ชีวิตใหม่ครานี้ขอมีสามีเป็นท่านแม่ทัพ

ชีวิตใหม่ครานี้ขอมีสามีเป็นท่านแม่ทัพ

last updateDernière mise à jour : 2026-04-28
Par:  เยว่หลงComplété
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
10
2 Notes. 2 commentaires
77Chapitres
9.7KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

“จื่อหรานฉันทำผู้หญิงคนนี้ท้อง” คือคำพูดของชายที่เธอกำลังจะแต่งงานด้วยในอีกไม่กี่เดือนต่อจากนี้

Voir plus

Chapitre 1

ตอนที่ 1 เหตุผลของการบอกเลิก

Cecilia's POV

“Attention, Alpha King Leopold Kingsley is taking in new slaves. All unmated virgin Omegas, aged eighteen to twenty-three, are ordered to report to the pack town square.”

My blood runs cold immediately after I heard the annnouncement. I stand there in shock in the marketplace, the basket of herbs spilling from my grasp.

Sophia. I had to find Sophia.

Without another moment’s hesitation, I start running back to my house.

Over the past few months, I have heard countless stories about the ruthless Alpha King, often ending in some poor slave being killed. It's no mystery why the palace is constantly on the lookout for new help. In the most private of whispers, some people call him a ruthless tyrant, others a cold-blooded monster.

Even though I'm a 17-year-old Alpha daughter who hasn’t been threatened by this royal order, my friend Sophia is an unmated virgin omega. Just as the ruthless King wanted.

Sophia and her mother, Diana, are Omega slaves of the Silver Moon Pack, which my Alpha father leads. But my father always treated Sophia and Diana like family.

After my mother died, I started to cherish everyone around me even more. So despite our different ranks, Sophia and I grew up in the same house, I see her as my sister.

I wonder if an Alpha can really go up against the direct order of the Alpha King himself, but we will definitely try.

I burst through the front door without any regard for knocking, gasping for breath. But what I see shocked me to the core.

My father is sitting at the head of our dining table, with Diana sitting beside him and Sophia facing him. They are laughing together and Diana is touching my father’s arm with her own hand.

Like a real family.

Were they always doing this while I was away?

My father's smile fades away the moment he spots me. “Cecilia? Finished at the market already? Why are you back so early?”

I find it difficult to breathe again. “The royal army is here. They're taking omega slaves. Unmated virgins between eighteen and twenty-three," I say.

My father’s face darkens. Diana audibly gasps, and I can hear the trembling in her breath.

Sophia turns as white as chalk. Her wide, frightened eyes fix on my father. “Dad, help me!”

The word hangs in the air like smoke. Dad. She said "Dad," not "Alpha William" or "Sir."

But my father didn't correct her.

"Please, William," Diana is crying, reaching out for him with her hand. "Don't let them take our daughter."

Our daughter. These words make no sense to me.

But my father didn't correct her either.

My father stands up, setting his jaw in determination. “ I won’t let Sophia go to that dangerous place. I promise you both.”

The next second, my father’s gaze fixes on me, sharp, calculating and cold.

What does that mean?

“Officers of the Royal Palace. Open up,” a gruff voice shouts from outside.

My father goes to answer the door. “Good evening. May I ask the purpose of this visit?”

“Good evening, Alpha William. We have confirmation of an eighteen-year-old Omega female living here. We need to bring her to the palace as ordered by His Majesty.” The officer checks a list in his hand. “Is there a… Sophia here?” He asks, looking past my father directly at Sophia.

To my surprise, my father puts a firm hand on my shoulder and pulls me in front of the soldiers. “This is Sophia,” he says. “This is the Omega girl you’ve come for.”

What is he talking about? “What?” I exclaim to the officers. “I don’t know why he’s saying this, but I’m his daughter Cecilia.”

My father turns to me, his face fierce. “You are lying, Sophia.” Then he turns to the officers. “She is our Omega slave. The other is my daughter Cecilia.”

The two officers nod and come forward, one taking each arm to escort me towards the door.

"Dad! Please!" I plead while being pulled away. "Tell them the truth."

When I glance at Sophia and Diana one last time, they almost look like strangers to me. Sophia is cold and detached while Diana seems satisfied.

