ฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง

ฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง

last updateLast Updated : 2024-11-27
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
6 ratings. 6 reviews
116Chapters
37.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลี่เสี่ยวหรูทะลุมิติเป็นฮูหยินของหวงจื่อหานราชครูหนุ่ม นางมีสหายที่สามีเกลียดขี้หน้า ปฏิบัติการพาเพื่อนๆฮูหยินหนีสามีจึงเริ่มขึ้น ส่วนบรรดาสามีที่ปากบอกเกลียดชังพวกนางนักหนา กลับดิ้นทุรนทุรายเมื่อฮูหยินพวกเขาหนีไปพร้อมกับทิ้งใบหย่าไว้ให้ดูต่างหน้า

View More

Chapter 1

ไหนๆก็มาแล้ว

「和彦、もう一回できる?」

窓際の自分の影をしばらく見つめながら、水村美穂(みずむら みほ)はゆっくりと口を開いた。声はおだやかで優しかった。

後ろに立っていた陸川和彦(りくかわ かずひこ)はコートを羽織り、だらしなく開いた襟元から、赤く染まったくっきりとした鎖骨がのぞいていた。

ボタンを留めていた手を止め、彼は整った眉をわずかに伏せてから、問い返した。

「そんなに乗り気か?」

二人が結婚してもうすぐ三年だ。会うことはめったになく、会っても淡々と過ぎるだけで、体を重ねる回数も指折り数えるほどだった。

やがて、一緒に食事をしたら、それぞれの部屋に戻るだけになってしまった。

だから美穂がもう一回と言い出したとき、和彦は少し驚いた。

彼の黒い瞳に、一瞬だけ真剣な色が宿った。

美穂は指をぎゅっと丸めて、服の裾を揉むと、シワを摘みながら視線をそらした。

滅多に見せない恥じらいの仕草が、男の中に眠っていた衝動をかき立てた。

天井のライトが、淡く光の輪を作った。

肝心なときに、美穂は唇の端を噛み、小さな声で言った。

「その……ゴム無しで、いい?」

男の動きがピタリと止まった。

情熱にあふれていた部屋が、一瞬で凍りついたように静まり返った。

美穂はそっと目を閉じ、両手を男の肩に添えた。張り詰めた弓のように緊張した背中が震え、そこには戸惑いがにじんでいた。

しばらくして、男の低く冷たい声が耳に届いた。

「理由は?」

まさに彼らしい淡々とした口調で、冷酷無情な態度だった。

「お義母様が、孫の顔見たいって」

美穂の声はかすかで、唇の端は噛んで少し痛んでいた。そして、間を置いてから、落ち着いた口調で言った。

「知彦、私たち、もう結婚して三年よ」

彼女は彼を注意している。

陸川家は立派な名家だ。そして、和彦はその長男だ。彼は今年で二十八歳になるが、まだ跡取りはいない。

美穂の脳裏に、新婚初夜のことがよみがえった。

彼が一番親密なことをしている最中にもかかわらず、子供なんて欲しくないと冷たく言い放った。

まるで冷水が頭から浴びせられたように、彼女の満ちあふれる熱意を打ち消した。

彼女という政略結婚の相手が嫌いだから、その子供までも嫌っているのだ。

だが、彼女にはどうすることもできなかった。

なぜなら、和彦は幼い頃から彼女がずっと恋い慕っていた人だから。

もう嫁いでしまった以上、両家の利益は絡み合っている。彼女は今さら後戻りなんてできなかった。

虚しさが押し寄せてきて、美穂は慌てて気を取り直した。

彼女は疲れ切った体を支えて、座り上がった。滝のような黒髪がしなやかに白皙の背中を覆い、前に垂れている数本の髪が、かろうじてまだらな赤い痕を隠していた。

男は背を向けてベッドを降り、その長身でライトの光を遮った。

彼女は薄暗い影に包まれ、まるで存在感のない空気のように静かだ。

ゆっくりと服を着直した和彦は、うつむいたまま、端正でくっきりとした横顔を見せ、骨ばった手で眼鏡を取り上げてかけた。

銀色の細長いフレームが美しい眉骨にちょうどかかり、いくぶん上品さを際立たせていた。

「美穂」

和彦は袖口を整え、そのきっちりとした袖口の縁からは圧迫感が漂っていた。

彼は冷たく見下ろし、ぼんやりしている女性を淡々と睨みつけた。

「結婚前に言ったはずだ。欲張らない方がいいって」

「そんなんじゃない!ただ……」

美穂は思わず反論した。

彼女は本当に欲張ることなどしていない。この三年間、彼のルールはしっかり守ってきた。

「お義母様の催促がきつくて、どうしようもなかったの」

美穂は布団を握りしめ、指先が深く食い込んだ。力を入れすぎたせいで、手がわずかに青白くなっていた。

「お義母様に説明してくれるなら、私だってそう言わなかったわ」

和彦は眉をわずかにひそめ、美穂を見つめた。

真っ白な布団が丸まって、女性の細い腰を包み込んだ。

美穂の美しい頸はそっと上を向いたまま、みずみずしい瞳にはかすかな涙がたまっていた。

悔しさを湛えながらも、彼女は真剣なまなざしで彼を見つめている。

和彦は視線を下げ、じっと二秒見つめた後、低い声で言った。

「わかった」

そう言い残し、彼はそのまま出ていった。

カチャッという音とともに、寝室のドアが開き、そしてまた閉じられた。

男の冷たい言葉だけが、耳の奥に残った。

美穂の身体に残っていた温もりが、じわじわと失われていく。目元に溜まった涙が、ぽろぽろと大粒で落ちた。

ほんの一瞬のうちに、彼女は一応冷静な表情を保ちながら、涙の跡を拭って、手のひらで顔を覆った。

和彦と結婚すると知ったとき、彼女はあんなに嬉しかった。

なのに、どうしてこんな風になってしまった?

