ตอนที่ 2 ชีวิตที่จบสิ้นแล้ว

ฝ่ามือที่ไม่ถูกกุมยกขึ้นตบหลังมืออีกฝ่ายเบา ๆ เอ่ยเสียงอ่อนโยนทว่าสั่นเครือ

“สีกังขอให้นายมีความสุขกับเธอมาก ๆ นะ ดูแลเด็กที่กำลังจะเกิดมาให้ดี เด็กคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของนายที่มีร่วมกับเธอ”

จื่อหรานเผยยิ้มให้เขา เป็นรอยยิ้มแสนเศร้าที่กลั่นออกมาจากหัวใจ

ความรู้สึกอบอุ่นของมือหายไปแล้ว ชายหนุ่มเม้มปากแน่นมองผู้หญิงที่รักมากเดินจากไปต่อหน้าต่อตา

ทำไมวันนั้นถึงได้ปล่อยอารมณ์ไปกับความรู้สึก ทำไมถึงได้ไม่คิดให้รอบคอบมากกว่านี้...

ชายหนุ่มตัดพ้อตนเองในใจ หันหลังกลับไปมองผู้หญิงข้างกาย นัยน์ตาฉายเต็มไปด้วยประกายเจ็บปวด สับสน ไม่เข้าใจ

เธอไม่เจ็บปวดบ้างเหรอถึงได้อวยพรให้ฉันมีความสุข..

เป็นคำถามที่ขอเพียงเขาเดินตามจื่อหรานออกมาจะได้รับคำตอบ

หญิงสาวผู้เดินเข้าไปในห้องอาหารด้วยท่วงท่ามั่นใจ กลับออกมาจากห้องในเวลาไม่นาน แถมจังหวะการก้าวขายังเร่งรีบราวกับกำลังหลบหนีอะไรบางอย่าง

ใบหน้าที่แสร้งว่าไม่รู้สึกอะไรเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา มองภาพข้างหน้าแทบไม่เห็น

เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ได้สะอึกสะอื้นออกมาปานจะขาดใจ เป็นเพียงการร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินหยดลงพื้นไปทั้งอย่างนั้น

อ่า...ท้องฟ้าวันนี้ไม่เห็นงดงามเลยสักนิด ฟ้ามืดขนาดนี้ใครจะไปมองเห็นทางข้างหน้ากัน แบบนี้คงต้องร้องเรียนกรมไฟฟ้าให้มาดูแลสองข้างถนนแล้ว ป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุ !

จื่อหรานสบถในใจพาร่างไร้เรี่ยวแรงเดินไปอย่างไร้จุดหมาย ไม่สนใจด้วยว่าใครจะมองเธอยังไง

“ฮึก เจ็บจังแฮะ รสชาติของความเจ็บปวดเป็นแบบนี้เองสินะ  เจ็บกว่าตอนโดนมีดบาดอีก ฮึก”

จื่อหรานยิ้มเยาะตัวเอง หยุดมองท้องฟ้ายามราตรี เป็นราตรีไร้ดาวเหมือนเธอที่ไม่มีเขาอยู่ข้างกาย

สองแขนพาดผ่านราวสะพานซุกหน้าลงบนแขน ปล่อยความคิดไหลไปเรื่อย ๆ พร้อมหยาดน้ำตาที่หวังให้เหือดแห้งลง

....

หญิงสาวถอนหายใจออกมาหลังตรึกตรองความคิดของตนเรียบร้อยแล้ว เธอถอนหายใจยิ้ม ๆ เหยียดแขนที่พิงกับราวระเบียงสะพาน ทว่าจังหวะที่ยืดออกจนสุดแขน ร่างของใครก็ไม่รู้พลันกระแทกร่างเธอเข้าอย่างจังส่งผลให้มือลื่น หน้าคะมำไปด้านหน้า

จื่อหรานตกใจส่งเสียงออกมา สองมือยื่นคว้าหวังจับราวสะพาน แต่โชคร้ายมือของเธอคว้าจับได้เพียงอากาศ ปลายสายตาคือใบหน้าตกตะลึงของผู้หญิงคนหนึ่ง

“ช่วยด้วยค่ะมีคนตกสะพาน !”เธอตะโกนด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกระคนหวาดกลัว

คนที่กำลังร่วงลงสู่ผืนน้ำเชี่ยวกรากหยัดยิ้มมุมปาก

ชีวิตเธออะไรจะซวยได้ขนาดนี้ เลิกกับแฟนที่คบกันมานานไม่พอยังถูกคนวิ่งมาชนตกน้ำอีก !

เธอคิดอย่างปลงตก ถึงระยะห่างจากสะพานกับน่านน้ำจะไม่สูงมากนักแต่ระดับความลึกของน้ำกับยากสุดจะหยั่งถึง

เปลือกตาที่มองตรงไปด้านหน้าปิดลง  ช้า ๆ ไม่ดิ้นรนขัดขืนความตายที่กำลังย่างกรายเข้ามา ปล่อยให้ร่างร่วงหล่นสู่ผืนน้ำค่อย ๆ จมหายไปท่ามกลางเสียงโหวกเหวกโวยวายยามค่ำคืน

ภายใต้ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่กำลังจมลึกลงไปมีเพียงความรู้สึกเสียดายลึก ๆ

ยังไม่ได้ใช้ชีวิตเท่าไรเลยแต่ต้องมาตายซะแล้ว ถ้าเกิดว่ามีชาติหน้าจริงก็อยากใช้ชีวิตให้คุ้มกว่านี้