Something finally clicks in my mind. What I just saw when I burst open the door. Sophia called my father "Dad". Diana asked him to save "our daughter". And... the fact that my father cares about Diana and Sophia even more than he cares about me sometimes...

There was something going on between my father and Diana. And Sophia...might be their daughter.

If that's true, they must have already been dating even before my father married my mother, because Sophia is a year older than me.

My mother, my beautiful kind Mother with her gentle hands and warm laughter, died when I was seven, taken away from me in a swift and troubling illness. Had she truly died from illness, or did something much darker happen to cause her to pass away?

Did Diana and Father want her gone?

Maybe there was a plan all along to get rid of me. My chest tightens with bitterness as I wonder if this whole accident was actually convenient for the people I used to call family.

I say nothing during the journey to the palace. Only two thoughts circle around my mind: 1. No one is going to trust my word over my father’s, but I will come back, no matter how long it takes. 2. I will uncover what happened to my mother, at any price.

As our carriage stops outside the palace, I’m startled out of my thoughts by a sudden intrusion: My inner wolf Lora’s presence. She’s been awakened by something I cannot fully sense as a human.

"Mate is near" Lora suddenly says.
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

Alisa Shorty
Alisa Shorty
จบหรือยังคะ ลงต่อให้จบนะ
2026-04-26 11:18:18
1
1
Pitpimol Pitanilap
Pitpimol Pitanilap
มาไวไปไว ไวกริ๊บ สนุกมากค่ะ ขอคารวะ
2026-02-25 00:51:02
0
0
77
ตอนที่ 1 เหตุผลของการบอกเลิก
บนท้องถนนเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน ช่วงเวลาของการเร่งรีบ ผู้คนมากมายต่างเดินขวักไขว่ไปมาเต็มสองข้างถนนไม่จำเป็นต้องเงี่ยหูฟังก็ยังได้ยินเสียงพุดคุยจอแจ เสียงรถ เสียงแตร เสียงเพลงดังครึกครื้นชวนให้รู้สึกอยากโยกตัวไปมาภายใต้ผู้คนมากหน้าหลายตา หญิงสาวร่างกายสูงโปร่ง ผิวอมชมพู เครื่องหน้างดงามย่างเท้าบนส้นสูงมุ่งหน้าสู่ร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่งเพียงการเดินผ่านของเธอก็สามารถเรียกความสนใจจากผู้คนโดยรอบ ออร่าความงานแผ่กระจายสะกดให้คนมองตามจนสุดสายตาสองขานำพาร่างเพรียวระหงมาหยุดหน้าประตูบานหนึ่ง มือเรียวสวยผลักประตูก้าวเข้าไปด้านใน ก้าวขาเข้าไปหย่อนตัวลงนั่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า“มีอะไรหรือเปล่าถึงได้นัดมาหากะทันหันแบบนี้ ?”