長い時間が過ぎ、気持ちが少し落ち着いた頃、美穂は重い足取りで洗面所へ向かった。それから、散らかった寝室を片付けた。

陸川家の大奥様である陸川華子(りくかわ はなこ)が二人の仲を深めさせようと、使用人を雇ってくれなかったため、家のことはすべて美穂の仕事だ。

どうにか眠れるだけのスペースを確保すると、美穂は力尽きてベッドに身を投げた。

彼女は目を閉じ、眠ろうとした瞬間、スマホの着信音が鳴り響いた。二秒ほど迷ってから、観念するように目を開けた。

「若奥様、大変です!社長と秦家次女の親密な写真を撮られました。すでにニュースになってます!」

美穂は一瞬、固まった。

電話の相手は和彦の秘書だった。

思考が止まる中、小林(こばやし)秘書の声が続いた。

「星エンターテイメントが撮った写真です。秦家次女が社長をホテルへ連れて行く場面です。角度がかなり親密に見えます……」

外では稲光が走り、窓ガラスに映った美穂の顔が青白く浮かび上がった。鎖骨の噛み跡だけが、やけに赤く目立っていた。

美穂はスマホを握りしめ、爪がシルクのシーツを引っかく音が響いている。

「今どれくらい拡散してる?広報部に連絡して、三つのプランを用意させて。まずはトレンドから削除して、それから声明を出して……」

土砂降りの雨が窓を叩く音が、彼女の最後の言葉をかき消した。

美穂は窓辺に歩み寄り、視線を落とすと、庭に咲いていた櫻の花が、嵐に吹き飛ばされ、無残な姿をさらしていた。

まるで、彼女がベッドサイドの一番奥に隠していた検査結果のように……

昨日、子宮筋腫と診断された時、医師に「放っておくと妊娠に影響するかもしれません」と言われた。

彼女は医師に聞いたのだ。

早期なら妊娠できるが、手術すれば、一年は性行為も妊娠もできなくなる。

「若奥様?」

沈黙に耐えかねて、小林秘書がそっと聞いた。

「社長にも知らせますか?」

美穂の指先は、冷たい窓枠の上で縮こまっている。

彼女は三時間前、和彦が離れる際の表情を思い出した。その表情、冷たかった。

「いいわ」

彼女は最も穏やかで冷静な口調で話した。

「彼の仕事の邪魔をしないで」

通話を切ると、スマホの画面が光り、ロック画面の写真が浮かび上がった。

それは昨年の家族の宴で、華子に強要されて撮られたものだった。

和彦は少し親しげに彼女の肩を抱きながら、端正な顔立ちにかすかな微笑みを浮かべていた。しかし、その笑みは心からのものではなかった。

スマホがまるで手のひらを焼くかのように熱く感じられ、美穂は思わず手を振って放り出した。

直後、また電話が鳴った。見慣れた本家の番号だった。

美穂は全身がかすかに震え、歯を食いしばってから、ようやく落ち着いて応答ボタンを押した。

「若奥様、大奥様が明朝、本家に来てほしいとおっしゃってます。あなたの朝食が恋しいそうです」

深夜二時を過ぎても眠れていない。

どうやら、和彦が秦莉々(はた りり)と夜に会ったというスキャンダルを聞き、美穂に問いただすつもりでいるようだった。

果てしない疲労感が心を押し寄せる中、美穂は長いまつげを伏せたまま、瞳の奥に複雑な感情を漂わせ、小声で応えた。

「わかった」

そう言い終わると、通話が切れた。

寝室に、静寂が戻った。

しばらくして、美穂は低くため息をついた。もはや眠気はなく、彼女は起き上がると、華子が指定した朝食の準備に取りかかった。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

