ท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง

ท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง

Oleh:  หานซานรื่อTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
8
62 Peringkat. 62 Ulasan-ulasan
210Bab
127.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

[พระชายาแพทย์ + ทารกแสนน่ารัก + ผู้หญิงที่แข็งแกร่ง + รักอันแสนหวาน] แพทย์อัจฉริยะยุคใหม่ทะลุมิติไปเป็นพระชายาที่ถูกทอดทิ้ง พ่อของนางไม่เหลียวแล แถมแม่เลี้ยงยังดุด่าว่าร้ายอีก นอกจากนี้ยังมีน้องสาวลูกอนุแสนแพศยาคอยหาเรื่องนางอยู่เสมอ และที่น่าเจ็บแค้นที่สุดคือท่านอ๋องตาบอดนั่น แม้ว่าเขาจะมีฐานะเป็นถึงเทพเจ้าแห่งสงคราม แต่สมองของเขาใช้การได้ไม่ดีนัก ซูเนี่ยนส่ายหัว ไม่เป็นไร นางมีทักษะทางการแพทย์ในมือ และยังสามารถเรียกฝูงสัตว์ร้ายออกมาได้ คอยดูว่านางจะจัดการพวกผีปีศาจอสูรประหลาดเหล่านี้จนเมืองหลวงต้องพลิกคว่ำอย่างไร แต่ซูเนี่ยนมีชื่อเสียงอันเลื่องลือ ข้างกายนางมักมีชายรูปงามอยู่เสมอ อ๋องบางองค์จึงเกิดความหึงหวงขึ้นมา ซูเนี่ยนรู้สึกหมั่นไส้ ในตอนแรกทำเป็นไม่แยแสตอนนี้เจ้ากลับเอื้อมไม่ถึง ซูเนี่ยนจากไปพร้อมกับทารกน้อยแสนน่ารัก อ๋องบางองค์จึงกล่าวว่า “ออกคำสั่งของข้า ทั้งเมืองเตรียมตัวให้พร้อม จับตัวพระชายาหลี!”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

On the day Olivia Fordham was diagnosed with stomach cancer, her husband, Ethan Miller, was taking care of his first love's children.

In the hospital corridor, Keith Rogers said grimly while holding a biopsy report, "Olivia, the results are out. If the surgery is successful, the five-year survival rate for a 3A malignant tumor is 15 to 30 percent."

Olivia gripped the strap of her sling bag tightly with her slender fingers. Her petite face was pale and solemn. "Keith, how long do I have left to live if I don't do the surgery?"

"Six months to a year. It's different for everyone. In your case, it's better to do two rounds of chemotherapy first before the surgery. It will prevent the risk of the tumor spreading or undergoing metastasis."

Olivia bit her lip while forcing out, "Thank you."

"Don't thank me. I'll arrange for you to be admitted to the hospital right away," said Keith.

"There's no need. I don't plan to receive treatment. I won't be able to get through it," Olivia said.

Keith wanted to say something more, but Olivia tipped her head at him. "Keith, please help me keep this a secret. I don't want my family to worry."

The Fordham family was bankrupt. Olivia already had to bend over backward just to cover the medical expenses of her father, Jeff Fordham. If her family knew about her illness, it would undoubtedly make the situation worse.

Keith sighed helplessly and said, "Don't worry. I'll keep my lips sealed. I heard that you're married. Your husband—"

"Keith, please take good care of my dad. I have to go now." Olivia seemed very reluctant to talk about this and left quickly before he could answer. Keith shook his head.

Rumor had it that she had dropped out of university and gotten married. The top genius in medical school had fallen from grace into devastation.

Throughout the two years of her father's treatment, she was the only one who took care of everything. Even when she had collapsed from illness and was sent to the hospital by passersby, her husband had never shown up.

Thinking back, Ethan had truly treated her well in the year they had gotten married. Alas, when his first love returned to the country pregnant, everything changed.

There was once when Olivia, who was also pregnant, fell into the water with Marina Carlton, his first love. Amidst her struggles, she saw him swimming toward Marina with all his might. Due to the ordeal, she and Marina both went into labor prematurely.