น้ำเสียงนุ่มนวลติดสงสัยเอ่ยถามคนนั่งฝั่งตรงข้าม สายตาเหลือบมองผู้หญิงข้างกายคนที่ได้ชื่อว่าแฟนหนุ่มแฟนหนุ่มของเธอมีท่าทีอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดจา จื่อหรานจึงเอ่ยถามอีกครั้ง“สีกังมีอะไร เรื่องร้ายแรงถึงขนาดต้องใช้เวลาทำใจนานขนาดนั้นเลยเหรอ ?”น้ำเสียงจื่อหรานติดหยอกล้อเล็กน้อย ยื่นมือออกไปหวังจับมือเขามากุมเหมือนทุกครั้งที่เคยทำเวลาเขามีเรื่องไม่สบายใจ ทว่าก่อนมือเธอจะสัมผัส
last updateDernière mise à jour : 2026-02-16
Read More
ตอนที่ 2 ชีวิตที่จบสิ้นแล้ว
ฝ่ามือที่ไม่ถูกกุมยกขึ้นตบหลังมืออีกฝ่ายเบา ๆ เอ่ยเสียงอ่อนโยนทว่าสั่นเครือ“สีกังขอให้นายมีความสุขกับเธอมาก ๆ นะ ดูแลเด็กที่กำลังจะเกิดมาให้ดี เด็กคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของนายที่มีร่วมกับเธอ”จื่อหรานเผยยิ้มให้เขา เป็นรอยยิ้มแสนเศร้าที่กลั่นออกมาจากหัวใจความรู้สึกอบอุ่นของมือหายไปแล้ว ชายหนุ่มเม้มปากแน่นมองผู้หญิงที่รักมากเดินจากไปต่อหน้าต่อตาทำไมวันนั้นถึงได้ปล่อยอารมณ์ไปกับความรู้สึก ทำไมถึงได้ไม่คิดให้รอบคอบมากกว่านี้...ชายหนุ่มตัดพ้อตนเองในใจ หันหลังกลับไปมองผู้หญิงข้างกาย นัยน์ตาฉายเต็มไปด้วยประกายเจ็บปวด สับสน ไม่เข้าใจเธอไม่เจ็บปวดบ้างเหรอถึงได้อวยพรให้ฉันมีความสุข..เป็นคำถามที่ขอเพียงเขาเดินตามจื่อหรานออกมาจะได้รับคำตอบหญิงสาวผู้เดินเข้าไปในห้องอาหารด้วยท่วงท่ามั่นใจ กลับออกมาจากห้องในเวลาไม่นาน แถมจังหวะการก้าวขายังเร่งรีบราวกับกำลังหลบหนีอะไรบางอย่างใบหน้าที่แสร้งว่าไม่รู้สึกอะไรเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา มองภาพข้างหน้าแทบไม่เห็นเธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ได้สะอึกสะอื้นออกมาปานจะขาดใจ เป็นเพียงการร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินหยดลงพื้นไปทั้งอย่างนั้นอ่า
last updateDernière mise à jour : 2026-02-16
Read More
ตอนที่ 3 จื่อหราน ?
“จื่อหรานนับวันจะยิ่งขี้เกียจ ดูสิส่ายป่านนี้ยังไม่ยอมตื่นขึ้นมาทำงานทำการอีก คิดว่าบ้านหลังนี้มีเงินมากพอให้นอนสบายโดยไม่ต้องทำอะไรหรืออย่างไร !”“น้องหญิงเมื่อวานไม่ใช่ลูกบอกว่าไม่สบายหรือ ?”“ไม่สบายอะไรกันขี้เกียจนะสิไม่ว่า”“เจ้าเองก็อย่าคิดร้ายกับลูกมากเกินไปลูกอาจจะป่วยจริง ๆ”“ตาเฒ่าเจ้าไม่เชื่อข้าหรือ ? เจ้าปกป้องนาง !?”“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าเพียงพูดตามที่ได้ยินมา นางคงไม่กล้าโกหกข้ากับเจ้า ปกตินางทำตัวเป็นเด็กดีตลอด ไม่เคยเถียงเลยสักคำไม่ว่าเราจะให้นางทำงานอะไร”“...”เสียงสตรีเงียบไปคล้ายหยุดคิดหรือไม่ก็เห็นด้วยก่อนจะดังขึ้นมาอีกครั้ง“ตาเฒ่าข้าคิดว่าพวกเราคงต้องคิดเรื่องแต่งงานให้นาง นางอายุเกือบจะยี่สิบปีแล้วขืนปล่อยไว้อย่างนี้คงกลายเป็นสาวทึนทึก ถึงตอนนั้นคงจะขายไม่ออก ! ไม่มีบุรุษบ้านใดต้องการไปเป็นภรรยา !”เสียงเกรี้ยวกราดไม่พอใจของสตรีดังขึ้นไม่ไกลนัก ก่อนห้องมืดสนิทจะมีแสงลอดผ่านเข้ามาให้คนในห้องขยับตัวพลิกหนีแสง“จื่อหรานเจ้าจะนอนไปถึงเมื่อใด น้องเจ้าหลายคนต่างออกไปทำงานหมดแล้ว เจ้าคงไม่ได้กำลังคิดจะกินแรงน้องเจ้าใช่หรือไม่ !!”เสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้นเหนือหัว
last updateDernière mise à jour : 2026-02-16
Read More
ตอนที่ 4 โชคร้ายเสียจริง
หญิงวัยกลางคนกัดฟันกรอดเอ่ยเสียงรอดไรฟัน“จื่อหราน เจ้าถึงขั้นกล้าถลึงตาใส่ข้า หากวันนี้ข้าไม่สั่งสอนเจ้าให้ดีวันหน้าเจ้าคงกล้าลงมือทำร้ายข้าแล้ว !!”หญิงวัยกลางคนตะโกนก้องก้าวเดินตามหลังอีกฝ่ายไป ส่วนคนที่พึ่งเดินออกไปกำลังตะลึงงันกับภาพความเป็นอยู่ที่เห็นลานบ้านกว้างเต็มไปด้วยแปลงปลูกผัก ตัวบ้านที่มีเพียงกำแพงไม้ล้อมรอบทำให้มองเห็นว่าไม่ไกลออกมีเล้าหมูส่งเสียงร้องจิ๊ด ๆ แข่งกับเสียงไก่ซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกลมากนักคนสับสนก้าวเดินไปด้านหน้า สายตาสอดส่องทิวทัศน์รอบด้านอย่างกับหมู่บ้านแถวชนบทที่เคยเห็นในหนังย้อนยุคหลายเรื่อง เป็นภาพที่ไม่คุ้นเคยแต่กับรู้สึกคุ้นตาจื่อหรานยังคงสับสนว่าสถานที่นี้คือที่ไหน แล้วสองคนเมื่อสักครู่เป็นใคร ตอนแรกเธอคิดจะถามพวกเขาแต่พอได้สัมผัสความไม่มีเหตุผลจากคนทั้งคู่จึงเลือกที่จะเงียบและออกมาดูด้านนอกแทนใครจะไปคาดคิดว่าภาพด้านนอกจะทำให้รู้สึกสับสนและไม่เข้าใจมากกว่าเดิม ในระหว่างที่จื่อหรานกำลังพยายามย่อยข้อมูลจากภาพที่เห็นไหล่ของเธอกับถูกใครบางคนกระชากให้หันหลังกลับก่อนความรู้สึกเจ็บชาจะกระทบใบหน้าหญิงสาวยกมือขึ้นจับแก้มหันมาสบสายตาโกรธจัดของสตรีตรงหน้า“เ
last updateDernière mise à jour : 2026-02-16
Read More
ตอนที่ 5 เด็กผู้น่าสงสาร
ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะต้องตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกหลังได้รับความทรงจำอันไม่คุ้นเคยจื่อหรานหันหน้าเข้ากำแพงครุ่นคิดว่าจะทำยังไงกับชีวิตต่อดี รวมถึงพยายามทำใจยอมรับว่าตัวเองได้รับชีวิตใหม่ ทั้งยังเข้ามาอาศัยอยู่ในร่างบุตรสาวคนโตของครอบครัวบัดซบ !ทำไมเรียกว่าบัดซบน่ะเหรอ ?เหอะ ๆ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังเจ้าของร่างมีชื่อว่าจื่อหราน ชื่อเดียวกับเธอในโลกก่อน เด็กสาวผู้เกิดมาในครอบครัวชาวนาฐานะเรียกได้ว่าพอมีเงินประทังชีวิต ไม่ได้ขัดสนจนต้องกัดก้อนเกลือกิน แต่ก็ไม่ได้อู่ฟู่ถึงขั้นสามารถใช้ชีวิตได้อย่างใจนึกจื่อหรานเป็นลูกคนโตซึ่งเกิดจากภรรยาคนแรก ก่อนมารดาแท้ ๆ ของเธอจะเสียชีวิตหลังเธอเกิดได้ไม่กี่ปี จากนั้นบิดาก็แต่งผู้หญิงคนใหม่เข้าบ้านชีวิตในช่วงแรก ๆ ของจื่อหรานไม่ได้แย่อะไรมากนัก แม่เลี้ยงยังดีกับเธออยู่แต่หลังจากแม่เลี้ยงให้กำเนิดลูกชายความสำคัญของลูกสาวคนโตก็ลดลง จนถึงขั้นเกือบจะไร้ซึ่งความสำคัญเธอเริ่มต้นทำงานตั้งแต่ยังเด็ก ซักผ้า หุงหาอาหารให้คนในบ้าน งานไร่งานสวนทุกอย่างล้วนเคยหยิบจับทั้งสิ้น บอกได้เลยว่าไม่มีงานไหนที่จื่อหรานไม่เคยทำเธอต้องเผชิญความลำบากมากมายจนเติบโตขึ้น แ
last updateDernière mise à jour : 2026-02-16
Read More
ตอนที่ 6 ข่าวรับสมัครคัดเลือกลูกสะใภ้
“จื่อหรานเจ้าทำอะไรของเจ้า หายป่วยแล้วไม่ใช่หรือ ออกมาทำอาหารให้คนอื่นในบ้านกินได้แล้ว จะได้ออกไปทำงาน”เสียงปวดแก้วหูของแม่เลี้ยงดังขึ้นพร้อมบานประตูเปิดออก จื่อหรานคนใหม่มองกลับไปด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายบ้านแบบนี้คงต้องหาช่องทางหนีออกไปจะได้ที่สุด ไม่อย่างนั้นชีวิตเธอได้วนเวียนอยู่กับการเอารัดเอาเปรียบไม่หยุดไม่หย่อนแน่ ๆหญิงสาวตั้งใจเป็นมั่นเป็นเหมาะพร้อมหยัดตัวลุกขึ้นยืน เดินออกไปทำอาหารให้คนทั้งบ้าน ภายใต้สายตาจับจ้องมาด้วยความสงสัย...“ท่านแม่เมื่อวานตอนข้าออกไปเล่นกับหลัวลั่วได้ยินแม่ของนางพูดว่าจวนแม่ทัพกำลังเปิดรับสมัครภรรยาให้บุตรชาย ท่านแม่ ท่านว่าข้าไปสมัครดีหรือไม่เจ้าคะ ?”เด็กสาวเอ่ยยิ้ม ๆ ใบหน้าขัดเขิน“แม่ว่าก็ดีเหมือนกันนะ หน้าตาเจ้าออกจะสะสวย เกิดถูกตาต้องใจท่านแม่ทัพเข้าครอบครัวเราคงได้สบายกันทั้งบ้าน”“ท่านแม่น้องพึ่งอายุสิบสิบสองอีกตั้งสามปีจะถึงวัยแต่งงานจวนแม่ทัพจะรับน้องหรือขอรับ”จื่อหมิงบุตรชายคนโตเอ่ยกับมารดา พวกเขานั่งพูดคุยกันบนแคร่หน้าบ้าน ซึ่งข้าง ๆ แคร่เป็นห้องครัวไว้ทำอาหาร จื่อหรานที่ยืนทำอาหารอยู่ข้างในเงี่ยหูฟังพวกเขาพูดคุยกันพึ่งอายุสิบสองแต่กับคิด
last updateDernière mise à jour : 2026-02-16
Read More
ตอนที่ 7 มีเพียงคนโง่ที่จะอยู่ต่อ