จินไน่ไน่
จินไน่ไน่
สนุกเดินเรื่องได้ดีมาก เก็บรายละเอียดได้ดี เช่นนางเอกต้องฝากเงิน วางแผนทุกอย่าง อ่านคนชั่วและคนดีออก จบดีมาก เก็บรายละเอียดของตัวละครทุกตัวได้หมดจดคือเลิดคือดี
2026-07-24 21:04:43
1
0
Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องอ่านได้เรื่อยๆ ตัวละครเยอะ ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-05-02 03:47:49
0
0
Baanth Naruemol
Baanth Naruemol
อ่านเพลิน ลงจบจริง ...
2024-12-08 11:21:35
3
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
มารออัพเดท
2024-12-04 15:40:38
3
0
tyuiop
tyuiop
สะดุดเจอเม้นเลยต้องจอด จอดแล้วอย่าเทก็พอ
2024-11-29 09:55:20
2
0
116 Chapters
ไหนๆก็มาแล้ว
หลี่เสี่ยวหรูที่กำลังขับรถกลับบ้านบนเขา วันนี้เธอต้องไปส่งสินค้าทั้งหมดคนเดียว น้องชายไม่ว่างเพราะภรรยาเขาเพิ่งคลอดหลานชายให้ หลี่เสี่ยวหรูอายุยิ่สิบแปดแล้วน้องชายอายุยี่สิบห้ากลับได้ลูกชายกับลูกสาวแล้ว ส่วนตัวเธอไม่มีแฟน ไม่มีเวลาคบค้ากับใคร อยู่ชนบททำไร่ชา ไร่ผลไม้ มีเวลาก็ทำvlokเกี่ยวกับการใช้ชีวิตในชนบท วันนี้ไปส่งผลิตภัณฑ์แปรรูปมา เนื่องจากสินค้าชาขายดีตอนนี้กำลังทำเรื่องขอจดทะเบียนในรูปแบบบริษัท เอกสารเรียบร้อยหมดแล้ว เธอไม่ได้นอนมาหลายคืนแล้ว เพราะงานที่ยุ่งเหยิงน้องสะใภ้ก็มาคลอดลูกตอนนี้ อยากไปรีแรกซ์บ้างจัง เสร็จงานนี้น้องสะใภ้ออกจากโรงพยาบาลเธอจะบินไปมัลดิฟสักสามสี่วันRrrr. Rrrr. Rrrr.เสียงเรียกเข้าดังมา ตรงข้ามเสี่ยวหรูที่กำลังขับรถลงเนินเขาไม่กล้ารับ ฝนตกมาตั้งแต่เมื่อวานดินเริ่มสไลด์ลงมาทางจึงแคบลง หลี่เสี่ยวหรูพยายามบังคับรถให้ทาง ก่อนจะมีดินสไลด์ลงมา สัญชาตญาณทำให้เธอหักพวงงมาลัยหลบ แต่ฝั่งที่เธอหักหลบเธอลืมไปว่ามันเป็นเหว รถร่วงลงหน้าผาทันที หล่นลงไปในแม่น้ำ หลี่เสี่ยวหรูพยายามตะเกียกตะกายออกจากรถ แต่แรงดูดทำให้เธอไม่สามารถเปิดประตูรถออกม
Read more
จวนราชครูนั้นตกอับ