Olivia had been rescued too late and missed the optimal window for receiving treatment. By the time she arrived at the hospital, her baby had died in the womb. Seven days after the death of her baby, Ethan asked for a divorce, but she had not agreed to it.

Now that she knew about her illness, she could not deny it any longer. She dialed his number with shaking hands, and he picked up after the third ring.

He said coldly, "I won't see you unless it's to get divorced."

Tears filled Olivia's eyes as she forced herself to swallow her words about her illness. Marina's voice suddenly came over the phone in the background. "Ethan, it's time for the pediatric check-up."

The tears that Olivia had held back for a long time flowed down her face that instant. Her child was gone and her family was ruined, but he now had a family with someone else. It was time for all this to be over.

She no longer begged him like before. Instead, she said weakly, "Ethan, let's get a divorce."

Ethan was obviously stunned for a moment over the phone. He laughed coldly and said, "Olivia, what tricks are you playing this time?"

Olivia closed her eyes and said, "I'll wait for you at home."

It took all of her strength to hang up on him, and she slid to the ground against the wall. The rain blowing into the corridor drenched her as she gripped her phone and bit her sleeve while crying soundlessly.

Ethan stared at his phone blankly after she hung up on him abruptly.

After a year of the silent treatment where she refused to divorce no matter what, why had she suddenly changed her mind today? Her voice sounded tearful as well.

Gazing out at the heavy rain, Ethan walked out of the ward.

"Ethan, where are you going?" asked Marina while chasing after him with the babies in her arms. When she saw him walking away quickly, her gentle expression immediately grew frighteningly dark.

Olivia, that bitch! She still wouldn't give up!

It had been a long time since Ethan had last stepped into the house they shared during their marriage. He had expected to see the dining table laden with his favorite dishes prepared by Olivia, but the villa was dark and empty.

The sky always darkened too early during autumn. Night had fallen although it was only 6 pm.

Ethan spotted a vase of wilted flowers on the dining table. Knowing Olivia, she wouldn't leave wilted flowers sitting on the table, so there was only one possible explanation.

She hadn't been home recently and had most likely been taking care of her father at the hospital.

When Olivia opened the door, she saw a tall man standing by the dining table in a suit. The expression on his handsome face was as cold as ice and his dark eyes were filled with deep hatred.

Olivia was soaked from the run from the car to the house in the rain. When his icy gaze fell on her, a chill went down her spine. "Where were you?" Ethan asked frigidly.

Olivia's eyes, which always gleamed in the past, were dull at that moment. She looked at him indifferently and said, "Since when did you care about me?"

Ethan sneered and said, "You won't be able to sign the papers if something happened to you."

His words stabbed her heart like sharp needles. She dragged her feet forward, dripping wet. She did not cry or make a fuss but calmly pulled out the documents from an envelope.

"Don't worry, I've already signed them," she said.

She put the document on the dining table, and Ethan realized that he had never found the word "divorce" so displeasing in his life. Olivia only had one request, which was an alimony of ten million dollars.

"I was wondering why you would suddenly agree to divorce. Turns out it's for money," he mocked. His scornful expression filled her vision.

The old Olivia would have defended herself, but she was just too exhausted now. So, she only stood where she was and said softly, "By right, I could have taken half of your net worth, Mr. Miller. But I only asked you for ten million dollars. When it comes down to it, I'm still being benevolent."

Ethan stepped forward, casting a long shadow over Olivia. He held her chin with his slender fingers and said in a deep, cold voice, "What did you call me?"

"Mr. Miller, if you don't like this form of address, then I don't mind referring to you as my ex-husband. You can leave after signing the papers."

Her arrogant expression displeased Ethan. "This is my house. Who gave you the right to ask me to leave?" he said.

Olivia smirked and said, "Indeed, I do not have the right. Don't worry, Mr. Miller. I will move out after receiving the divorce certificate."

With that, she slapped his hand away and looked him right in the eye. She said icily, "Mr. Miller, bring your documents to the City Hall at 9 am tomorrow. I'll see you there."

