรวกุ้ยเหรินผู้นี้...”ฮ่องเต้ต้าฉู่หันหน้ามา แววตาอ่อนโยนพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา “ลากตัวผู้หญิงคนนี้ออกไปแล้วโบยให้ตายซะ ส่วนตระกูลเดิมของนางให้ปลดเป็นไพร่ เนรเทศไปอยู่หอหนิงกู่!”“ฮือ ๆ ๆ...”สนมโหรวกุ้ยเหรินเบิกตาโพลงคล้ายไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน และถูกลากตัวออกไปในสภาพที่ปิดปากสนิทแบบนั้น[ว้าว! เสด็จพ่อทรงเท่ห์มากเลย!][แต่ว่า ในนิทานไม่ได้เขียนแบบนี้นี่นา โหรวกุ้ยเหริน
続きを読む
บทที่ 0005
“ฝ่าบาท ฟ้าประทานหยาดฝน สายรุ้งเรืองรอง นี่คือประกาศิตจากสวรรค์ ว่าการถือกำเนิดขององค์หญิงเก้า คือวาสนาของแคว้นต้าฉู่เรานะพ่ะย่ะค่ะ!”เมิ่งฉวนเต๋อมองดูปรากฏการณ์เบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง พร้อมเอ่ยปากทูล มหาขันทีผู้ชาญฉลาด ไม่รู้ว่าจะพูดจริงหรือไม่ แต่ความรักที่ฮ่องเต้ต้าฉู่มีแต่ลู่ซิงหว่าน เป็นสิ่งที่เขาเห็นกับตาอยู่ ในยามนี้ พูดแต่เรื่องน่าฟัง ย่อมจะถูกใจคนฟังมากกว่า“ฮ่าๆๆ ถูกต้อง การเกิดมาของหวานหว่าน คือความเมตตาที่สวรรค์มีต่อข้าจริง ๆ!”ฮ่องเต้ต้าฉู่ย่อมเห็นด้วยกับคำพูดของเมิ่งฉวนเต๋ออยู่แล้ว ด้วยดีใจเป็นอย่างมาก พร้อมเอ่ยปากต่อ “สั่งการลงไป คนในตำหนักชิงอวิ๋นทุกคน แจกรางวัลตอบแทนอย่างงามให้หมดทุกคน!”“ขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”ความอารมณ์ดีของฮ่องเต้ต้าฉู่ ยังคงมีต่อเนื่องจนไปถึงหน้าห้องทรงอักษรเท่านั้นแต่แล้วความปลาบปลื้มยินดีที่หวานหว่านนำมาให้เขาก็แทบจะหายไปทันที เมื่อมองเห็นร่างที่ยืนอยู่ในห้องทรงอักษร“ถวายบังคมเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ!”หรงอ๋องคุกเข่าลงพื้นพร้อมคำนับฮ่องเต้ตามธรรมเนียม“ลุกขึ้นเถิด!” ฮ่องเต้ต้าฉู่สีหน้าไม่สู้ดีนัก พร้องเดินเข้าห้องทรงอักษร ตรัสถามหรงอ๋
続きを読む
บทที่ 0006
หลายวันต่อมา หลังจากฮ่องเต้ต้าฉู่ “เลียบๆ เคียงๆ” ถามความเห็นลู่สิงหว่านอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ตัดสินใจแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ให้นางในนามว่า “หย่งอัน”“เมิ่งฉวนเต๋อ ประกาศไปยังวังหลังทั้งหกตำหนัก องค์หญิงเก้ามีชื่อบรรดาศักดิ์ว่า “หย่งอัน” ครบเดือนเมื่อไหร่จะมีพิธีแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ” ในเมื่อทรงแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ให้แก่ลู่สิงหว่านแล้ว ก่อนอื่นก็คือประกาศให้ทุกคนได้รู้กันทั่ว[ว้าว เสด็จพ่อช่างรักลูกเหลือเกิน เป็นลูกสาวของเสด็จพ่อช่างมีความสุขนัก]พระสนมเฉินเฟยได้ยินความในใจของบุตรสาวเช่นนี้ จึงได้ลูบใบหน้าน้อย ๆ ของนางอย่างมีความสุข และเห็นฮ่องเต้ก็มองดูลู่สิงหว่านด้วยรอยยิ้มเช่นกันพระสนมเฉินเฟยรู้สึกแปลกใจยิ่ง เป็นความประหลาดใจเหลือจะกล่าว หมู่นี้ฮ่องเต้ชักจะมีรอยยิ้มมากไปเสียแล้ว ฮ่องเต้ที่สีหน้าเย็นชาในอดีตหายไปไหน?