ชีวิตใหม่ครานี้ขอมีสามีเป็นท่านแม่ทัพ

บนท้องถนนเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน ช่วงเวลาของการเร่งรีบ ผู้คนมากมายต่างเดินขวักไขว่ไปมาเต็มสองข้างถนนไม่จำเป็นต้องเงี่ยหูฟังก็ยังได้ยินเสียงพุดคุยจอแจ เสียงรถ เสียงแตร เสียงเพลงดังครึกครื้นชวนให้รู้สึกอยากโยกตัวไปมาภายใต้ผู้คนมากหน้าหลายตา หญิงสาวร่างกายสูงโปร่ง ผิวอมชมพู เครื่องหน้างดงามย่างเท้าบนส้นสูงมุ่งหน้าสู่ร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่งเพียงการเดินผ่านของเธอก็สามารถเรียกความสนใจจากผู้คนโดยรอบ ออร่าความงานแผ่กระจายสะกดให้คนมองตามจนสุดสายตาสองขานำพาร่างเพรียวระหงมาหยุดหน้าประตูบานหนึ่ง มือเรียวสวยผลักประตูก้าวเข้าไปด้านใน ก้าวขาเข้าไปหย่อนตัวลงนั่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า“มีอะไรหรือเปล่าถึงได้นัดมาหากะทันหันแบบนี้ ?”น้ำเสียงนุ่มนวลติดสงสัยเอ่ยถามคนนั่งฝั่งตรงข้าม สายตาเหลือบมองผู้หญิงข้างกายคนที่ได้ชื่อว่าแฟนหนุ่มแฟนหนุ่มของเธอมีท่าทีอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดจา จื่อหรานจึงเอ่ยถามอีกครั้ง“สีกังมีอะไร เรื่องร้ายแรงถึงขนาดต้องใช้เวลาทำใจนานขนาดนั้นเลยเหรอ ?”น้ำเสียงจื่อหรานติดหยอกล้อเล็กน้อย ยื่นมือออกไปหวังจับมือเขามากุมเหมือนทุกครั้งที่เคยทำเวลาเขามีเรื่องไม่สบายใจ ทว่าก่อนมือเธอจะสัมผัส

“จื่อหรานนับวันจะยิ่งขี้เกียจ ดูสิส่ายป่านนี้ยังไม่ยอมตื่นขึ้นมาทำงานทำการอีก คิดว่าบ้านหลังนี้มีเงินมากพอให้นอนสบายโดยไม่ต้องทำอะไรหรืออย่างไร !”“น้องหญิงเมื่อวานไม่ใช่ลูกบอกว่าไม่สบายหรือ ?”“ไม่สบายอะไรกันขี้เกียจนะสิไม่ว่า”“เจ้าเองก็อย่าคิดร้ายกับลูกมากเกินไปลูกอาจจะป่วยจริง ๆ”“ตาเฒ่าเจ้าไม่เชื่อข้าหรือ ? เจ้าปกป้องนาง !?”“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าเพียงพูดตามที่ได้ยินมา นางคงไม่กล้าโกหกข้ากับเจ้า ปกตินางทำตัวเป็นเด็กดีตลอด ไม่เคยเถียงเลยสักคำไม่ว่าเราจะให้นางทำงานอะไร”“...”เสียงสตรีเงียบไปคล้ายหยุดคิดหรือไม่ก็เห็นด้วยก่อนจะดังขึ้นมาอีกครั้ง“ตาเฒ่าข้าคิดว่าพวกเราคงต้องคิดเรื่องแต่งงานให้นาง นางอายุเกือบจะยี่สิบปีแล้วขืนปล่อยไว้อย่างนี้คงกลายเป็นสาวทึนทึก ถึงตอนนั้นคงจะขายไม่ออก ! ไม่มีบุรุษบ้านใดต้องการไปเป็นภรรยา !”เสียงเกรี้ยวกราดไม่พอใจของสตรีดังขึ้นไม่ไกลนัก ก่อนห้องมืดสนิทจะมีแสงลอดผ่านเข้ามาให้คนในห้องขยับตัวพลิกหนีแสง“จื่อหรานเจ้าจะนอนไปถึงเมื่อใด น้องเจ้าหลายคนต่างออกไปทำงานหมดแล้ว เจ้าคงไม่ได้กำลังคิดจะกินแรงน้องเจ้าใช่หรือไม่ !!”เสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้นเหนือหัว

ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะต้องตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกหลังได้รับความทรงจำอันไม่คุ้นเคยจื่อหรานหันหน้าเข้ากำแพงครุ่นคิดว่าจะทำยังไงกับชีวิตต่อดี รวมถึงพยายามทำใจยอมรับว่าตัวเองได้รับชีวิตใหม่ ทั้งยังเข้ามาอาศัยอยู่ในร่างบุตรสาวคนโตของครอบครัวบัดซบ !ทำไมเรียกว่าบัดซบน่ะเหรอ ?เหอะ ๆ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังเจ้าของร่างมีชื่อว่าจื่อหราน ชื่อเดียวกับเธอในโลกก่อน เด็กสาวผู้เกิดมาในครอบครัวชาวนาฐานะเรียกได้ว่าพอมีเงินประทังชีวิต ไม่ได้ขัดสนจนต้องกัดก้อนเกลือกิน แต่ก็ไม่ได้อู่ฟู่ถึงขั้นสามารถใช้ชีวิตได้อย่างใจนึกจื่อหรานเป็นลูกคนโตซึ่งเกิดจากภรรยาคนแรก ก่อนมารดาแท้ ๆ ของเธอจะเสียชีวิตหลังเธอเกิดได้ไม่กี่ปี จากนั้นบิดาก็แต่งผู้หญิงคนใหม่เข้าบ้านชีวิตในช่วงแรก ๆ ของจื่อหรานไม่ได้แย่อะไรมากนัก แม่เลี้ยงยังดีกับเธออยู่แต่หลังจากแม่เลี้ยงให้กำเนิดลูกชายความสำคัญของลูกสาวคนโตก็ลดลง จนถึงขั้นเกือบจะไร้ซึ่งความสำคัญเธอเริ่มต้นทำงานตั้งแต่ยังเด็ก ซักผ้า หุงหาอาหารให้คนในบ้าน งานไร่งานสวนทุกอย่างล้วนเคยหยิบจับทั้งสิ้น บอกได้เลยว่าไม่มีงานไหนที่จื่อหรานไม่เคยทำเธอต้องเผชิญความลำบากมากมายจนเติบโตขึ้น แ