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Ulasan buku

Bab terbaru

Bab Lainnya

Peringkat

10
68%(42)
9
0%(0)
8
5%(3)
7
0%(0)
6
6%(4)
5
0%(0)
4
2%(1)
3
2%(1)
2
11%(7)
1
6%(4)
8 / 10.0
62 Peringkat · 62 Ulasan-ulasan
Tulis Ulasan

Ulasan-ulasanLebih banyak

Mookda Bouabayone
Mookda Bouabayone
ว่าจะเข้ามาอ่านแต่เห็นนิยายไม่จวก็พักก่อนค่ะ...​
2026-02-16 02:28:31
0
0
Aon Patcharin
Aon Patcharin
เนื้อเรื่องสนุก แต่ยังไม่จบ ทำไมถึงบอกว่าจบ หลอกลวงผู้บริโภคจัง
2025-06-28 19:44:00
2
0
Nongnuj Ratanavichai
Nongnuj Ratanavichai
The novel is not complete, not the end yet.
2025-06-16 18:19:19
0
0
jing jai
jing jai
เรื่องนี้ก็สนุกแต่ลงไม่จบ
2025-04-15 18:24:14
1
0
Jocky Tagool
Jocky Tagool
เพิ่งอ่านไปแค่ 3 ตอน ดีนะมาอ่านรีวิวซะก่อน เนื้อเรื่องใช้ได้อยู่นะคะ ทำไมไม่อัพต่อล่ะคะ น่าเสียดาย
2025-03-06 16:50:58
3
0
210 Bab
บทที่ 1
“เพียะ”เสียงตบดังขึ้น ซูเนี่ยนลืมตาขึ้น เห็นกลุ่มหญิงวัยกลางคนผู้เป็นบ่าวรับใช้ที่สวมใส่ชุดโบราณห้อมล้อมเธออยู่“เพียะ”เสียงตบดังขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้ซูเนี่ยนสะดุ้งตื่นขึ้นทันทีเธอจำได้แม่นว่าเธอกำลังทำการทดลองศึกษายาต้านการอักเสบชนิดพิเศษตัวต่อไปที่กำลังจะออกขาย แต่คาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะถูกผู้ช่วยของเธอแทงจนตายเสียก่อนอะไรเนี่ย นี่เราเดินทางข้ามมิติเวลามางั้นหรือ!“พระชายาเพคะ บ่าวขอให้พระชายาหยุดดิ้นรนและเอาเด็กในท้องออกแต่โดยดีเสียเถอะเพคะ จวนท่านอ๋องนี้ไม่มีที่สำหรับลูกนอกคอกหรอกนะเพคะ”คนตรงหน้าซูเนี่ยนคือผู้หญิงแต่งกายในชุดหัวหน้าบ่าวรับใช้คนหนึ่งถือถ้วยยาอยู่ในมือ และจ้องมองซูเนี่ยนด้วยสายตาดูถูกพระชายา? เด็ก?ซูเนี่ยนก้มศีรษะลง เหลือบมองท้องที่นูนป่องของเธอ มุมปากกระดกขึ้น ย้อนเวลามาแล้วยังมีเด็กติดมาด้วยหรือนี่!เมื่อมองดูท้องป่องของตน ซูเนี่ยนคิดอยากจะเอื้อมมือไปลูบ เธอจึงเพิ่งรู้ตัวว่ามือทั้งสองข้างของเธอถูกหญิงรับใช้จับขึงไว้ทันใดนั้น ความทรงจำแปลกๆ ก็พรั่งพรูออกมาเจ้าของร่างเดิมเป็นพระชายาเอกของฉู่อี้หาน ผู้ชนะศึกสงครามแห่งราชวงศ์สุย แต่นางไม่ได้เป็นที่โ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
