เข้าสู่ระบบลู่ซิงหว่านที่ทำให้ทุกคนในโลกแห่งการบําเพ็ญเพียรต่างก็ต้องปวดหัวไปตาม ๆ กันนั้น ในขณะที่กำลังข้ามผ่านทัณฑ์สายฟ้าฟาดนั้น กลับถูกอาจารย์ตัวเองถีบลงมายังโลกมนุษย์ กลายเป็นเจ้าหญิงน้อยในท้องแม่ที่ถูกคนกดไว้ไม่ให้คลอดออกมา [ท่านแม่ ท่านแม่ แม่นมทําคลอดคนนี้เป็นคนเลว... ] [เสด็จพ่อ น้องชายของพระองค์ไม่ใช่คนดี เขาสมคบคิดกับสายลับของศัตรู คิดจะก่อกบฏและแย่งชิงบัลลังก์! ] [นี่ก็คือพี่องค์รัชทายาทผู้แสนดีเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อยเหรอ? ชาตินี้เปลี่ยนมาให้หวานหว่านปกป้องท่านแทนนะ! ] [อาจารย์ล่ะก็! ศิษย์ประสบความสําเร็จแล้วนะเจ้าคะ ในโลกแห่งการบําเพ็ญเพียรทุกคนต่างก็ปวดหัวกับศิษย์ แต่ในโลกมนุษย์นี้มีแต่คนรักคนเอ็นดูศิษย์กันทั้งนั้น] ทุกคน: เจ้าแน่ใจเหรอ?
ดูเพิ่มเติมEn la mañana que parecia agradable Gala de Valcárcel llega a la Empresa de su esposo Alexis Alarcon, para sorpresa de ella la recepción de la oficina de su marido estaba vacía.
—Qué extraño —murmuró Gala mientras dirigía una mirada alrededor, esperando encontrar a la secretaria en algún rincón cercano.
Esperó unos segundos, pero al no encontrar a nadie decidió entrar directamente. Después de todo, era su esposa y jamás había necesitado un permiso para cruzar aquella puerta. Sujetó con más fuerza el recipiente donde llevaba el almuerzo y abrió la oficina convencida de que encontraría a Alexis trabajando como siempre. Sin embargo, el amplio despacho estaba completamente vacío. Frunció ligeramente el ceño mientras recorría el lugar con la mirada, buscando alguna señal de su presencia. El ordenador permanecía encendido, varios documentos descansaban sobre el escritorio y una taza de café aún desprendía un tenue hilo de vapor, como si hubiera sido servida apenas unos minutos antes. Aquello significaba que Alexis no podía estar muy lejos.
—¿Alexis, estas aquí? —llamó con suavidad, esperando escuchar su voz desde algún rincón de la oficina.
El silencio fue la única respuesta. Justo cuando pensaba marcharse, un ruido llegó hasta sus oídos. Provenía de la habitación privada conectada al despacho, aquella estancia donde Alexis descansaba cuando las jornadas eran demasiado largas o donde guardaba ropa para cambiarse antes de asistir a algún evento importante. Al principio pensó que quizá se había quedado dormido, exhausto después de tantos días de trabajo. Sin embargo, conforme se acercaba, aquellas voces apagadas y aquellos murmullos comenzaron a adquirir un significado imposible de ignorar. Cada paso parecía pesar una tonelada, como si el suelo intentara impedirle avanzar. Cuando llegó frente a la puerta, volvió a escuchar aquellas respiraciones entrecortadas y un murmullo imposible de confundir. Su mano tembló apenas un instante antes de empujar lentamente la puerta. No necesitó abrirla por completo. La pequeña abertura bastó para destruir toda una vida.
