ข้าจะพาสามีโง่ให้พ้นจากความยากจน

ข้าจะพาสามีโง่ให้พ้นจากความยากจน

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-04-22
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
29บท
255views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ซีเมยพยายามยันตัวขึ้นนั่งบนเตียงไม้แข็งๆ ที่มีเพียงฟางรองไว้ใต้เสื่อขาดๆ เธอสำรวจไปรอบๆ ห้อง ผนังดินปั้นที่มีรอยร้าวร่องแหว่ง หลังคามุงหญ้าที่ดูเหมือนจะกันฝนไม่ได้ นี่มันยิ่งกว่าคำว่า "ยากจน" เสียอีกนะนี่ "น้ำ... ขอน้ำหน่อย" เธอส่งเสียงแหบพร่า หลี่เทียนรีบกุลีกุจอไปหยิบขันดินเผาใบเก่าที่มีรอยบิ่นมาประคองให้เธอค่อยๆ ดื่ม สายตาของเขามองเธอด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1: วิญญาณใหม่ในร่างเดิม

욕실 안에서 물 흐르는 소리가 났다.

온하준이 샤워를 하고 있었다.

새벽 세 시, 그는 막 돌아온 참이었다.

강지연은 욕실 문 앞에 서 있었다. 그에게 상의하고 싶은 일이 하나 있었다.

그녀는 조금 긴장했다. 이제 막 그에게 말하려는 이 일을, 그가 듣고 과연 동의해 줄지 알 수 없었다.

어떻게 말을 꺼내야 할지 생각하던 찰나, 안에서 이상한 소리가 들려왔다.

강지연은 귀를 기울여 한참을 듣고서야 그 소리가 무엇인지 알아챘다. 그가 스스로 욕구를 해결하고 있는 소리였다...

거칠게 섞인 숨소리와 억눌린 신음이 한 번 한 번, 무수한 망치질처럼 그녀 가슴을 촘촘하고도 강하게 내려쳤다.

아려 오는 통증이 파도처럼 번져 나갔고, 그녀는 그 아픔 속에 잠겨 허우적거리면서 숨조차 쉴 수 없었다.

사실 오늘은 두 사람의 결혼기념일이었다. 강지연과 온하준이 결혼한 지 다섯 해째 되는 날이었다.

하지만 그들 사이에는 단 한 번도 부부 사이의 관계가 없었다. 알고 보니 그는 이렇게 혼자 해결할망정 그녀에게는 손가락 하나 대고 싶지 않았던 걸까?

온하준의 숨소리가 점점 더 가빠질수록, 그는 마치 극도로 억누르다 못해 터져 나오는 듯 낮게 소리를 뱉었다.

“하나야...”

그 한마디가 그녀에게 마지막 일격이 되어 내리꽂혔다.

강지연의 가슴속에서 쿵 하는 소리가 울렸고, 무언가가 산산이 부서져 가루가 되어버린 것 같았다.

그녀는 필사적으로 입을 틀어막아 울음을 터뜨리지 않도록 버텼다. 그리고 바로 몸을 돌려 도망치듯 뛰어가려 했다.

하지만 첫걸음을 내딛자마자 중심을 잃고 비틀거리며 세면대에 부딪혔고, 그대로 바닥에 나동그라졌다.

“강지연?”

욕실 안에서 온하준의 목소리가 들렸다. 아직 숨이 완전히 가라앉지 않은 탓에 애써 목소리를 고르려 하는 것이 느껴졌지만, 거친 숨소리는 여전히 짙게 배어 있었다.

“나... 나 화장실 가려고 했어. 네가 샤워 중인 줄은 몰랐어...”

그녀는 서툰 거짓말을 늘어놓으면서 허둥지둥 세면대를 붙잡고 어떻게든 일어나려고 애썼다. 하지만 마음이 급할수록 꼴은 더 우스꽝스러워졌다.

바닥에도, 세면대 위에도 물이 흥건했다. 그녀는 겨우 몸을 일으켰지만, 그 순간 온하준이 이미 나와 있었다. 서둘러 걸친 흰색 목욕가운은 제대로 여며지지도 않았고, 그럼에도 허리끈만은 단단히 동여맨 상태였다.