"พระชายา" มีเสียงอันอ่อนแรงดังลอยมาจากมุมข้างๆ นั่นก็คือเฟิ่งเอ๋อร์ สาวใช้แต่งเข้าบ้านตามเจ้าของร่างเดิม และเป็นเพียงคนเดียวที่ดีกับเจ้าของร่างเดิมด้วยใจจริง"พระ…พระชายา นี่เป็นคำสั่งของหมัวมัว ไม่เกี่ยวกับพวกเรานะเพคะ" สาวใช้สองคนที่จับฟิ่งเอ๋อร์ไว้ตัวสั่นเทา แล้วปล่อยตัวเฟิ่งเอ๋อร์ เพราะกลัวว่าตนจะถูกเฆี่ยนตี พวกนางไม่เข้าใจว่าพระชายาที่อ่อนแอมาโดยตลอดเหตุใดถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเช่นนี้"พระชายาผู้เปี่ยมล้นไปด้วยบารมี อะไรกัน แค่นี้ก็อดทนอดกลั้นไม่ได้แล้วหรือ" เสียงอันมืดมนเย็นเยียบดังมาจากด้านหลัง ซูเนี่ยนไม่ทันได้โต้ตอบอะไร ตัวนางก็ถูกบีบคอเสียแล้ว"แค่กแค่ก ปล่อยนะ" ซูเนี่ยนตบมือใหญ่ที่บีบคอตนเอาไว้"ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง ช่วยบ่าวด้วย พระชายาต้องถูกวิญญาณร้ายสิงอยู่เป็นแน่ พระองค์ต้องให้ความเป็นธรรมกับบ่าวนะเพคะ"หลิวหมัวมัวพุ่งไปหาท่านอ๋องแล้วสะอื้นไห้ทั้งน้ำมูกและน้ำตา นึกไม่ถึงเลยว่าจะถูกองครักษ์ของฉู่อี้หานเตะออกไป นางหวาดกลัวจนไม่กล้าอาละวาด ฉู่อี้หานพินิจมองใบหน้าของซูเนี่ยนอย่างละเอียด ราวกับต้องการมองทะลุผ่านใบหน้าของซูเนี่ยนเข้าไป"แค่กแค่ก ท่านอ๋อง...ผู้สง่างาม นึก
Baca selengkapnya
บทที่ 3
"ตุ้บ" ซูเนี่ยนถูกโยนลงบนเตียงที่อยู่ในเรือนลั่วสุ่ย บาดแผลบนร่างกายฉีกขาด ที่หน้าผากของซูเนี่ยนมีเหงื่อไหลออกมาเรือนลั่วสุ่ยถูกปล่อยทิ้งให้ร้าง ไม่มีผู้ใดปัดกวาดเช็ดถูจึงเต็มไปด้วยฝุ่น อีกทั้งยังมีกลิ่นอับด้วย สาวใช้ทั้งสาวและแก่ต่างก็รังเกียจกัน สายตาที่มองดูซูเนี่ยนก็ดูเหยียดหยามมากยิ่งขึ้น"ถุ้ย ถึงอย่างไรก็เป็นสตรีสูงศักดิ์ สิ่งที่ทำลงไปกลับเทียบคนในเรือนโกวหลานไม่ติดเลยสักนิด สมควรแล้วจริงๆ"ใบหน้าของหลิวหมัวมัวบวมแดง แต่พอเห็นสภาพที่จนตรอกของซูเนี่ยนแล้ว ก็ถ่มน้ำลายอย่างภาคภูมิใจ"หุบปาก เจ้าเป็นใครกันถึงได้มาสั่งสอนข้าที่เป็นพระชายา ต่อให้ข้าไม่ดีอีกสักเพียงใด ข้าก็เป็นคนของราชวงศ์อวี้เตี๋ย ทั้งยังเป็นพระชายาด้วย"ซูเนี่ยนจ้องมองหลิวหมัวมัวด้วยสายตาที่เย็นชา ไอสังหารผุดขึ้นที่นัยน์ตาของนาง"อุ้ย บ่าวลืมไปเลยว่าท่านยังเป็นพระชายาอยู่ เช่นนั้นบ่าวไม่รบกวนพระชายาแล้วเพคะ ท่านก็อยู่ที่เรือนลั่วสุ่ยนี่ไปตามยถากรรมเถิด ท่านอ๋องสั่งการมาแล้ว ไม่ว่าท่านต้องการอะไร ก็ไม่ต้องเอาให้ท่านทั้งนั้น"หลิวหมัวมัวรับรู้ได้ถึงสายตาอันเย็นชาของซูเนี่ยนจนรู้สึกสั่นสะท้าน แต่ไม่นานก็ได้ตอบ