"หลี่เสี่ยวหรูเจ้ากล่าวอันใดออกมา"อ้ายเซียงเซียงลุกขึ้นตวาดหลี่เสี่ยวหรู มีคุณหนูบางคนที่นี่ไม่ชอบนางโดยเฉพาะจางลี่อิน ส่งเสียงหัวเราะจนเฉินอี้บีบมือนางแต่นางไม่ใส่ใจ "ข้ามิได้เอ่ยว่าผู้ใด เหตุใดท่านหญิงร้อนตัวนักเล่า""เจ้าๆๆ หวังกุ้ยเฟยทรงให้ความเป็นธรรมกับหม่อมฉันด้วยเถอะเพคะ ฮือๆๆ"อ้ายเซียงเซียงใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดใบหน้าร้องไห้ออกมา ไหล่บางสั่นจนหวังกุ้ยเฟยเอ่ยออกมา"บังอาจ เจ้ากล้าต่อว่าท่านหญิงได้อย่างไร ราชครูหวงนี่คือฮูหยินของท่านหรือ ที่จริงงานเลี้ยงวันนี้มิได้เชิญนางอีกด้วย"หลี่เสี่ยวหรูที่มองหน้าคนด้านที่นั่งด้านบนก่อนจะทำหน้าสงสัย อ้ายเทียนหลางจึงเอ่ยปากถาม"เจ้ามองหน้าข้ามีเรื่องอันใดหวงฮูหยิน""พระองค์ทรงเป็นฮ่องเต้ แต่ท่านหญิงกับไปขอร้องหวังกุ้ยเฟยให้จัดการหม่อมฉัน ที่นี่เป็นงานเลี้ยงของพระนางก็จริง แต่ฝ่าบาททรงเป็นประธาน หม่อมฉันเป็นภรรยาขุนนางมิใช่สนมวังหลัง เหตุใดมิให้ฝ่าบาทตัดสินกันเพคะ ธรรมเนียมต้าเย่วช่างแปลกนัก"ทันทีที่หลี่เสี่ยวหรูกล่าวจบฮ่องเต้ก็หันไปหาคนข้างๆทันที หวังกุ้ยเฟยตัวสั่นรวมถึงอ้ายเซียงเซียงด้วย "หม่อมฉันไม่ได้คิดเช่นนั้นนะเพ
Read more
หยางหมิงเช่อเจ้ามันโง่
หลังงานเลี้ยงแต่ละคนก็กลับจวนของตอนเอง หยางหมิงเช่อนั่งหน้าดำเป็นก้นหม้อที่ฮูหยินตนเองไม่สนใจ นางเอาแต่มองออกไปนอกรถม้า"จ้าวหลานเป็นฮูหยินของข้าเหตใดไม่สำรวมบ้าง เจ้าถอดเสื้อตนเองต่อหน้าคนมากมายอยากสร้างเรื่องอับอายให้ข้าจริงๆหรือ""หยางหมิงเช่อ ท่านหญิงปีศาจของเจ้ากลั่นแกล้งอาหรูถึงเพียงนั้นเจ้าโง่จนดูไม่ออกหรือ อีกอย่างเสื้อผ้านางบางเพียงนั้น อาหรูไม่ค่อยทันคนเท่าไหร่ตัวคนเดียวมาอยู่เมืองหลวง เจ้าเป็นบุรุษใจคอคับแคบเช่นนี้ มิสู้เอากระโปรงข้าใส่เสียเลยเล่า""จ้าวหลาน!! เจ้าเอ่ยอีกทีสิ"จ้าวหลานเงียบไม่ตอบ หยางหมิงเช่อไอ้คนสติฟั่นเฟือนดูไม่ออกหรือว่าใครเสแสร้ง "หึ โง่""เจ้าว่าอย่างไรนะ?""นี่หยางหมิงเช่อ ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยองครักษ์นี่เจ้าได้มาเพราะโชคช่วยหรือ วิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้ายังไม่ได้ โง่เพียงนี้ยังกล้าอยู่ฝ่ายสืบสวนของกรมวัง ว้ายย"หยางหมิงเช่อจับข้อมือเล็กก่อนจะกระชากนางมานั่งบนตักตนเอง จับท้ายทอยนางแน่นกุ้มหน้าลงไปหา บดขยี้ริมฝีปากบางอย่างลงโทษที่นางกล้าปากดีใส่เขา คนตัวเล็กกำหมัดทุบอกเขา แต่กลับไม่สะเทือน จ้าวหลานอ้าปากจะกัดปากเขาแต่กลับเปิดโอกาสใ