“넘어졌어? 내가 안아 줄게.”

온하준은 그녀를 안아 올리려는 듯 손을 뻗었다.

그녀는 통증 때문에 눈에 눈물이 그렁그렁 맺혔지만, 그럼에도 그의 손을 밀어냈다.

초라하면서도 단호한 목소리가 나왔다.

“괜찮아, 나 혼자 일어날 수 있어.”

그 말 이후, 강지연은 또 한 번 미끄러질 뻔하며 비틀거리다가 한쪽 다리를 절뚝이며 겨우 침실 쪽으로 도망치듯 돌아갔다.

그래, ‘도망치다’는 말이 조금도 틀리지 않았다.

온하준과 결혼한 이 5년 내내, 그녀는 늘 도망치고 있었다.

바깥 세계를 피해 도망치고, 사람들의 이상한 시선을 피해 도망치고, 그리고 무엇보다 온하준의 동정과 연민을 피해 도망쳤다.

온하준의 아내가 절름발이라니...

절름발이가 어떻게 구름 위를 걷는 듯 반듯하고 빛나는, 커리어도 성공한 온하준과 어깨를 나란히 할 수 있겠는가?

하지만 그녀에게도 원래는 곧고 아름다운 다리가 있었다.

온하준도 곧바로 그녀를 따라 나왔다. 그의 목소리는 여전히 부드러웠고 진심으로 걱정하는 기색이 묻어 있었다.

“많이 다쳤어? 어디 좀 보자.”

“아니, 괜찮아.”

그녀는 이불을 바짝 끌어당겨 몸을 감쌌다.

그 안에 조금 전 자신의 초라함까지 함께 꾹꾹 숨겨 넣었다.

“정말 괜찮아?”

온하준의 걱정은 진심처럼 들렸다.

“응.”

그녀는 그를 등진 채 고개를 세게 끄덕였다.

“그럼 자는 거야? 아까 화장실 간다고 하지 않았어?”

“이제는 또 안 가고 싶어졌어. 그냥 자자.”

그녀가 조용히 말했다.

“맞다, 오늘 우리 기념일이잖아. 선물 하나 사 왔어. 내일 일어나서 열어 보고 마음에 드는지 봐.”

“응.”

선물은 침대 머리맡에 놓여 있었다.

그녀는 이미 힐끗 본 터였다.

하지만 굳이 포장을 뜯어보지 않아도 알았다. 안에 뭐가 들어 있는지.

해마다 크기가 똑같은 상자, 그 안에 들어 있는 것도 늘 똑같은 시계 한 개였다.

서랍 속에는 생일 선물을 합쳐 이미 똑같은 시계가 아홉 개나 파묻혀 있었다. 이건 열 번째였다.

대화는 거기서 끝났다.

그는 불을 끄고 누웠다.

공기 속에는 샤워 후의 축축한 바디워시 향이 번져 있었지만, 그녀는 침대가 어느 쪽으로 꺼지는지조차 거의 느끼지 못했다.

2m짜리 큰 침대 위에서 그녀는 이쪽 끝에, 그는 저쪽 끝 가장자리에 누워 있었다. 둘 사이에는 사람을 세 명쯤 더 눕혀도 될 만큼의 거리가 있었다.

둘 중 누구도 “하나”라는 이름을 꺼내지 않았다. 욕실에서 그가 방금 무슨 일을 했는지에 대해서도 단 한마디 언급하지 않았다.

마치 아무 일도 일어나지 않았던 것처럼.

강지연은 꼼짝 없이 똑바로 누운 채 눈가가 화끈거릴 만큼 아려 왔다.

하나, 본명은 이하나. 그녀는 온하준의 대학 동기였고, 그의 첫사랑이자 여신이었다.

대학교를 졸업할 때, 이하나는 해외로 떠났고 둘은 결국 헤어졌다. 그때 온하준은 한동안 완전히 무너져 매일 술에만 기대어 살았다.

강지연과 그는 중학교 동창이었다.

그녀는 인정한다. 중학교 때부터 이미 그녀는 몰래 그를 좋아했었다.

그때 온하준은 학교에서 가장 잘생긴 남학생이었고, 차갑고 도도한 수재였다.