Su respiración desapareció de golpe y el mundo dejó de emitir sonidos. Allí estaba Alexis. Y la mujer que se encontraba con él no era una desconocida, ni una amante cualquiera, ni una empleada de la empresa. Era Jimena de Alarcón, su propia prima. Durante unos interminables segundos, Gala fue incapaz de comprender lo que estaba viendo. Sus ojos grises permanecieron abiertos de par en par mientras una sensación helada recorría cada centímetro de su cuerpo. Sus manos comenzaron a sudar y el recipiente con la comida casi resbaló de entre sus dedos. Sintió que el estómago se retorcía con violencia y que las náuseas ascendían hasta su garganta con una fuerza insoportable. Quería vomitar, quería gritar, quería romper cada cristal de aquella habitación y preguntar por qué, exigir una explicación, obligarlos a mirarla a los ojos mientras destruían todos los sueños que ella había construido desde la niñez. Sin embargo, no hizo ninguna de esas cosas. Respiró profundamente una, dos, tres veces. La niña que había sido entrenada durante años para controlar cada emoción apareció justo cuando la mujer enamorada estaba muriendo por dentro. No iba a regalarles un espectáculo, no permitiría que la vieran destrozada ni les concedería el privilegio de contemplar cómo hacían añicos su dignidad. Retrocedió lentamente, sin hacer el menor ruido, sin cerrar la puerta de golpe y sin derramar una sola lágrima frente a ellos. La puerta volvió a quedar exactamente como estaba y Gala caminó hacia la salida con una serenidad tan impecable que cualquiera habría pensado que simplemente había entrado a dejar unos documentos. Solo ella sabía que cada paso era como caminar descalza sobre un suelo cubierto de cristales.
Al salir del edificio, el aire golpeó su rostro y la máscara que había sostenido con tanto esfuerzo terminó por romperse. Las lágrimas comenzaron a caer sin pedir permiso, una detrás de otra, silenciosas, dolorosas e interminables. Las personas caminaban a su alrededor sin imaginar que una mujer acababa de perder toda la vida que había construido con ilusiones. Gala bajó lentamente la mirada hacia el recipiente que aún sostenía entre las manos. Había pasado horas preparando aquella comida. Había elegido cada ingrediente pensando en Alexis, recordando cuáles eran sus sabores favoritos e imaginando la sonrisa que él le dedicaría al verla aparecer de improviso. Todo aquel amor, toda aquella dedicación y toda aquella esperanza ya no tenían sentido. Con manos temblorosas caminó hasta un contenedor de basura y permaneció varios segundos observándolo, como si necesitara reunir fuerzas para aceptar la realidad. Finalmente dejó caer el recipiente. El sonido metálico al chocar contra el fondo del contenedor pareció simbolizar el derrumbe definitivo de todos sus sueños.
En ese mismo instante comenzó a llover. Las primeras gotas acariciaron su cabello rubio, descendieron por su rostro y empaparon lentamente su ropa, pero Gala ya no era capaz de distinguir la lluvia de sus propias lágrimas. Se abrazó a sí misma mientras el frío se mezclaba con un dolor tan intenso que apenas podía respirar. Cada latido parecía desgarrarle el pecho y cada recuerdo feliz se transformaba en un cuchillo que volvía a clavarse una y otra vez en su corazón.
—¿Qué hice mal? —susurró entre sollozos, cerrando los ojos con fuerza—. ¿En qué momento dejé de ser suficiente.?
Las preguntas comenzaron a perseguirla sin descanso, golpeando su mente con una crueldad insoportable. ¿Nunca me amó? ¿Todo este matrimonio fue una mentira? ¿Por qué casarse conmigo si deseaba a otra persona? ¿Era yo el problema? ¿Mi amor le resultaba una carga? ¿Cuántas veces ocurrió mientras yo lo esperaba en casa creyendo que estaba trabajando? ¿Desde cuándo me engañaba? ¿Cuántas personas conocían la verdad menos yo? La última pregunta fue la más cruel de todas: ¿Se reían de mí? Sintió que el corazón volvía a partirse al imaginar que quizá todos conocían aquella humillación mientras ella vivía convencida de que tenía un matrimonio digno y un esposo honorable. Lentamente llevó la mano hasta su dedo anular. El diamante brillaba bajo la lluvia como una cruel burla. Aquel anillo que un día simbolizó promesas eternas ahora no era más que una cadena que la unía a una mentira.
—Ya no significa nada — Con un movimiento lento retiró el anillo, no hubo dudas ni arrepentimientos.
