ตอนที่ 3 ขบวนเจ้าสาวสู่จวนอ๋องปีศาจ

ตอนที่ 3 ขบวนเจ้าสาวสู่จวนอ๋องปีศาจ

เช้าวันแต่งงานมาถึงเร็วกว่าที่เฉินเยว่คาดคิด

เสียงกลองมงคลดังขึ้นทั่วเมืองหลวง แต่เสียงเหล่านั้นกลับไม่ได้ทำให้ผู้คนรู้สึกยินดีเท่าใดนัก เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า ขบวนเจ้าสาวในวันนี้ไม่ได้กำลังพาหญิงสาวผู้โชคดีไปสู่ชีวิตคู่ที่งดงาม

แต่กำลังพานางไปยังสถานที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

จวนเซียวอ๋อง

สถานที่ซึ่งผู้คนกล่าวขานว่าเย็นเยียบยิ่งกว่าฤดูหนาว

ขบวนเจ้าสาวสีแดงเคลื่อนผ่านถนนสายหลักของเมืองหลวงอย่างช้า ๆ เกี้ยวเจ้าสาวประดับด้วยผ้าไหมสีแดงและลวดลายงดงาม แต่ไม่อาจกลบความเงียบของผู้คนสองข้างทางได้

ชาวบ้านต่างออกมายืนดู

แต่ไม่มีสายตาใดเต็มไปด้วยความอิจฉา

ไม่มีหญิงสาวคนใดมองชุดเจ้าสาวของเฉินเยว่ด้วยความฝัน

มีเพียงความสงสาร

เพราะในสายตาของพวกเขา

เฉินเยว่ไม่ได้กำลังแต่งงาน

นางกำลังเดินเข้าสู่ความตาย

"นั่นคือคุณหนูใหญ่เฉินใช่หรือไม่?"

"ใช่ นางคงโชคร้ายจริง ๆ"

"ได้ยินว่าก่อนหน้านี้นางก็มีข่าวเสียหาย ตอนนี้ยังต้องแต่งกับเซียวอ๋องอีก"

"ข้าว่าอีกไม่นานคงมีข่าวออกมา"

"ข่าวอะไรหรือ?"

ชายชราคนหนึ่งถอนหายใจ

"อีกสามวันคงมีข่าวว่าชายาคนใหม่ตาย"

คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างเงียบไป

แต่ไม่มีใครคิดว่าเป็นเรื่องเกินจริง

เพราะชื่อของเซียวจิ่งเหยียนน่ากลัวเกินไป

"เซียวอ๋องไม่เคยไว้ชีวิตคนอ่อนแอ"

"ได้ยินว่าพระองค์แม้แต่แม่ทัพฝ่ายศัตรูที่ยอมจำนน ยังไม่ลังเลที่จะลงโทษ"

"หญิงสาวอย่างคุณหนูใหญ่เฉิน จะอยู่ข้างกายพระองค์ได้อย่างไร"