반면 그녀는 예체능 쪽이었다. 예쁘기는 했지만, 예쁜 아이는 어디에나 있었다.

성적이 전부인 고등학교 시절에 예체능은 그리 눈에 띄지 않는 부류였고, 심지어 편견 어린 시선까지 따라붙었다.

그래서 그 마음은 언제나 그녀 혼자만의 짝사랑으로 남았다. 언젠가 자신의 발로 그 앞에 당당히 서게 될 줄은 한 번도 상상해 본 적이 없었다.

그러던 어느 해 여름, 무용학원에서 집으로 방학을 보내러 돌아왔던 그녀는 마침 완전히 무너진 상태의 그와 마주치게 되었다.

그날 밤, 온하준 역시 잔뜩 취해 있었다. 비틀거리는 걸음으로 길 위를 S자 모양으로 헤매다가 신호를 보지도 않고 그대로 길을 건너려 했다.

마침 쏜살같이 달려오던 차 한 대가 미처 속도를 줄이지 못했고, 강지연은 불안한 마음에 그의 뒤를 따라가다 마지막 순간 그를 밀쳐냈다.

밀려난 쪽은 그였고, 차에 치인 쪽은 그녀였다.

강지연은 무용 전공생이었다. 이미 대학교 진학이 확정된 상태였다.

하지만 그 한 번의 교통사고로 그녀는 다리를 절게 되었다.

그리고 다시는 춤을 출 수 없게 되었다.

그 후로 온하준은 술을 끊고 그녀와 결혼했다.

그는 언제나 그녀에게 미안해했고, 언제나 그녀에게 감사해했고, 언제나 낮은 목소리로 다정하게 대했다.

하지만 동시에 언제나 물처럼 차갑고 담담했다.

온하준은 강지연에게 수없이 많은 선물을 안겼고 넉넉한 돈도 쥐여 주었다. 하지만 오직 하나 사랑만은 주지 않았다.

그녀는 시간이 모든 것을 덮어 주리라 믿었다. 시간이 모든 상처를 둥글게 깎아 줄 거라고도 믿었다.

하지만 상상도 하지 못했다. 5년이 지난 지금까지도, 그는 여전히 ‘이하나’라는 이름을 그렇게 깊이 새기고 있었을 줄은. 심지어 스스로를 위로하는 그 순간에도 부르던 이름이 여전히 그 이름일 줄은...

결국 바보 같고 순진한 쪽은 언제나 그녀였다.

강지연은 밤새 한숨도 자지 못했다.

휴대폰 속 메일 한 통을 이 긴 밤 동안 백 번은 넘게 열어본 것 같았다.

해외의 한 대학교에서 보내온, 그녀의 합격 통지 메일이었다. 그리고 그 메일이야말로, 오늘 밤 원래라면 그와 상의하려 했던 일이었다.

그녀가 해외로 유학을 가도 되는지, 가도 괜찮은지 물어보려 했다.

하지만 지금 생각해 보니 굳이 그와 상의할 필요도 없게 된 것 같았다.

5년의 결혼 생활.

수없이 뒤척이며 보냈던 밤들.

마침내 이 순간부터 하나하나 끝을 세어 갈 수 있게 된 것이다.

온하준이 일어났을 때 강지연은 여전히 자는 척 이불을 뒤집어쓰고 있었다.

바깥에서 그가 가정부에게 말하는 소리가 들렸다.

“오늘 밤 약속이 있어서 늦을 거예요. 지연이한테는 기다리지 말고 일찍 자라고 해 주세요.”

당부를 마친 그는 다시 침실로 돌아와 한 번 더 그녀를 살폈다.

강지연은 여전히 이불을 머리끝까지 끌어올린 채 누워 있었고 눈물은 이미 베개를 흠뻑 적신 뒤였다.

평소 같으면 그가 회사에 나갈 때마다, 그녀는 미리 그가 입을 옷을 챙겨 두고 옆에 잘 정리해 두고는 했다. 그는 늘 그대로 입고 나가기만 하면 됐다.

하지만 오늘, 강지연은 그러지 않았다.

온하준은 혼자서 옷방에 들어가 양복을 골라 입고, 그대로 회사를 향해 떠났다.

그제야 그녀는 눈을 떴다. 눈이 퉁퉁 부은 느낌이었다.