Lo lanzó al mismo contenedor donde descansaba el almuerzo que había preparado con tanto amor, como si junto a aquella joya también enterrara todos los años de ilusiones que había depositado en Alexis. Después subió a su automóvil sin saber exactamente hacia dónde conducir. Solo existía un lugar donde aún podía sentirse protegida: la antigua villa de los Valcárcel, la casa donde había crecido y donde seguía viviendo la mujer que prácticamente la había criado desde niña.
Durante todo el trayecto las lágrimas no dejaron de caer. Cuando llegó, apenas consiguió bajar del vehículo porque las piernas le temblaban con una intensidad que nunca antes había sentido. Antes siquiera de tocar el timbre, la puerta principal se abrió y la anciana apareció en el umbral. Bastó con verla para comprender que algo terrible había sucedido.
—¡Niña! —exclamó alarmada al verla completamente empapada—. ¡Dios mío! ¿Qué ocurrió?
Aquellas palabras llenas de cariño derribaron el último muro que Gala intentaba sostener. Corrió hacia su nana y se abrazó a ella con todas las fuerzas que le quedaban. Lloró como no lo hacía desde que era una niña, escondiendo el rostro contra su hombro mientras la anciana acariciaba lentamente su cabello con infinita ternura.
—Llora, mi pequeña aquí estás a salvo.
Pasaron varios minutos antes de que Gala pudiera recuperar un poco el aliento. Tenía la garganta cerrada y el pecho oprimido por un dolor que parecía no tener fin.
—Acabo de verlo —susurró finalmente con la voz completamente rota.
—¿A quien viste?
—A Alexis —Su voz volvió a quebrarse antes de completar la frase.—Con otra mujer nana.
La anciana palideció de inmediato y sintió cómo el corazón le daba un vuelco.
—¿Quién era? —Gala cerró los ojos con fuerza antes de responder.
—Jimena.
La nana tardó unos segundos en comprender el verdadero significado de aquel nombre.
—¿Jimena, la prima del señor Alexis?
Gala únicamente asintió con la cabeza mientras nuevas lágrimas resbalaban por sus mejillas.
—Sí nana.
El silencio que siguió fue devastador. La anciana sintió un nudo en la garganta y negó varias veces con la cabeza, incapaz de aceptar semejante traición.
—No, no puede ser — Su nana no daba credito a aquello.
—Yo también pensé eso, pero lo vi con mis propios ojos nana.
La nana la condujo hasta el sofá y la cubrió con una manta seca. Gala permanecía inmóvil, como si toda la fuerza hubiera abandonado su cuerpo. Sus ojos estaban perdidos en algún punto del suelo mientras intentaba comprender cómo toda una vida podía derrumbarse en cuestión de segundos.
—Hay algo que ahora entiendo o quizá ya no entiendo nada.
—¿A qué te refieres, mi niña?
—Alexis nunca quiso tocarme desde que nos casamos.
La mujer abrió los ojos con absoluta sorpresa.
—¿Nunca?
—Nunca.
—¿Y qué explicación te dio?
Gala soltó una risa amarga que sonó mucho más dolorosa que cualquier llanto.
—Me dijo que tenía un problema que sufría una disfunción y que le daba vergüenza decepcionarme. Me pidió paciencia, me aseguró que estaba buscando tratamiento y yo le creí porque lo amaba. Nunca quise presionarlo. Pensé que un matrimonio era mucho más que eso, que el amor también consistía en esperar, comprender y acompañar.
La nana sintió una mezcla de tristeza, rabia e impotencia.
—Entonces...
—Todo era mentira. No tenía ningún problema. Simplemente nunca me deseó a mí.
Las lágrimas volvieron a brotar con la misma intensidad del principio.
—¿Por qué se casó conmigo? ¿Por qué aceptar un matrimonio si ya estaba con otra persona? ¿Por qué hacerme vivir una mentira? ¿Era tan difícil decirme que no me amaba? ¿Qué clase de hombre permite que una mujer construya toda su vida alrededor de él mientras comparte su corazón con alguien más?
La nana sostuvo con firmeza sus manos y la obligó a mirarla a los ojos.
—Porque el problema nunca fuiste tú, mi niña.
Gala negó lentamente con la cabeza mientras una sonrisa rota, llena de tristeza, aparecía en sus labios.