นางหันไปมองดูหวานหว่านที่อยู่ในเปล หรือจะเป็นเพราะลูกคนนี้?ทันทีที่มีราชโองการออกไป วังหลังก็เริ่มมีคนนั่งไม่ติดแล้วรุ่งขึ้นวันที่สอง ได้ยินว่าฮ่องเต้เลิกประตูได้เสด็จไปตำหนักชิงอวิ๋นอีก พระสนมเต๋อเฟยก็รู้สึกโกรธยิ่งนัก นับแต่ลู่สิงหว่านเกิดมา นางไม่ได้เจอหน้าฝ
続きを読む
บทที่ 0007
ส่วนทางพระสนมเต๋อเฟยเมื่อกลับถึงตำหนักฉางชิว ก็ได้ขว้างปาเครื่องกระเบื้องไปหลายชิ้น จึงค่อยหายโกรธบ้าง“พระสนมใยต้องโกรธเช่นนี้ด้วยล่ะเพคะ” สาวใช้คนสนิทไป๋จื่อทุบไหล่ให้นางพลาง พร้อมกับกล่าวปลอบใจ “คนที่ตำหนักชิงอวิ๋นให้เป็นที่โปรดปรานเพียงไหน นางก็มีลูกสาวแค่คนเดียว ส่วนพระสนมน่ะมีองค์ชายตั้งสองคนนะเพคะ นางจะมาเทียบได้ยังไง?”พระสนมเต๋อเฟยได้ยินดังนี้แต่ไม่เห็นชอบด้วย “ดูจากความโปรดปรานที่ฝ่าบาทมีต่อนาง นางจะต้องกังลวไม่มีลูชายไปทำไมกัน? และตระกูลเดิมนางก็เป็นติ้งกั๋วโหวด้วย”ไป๋เวยอยู่ด้านข้างรีบเดินมา “ติ้งกั๋วโหวเป็นเพียงขุนนางบู๊ แต่ตระกูลเดิมของพระสนมเป็นถึงเสนาบดี ทั้งยังเป็นที่ไว้วางพระทัยของฝ่าบาทอีกนะเพคะ”“พวกเจ้าสองคนเอาใจข้าเก่งนัก” ภายใต้การปลอบโยนของสาวใช้ พระสนมเต๋อเฟยก็ค่อยหายขุ่นเคืองบ้างแต่พอนึกถึงเรื่องสนมโหรวกุ้ยเหรินเมื่อหลายวันก่อน นางก็รู้สึกไม่สบายใจอีก จึงให้ไป๋จื่อส่งข่าวถึงบิดา ว่าเลิกประชุมเมื่อไหร่ให้มาตำหนักฉางชิวสักครั้งไต้เท้าชุยรับจดหมายจากไป๋จื่อ เลิกประชุมจึงรีบมาทันที“ท่านพ่อ จัดการคนในครอบครัวของโหรวกุ้ยเหรินไปแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?” พระสนมเต๋
続きを読む
บทที่ 0008
ครึ่งเดือนถัดมา งานเลี้ยงครบเดือนขององค์หญิงหย่งอันก็ถูกจัดขึ้นเดิมทีฮ่องเต้ต้าฉู่คิดจัดเป็นงานใหญ่ แต่ถูกพระสนมเฉินเฟยห้ามไว้ เหตุเพราะตำแหน่งของติ้งกั๋วโหว บวกกับความสัมพันธ์ระหว่างตนกับรัชทายาท นางรู้สึกว่าฐานะล่อแหลม เป็นที่จับจ้องของทุกฝ่าย จึงอย่าให้เอิกเกริกจะดีกว่าเดิมฮ่องเต้ก็ไม่ยินยอม แต่สุดท้ายก็พ่ายให้แก่ความยืนกรานของพระสนมเฉินเฟย จึงตัดสินใจไม่เชื้อเชิญเหล่าขุนนางทั้งหลาย แค่ปิดตำหนักฉลองก็เพียงพอวันนี้อากาศไม่สู้ดีนัก เดิมทีพระสนมเฉินเฟยคิดจะไปคนเดียว ที่ไหนได้ขณะออกจากตำหนัก หูก็ได้ยินเสียงบ่นอ้อแอ้ของเด็กน้อย[วันนี้เป็นวันครบเดือนของเรา ซ้ำยังมีพิธีแต่งตั้งอีก ทำไมไม่พาเราไปด้วย ท่านแม่ไม่รักเราแล้วหรือ ฮือ ๆ ๆ...]พระสนมเฉินเฟยได้ยินดังนี้ ก็หยุดชะงักที่หน้าประตู หันหน้ามามองลู่ซิงหว่าน พร้อมกับถอนหายใจ “พาหวานหว่านไปด้วยก็ได้มั้ง เพราะเป็นพิธีแต่งตั้งของนางเอง”[เย้ ท่านแม่น่ารักที่สุดในโลกเลย!” ]พระสนมเฉินเฟยยิ้มอย่างอ่อนใจ แต่ก็มีความสุขนักในวันนี้ ลู่ซิงหว่านในฐานะเจ้าของงาน ย่อมได้รับของขวัญมากมายหลายชิ้นถึงคราวที่พระสนมเต๋อเฟยจะให้ของขวัญ ลู่ซิงหว่านดูแล้