휴대폰 알람이 울렸다. 그녀가 스스로 맞춰 둔 시간이었다. 일어나 영어를 공부해야 할 시간.

결혼 이후, 다리 때문에 그녀는 하루의 90%를 집 안에서만 보냈다.

더 이상 밖에 나가지 않았고, 그저 하루를 잘게 잘라 매 시간마다 할 일을 억지로 만들어 채우는 수밖에 없었다.

그녀는 알람을 끄고, 휴대폰을 들고 이것저것 앱을 무의미하게 넘겨 보기만 했다.

머릿속은 웅웅거리는 실타래처럼 엉켜 있어서 무엇을 봐도 눈에 들어오지 않았다.

그러다 어느 SNS에서 문득 어떤 영상을 스치듯 보게 되었다.

화면 속 인물이 너무 익숙해 보였다.

계정을 다시 확인해 본 순간 적혀 있는 이름이 눈에 들어왔다.

[하나HN]

‘이 빌어먹을 빅데이터...’

게시 시간은 바로 어젯밤이었다.

강지연은 그 영상을 눌러 재생했다.

경쾌한 음악이 먼저 들려왔고, 곧이어 누군가가 외치는 소리가 들렸다.

“하나, 둘, 셋! 하나야, 돌아온 거 환영해!”

그 목소리는 다름 아닌 온하준의 목소리였다.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
29
บทที่ 1: วิญญาณใหม่ในร่างเดิม
ท่ามกลางแสงสีสลัวของตึกสูงระฟ้าในมหานครที่ไม่เคยหลับใหล **เฉียวซีเมย**ยืนอยู่บนดาดฟ้าเพียงลำพัง ในมือของเธอมีแก้วไวน์ราคาแพงและรางวัล "นักขายทองคำแห่งปี" วางอยู่ข้างกาย ใครจะเชื่อว่าผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเข้มแข็งที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์และการค้าขายทองคำ ผู้ที่สามารถปิดการขายระดับพันล้านได้เพียงแค่ขยับปาก จะมีความลับที่กัดกินใจอยู่เสมอเธอไม่มีใครเลย... ไม่มีพ่อแม่ที่รออยู่ที่บ้าน ไม่มีพี่น้องให้ปรึกษา และไม่มีคนรักให้โอบกอด แสงไฟจากบ้านเรือนนับพันเบื้องล่างนั้นดูอบอุ่น แต่มันกลับไม่มีดวงไหนเลยที่ส่องสว่างเพื่อต้อนรับการกลับไปของเธอ*"ถ้าความสำเร็จมันแลกมาด้วยความโดดเดี่ยวขนาดนี้... มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ"*นั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลง พร้อมกับความรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกฉุดกระชากลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่เย็นเฉียบ"น้องสาว! น้องสาวตื่นเถอะ อย่าทิ้งข้าไปแบบนี้เลยนะ!" เสียงร้องไห้โฮที่ดูซื่อบริสุทธิ์และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังระงมอยู่ข้างหูซีเมยพยายามลืมตาที่หนักอึ้งสิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพง แต่เป็นกลิ่นสาบดิน กลิ่นหญ้าแห้ง และกลิ่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 เปิดระบบยอดนักขายหมื่นลี้
"นี่... ข้าเก็บไว้ให้เจ้า ข้ายังไม่ได้กินเลยนะ น้องสาวกินเถอะ"ซีเมยมองหัวมันที่ทั้งดำและลีบเล็กในมือ ความรู้สึกจุกอกแล่นขึ้นมาทันที นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่ครอบครัวนี้มีเหลืออยู่ และเขาก็เลือกที่จะให้เธอขณะที่เธอกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตต่อไป เสียงอิเล็กทรอนิกส์ใสๆ ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเธอ และมีเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยิน* ติ๊ง! ระบบ 'ยอดนักขายหมื่นลี้' เริ่มต้นการทำงาน ** ตรวจพบโฮสต์: เฉียวซีเมย **สถานะปัจจุบัน: ยากจนขั้นวิกฤต / คะแนนสะสม: 0 ** ภารกิจเริ่มต้น: มื้ออาหารแรกแห่งความประทับใจ - จงหาอาหารที่ทำให้ครอบครัวอิ่มท้อง **รางวัล: กล่องสุ่มระดับเริ่มต้น 1 กล่อง *ซีเมยเบิกตากว้าง 'ระบบ? นี่มันเหมือนในนิยายที่พนักงานในออฟฟิศเคยเล่าให้ฟังเลยนี่นา!'เธอยกยิ้มที่มุมปาก แววตาที่เคยสับสนกลับกลายเป็นประกายคมกล้าเหมือนตอนที่เธอกำลังจะปิดดิวธุรกิจสำคัญ"หลี่เทียน... ไม่สิ ท่านพี่" เธอเรียกสามีด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง"พาข้าไปที่ห้องครัวหน่อย ข้าอยากเห็นว่าเรามีอะไรเหลืออยู่บ้าง""แต่เจ้ายังไม่แข็งแรง.เลยนะ..""ข้าไม่เป็นไร พาข้าไปเถอะ" เธอสั่งด้วยน้ำเสียงที่มีอำนาจ จนหลี่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3: สินค้าชิ้นแรก เปลี่ยนฐานะ