Read more
ข้าปล่อยเจ้าไว้ได้อย่างไรกัน nc+++
แผ่นหลังนวลเนียนน่าประทับตราทั่วทั้งตัว เอวคอดกิ่วที่เพียงมือเดียวของเขาก็รวบหมด สะโพกกลมกลึง บั้นท้ายงอนงามจนมาถึงท่อนขาที่น่าลูบไล้จ้าวหลานหันกลับมาจะก้าวออกจากอ่างทันทีที่เห็นบุคคลตรงหน้าก่อนกรีดออกมาแล้วนั่งลงในอ่างตามเดิม สองมือปิดบังทรวงอกที่เพิ่งเป็นอาหารตาคนตัวสูง เข่าสองข้างชันขึ้น แม้มีกลีบดอกไม้ลอยอยู่ แต่จ้าวหลานก็อายอยู่ดี ก่อจะตวาดเขาออกไป"หยางหมิงเช่อท่านทำอะไร เข้ามาได้อย่างไร อี้จูเล่า"หยางหมิงเช่อเดินเข้ามาหาจ้าวหลานที่อยู่ในอ่างน้ำก่อนจะเท้าขอบอ่างจ้องมองคนตัวเล็กแล้วยิ้มมุมปาก สายตาที่มองมาที่นางเหมือนหมาป่าที่เห็นเหยื่ออันโอชะตรงหน้าหยางหมิงเชื่อค่อยเก็บกลีบดอกเหมยกุ้ยทิ้งข้างถังทีละน้อยอย่างใจเย็น จ้าวหลานจับมือหนาของเขาก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงอ้อนวอน"หนางหมิงเช่อข้าหนาวแล้ว ท่านให้ข้าแต่งตัวก่อนเถอะนะ ข้าเหมือนจะมีไข้แล้วด้วย "กึกๆๆเสียงฟันกระทบกันปากเริ่มเขียวแล้ว แต่หนาวหมิงเช่อยังอ้อยอิ่งเกาะขอบอ่างเล่น นิ้วเรียวเคาะเป็นจังหวะ สบตาดวงตาสุกใสคู่งาม"พูดจาอันใดกันฮูหยิน เรียกชื่อสามีตรงๆใช้ได้ที่ไหนหื้ม""ท ท่านพี่ ข้าหนาวแล้ว เหมือนจะไม่สบ
Read more
บางทีเจ้าคงมีดีแค่เรื่องนี้เท่านั้นnc+++
แผ่นหลังนวลเนียนน่าประทับตราทั่วทั้งตัว เอวคอดกิ่วที่เพียงมือเดียวของเขาก็รวบหมด สะโพกกลมกลึง บั้นท้ายงอนงามจนมาถึงท่อนขาที่น่าลูบไล้จ้าวหลานหันกลับมาจะก้าวออกจากอ่างทันทีที่เห็นบุคคลตรงหน้าก่อนกรีดออกมาแล้วนั่งลงในอ่างตามเดิม สองมือปิดบังทรวงอกที่เพิ่งเป็นอาหารตาคนตัวสูง เข่าสองข้างชันขึ้น แม้มีกลีบดอกไม้ลอยอยู่ แต่จ้าวหลานก็อายอยู่ดี ก่อจะตวาดเขาออกไป"หยางหมิงเช่อท่านทำอะไร เข้ามาได้อย่างไร อี้จูเล่า"หยางหมิงเช่อเดินเข้ามาหาจ้าวหลานที่อยู่ในอ่างน้ำก่อนจะเท้าขอบอ่างจ้องมองคนตัวเล็กแล้วยิ้มมุมปาก สายตาที่มองมาที่นางเหมือนหมาป่าที่เห็นเหยื่ออันโอชะตรงหน้าหยางหมิงเชื่อค่อยเก็บกลีบดอกเหมยกุ้ยทิ้งข้างถังทีละน้อยอย่างใจเย็น จ้าวหลานจับมือหนาของเขาก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงอ้อนวอน"หนางหมิงเช่อข้าหนาวแล้ว ท่านให้ข้าแต่งตัวก่อนเถอะนะ ข้าเหมือนจะมีไข้แล้วด้วย "กึกๆๆเสียงฟันกระทบกันปากเริ่มเขียวแล้ว แต่หนาวหมิงเช่อยังอ้อยอิ่งเกาะขอบอ่างเล่น นิ้วเรียวเคาะเป็นจังหวะ สบตาดวงตาสุกใสคู่งาม"พูดจาอันใดกันฮูหยิน เรียกชื่อสามีตรงๆใช้ได้ที่ไหนหื้ม""ท ท่านพี่ ข้าหนาวแล้ว เหมือนจะไม่สบ