—Ahora mismo no sé quién soy. Pasé toda mi vida preparándome para ser la esposa perfecta y resulta que ni siquiera fui una esposa de verdad. Todo aquello por lo que luché, todo lo que aprendí, todo lo que sacrifiqué... ¿para qué sirvió?
Su voz descendió hasta convertirse en un simple susurro, uno tan frágil que parecía capaz de romperse con el silencio.
—Dime, nana ¿cómo se vuelve a vivir cuando descubres que el amor al que entregaste toda tu vida jamás existió?
— Cariño, lo único que tienes que hacer es irte a tu habitación y esclarecer tus pensamientos, tu corazón te dirá hacia donde dirigirte.
พูดถึงตรงนี้องครักษ์เงามังกรก็ถอนหายใจ “เพียงแต่อีกฝ่ายล้วนเป็นนักรบที่ตายแล้ว ไม่ได้เหลือผู้รอดชีวิตไว้”[แม่เจ้าโว้ย ทหารพลีชีพหนึ่งร้อยคน นี่มันฐานะอะไรเนี่ย][ดูเหมือนว่าชีวิตของเสด็จพ่อมีค่ามากจริงๆ สามารถทําให้อีกฝ่ายส่งทหารพลีชีพได้หนึ่งร้อยคน]เรื่องนี้เป็นไปตามที่คาดไว้ ฮ่องเต้ต้าฉู่ย่อมไม่ตําหนิองครักษ์เงามังกร จึงออกคําสั่งให้คนขับรถม้าเดินทางต่อไป ต้องไปถึงสถานที่ปลอดภัยถึงจะดําเนินการต่อได้ภายในรถม้าก็เงียบกริบเช่นกันในที่สุดสนมเยว่กุ้ยเหรินก็ลองเอ่ยปาก “ฝ่า...นายท่าน ฮูหยิน คือว่า...”ซ่งชิงเหยียนเหมือนเพิ่งนึกถึงสนมเยว่กุ้ยเหรินที่ขดตัวอยู่ที่มุมห้อง ดึงนางขึ้นมา “วางใจเถอะ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว”ในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้ มิน่าเล่าสนมเยว่กุ้ยเหรินถึงอยู่ในวังมาเจ็ดแปดปีก็ไม่มีทายาทสักคน เกรงว่าโอกาสที่ฝ่าบาทจะโปรดปรานนางก็มีน้อยมากในรถม้าคันเดียวมีกันแค่สี่คน ตัวเองยังสามารถลืมนางได้อย่างสนิทใจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฮ่องเต้ที่มีสนมมากมายส่วนฮ่องเต้ต้าฉู่ก็จัดเสื้อผ้าให้ตนเอง แล้วอุ้มลู่ซิงหว่านเข้ามาในอ้อมกอดของตน หยอกล้อนางว่า “หวานหว่าน ตกใจหรือเปล่า?”ลู่ซิงหว่านเอื
เพราะว่าตอนนี้อยู่ข้างนอก ทุกคนต่างก็เปลี่ยนคําเรียกขานกัน จึงสามารถปกป้องฝ่าบาทได้อย่างทั่วถึง“ปกป้องนายท่าน!” เว่ยเฉิงดึงกระบี่ออกจากฝักกระบี่ของตัวเอง แล้วพูดกับฮ่องเต้ต้าฉู่ที่อยู่บนรถม้า “นายท่านไม่ต้องเป็นห่วง คนขอวเราข้าล้วนเลือกคนที่มีวรยุทธ์สูงทั้งนั้น ต้องสามารถปกป้องนายท่านและฮูหยินให้ปลอดภัยได้อย่างแน่นอนขอรับ”“ได้” เสียงทุ้มต่ำของฮ่องเต้ต้าฉู่ดังขึ้น