続きを読む
บทที่ 0009
“ชิงเหยียน ข้ายังมีธุระต้องขอตัว” ภายใต้คำเตือนของลู่ซิงหว่าน ฮ่องเต้ต้าฉู่เริ่มตระหนักถึงความสัมพันธ์ระหว่างเหยียนหลินจือกับเสนาบดีชุย เมื่อคิดได้ดังนี้ ก็รีบเสด็จออกจากตำหนักชิงอวิ๋น ตรงไปยังห้องทรงอักษรทันที“อิ่งอี เจ้าไปสืบเสนาบดีชุยกับองค์ชายสาม” ฮ่องเต้ต้าฉู่ไม่คาดคิดว่า ราชสำนักของตนจะวุ่นวายถึงเพียงนี้ เริ่มจากหรงอ๋องสมคบศัตรูหวังก่อกบฏ จนมาถึงลูกชายของตนที่คิดปองร้ายต่อพี่น้องหากเป็นดั่งที่หวานหว่านพูดจริง ตนก็น่าจะอยู่ได้อีกไม่เกินสามปีบัดนี้เรื่องหรงอ๋องยังไม่ทันสะสาง ก็มีเรื่ององค์ชายสามโผล่มาอีก ช่างน่าปวดหัวจริงๆหากเป็นส่วนตัวยังพอว่า แต่แคว้นต้าฉู่ถ้าไปอยู่ในมือหรงอ๋องหรือไม่ก็องค์ชายสาม คงจะประสบกับความหายนะเป็นแน่ที่แล้วมาหรงอ๋องถูกเสด็จแม่ตามใจจนเสียคน วัน ๆ เอาแต่ดื่มสุราเคล้านารี พูดให้น่าเกลียดหน่อยก็คือลูกล้างผลาญดี ๆ นั่นเองในขณะที่องค์ชายสามนิสัยเหี้ยมโหด ความสามารถไม่ถึงแต่ทะเยอทะยาน หากแผ่นดินไปอยู่ในมือเขา ก็คงไม่ได้ยั่งยืนแน่นอนถึงตอนนั้น เกิดศึกสงครามรอบด้าน ที่รับเคราะห์คงไม่พ้นเหล่าราษฎร ยังไม่รู้ว่าจะบาดเจ็บล้มตายอีกเท่าไหร่ไม่ถึงครึ่งวัน อิ่งอีก
続きを読む
บทที่ 0010
ไม่กี่วันต่อมา ไทเฮาก็เสด็จกลับวัง ฮ่องเต้ต้าฉู่ทรงนำนางสนมกลุ่มหนึ่งมารอที่ประตูพระราชวังแต่เช้า ราชรถอันวิจิตรงดงามค่อยๆ สะท้อนสู่สายตาของทุกคนอย่างช้าๆอีกด้านของราชรถ เป็นปกติที่จะมีนางข้าหลวงข้างกายและขันทีคอยรับใช้ไทเฮาอีกด้านหนึ่งคือองค์ชายรองลู่จินหยู่ที่ร่วมเดินทางกับไทเฮาไปวัดหมิงจิ้งเพื่อขอพร รวมถึงเผยฉู่เยี่ยนซื่อจื่อน้อยของจวนอันกั๋วกงไทเฮานั้นมีแม่นมซูผู้เป็นแม่นมข้างกายคอนปรนนิบัติตอนลงจากราชรถ ฮ่องเต้ต้าฉู่รีบก้าวเดินมาด้านหน้าอย่างรวดเร็วและช่วยประคองไทเฮา “เสด็จแม่ เสด็จไปวัดหมิงจิ้งงลำบากพระองค์แล้วล่ะพ่ะย่ะค่ะ”เนื่องจากภัยแล้งรุนแรงในแคว้นต้าฉู่เป็นเวลาหลายเดือนติดต่อกัน เป็นผลให้ในฤดูใบไม้ผลิประชาชนไม่สามารถเก็บเกี่ยวพืชผลได้ แค่มองก็รู้ว่าผู้คนตกอยู่ในความทุกข์ยาก เป็นสถานการณ์ที่น่าเศร้ามีความอดอยากในทุกหนทุกแห่งอีกทั้งในวังหลังก็ไม่มีฮองเฮานั่งบัญชาการ ไทเฮาจึงเสด็จไปที่วัดหมิงจิ้งงวัดประจำแคว้นต้าฉู่เป็นการส่วนตัวเพื่ออธิษฐานขอพรแก่แคว้น เหล่าสนมไม่จำเป็นต้องไปด้วย จึงแค่เลือกองค์ชายรองติดตามไปด้วยเท่านั้นไทเฮาตบไปที่มือฮ่องเต้ต้าฉู่ กล่าวอย่างชื่นใจว่า “
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status