Baca selengkapnya
บทที่ 4
สามปีต่อมา ณ จวนอ๋องหลีวันนี้ที่จวนอ๋องหลีครึกครื้นเป็นอย่างมาก เหล่าคนรับใช้เข้าๆ ออกๆ บริเวณหน้าประตูแขวนโคมไฟสีแดงเอาไว้ มีผ้ามงคลพาดอยู่บนวงกบประตู พวกสาวใช้และเด็กรับใช้ต่างก็แต่งกายเนื่องในโอกาสอันน่ายินดีนี้ด้วยเช่นกัน ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขพรุ่งนี้เป็นวันที่จวนอ๋องหลีจะรับพระชายารองเข้ามา ว่ากันตามหลักแล้วการที่พระชายารองเข้าจวนมาไม่ใช่เรื่องสูงส่งอะไร แต่นั่นเป็นถึงสตรีโฉมงามอันดับหนึ่งในต้าสุย และเป็นคนที่อยู่ในใจของท่านอ๋องเชียวนะ เอาใจพระชายารองก็เหมือนกับได้เอาใจท่านอ๋อง เหล่าคนรับใช้จึงพยายามทำงานให้ดีที่สุดแน่นอนว่า พวกเขาลืมไปเลยว่าในจวนอ๋องยังมีพระชายาเอกอยู่ในจวนอ๋องที่กว้างใหญ่ ทุกคนกำลังยุ่งทั้งภายในและภายนอกไม่มีใครสังเกตเห็นร่างกลมๆ เล็กๆ ที่อ้อมจากลานหลังมายังห้องครัวอย่างรวดเร็ว พวกมันม้วนตัวหลบอยู่ในพงหญ้าแล้วมองออกไปด้านนอก ข้างๆ ยังมีหนูสีเทาตัวอ้วนติดตามมาด้วย“ไอ้หยา แย่แล้ว แย่แล้ว ไฟไหม้ห้องครัวแล้ว รีบมาดับไฟเร็วเข้า”หญิงรับใช้วัยกลางคนที่ทำอาหารใบหน้าเปื้อนขี้เถ้า ในมือยังคงถือมีดทำครัวอยู่ พยายามพุ่งออกจากห้องครัวอย่างสุดกำลังควันที่
Baca selengkapnya
บทที่ 5
หนึ่งเค่อ[footnoteRef:1]ต่อมา ในที่สุดจวนอ๋องก็สงบลง [1: เค่อ หน่วยบอกเวลา 1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที] แต่เรื่องทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด ชุดของสาวใช้และเด็กรับใช้ต่างก็ยับยู่ยี่ บางคนที่ถูกหนูกัด ชุดก็เป็นรูอีกด้วย เมื่อครู่มีความสุขแค่ไหน ตอนนี้ก็รู้สับอับอายมากเท่านั้น ทั่วทั้งจวนอ๋องเหมือนกับถูกปล้นอย่างไรอย่างนั้นอกของฉู่อี้หานกระเพื่อม เห็นได้ชัดว่าเขาโมโหมาก"เหตุใดถึงเลี้ยงกระต่ายไว้ในจวน เอากระต่ายเหล่านี้ออกไปนอกจวนซะ"เมื่อเห็นว่ามั่วอียังถือกระต่ายอ้วนนั่นไว้อยู่ ฉู่อี้หานจึงกล่าวด้วยความโกรธ"ท่านอ๋อง กระต่ายตัวนี้นำมาตุ๋นเป็นอาหาร อ๋องคังบอกว่าจะมากินเนื้อกระต่ายตุ๋นน้ำแดง" มั่วอีรู้สึกไม่สบายใจ อ๋องคังเป็นโอรสองค์ที่หกของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน เขาตามติดฉู่อี้หานมาตั้งแต่เด็ก เป็นองค์ชายเพียงคนเดียวที่ได้ใกล้ชิดกับฉู่อี้หาน"กินอะไรกันนักหนา ต่อไปไม่อนุญาตให้อ๋องคังมาหาแล้ว""ท่านอ๋อง ท่านเองก็ชอบทานเหมือนกันไม่ใช่หรือ" มั่วอีลูบปลายจมูกพลางพึมพำเบาๆ ฉู่อี้หานเหลือบมองด้วยสายตาที่เฉียบคม มั่วอีจึงรีบก้มหน้า"ท่านอ๋อง กระหม่อมไร้ความสามารถ ตรวจสอบไม่เจอว่าเรื่องหนูเป็