ทําให้เว่ยเฉิงรู้สึกสบายใจขึ้นหลายส่วนซ่งชิงเหยียนก็กุมมือของสนมเยว่กุ้ยเหรินในเวลานี้ และพยักหน้าให้นางเพื่อแสดงให้เห็นว่านางสบายใจได้ลู่ซิงหว่านกลับไม่กลัวอย่างที่สนมเยว่กุ้ยเหรินคิดแม้กระทั่งนางยังตบแขนสนมเยว่กุ้ยเหรินเบาๆ ปากก็พึมพําว่า “ไม่กลัว”สนมเยว่กุ้ยเหรินรู้สึกอับอายขายหน้าจริงๆ [ว้าว ทําไมมันน่าตื่นเต้นจัง][เสด็จพ่อและท่านแม่ต้องสู้ๆ นะ! เสด็จพ่อไม่ใช่ฮ่องเต้แห่งแคว้นต้าฉู่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในนิทานหรอกหรือ! โชว์ฝีมือให้หวานหว่านดูหน่อย ให้หวานหว่านดูบ้าง!]ซ่งชิงเหยียนกุมหน้าผากอย่างพูดไม่ออกโชคดีที่เป็นเสียงในใจ ฝ่าบาทจึงไม่ได้ยิน หวานหว่านเอ๋ย เจ้ามีกี่หัวให้ถูกตัดกันล่ะเนี่ย!แม้แต่ฮ่องเต้ต้
ฮ่องเต้ต้าฉู่และคณะเดินทางลงใต้ต่อ แล้วเลือกที่พักต่อไปก่อนออกเดินทาง อัครมหาเสนาบดีและคนอื่นๆ ได้กําหนดสถานที่ตั้งหลักสําหรับฝ่าบาทตามทางแล้ว ล้วนเป็นอำเภอที่เจริญรุ่งเรืองแต่ฮ่องเต้ต้าฉู่ได้รูปแบบการเดินทางแล้ว ตอนนี้เป็นการเยี่ยมเยือนส่วนตัวแล้วประการที่สองคือสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ในอําเภอไถจินซึ่งจําเป็นต้องป้องกันดังนั้นฮ่องเต้ต้าฉู่จึงปรึกษากับเว่ยเฉิงและซ่งชิงเหยียน เปลี่ยนเส้นทางและเลือกเมืองอื่นๆ เพื่อพักระหว่างทาง เพื่อสํารวจประเพณีท้องถิ่นดูว่าสถานที่อื่นๆ ก็มีพฤติกรรมที่หลอกลวงและปกปิดเช่นเดียวกับอําเภอไถจินหรือไม่ดังที่หวานหว่านกล่าวไว้ อําเภอไถจินที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมนี้ยังเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ แล้วอําเภออื่นๆ ล่ะซ่งชิงเหยียนยังไม่ทันได้พูดอะไร ลู่ซิงหว่านก็พูดก่อน[ได้สิ ๆ ! ออกมาเที่ยวเล่นก็ต้องเที่ยวเล่นไปทั่วอยู่แล้ว ถ้าทุกที่ถูกคนจับตามองอยู่ จะมีความหมายอะไรอีกล่ะ][ทําไมไม่ให้ผู้บัญชาการเว่ยเลือกสถานที่เล็กๆ หน่อย พวกเราไปเดินเล่นกัน ยังไงก็ต้องรับรองความปลอดภัยของเสด็จพ่อนะ!][ออกมาห้าวันแล้ว แต่ก็ยังปลอดภัยอยู่ เดิมคิดว่าจะถูกลอบสังหารในวันแรกท
“ตอนนี้เกรงว่าพระมเหสีคงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้มีโอกาสส่งองค์หญิงหกออกจากตําหนักจิ่นซิ่ว” สนมหลานพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้งพระสนมหลานเฟยพูดได้ไม่ผิด เดิมทีเสิ่นหนิงก็ไม่ยอมรับองค์หญิงหกอยู่แล้ว แต่เรื่องนี้ฮ่องเต้เป็นคนออกปากเอง นางจึงปฏิเสธไม่ได้ไม่สู้ครั้งนี้วางแผนซ้อนแผน