Read more
ข้าเกลียดเจ้าไสหัวไป
หยางหมิงเช่อจับนางพลิกคว่ำ รั้งสะโพกเล็กเข้าหาตนเอง สอดแก่นเนื้อเข้าไปยังกลีบสาวจากทางด้านหลัง จ้าวหลานถึงกับกัดปาก นางสุขสมทันทีที่เขาสอดใส่ หยางหมิงเช่อเคี่ยวกรำนางจนถึงย่ำรุ่ง จึงฟุบอยู่กับทรวงอกคู่งามแก่นกายถูกเขาถอดถอนออกมาหลังจากที่สุขสมปลดปล่อยไปถึงห้าครั้ง เขาจับคางมนให้สบตาเขาก่อนจะเอ่ย"ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เจ้าเย้ายวนเพียงนี้หย่าเจ้าไปข้าเสียดายแย่ จ้าวหลานข้าจะมาหาเจ้าอีกเรื่องหย่าเจ้าเลิกคิดได้เลย ส่วนพี่สาวเจ้าหากอยากเป็นอนุอุ่นเตียงข้าก็ไม่เป็นไร ได้ทั้งพี่ทั้งน้องข้านับว่าไม่ขาดทุน""หยางหมิงเช่อ ข้าเกลียดเจ้า ไสหัวไป"หยางหมิงเช่อลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าก่อนจะเดินออกจากห้อง ให้ตายสินางเร่าร้อนนักเวลาที่เขาครอบครองนางอยู่ด้านบน ทั้งนุ่มทั้งหอมหวาน หย่ากับนางหรือไม่มีทาง จากนั้นก็เดินกลับเรือนหลัก อี้จูที่เข้ามาเห็นสภาพเจ้านายตนเองก็ได้แต่ร้องไห้สงสาร ทั้งงตัวมีแต่รอยขบเม้มดูดกัด เหตใดใต้เท้าใจร้ายนัก จ้าวหลานนอนร้อไห้จนถึงบ่าย จึงสลบไปเพราะพิษไข้เนื่องจากแช่น้ำนานและถูกคนตัวโตเคี่ยวกรำทั้งคืนยามเซินจ้าวหลานตื่นขึ้นมาก่อนจะเรียกหาอี้จู แต่กลับเป็นจางลี่อินที่เข้ามาแทน ทันทีที่เ
Read more
ท่านพี่ไหนๆก็ตายแล้วก็ให้เมียได้อิ่มท้องเถอะเจ้าค่ะ
หลี่เสี่ยวหรูนั่งมองทอดอาลัยกับชีวิต เห็นสาวใช้ของตนก็ยิ้มให้ เด็กคนนี้ถูกส่งมาที่นี่ เดิมทีเจ้าของร่างเดิมมาจากหุบเขายาเพียงตัวคนเดียว จวนหวงจึงส่งเด็กรับใช้มาให้หลังจากที่ส่งมาหลายคนก็มีเพียงเด็กคนนี้ที่ยอมอยู่กับนางจงรักภักดีเสมอมาหากออกไปได้หลี่เสี่ยวหรูจะเอานางไปด้วย"เสี่ยวหงที่นี่มีทางออกอื่นอีกไหมนอกจากประตูหน้า""ฮูหยินน้อยต้องการไปที่ใดหรือเจ้าคะ""เสี่ยวหงส์เจ้าไก่โต้งตัวนั้นคือเจ้าบ่าวของข้าใช่หรือไม่"เสี่ยวหงมองไปยังไก่ตัวผู้ที่เดินจิกหนอนอยู่บริเวณลานก็ได้แต่ถอนหายใจ ฮูหยินน้อยมาจากหุบเขายาวเพียงตัวคนเดียววันแต่งงานพระราชครูกลับไม่เข้าพิธีส่งไก่ตัวผู้มาหนึ่งตัว สร้างความขบขันให้คนทั้งเมือง ใครๆก็รู้ว่าถ้าราชครูมีใจให้ท่านหญิงเซียงเซียงทั้งคู่เป็นคู่รักกันแต่กลับมีเด็กบ้านป่าคนหนึ่งมาแทรกแซงพวกเขาจากนั้นเสี่ยวหงจึงเอ่ยตอบ นายของตน"ฮูหยินน้อยเรื่องมันผ่านมาปีหนึ่งแล้วเมื่อวานใต้เท้าก็พาฮูหยินน้อยมาส่งที่นี่ด้วยตนเองลองคุยลองทำอาหารหรือไปหาใต้เท้าบ่อยๆสิเจ้าคะเผื่อว่าใต้เท้าจะเห็นความดีที่ฮูหยินน้อยตั้งใจทำให้""ช่างเถอะๆ ใครอยากประจบประแจงเขากันปล่อยเขาไปอยู่กับท่านหญิงเ
Read more
ถึงเวลาข้าจะเขียนใบหย่าเอง
หวงจื่อหานทนไม่ไหวเดินเข้ามากระชากร่างบางเข้าหาก่อนจะตะคอก"เจ้าช่างเป็นสตรีน่ารังเกียจยิ่งนักคิดเอาข้าไปเปรียบเทียบกับไก่ตัวหนึ่งมิหนำซ้ำยังจะทำป้ายวิญญาณให้สามีอีกหรือกล่าวเช่นนี้คิดแช่งข้าหรือไร""ใต้เท้าหวงท่านกล่าวอันใดกัน ท่านมิได้เข้าพิธีกับข้านะเจ้าคะอยู่ๆมาบอกเป็นสามีข้ารู้ถึงไหนอายถึงนั่นหวงจื่อหานราชครูแห่งแคว้นต้าเย่วแย่งภรรยาชาวบ้านไม่อายหรือเจ้าคะ"หลี่จื่อหรูไม่สนใจสะบัดมือให้หลุดออกจากการบีบของเขา ไอ้บ้านี่จะแรงเยอะไปไหนวะสะบัดไม่หลุดจึงยกมือเขาขึ้นมาแล้วกัดลงไปทันที จนหวงจึงหานจับร่างบางออกสะบัดมือข้างที่โดนนางกัดเป็นรอยเขี้ยวแถมยังเลือดออกอีก"เจ้าเป็นหมาหรือเที่ยวไล่กัดคนไปทั่ว"อ้ายเซียงเซียงรีบวิ่งมาดู ก่อนจะปล่อยโฮร้องไห้ออกมา"ฮือๆ พี่จือหานทั้งเจ็บหรือไม่เจ้าคะแม่นางหลี่เหตุใดเจ้าโหดเหี้ยมนักดูสิเลือดตกยางออกเชียวไปทำแผลนะเจ้าคะเดี๋ยวเซียงเซียงจะทำให้""แม่นางหลี่ ปกติเจ้ามิกล้าที่จะมองหน้าใครหรือที่ผ่านมาเจ้าเสแสร้งหรือ"เฉินอี้เอ่ยขึ้นมา เขาสบสายตานาง แต่นางยกยิ้มมุมปากให้เขา ช่างเป็นยิ้มที่น่ากลัวนัก"เสแสร้งหรือ อืม ดูเหมือนจะใช่แต่ว่าข้าคงเสแสร้งไม่เก่งเช่
Read more
โดนถีบตกเตียง