Baca selengkapnya
บทที่ 6
สตรีผู้นี้สวมชุดเรียบๆ บนศีรษะปักปิ่นธรรมดาๆ ไว้อันหนึ่ง ดวงตาสดใสดั่งสายน้ำ ดูอ่อนหวานและมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก"ซูอี่เฉิง ทำไมถึงเสียงดังขนาดนี้ เจ้าไปก่อเรื่องอะไรอีกแล้วใช่ไหม" ซูเนี่ยนหรี่ตามองเจ้าเด็กน้อยตัวอ้วนเจ้าเด็กน้อยตัวอ้วนมีชื่อเต็มว่าซูอี่เฉิง ชื่อเล่นว่าเสียวเป่า"ท่านแม่ ท่านตื่นแล้วหรือ เสียวเป่าเป็นเด็กดีเชื่อฟัง ไม่ได้ก่อเรื่องอะไรเลย หากไม่เชื่อท่านก็ลองถามเสี่ยวฮุยดูสิ" เสียวเป่าชี้นิ้วอ้วนๆ ไปยังเสี่ยวฮุยซูเนี่ยนจ้องไปยังเสี่ยวฮุยโดยไม่พูดอะไร แม้ว่าเสียวเป่าจะก่อเรื่องอะไรเจ้าหนูอ้วนตัวนี้ก็จะปกป้องเขา ถามไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี"ท่านแม่ ท่านแม่ เสียวเป่าหิวแล้ว วันนี้กินเนื้อได้หรือไม่" เสียวเป่ากลัวว่าซูเนี่ยนจะจี้ถามไม่เลิก จึงได้ก้าวขาเล็กๆ ไปข้างๆ ซูเนี่ยนแล้วเกาะต้นขาของนางเอาไว้ซูเนี่ยนเม้มริมฝีปาก พฤติกรรมเช่นนี้ แสดงว่าไปก่อเรื่องมาแน่นอน นางจะไม่รู้จักลูกที่นางคลอดออกมาเองได้อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่เสียวเป่าสืบทอดพลังพิเศษมาจากนางด้วย ยิ่งไปกว่านั้นพลังยังกล้าแกร่งกว่านางอีก สัตว์ที่อยู่แถวๆ นี้ต่างก็หวาดกลัวเขาเป็นอย่างมากสามปีก่อนที่โดนไ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
"ท่านอ๋อง..." มั่วอีลำบากใจสายตาของซูเนี่ยนให้ความรู้สึกที่คุณเคยแก่เขา ราวกับเห็นท่านอ๋องในแบบที่เป็นสตรีเลยสายตาท่าทางของฉู่อี้หานดูมืดหม่น เขาหมุนล้อไปด้านข้างของซูเนี่ยนอย่างรวดเร็ว มือหนึ่งก็บีบที่คอของซูเนี่ยน "ท่านอ๋อง" มั่วอีกังวล ตอนนี้ซูเนี่ยนยังเป็นคนของไทเฮาอยู่ จวนอ๋องหลีจะทำอะไรนางไม่ได้“ปล่อยท่านแม่ของข้านะ” เสียวเป่าอยากก้าวไปข้างหน้า แต่กลับถูกมั่วอีจับตัวเอาไว้"แค่กแค่ก" ซูเนี่ยนถูกบีบคอจนหายใจลำบาก ทำให้นางนึกถึงเมื่อสามปีก่อนที่ถูกฉู่อี้หานบีบคอเช่นนี้เหมือนกันอ๋องสุนัขชั่วช้าชอบบีบคอคนขนาดนี้ แต่เสียดายที่นางไม่ใช่ซูเนี่ยนในตอนนั้นอีกแล้ว"ฉึก"ทันใดนั้นก็มีแสงสีเงินสว่างวาบ เข็มเงินสามเล่มพุ่งออกมาจากแขนเสื้อซูเนี่ยน พุ่งตรงเข้าไปหาดวงตาของฉู่อี้หาน ในเมื่ออ๋องสุนัขผู้นี้ตาบอด เช่นนั้นนางจะช่วยเขาอีกแรง"ท่านอ๋องระวัง" ฉู่อี้หานหักเลี้ยวเก้าอี้ล้อ หลบสามเข็มนั่นอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังถูกเข็มหนึ่งในนั้นปาดเฉียดใบหน้าไปใบหน้าของฉู่อี้หานขาวเนียน จึงเห็นบาดแผลได้อย่างชัดเจนนัยน์ตาของฉู่อี้หานเต็มไปด้วยไอสังหารเสียวเป่าฉวยโอกาสในตอนที่มั่วอีกำลังไ
Baca selengkapnya
บทที่ 8
สีหน้าของเสียวเป่าแลดูวิตกกังวล ทว่าซูเนี่ยนกลับไม่ขมวดคิ้วเลยด้วยซ้ำ"ข้าตกลง แต่หากเจ้ากล้าหักหลังข้า ข้าจะทำให้เจ้าทรมานจนอยู่ไม่รอด ตายก็ไม่ได้""มั่วอี ถ่ายทอดคำสั่งของข้าลงไป ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้คืนฐานะพระชายาแก่นาง และให้ย้ายไปอยู่ที่เรือนเซียงจู๋""พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง""ช้าก่อน ท่านอ๋องหลี ข้าอยู่ที่เรือนลั่วสุ่ยมาจนชินแล้ว ขออยู่ที่นี่ต่อไปได้หรือไม่ หากมีเรื่องอะไร ท่านก็ส่งคนมาแจ้งให้ข้าทราบล่วงหน้าก็เป็นพอ" ซูเนี่ยนกล่าวอย่างถ่อมตน"มีอีกอย่าง ให้เฟิ่งเอ๋อร์มาดูแลข้าได้หรือไม่ เพราะอย่างไร ข้าก็คุ้นเคยกับนางอยู่ก่อนแล้ว”"ได้ มั่วอี ทำตามที่พระชายาบอก แล้วก็ พรุ่งนี้เป็นวันที่ข้าจะรับพระชายารองเข้ามา หวังว่าพระชายาจะไม่ก่อปัญหา" ทันทีที่ฉู่อี้หานพูดจบ เขาก็หมุนเก้าอี้ล้อออกไปทันที และเหลือบมองเสียวเป่าเล็กน้อยก่อนจะจากไปกับเด็กคนนี้ เขามักจะมีรู้สึกแปลกๆ อยู่เล็กน้อย"หม่อมฉันจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านอ๋องเพคะ" ซูเนี่ยนเปลี่ยนคำเรียก แล้วย่อตัวคำนับซูเนี่ยนยกมุมปากขึ้น ก่อปัญหานั้นหรือ แม้ว่านางกับฉู่อี้หานจะร่วมมือกัน แต่นางไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าจะไม่แก้แค้น
Baca selengkapnya
บทที่ 9
องค์หญิงใหญ่จิ้งคังนั่งอยู่บนที่นั่งสูงสุดในห้องโถงใหญ่ บนใบหน้าที่งดงามอ่อนหวานของนางไม่ได้แสดงออกถึงความยินดีหรือยินร้ายนางลูบท้องที่ตั้งครรภ์มาแล้วเก้าเดือน แล้วก้มหน้าลงหลายปีมานี้ฉู่อี้หานลำบากมามาก นางเองก็หวังว่าจะมีสักคนที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเขา หากว่าซูเยียนหรันปฏิบัติต่อฉู่อี้หานด้วยความจริงใจ นางก็จะไม่ทำอะไร ด้วยเหตุนี้นางจึงมาด้วยตนเองในวันนี้ หวังว่าซูเยียนหรันจะไม่ทำให้นางต้องผิดหวังเหล่าสี่ผอ[footnoteRef:1]ห้อมล้อมฉู่อี้หานกับซูเยียนหรันอยู่ในห้องโถงใหญ่ ขันทีคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม [1: สี่ผอ คือ ผู้หญิงที่ติดตามดูแลช่วยเหลือเจ้าสาวในงานแต่ง] "องค์จักรพรรดิมีพระราชดำรัส การรับพระชายารองเข้ามายังจวนอ๋องหลีถือเป็นการแสดงความภักดีต่อราชวงศ์ จึงได้ประทานมุกวิญญาณจากทะเลตงไห่หนึ่งเม็ด ปะการังไฟสิบชิ้น หยกหรูอี้สิบคู่ ทองคำสิบหกกล่อง และเงินสิบแปดกล่องพ่ะย่ะค่ะ""ท่านอ๋องหลี ยินดีด้วย ยินดีด้วย"หลิวกงกงกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบคม แล้วโค้งคำนับเล็กน้อย ไม่ได้กล่าวประจบสอพลออ๋องหลีแต่อย่างใด เขาเป็นหัวหน้าขันทีที่อยู่ข้างกายองค์จักรพรรดิ เขาเป็นตัวแทนขององค์
Baca selengkapnya
บทที่ 10
"น้องพี่ เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน พี่เคยบอกเจ้าแล้วไงว่ายินดีจะทำให้เจ้ากับท่านอ๋องสุขสมหวัง วันนี้จึงมาด้วยตนเอง เหตุใดเจ้าถึงยังเข้าใจพี่ผิดเล่า หากใครไม่รู้ก็คงคิดว่าเจ้าจงใจพูดเช่นนี้ ข้าล่ะรู้สึกน้อยใจจริงๆ" ซูเนี่ยนก้มหน้า ท่าทางเศร้าสร้อยเดิมซูเนี่ยนก็งดงามตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว ในยามนี้เมื่อได้เห็นรูปร่างหน้าตาแล้ว จู่ๆ ทุกคนก็รู้สึกว่าสตรีที่งามอันดับหนึ่งในต้าสุยเมื่อยืนอยู่ข้างๆ ซูเนี่ยนก็ดูธรรมดาซูเยียนหรันกัดฟัน เหตุใดซูเนี่ยนที่โง่เขลาถึงได้เปลี่ยนไป หากเป็นเมื่อก่อนนางคงเถียงข้างๆ คูๆ ออกมาแล้ว ยิ่งเถียงมากเท่าไร ทุกคนก็จะยิ่งคิดว่านางกำลังปกปิดความผิด อีกทั้งถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับฉู่อี้หาน ซูเนี่ยนก็ต้องระเบิดความโกรธออกมาแล้ว เหตุใดถึงได้สุขุมขนาดนี้ ทั้งยังจะทำให้นางสมปรารถนาอีก"เด็กๆ พระชายาสุขภาพไม่ดี มาพาพระชายาลงไปพักฟื้นเถิด" ฉู่อี้หานกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ"ท่านอ๋อง ต่อให้หม่อมฉันจะไม่สบายสักเพียงใดแต่ก็ต้องการเห็นท่านกับน้องสาวกราบไหว้ฟ้าดินด้วยกันนะเพคะ หม่อมฉันคือชายาเอก หากน้องสาวไม่ยกชาให้หม่อมฉัน มันจะไม่เป็นการผิดธรรมเนียมหรือเพคะ" ซูเนี่ยนมีท่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status