ส่งองค์หญิงหกออกไปก็แล้วกันพระสนมหลานเฟยพาจิ่นซินไปที่ตําหนักหรงเล่อแม้แต่ไทเฮาที่อาศัยอยู่ในวังหลังมานานขนาดนี้ เมื่อเห็นบาดแผลบนใบหน้าของจิ่นซิน ก็อดไม่ได้ที่จะอกสั่นขวัญแขวน“จิ่นซิน” ไทเฮาจับมือจิ่นซินปลอบ “พระสนมของเจ้าไม่อยู่ มีเรื่องอะไรเจ้าก็บอกแม่นมซูได้เลย ข้าจะตัดสินใจแทนเจ้าเอง”จิ่นซินกลับมีสมองอย่างหาได้ยาก เพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ “บ่าวไม่เป็นอะไรเพคะ ไทเฮาเพคะ จิ่นซินเป็นเพียงบ่าวคนหนึ่งเท่านั้น หากผู้เป็นนายอารมณ์ไม่ดี จะตีจะด่าสักหน่อยก็สมควรแล้วเพคะ”แม้ว่าไทเฮารู้ว่าคําพูดของจิ่นซินเป็นคําพูดที่สุภาพ แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของนาง บวกกับบาดแผลบนใบหน้าของนาง ก็เห็นถึงความอดทนและความคับข้องใจอย่างชัดเจนจึงหันไปมองพระสนมหลานเฟย “ในเมื่อชิงเหยียนไม่อยู่ ช่วงนี้ให้จิ่นซินอยู่ในวังของเจ้าเถอะ
หลังจากมองส่งชายผู้นั้นจากไปแล้ว ความเคร่งขรึมจึงเริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฮ่องเต้ต้าฉู่ “เว่ยเฉิง ถือป้ายคําสั่ง ไปโยกย้ายทหาร”เว่ยเฉิงกลับเป็นห่วงความปลอดภัยของฮ่องเต้ต้าฉู่“เจ้าแค่ไปก็พอ!” ฮ่องเต้ต้าฉู่กลับยืนกรานอย่างยิ่ง “ข้างกายข้ามีองครักษ์เงามังกร ไม่เป็นไรหรอก”ดังนั้นในเวลานี้ คนที่เคาะประตู
ขณะเดียวกันที่จวนแม่ทัพใหญ่ทหารม้าก็คึกคักไปด้วยผู้คนคาดไม่ถึงว่าองค์รัชทายาทจะเสด็จมาเยือนจวนแม่ทัพใหญ่ทหารม้าอย่างกระทันหันเพราะลู่ซิงหว่านพูดไว้ว่าลู่จิ่นเหยาและหานซีเยว่เป็นบุพเพสันนิวาสที่ฟ้ากําหนด ทั้งสองเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดเมื่อก่อนซ่งชิงเหยียนมักจะกําชับองค์รัชทายาทว่าความสัมพันธ์จําเป็นต้
เมื่อได้รับอนุญาตจากลู่ซิงหว่าน ซ่งชิงเหยียนก็อุ้มนางขึ้นมาจูบอีกครั้ง แล้วจึงก้าวยาวๆ ออกจากตําหนักชิงอวิ๋นไปยังตําหนักเหยียนหัวไม่รู้เพราะเหตุใด นางถึงรีบร้อนอยากจะจุดธูปให้พี่สาวซ่งชิงหย่านคุกเข่าลงบนเบาะและมองไปที่ป้ายบูชาของซ่งชิงหย่า น้ำตาของนางไม่สามารถหยุดไหลได้เมื่อซ่งชิงหย่าเสียชีวิตนั้น น
องค์รัชทายาทตกตะลึง แคว้นเยว่เฟิงเพิ่งได้รับความเสียหายอย่างหนักเมื่อไม่กี่วันก่อน ทําไมตอนนี้ถึงคึกคักขนาดนี้“เมื่อหลายวันก่อนแคว้นเยว่เฟิงเพิ่งพ่ายแพ้ภายใต้น้ำมือของท่านตา จะกล้ากระทําการเหล่านี้ติดต่อกันได้อย่างไร?” องค์รัชทายาทสงสัยจริงๆ “เฮ่อเหลียนเหิงซินคนนี้เกรงว่าจะเป็นคนที่ใจร้อนอยากประสบคว


















คะแนน
ความคิดเห็นเพิ่มเติม