ชีวิตจื่อหรานนี่มันจื่อหรานจริง ๆไม่กี่วันของการใช้ชีวิตในร่างนี้ หญิงสาวต้องตื่นแต่เช้าตรู่มาทำกับข้าวให้คนทั้งห้ากิน จากนั้นไปให้อาหารหมู เสร็จแล้วก็ต้อนไก่ลงทุ่งนาก่อนจะตามมาด้วยการขนผ้าไปซักข้างลำธาร แล้วกลับมาช่วยงานในไร่ในสวน ก่อนจะกลับบ้านไปทำกับข้าวกลางวันให้คนทั้งห้า แล้วกลับไปทำงานต่อ ตกเย็นก็ต้องเข้าครัวทำอาหารอีกครั้งทั้งที่เหนื่อยมากไม่ต่างจากคนอื่นกว่าจะได้รับอนุญาตให้พักก็หลังจากเก็บถ้วยชามไปล้างเพียงไม่กี่วันนางก็รู้ซึ่งถึงความเหลื่อมล้ำอย่างมากของบ้านหลังนี้ลูกมีสี่คน ชายสองหญิงสอง กับคนวัยกลางคนสองคน ทว่างานกับไม่ถูกเฉลี่ยให้ทั้งหกคนเท่ากัน มีเพียงจื่อหรานที่ทำงานหนักกว่าคนอื่นบุตรชายสองคนทำงานในไร่อย่างเดียว บุตรสาวคนเล็กก็ทำงานในไร่แต่จำนวนงานของนางน้อยกว่าของคนอื่นอยู่มาก สาเหตุเพราะจิ้นจูไม่ต้องการให้บุตรสาวทำงานหนักมากเกินไป นางกลัวผิวพรรณจื่อลี่ไม่งดงาม มือด้าน ?จื่อหรานค้นเจอสาเหตุนี้ในความทรงจำถึงกับหน้าแห้ง นางก็เป็นสตรีเหมือนจื่อลี่ไม่ใช่หรือยังไง งานที่นางทำจะมากกว่าจื่อลี่ก็ช่างเถิด อย่างไรอายุอีกฝ่ายก็ไม่เท่าใด แต่เหตุใดงานที่ทำถึงได้หนักกว่าน้องชา
last updateDernière mise à jour : 2026-02-16
Read More
ตอนที่ 8 พบสตรีที่พึงใจเข้าให้แล้ว
ระหว่างทางมีหลายคนหันมาสนใจจื่อหราน แต่คนถูกมองเลือกเมินทุกสายตา แสร้งมองออกไปนอกรถ“เด็กคนนี้ออกจากบ้านคนเดียวเช่นนี้ได้ด้วยหรือ ? ไม่ใช่ว่าหนีออกจากบ้าน?”“ใครจะไปรู้เล่า ปกติไม่ใช่ว่าเด็กคนนี้ไม่ค่อยพูดหรือ ? ไม่เช่นนั้นคงไม่ถูกแม่เลี้ยงเอาเปรียบมากขนาดนี้”“นั้นสิ คนอะไรก็ไม่รู้ยอมให้เอาเปรียบมาตั้งหลายปี แถมยังไม่ค่อยพูดจาใช้ชีวิตอย่างกับคนไม่มีตัวตน”“เช่นนั้นคงไม่ได้หนีออกจากบ้าน ไม่อย่างนั้นคงนำห่อผ้ามาด้วยไม่ใช่มาแต่ตัว”“ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรให้หรือ ? เจ้าก็รู้ว่าจิ้นจูปฏิบัติต่อลูกสาวคนโตอย่างไร น้องคนอื่นมักได้ของสวย ๆ งาม ๆ มากมายแต่เด็กคนนี้กับไม่ได้อะไรเลย คิดไปแล้วก็สงสาร แต่ทำยังไงได้เรื่องบ้านคนอื่น ข้าไม่สะดวกใจจะเข้าไปยุ่ง”รถเทียมลาเคลื่อนตัวไปช้า ๆ มุ่งหน้าสู่ในเมือง ระหว่างเดินทางจื่อหรานได้ยินชาวบ้านหันไปซุบซิบกันเสียงเบาทว่าได้ยินกันทั้งคันรถ ทำเอานางอยากหันกลับไปหาแล้วเอ่ยว่าไม่จำเป็นต้องกระซิบก็ได้ข้าได้ยินที่พวกท่านพูดทุกคำทว่าหญิงสาวก็ได้แต่คิด ไม่ได้พูดออกไปจริง ๆผ่านไปราวสองเค่อในที่สุดรถเทียมลาก็หยุดลงเสียทีจื่อหรานก้าวลงจากรถเทียมลาเป็นคนแรก สองขาก้าว
last updateDernière mise à jour : 2026-02-16
Read More
ตอนที่ 9 จดหมายจากจวนแม่ทัพ