แสงอาทิตย์รำไรสาดส่องผ่านรอยโหว่ของหลังคามุงหญ้าแฝก ตกกระทบลงบนใบหน้าของ เฉียวซีเมย ที่กำลังขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งร่าง เพราะเตียงไม้ที่แข็งกระด้างและกลิ่นอับของฟางย้ำเตือนเธอว่า ชีวิตในคอนโดหรูหราพร้อมเตียงดูดวิญญาณได้กลายเป็นเพียงความทรงจำในอดีตไปเสียแล้วเธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง สูดอากาศยามเช้าที่แม้จะหนาวเย็นแต่ก็บริสุทธิ์อย่างที่โลกอนาคตไม่มีวันให้ได้ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นร่างยักษ์ของ หลี่เทียน ที่นอนขดตัวอยู่ที่พื้นข้างเตียง เขาไม่ได้เอาผ้าห่มผืนบางเพียงผืนเดียวที่มีมาห่มให้ตัวเองแต่กลับพยายามพับมันแล้ววางไว้ที่ปลายเท้าของเธอ เพื่อให้มั่นใจว่าภรรยาของเขาจะอบอุ่นที่สุด"คนโง่เอ๊ย... ตัวเองสั่นขนาดนี้ยังจะห่วงคนอื่นอีก" ซีเมยพึมพำเบาๆ แววตาที่เคยแข็งกร้าวของนักขายมือทองอ่อนแสงลงครู่หนึ่ง เธอนึกถึงของรางวัลที่ได้จากระบบเมื่อคืน 'สบู่หอมสกัดจากดอกไม้พันปี' เธอหยิบมันออกมาจากมิติเก็บของในพริบตาก้อนสบู่ทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีชมพูอ่อน เนื้อเนียนละเอียดดุจหยกขัดเงา กลิ่นหอมของมันตลบอบอวลไปทั่วห้อง เป็นกลิ่นหอมที่ซับซ้อนและลึกซึ้ง ไม่ใช่กลิ่นฉุนของน้ำหอม รา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 ก้าวแรกของธุรกิจ
กลิ่นหอมของสบู่เริ่มกระจายไปตามลม ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่ต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมเหลือเกิน" "นั่นน่ะเหรอที่เรียกว่าสบู่? สีสวยเหมือนหยกเลยนะ" ป้าหวังเริ่มหน้าเสียแต่ยังปากแข็ง"หึ! ของเล่นพรรค์นี้จะไปมีค่าอะไร ก็แค่ก้อนแป้งหอมๆ หลอกเด็ก""ถ้ามันไร้ค่า ป้าก็ลองดมดูสิคะ ว่ากลิ่นกายของป้าที่ไม่ได้อาบน้ำสะอาดๆ มาหลายวัน กับกลิ่นของสิ่งนี้ อย่างไหนมันจะน่าภิรมย์กว่ากัน" ซีเมยต้อนอีกฝ่ายอย่างมีชั้นเชิง "และถ้าป้าบอกว่ามันไร้ค่า งั้นข้าจะบอกให้ว่า เจ้าสิ่งนี้ก้อนเดียว มีค่ามากกว่าหมูทั้งตัวที่ป้าเลี้ยงไว้อีก!"เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลาน ป้าหวังโกรธจนหน้าดำหน้าแดง "นังเด็กบ้า! แกกล้าดียังไงมาดูถูกข้า!" "ข้าไม่ได้ดูถูก แต่ข้ากำลังจะพิสูจน์ให้เห็น" ซีเมยหันไปหาหลี่เทียน "ท่านพี่ ไปกันเถอะ อย่าเสียเวลากับคนที่มองไม่เห็นค่าของทองคำเลย"เธอดึงแขนหลี่เทียนเดินผ่านฝูงชนไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ป้าหวังยืนเต้นผางๆ อยู่ข้างหลังพร้อมกับความอับอาย ระหว่างทางเดินไปสู่เมืองหลวงที่ตั้งอยู่ไกลออกไปหลายลี้ หลี่เทียนมองภรรยาของเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง"เมยเมย... เจ้าเก่งจ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 แผนการตลาดสยบศาลาอมรัญจวน
หน้าประตูของ ‘ศาลาหอมรัญจวน’ นั้นประดับประดาด้วยไม้แกะสลักปิดทองดูหรูหรา กลิ่นกำยานและเครื่องหอมจางๆ ลอยออกมาจากด้านใน ยิ่งย้ำเตือนให้เห็นถึงฐานะของผู้ที่จะก้าวเข้าไปในสถานที่แห่งนี้ หลี่เทียนที่เดินตามหลังซีเมยมาติดๆ ถึงกับเดินเกร็งจนแทบจะก้าวขาไม่ออกเสื้อผ้าป่านปะชุนของเขาดูผิดที่ผิดทางอย่างยิ่งเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางตึกแถวที่สวยงามเช่นนี้ "เมยเมย... เราจะเข้าไปจริงๆ หรือ? ดูสิยามหน้าประตูมองเราเหมือนจะกินอยู่แล้ว" หลี่เทียนกระซิบเสียงสั่น พลางพยายามดึงชายเสื้อที่ขาดลุ่ยของตัวเองให้ดูเรียบร้อยขึ้นซีเมยหยุดเดินแล้วหันมามองสามีร่างยักษ์ เธอเอื้อมมือไปกุมมือที่หนาและหยาบกร้านของเขาไว้แน่น "ท่านพี่ จำคำข้าไว้ คนเราเลือกเกิดในบ้านที่รวยไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะสง่าผ่าเผยได้ ท่านไม่ได้ไปขอทานใคร แต่ท่านกำลังจะเอาของล้ำค่ามาให้พวกเขา ยืดอกขึ้น!"คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยพลังของซีเมยทำให้หลี่เทียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขายืดหลังตรงตามคำสั่ง แม้ในใจจะยังหวั่นๆ อยู่บ้างก็ตาม ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้าน กลิ่นหอมหลากหลายชนิดพุ่งเข้าปะทะจมูก ภายในร้านมีหญิงสาวสูงศักดิ์สองสามคนกำลังเลือกซื้อแป้งผัดหน้าแล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 เงินก้อนแรกของบ้านตระกูลหลี่