หวงจื่อหานยังคงหงุดหงิด นึกถึงตอนที่จูบนางเขายิ่งยากลงโทษนางมากกว่าเดิม ถึงจะปากร้ายแต่ต้องยอมรับนางหอมหวานจริงๆ หรือคืนนี้เขาควรนอนเรือนข้างดีนะ คิดไปคิดมาเท้าก็พาเขามาอยู่ที่เรือนข้างเรียบร้อยแล้ว นางยังไม่นอนหรือแสงไฟจากในเรือนทำให้เขาตัดสินใจก้าวขาเข้าไปดู เห็นร่างบางนอนหลับฟุบอยู่กับโต๊ะเขียนหนังสือ หวงจื่อหานเดินไปดูก็กัดฟันกรอดเด็กบ้านี้ให้เขียนกฎสกุลห้าพันจบแต่สิ่งที่นางเขียนคืออะไร เขานับได้สองร้อยแผ่นทุกแผ่นล้วนแต่เป็นใบหย่าที่นางลงชื่อเรียบร้อยแล้ว ขอเพียงเขาลงชื่ออีกคนใบหย่าก็สมบูรณ์ทันที สตรีคนนี้น่าตายนัก เขากำลังจะก้าวออกจากเรือนได้ยินเสียงครางจากร่างบางเบาๆหลี่เสี่ยวหรูที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่กับหลานชายคนที่สองในงานศพตนเอง เธอเห็นน้องชายร้องไห้จนตาแดง บรรดาแขกที่มาร่วมงานต่างปลอบใจเขา"อาเหวิน อย่าเสียใจไปเลยพี่สาวนายเธอไปสบายแล้ว หากเธอรู้ว่านายเสียใจเพราะการจากไปของเธอจะทำให้เธอไปไม่สงบนะ""ใช่ๆ อาเหวินนายยังมีลูกมีเมียที่สำคัญเมียนายเพิ่งคลอดลูกคนเล็ก อาหรูเธอรักน้องสะใภ้กับหลานๆมาก นายอย่าทำให้พี่สาวต้องรู้สึกเสียใจเลยนะ"หลี่เสี่ยวหรูร้องไห้ออกมาเร
Read more
หวงป๋อเหวิน
ยามเหมาเสี่ยวหงตื่นมา หลี่เสี่ยวหรูมองหน้านางเสี่ยวหงนะเสี่ยวหงเจ้าถูกคนบ้านั่นอุ้มไปวางห้องตัวเองยังไม่รู้ตัวเลยนะเจ้าเด็กนี่ ถ้าถูกลักหลับจะรู้ตัวไหมเนี่ย "ฮูหยินน้อย บ่าวไปต้มน้ำให้ท่านล้างหน้าดีไหมเจ้าคะ หรือจะรอตอนเช้า""อืม อุ่นน้ำแกงไก่เมื่อวานเถอะ ข้ารอท่านลุงหวงเอาของมาให้น่ะ เดี๋ยวจะทำของอร่อยให้กิน"เสี่ยวหงติดไฟ เรือนข้างมีครัวให้ได้ต้มน้ำเท่านั้น ไม่มีเครื่องครัวไม่มีวัตถุดิบทำอาหารสักอย่าง หลี่เสี่ยวหรูเดินไปเมื่อวานนางเห็นมีฟักทองขึ้นอยู่จึงไปเดินๆดู ลูกยังกินไม่ได้แต่ดอกกับยอดอ่อนน่าจะพอกินสองคนนายบ่าว กำลังเด็ดยอดฟักทองก็มีเงาตะคุ่มๆ นางจึงหยิบหินก้อนเล็กๆขว้างออกไป"โอ๊ย เจ็บนะใครกัน"เจ้าของเงาลุกขึ้น เขากำลังเก็บไข่ไก่ป่าที่หลงมาจากบนเขา ก็มองหาคนที่ปาหินใส่เขา จากนั้นทั้งคู่ก็สบตากัน ที่หลี่เสี่ยวหรูเห็นคิอเด็กหนุ่มอายุไม่เกินสิบสี่สิบห้า หน้าตาหล่อเหลาคมคาย มีส่วนคล้ายหวงจื่อหานบางองศา ก่อนจะเอ่ยถาม"เจ้าเป็นใครมาทำอะไรที่นี่""เจ้าต่างหากมาทำอะไรกัน พี่สาวคนสวยเจ้างามเช่นนี้เป็นคนใช่หรือไม่คงมิใช่ปีศาจจิ้งจอกจำแลงมาหรอกนะ""เพ้ย เจ้าเด็
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status