ตอนที่ 3 จื่อหราน ?

“จื่อหรานนับวันจะยิ่งขี้เกียจ ดูสิส่ายป่านนี้ยังไม่ยอมตื่นขึ้นมาทำงานทำการอีก คิดว่าบ้านหลังนี้มีเงินมากพอให้นอนสบายโดยไม่ต้องทำอะไรหรืออย่างไร !”

“น้องหญิงเมื่อวานไม่ใช่ลูกบอกว่าไม่สบายหรือ ?”

“ไม่สบายอะไรกันขี้เกียจนะสิไม่ว่า”

“เจ้าเองก็อย่าคิดร้ายกับลูกมากเกินไปลูกอาจจะป่วยจริง ๆ”

“ตาเฒ่าเจ้าไม่เชื่อข้าหรือ ? เจ้าปกป้องนาง !?”

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าเพียงพูดตามที่ได้ยินมา นางคงไม่กล้าโกหกข้ากับเจ้า ปกตินางทำตัวเป็นเด็กดีตลอด ไม่เคยเถียงเลยสักคำไม่ว่าเราจะให้นางทำงานอะไร”

“...”เสียงสตรีเงียบไปคล้ายหยุดคิดหรือไม่ก็เห็นด้วยก่อนจะดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ตาเฒ่าข้าคิดว่าพวกเราคงต้องคิดเรื่องแต่งงานให้นาง นางอายุเกือบจะยี่สิบปีแล้วขืนปล่อยไว้อย่างนี้คงกลายเป็นสาวทึนทึก ถึงตอนนั้นคงจะขายไม่ออก ! ไม่มีบุรุษบ้านใดต้องการไปเป็นภรรยา !”

เสียงเกรี้ยวกราดไม่พอใจของสตรีดังขึ้นไม่ไกลนัก ก่อนห้องมืดสนิทจะมีแสงลอดผ่านเข้ามาให้คนในห้องขยับตัวพลิกหนีแสง

“จื่อหรานเจ้าจะนอนไปถึงเมื่อใด น้องเจ้าหลายคนต่างออกไปทำงานหมดแล้ว เจ้าคงไม่ได้กำลังคิดจะกินแรงน้องเจ้าใช่หรือไม่ !!”เสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้นเหนือหัว ทั้งยังรู้สึกเหมือนห้องดูมืดลง

ท่าทีเฉยเมยไม่สนใจของคนบนเตียงทำหญิงวัยกลางคนไม่พอใจยิ่งนัก นางยื่นมือออกไปสะบัดผ้าห่มออกจากร่างตวาดเสียงดัง

“จื่อหราน ! ท่าทีของเจ้าตอนนี้มันอะไรกัน ! หรือเจ้าไม่คิดจะเห็นหัวข้าแล้ว !!”

คนถูกดึงผ้าห่มออกกระทันหันขมวดคิ้วแน่น รู้สึกหงุดหงิดมาตั้งแต่เมื่อสักครู่แล้ว พอผ้าห่มถูกดึงออกไปเส้นความอดทนถึงได้ขาดผึง ลุกขึ้นหันมาสบตาอีกฝ่าย

“หัดมีมารยาทบ้าง รู้ไหมว่ากำลังรบกวนการนอนของคนอื่น!”

“...”

ท่าทีแปลกไปของคนบนเตียงทำหญิงวัยกลางคนอึ้งงัน ดวงตาเบิกกว้างมองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากจะเชื่อ

นานนับครึ่งเฟินกว่านางจะหาเสียงตนเองเจอ ปลายนิ้วยกขึ้นชี้หน้าคู่สนทนา

“เจ้า ! เจ้า เจ้ามันอกตัญญู !!”

คนถูกชี้หน้าด่าอกตัญญูหัวคิ้วขมวดเข้าหากัน

หญิงวัยกลางคนคนนี้เป็นใคร ทำไมถึงได้มายืนชี้หน้าด่าเธอปาว ๆ ราวกับรู้จักกันเป็นอย่างดี

จื่อหรานสงสัยคิดจะเอ่ยปากออกไป ทว่าเสียงหนึ่งกับดังขึ้นขัดคำพูดเธอ

“จื่อหรานเจ้าถึงขั้นกล้าขึ้นเสียงใส่แม่เจ้าแล้วหรือ !!”

บุรุษหน้ายักษ์เดินเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม คนบนเตียงตวัดสายตามอง ในหัวเกิดคำถามเดิมขึ้นมาอีกครั้ง

ใครอีกล่ะเนี่ย !?

จื่อหรานทั้งสับสนและไม่เข้าใจ จำได้ว่าภาพสุดท้ายที่เห็นคือเธอพลัดตกน้ำแต่ไหนแทนที่จะกลับคืนสู่สามัญกลับมาโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้

“พวกท่านคือยมบาลหรือ ? มาเอาวิญญาณฉันไปนรกใช่ไหม ?”

“เจ้าพูดอันใด ? หรือกำลังแช่งให้ข้าตายเร็ว ๆ !”หญิงวัยกลางคนหน้ายักษ์ก้าวเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม สายตาเต็มไปด้วยโทสะ

“จื่อหรานเจ้าเป็นอะไรของเจ้าเหตุใดพูดจาแปลก ๆ หรือเจ้ากำลังแสร้งแกล้งทำเพื่อที่ตนจะได้ไม่ต้องทำงาน”

เธอไม่เข้าใจสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้นและยิ่งไม่เข้าใจว่าคนพวกนี้เป็นใครทำไมถึงพูดจาเหมือนสนิทสนมกับเธอ

หญิงสาวทำเมินทั้งสองคน ก้าวลงจากเตียง

ก่อนอื่นต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะเป็นนรกหรือสวรรค์อย่างน้อยก็ขอให้ได้ข้อมูลมากกว่านี้หน่อยเถอะ

สายตาที่มองเหมือนพวกเขาเป็นคนแปลกหน้ากระตุ้นอารมณ์คนมองได้เป็นอย่างดี สองสามีภรรยาคิดก้าวเข้าไปขัดขวางการกระทำของจื่อหราน ทว่าหลังสายตาคมเจือความห่างเหินตวัดมองมาพวกเขาถึงกับหยุดชะงักไม่กล้าก้าวต่อ จนกระทั้งหญิงสาวก้าวออกจากบานประตูไปแล้ว สองสามีภรรยาถึงได้สติคืนมา