“พี่ใหญ่ข้าถามท่านจริง ๆ นะ วันนั้นท่านออกไปทำอะไรกันแน่ เหตุใดถึงออกไปเพียงลำพังทั้งยังไม่กลัวว่าท่านแม่จะโกรธอีก”เด็กสาวเอ่ยข้างกาย สีหน้าอยากรู้อยากเห็นวันนั้นหลังกลับมาถึงบ้าน นางถูกจิ้นจูเทศนาอย่างหนัก ทั้งที่กลับมาทันทำข้าวเที่ยงแต่ยังไม่วายถูกต่อว่าเพียงเพราะไม่ลงไปช่วยงานในไร่ !เป็นเหตุให้บุตรชายนางต้องทำงานหนักมากขึ้นทำงานหนักขึ้นครึ่งวันไม่ทำให้ตายหรอก จื่อหรานอยากจะตอกกลับไปเสียเหลือเกิน แต่เพื่อไม่ให้เรื่องราวบานปลายไปกันใหญ่นางจึงเงียบฟัง ทำหูทวนลมปล่อยให้อีกฝ่ายบ่นไปและเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เหมือนเช่นวันนั้นอีก หญิงวัยกลางคนจึงสั่งให้จื่อลี่มาคอยเฝ้าดูนางเด็กสาววัยสิบสองคนนี้พูดมากจนน่ารำคาญ แถมยังวนเวียนอยู่ข้างกายไม่ช่วยหยิบจับอะไร พอรู้สึกเบื่อก็จะไปเกาะรั้วเล็ก ๆ ของบ้านพูดคุยกับเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมา ซ้ำยังโอ้อวดว่า ท่านแม่ไว้วานให้ช่วยดูแลพี่ใหญ่ ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าภาคภูมิใจนักหนาไม่สนใจเลยว่ากากระทำของนางจะทำให้จื่อหรานรู้สึกเสียหน้าหรือไม่พอกันทั้งแม่ทั้งลูกจริง ๆ หญิงสาวพยายามไม่สนใจน้องสาวคนเล็กคนนี้ ขยับตัวทำงานที่ตนได้รับมอบหมายให้จบ พร้อมคาดห
last updateDernière mise à jour : 2026-02-17
Read More
ตอนที่ 10 เจ้าไปสร้างเรื่องเอาไว้สินะ!!
บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัดลงเมื่อสักครู่พวกเขาได้ยินว่าอะไรนะ !?จื่อหรานได้รับจดหมายเข้าเมืองเพื่อรับคัดเลือกฮูหยินของท่านแม่ทัพเช่นนั้นหรือ !? ไม่ใช่ว่าคนที่จะสามารถเข้ารับการคัดเลือกได้จะต้องเป็นสตรีอ่านออกเขียนได้อายุตั้งแต่สิบห้าปีขึ้นไปหรือ แล้วเหตุใดจื่อหรานถึงมีสิทธิ์เข้ารับการคัดเลือก !นางอ่านหนังสือไม่ออกด้วยซ้ำ ชื่อตนเองเขียนเช่นไรก็ไม่รู้คนที่ไม่เคยเรียนหนังสือจะได้รับการคัดเลือกได้อย่างไรชาวบ้านมากมายต่างตกใจละคนสงสัย แต่คนที่ตกตะลึงมากกว่าคือ จื่อลี่เด็กสาวผู้พึ่งได้สติก้าวเร็ว ๆ เข้ามาดึงจดหมายจากมือจื่อหรานไปเปิดออกอย่างไร้มารยาท ทำเอาคนมาส่งขมวดคิ้วแน่น สตรีผู้นี้เป็นลูกเต้าเหล่าใครเหตุใดถึงได้ไร้มารยาทถึงเพียงนี้ชายหนุ่มส่ายหัวน้อย ๆ ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวในเหตุการณ์นี้ เขาต้องการดูว่าสตรีตรงหน้าจะจัดการสถานการณ์ตอนนี้อย่างไรจื่อหรานราวกับมองเห็นสายตาต้องการทดสอบของเขา หญิงสาวหันหน้าไปหาน้องสาวเอ่ยกับอีกฝ่ายว่า“จื่อลี่การกระทำของเจ้าคิดว่าสมควรหรือไม่ ? ข้าคือพี่สาวเจ้าการที่เจ้าแย่งจดหมายข้าไปคิดว่าทำถูกแล้วจริง ๆ หรือ ?”จื่อหรานจ้องมองจื่อลี่ซึ่งจ้องจดห
last updateDernière mise à jour : 2026-02-17
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status