เสียงเหล่านั้นลอยเข้ามาในเกี้ยวเจ้าสาว

เฉินเยว่นั่งอยู่ภายในอย่างสงบนิ่ง

มือของนางวางอยู่บนผ้าคลุมสีแดง

หากเป็นหญิงสาวทั่วไป คงหวาดกลัวจนร้องไห้

แต่เฉินเยว่กลับกำลังคิด

ชายคนหนึ่งที่สามารถทำให้ทั้งเมืองหวาดกลัวได้

ชายคนหนึ่งที่แม้ไม่ได้อยู่ตรงหน้า แต่เพียงเอ่ยชื่อก็ทำให้ผู้คนเงียบเสียง

เขาไม่ได้ธรรมดา

คนที่แข็งแกร่งจริง ไม่จำเป็นต้องประกาศให้ใครรู้ว่าตนเองน่ากลัว

แต่เซียวจิ่งเหยียนกลับกลายเป็นบุรุษที่ทุกคนสร้างตำนานความหวาดกลัวขึ้นมา

นั่นหมายความว่า

เบื้องหลังข่าวลือทั้งหมด อาจมีบางสิ่งที่ผู้คนไม่รู้

เฉินเยว่ยกมือเปิดม่านเกี้ยวเล็กน้อย มองผ่านช่องว่างออกไปยังถนนที่ทอดยาว

เมืองหลวงแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คน

แต่ในความจริงแล้ว

ทุกคนต่างสวมหน้ากาก

ผู้คนที่กำลังสงสารนางในวันนี้

อาจเป็นคนเดียวกับที่หัวเราะเยาะนางเมื่อวาน

นางเรียนรู้เรื่องนี้มานานแล้ว

ทันใดนั้น ขบวนเจ้าสาวหยุดลง

เสียงม้าร้องดังขึ้นด้านหน้า

สาวใช้ที่ติดตามมาด้วยมีสีหน้าตกใจ

"เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?"

ไม่มีใครตอบ

เพราะในเวลานั้นเอง

กลิ่นอายสังหารได้แผ่เข้ามา

เฉินเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

นี่ไม่ใช่การปล้น

ไม่ใช่โจรธรรมดา

เพราะคนที่ซ่อนตัวอยู่รอบด้านไม่ได้สนใจหีบสินสอด ไม่ได้สนใจทรัพย์สินของขบวนเจ้าสาว

เป้าหมายของพวกเขามีเพียงอย่างเดียว

นาง

เสียงลูกธนูพุ่งแหวกอากาศดังขึ้น

"ระวัง!"

องครักษ์ของจวนแม่ทัพรีบเข้าป้องกัน

แต่จำนวนของศัตรูมีมากเกินไป

ชายชุดดำหลายสิบคนปรากฏตัวจากหลังคาและตรอกเล็ก ๆ พุ่งเข้าใส่ขบวนเจ้าสาว

เหล่าทหารชักดาบออกต่อสู้

เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นไปทั่วถนน

ภายในเกี้ยวเจ้าสาว สาวใช้หน้าซีด

"คุณหนูใหญ่ ท่านต้องหลบก่อนเจ้าค่ะ"

เฉินเยว่มองนางอย่างสงบ

"หลบ?"

สาวใช้พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

"พวกมันต้องการชีวิตท่านนะเจ้าคะ"

เฉินเยว่กลับยิ้ม

"ในเมื่อพวกมันต้องการชีวิตข้า"

"ข้าก็ต้องถามก่อนว่า พวกมันมีความสามารถพอหรือไม่"

ทันทีที่พูดจบ เงาดำคนหนึ่งก็ทะลวงผ่านองครักษ์เข้ามาถึงเกี้ยว

ปลายดาบยกขึ้น

เป้าหมายคือหัวใจของนาง

แต่ก่อนที่ดาบจะลงถึงตัว

เฉินเยว่ขยับมือ

เข็มเงินเล็ก ๆ หลายเล่มพุ่งออกจากแขนเสื้อ

ชายชุดดำชะงักกลางอากาศ

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

เข็มพิษปักเข้าที่จุดสำคัญบนร่างกาย

ร่างของเขาล้มลงกับพื้นทันที

สาวใช้มองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง

คุณหนูใหญ่ที่ทุกคนคิดว่าเป็นเพียงหญิงสาวเอาแต่ใจ

กลับสามารถจัดการนักฆ่าที่ฝึกฝนมาอย่างดีได้ในเวลาไม่กี่ลมหายใจ

เฉินเยว่ก้าวออกจากเกี้ยว

ชุดเจ้าสาวสีแดงของนางสะบัดไปตามสายลม หญิงสาวไม่ได้มีท่าทีเหมือนเจ้าสาวที่กำลังหวาดกลัว

แต่นางเหมือนนักรบที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรู

ชายชุดดำอีกคนพุ่งเข้ามา

เฉินเยว่หมุนตัวหลบ ก่อนใช้แขนเสื้อปัดผ่านใบหน้าของเขา

เขาล้มลงเช่นเดียวกัน

ผู้คนรอบข้างต่างตกตะลึง

ไม่มีใครคิดว่าเจ้าสาวที่กำลังถูกส่งไปตาย

กลับเป็นคนที่ทำให้นักฆ่าต้องล้มลงทีละคน

เฉินเยว่ยืนท่ามกลางความวุ่นวาย ดวงตาของนางเย็นชา

"ใครสอนพวกเจ้าว่าข้าคือหญิงอ่อนแอ?"