ชีวิตจื่อหรานนี่มันจื่อหรานจริง ๆไม่กี่วันของการใช้ชีวิตในร่างนี้ หญิงสาวต้องตื่นแต่เช้าตรู่มาทำกับข้าวให้คนทั้งห้ากิน จากนั้นไปให้อาหารหมู เสร็จแล้วก็ต้อนไก่ลงทุ่งนาก่อนจะตามมาด้วยการขนผ้าไปซักข้างลำธาร แล้วกลับมาช่วยงานในไร่ในสวน ก่อนจะกลับบ้านไปทำกับข้าวกลางวันให้คนทั้งห้า แล้วกลับไปทำงานต่อ ตกเย็นก็ต้องเข้าครัวทำอาหารอีกครั้งทั้งที่เหนื่อยมากไม่ต่างจากคนอื่นกว่าจะได้รับอนุญาตให้พักก็หลังจากเก็บถ้วยชามไปล้างเพียงไม่กี่วันนางก็รู้ซึ่งถึงความเหลื่อมล้ำอย่างมากของบ้านหลังนี้ลูกมีสี่คน ชายสองหญิงสอง กับคนวัยกลางคนสองคน ทว่างานกับไม่ถูกเฉลี่ยให้ทั้งหกคนเท่ากัน มีเพียงจื่อหรานที่ทำงานหนักกว่าคนอื่นบุตรชายสองคนทำงานในไร่อย่างเดียว บุตรสาวคนเล็กก็ทำงานในไร่แต่จำนวนงานของนางน้อยกว่าของคนอื่นอยู่มาก สาเหตุเพราะจิ้นจูไม่ต้องการให้บุตรสาวทำงานหนักมากเกินไป นางกลัวผิวพรรณจื่อลี่ไม่งดงาม มือด้าน ?จื่อหรานค้นเจอสาเหตุนี้ในความทรงจำถึงกับหน้าแห้ง นางก็เป็นสตรีเหมือนจื่อลี่ไม่ใช่หรือยังไง งานที่นางทำจะมากกว่าจื่อลี่ก็ช่างเถิด อย่างไรอายุอีกฝ่ายก็ไม่เท่าใด แต่เหตุใดงานที่ทำถึงได้หนักกว่าน้องชา

“พี่ใหญ่ข้าถามท่านจริง ๆ นะ วันนั้นท่านออกไปทำอะไรกันแน่ เหตุใดถึงออกไปเพียงลำพังทั้งยังไม่กลัวว่าท่านแม่จะโกรธอีก”เด็กสาวเอ่ยข้างกาย สีหน้าอยากรู้อยากเห็นวันนั้นหลังกลับมาถึงบ้าน นางถูกจิ้นจูเทศนาอย่างหนัก ทั้งที่กลับมาทันทำข้าวเที่ยงแต่ยังไม่วายถูกต่อว่าเพียงเพราะไม่ลงไปช่วยงานในไร่ !เป็นเหตุให้บุตรชายนางต้องทำงานหนักมากขึ้นทำงานหนักขึ้นครึ่งวันไม่ทำให้ตายหรอก จื่อหรานอยากจะตอกกลับไปเสียเหลือเกิน แต่เพื่อไม่ให้เรื่องราวบานปลายไปกันใหญ่นางจึงเงียบฟัง ทำหูทวนลมปล่อยให้อีกฝ่ายบ่นไปและเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เหมือนเช่นวันนั้นอีก หญิงวัยกลางคนจึงสั่งให้จื่อลี่มาคอยเฝ้าดูนางเด็กสาววัยสิบสองคนนี้พูดมากจนน่ารำคาญ แถมยังวนเวียนอยู่ข้างกายไม่ช่วยหยิบจับอะไร พอรู้สึกเบื่อก็จะไปเกาะรั้วเล็ก ๆ ของบ้านพูดคุยกับเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมา ซ้ำยังโอ้อวดว่า ท่านแม่ไว้วานให้ช่วยดูแลพี่ใหญ่ ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าภาคภูมิใจนักหนาไม่สนใจเลยว่ากากระทำของนางจะทำให้จื่อหรานรู้สึกเสียหน้าหรือไม่พอกันทั้งแม่ทั้งลูกจริง ๆ หญิงสาวพยายามไม่สนใจน้องสาวคนเล็กคนนี้ ขยับตัวทำงานที่ตนได้รับมอบหมายให้จบ พร้อมคาดห