คำพูดนั้นทำให้เหล่านักฆ่าชะงัก

เพราะพวกเขาเพิ่งเข้าใจ

ข่าวลือที่พวกเขาได้รับมา

อาจผิดทั้งหมด

คุณหนูใหญ่เฉินไม่ใช่หญิงสาวที่รอให้คนอื่นปกป้อง

นางคือคนที่สามารถปกป้องตัวเองได้

การต่อสู้ดำเนินต่อไปอีกไม่นาน

เหล่านักฆ่าที่เหลือเริ่มถอย

เพราะเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่การสู้จนตาย

แต่เป็นการกำจัดเฉินเยว่

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่เป็นไปตามแผน พวกเขาจึงเลือกถอนตัว

แต่ไม่มีใครรู้ว่า

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้น

มีคนผู้หนึ่งเฝ้ามองอยู่

บนยอดอาคารสูงไม่ไกลจากถนน

ชายหนุ่มในชุดดำยืนอยู่ท่ามกลางสายลมหิมะ

ใบหน้าคมเข้มไร้อารมณ์

ดวงตาเย็นชามองหญิงสาวในชุดเจ้าสาวสีแดงเบื้องล่าง

เขาไม่ได้ตกใจ

ไม่ได้แปลกใจ

เพียงมองนางเงียบ ๆ

องครักษ์ข้างกายก้มศีรษะ

"ท่านอ๋อง"

"ให้พวกเราลงมือช่วยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

ชายหนุ่มไม่ตอบทันที

สายตาของเขายังคงอยู่ที่เฉินเยว่

หญิงสาวคนนั้นยังคงเหมือนเดิม

แม้เวลาจะผ่านไปสิบปี

นางยังคงเดินเข้าหาอันตรายโดยไม่ถอย

ยังคงใช้ความฉลาดมากกว่าน้ำตา

ยังคงไม่รอให้ใครช่วยเหลือ

ริมฝีปากของเซียวจิ่งเหยียนขยับเล็กน้อย

น้ำเสียงของเขาเบาจนแทบกลืนไปกับสายลม

"นางยังเหมือนเดิม"

องครักษ์มองเจ้านายด้วยความสงสัย

เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยเห็นเซียวอ๋องสนใจสตรีคนใด

แต่วันนี้

บุรุษผู้เย็นชาที่ไม่เคยหวั่นไหว

กลับมองหญิงสาวคนหนึ่งราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่าที่หายไปนาน

เซียวจิ่งเหยียนกำปิ่นหยกในมือแน่น

ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนกลับมาอีกครั้ง

เด็กหญิงตัวเล็กที่ยื่นมือช่วยเขา

เด็กหญิงที่ไม่กลัวเขา

เด็กหญิงที่บอกเขาว่า

อย่ายอมแพ้ต่อความตาย

เขาตามหานางมานานสิบปี

และในที่สุด

นางก็กลับมาอยู่ตรงหน้าเขา

"สิบปีผ่านไป"

เซียวจิ่งเหยียนมองร่างของเฉินเยว่ที่กำลังยืนท่ามกลางหิมะ

ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีใครเคยได้ยินจากเขามาก่อน

"นางยังไม่เปลี่ยน"

หิมะยังคงตกลงมา

ขบวนเจ้าสาวยังคงเดินทางต่อไปยังจวนเซียวอ๋อง

โดยที่เฉินเยว่ไม่รู้เลยว่า

ชายที่ผู้คนเรียกว่าอ๋องปีศาจ

ไม่ได้มองนางเป็นเจ้าสาวที่ถูกส่งมา

แต่กำลังมองนางเป็นคนสำคัญ

เพียงคนเดียว

ที่เขารอคอยมาตลอดสิบปี