"ลองสัมผัสฟองนี้ดูสิคะ" ซีเมยกล่าวพลางตักฟองส่งให้คุณหนูชุดฟ้าคุณหนูผู้นั้นใช้นิ้วแตะฟองสบู่ด้วยความประหลาดใจ "มันนุ่มมาก! นุ่มกว่าผ้าไหมเสียอีก และดูสิ... ผิวของข้าดูขาวกระจ่างขึ้นทันทีหลังจากเช็ดออก"บรรยากาศในร้านเริ่มเปลี่ยนไป จากความเงียบสงัดกลายเป็นความตื่นเต้น เถ้าแก่เนี้ยเริ่มมองเห็นลู่ทางมหาศาล เธอรีบเชิญซีเมยและหลี่เทียนเข้าไปในห้องรับรองด้านหลังทันที"แม่นาง... บอกข้ามาเถอะ เจ้ามีของสิ่งนี้เท่าไหร่? ข้ายินดีรับซื้อทั้งหมด!" เถ้าแก่เนี้ยเอ่ยอย่างกระตือรือร้น ซีเมยนั่งลงอย่างใจเย็น เธอจิบน้ำชาที่สาวใช้นำมาเสิร์ฟด้วยท่าทางสง่างามจนหลี่เทียนยังแทบไม่เชื่อสายตา "เถ้าแก่เนี้ย ของล้ำค่าเช่นนี้ไม่ได้หามาได้ง่ายๆ ท่านคิดว่าน้ำทิพย์จากยอดเขาและดอกไม้ที่บานเพียงปีละครั้งจะผลิตออกมาได้วันละมากๆ หรือเจ้าคะ?"ซีเมยแอบโกหกคำโตตามสไตล์นักการตลาด เพื่อสร้างความรู้สึก 'Rare' หรือของหายากเพื่อเพิ่มมูลค่า "ข้ามีติดตัวมาเพียงก้อนเดียวเท่านั้น และข้าตั้งใจจะนำไปประมูลที่โรงน้ำชาชื่อดัง แต่เพราะข้าเห็นว่าศาลาหอมรัญจวนของท่านมีชื่อเสียงที่สุด ข้าจึงอยากให้ท่านเป็นคนได้สิทธิ์ในการจำหน่ายเป็นคน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7: พลิกโฉมบ้านตระกูลหลี่
เป้าหมายแรกของเธอคือร้านขายธัญพืชและของสด ซีเมยสั่งซื้อข้าวสารขาวเนื้อดีห้ากระสอบ แป้งหมี่ เกลือคุณภาพสูง น้ำตาลกรวด และน้ำมันหมูถังใหญ่ เธอไม่ลืมที่จะสั่งเนื้อหมูติดมันและไก่สดอีกหลายตัว เพื่อนำไปบำรุงร่างกายของท่านแม่และน้องชายที่ผอมแห้ง"เมยเมย... ซื้อเยอะขนาดนี้เชียวหรือ? เราจะกินหมดได้อย่างไรกัน?” หลี่เทียนถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นกองสินค้าที่วางอยู่เบื้องหน้า"หมดสิเจ้าคะท่านพี่ ร่างกายที่แข็งแรงคือต้นทุนที่สำคัญที่สุดในการทำงาน" เธอตอบพลางสั่งการให้ร้านค้าจัดรถม้าไปส่งของที่หมู่บ้านลี่เหอทันที จากนั้นเธอพาเขาไปยังร้านขายผ้าที่ใหญ่ที่สุดในย่านนั้น ซีเมยเลือกผ้าป่านเนื้อละเอียดสีฟ้าครามให้หลี่เทียน ผ้าไหมสีอ่อนให้ท่านแม่ และผ้าฝ้ายหนานุ่มให้เหล่าน้องชาย ส่วนตัวเธอเองเลือกผ้าสีเขียวปีกแมลงทับที่ขับผิวขาวนวลให้ดูเด่นชัดขึ้น"และนี่... คือสิ่งที่สำคัญที่สุด" ซีเมยเดินเข้าร้านขายยาชื่อดัง เธอใช้ความรู้ที่มีสอบถามหมอยาถึงสมุนไพรบำรุงกำลังและยารักษาอาการไอเรื้อรังของแม่สามี เธอทุ่มเงินซื้อโสมคนคุณภาพดีไปอีกเกือบสิบตำลึงโดยไม่เสียดายแม้แต่น้อยเมื่อรถม้าที่ขนของจนเต็มปรี่เคลื่อนตัวเข้า
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 : พ่อค้าผู้ลึกลับ
[ ติ๊ง! คะแนนสะสมปัจจุบัน: 65 คะแนน ][ คำแนะนำ: ความปลอดภัยคือพื้นฐานของการเติบโต ชาวบ้านเริ่มเกิดความอิจฉา โฮสต์ควรสร้างความสัมพันธ์เชิงผลประโยชน์เพื่อเปลี่ยนศัตรูให้เป็นมิตร ] [ ภารกิจใหม่: 'สร้างเครือข่ายการผลิต' จงจ้างงานคนในหมู่บ้านเพื่อผลิตสินค้าเบื้องต้น ][ รางวัล: แบบแปลนโรงเรือนผลิตเครื่องหอม และสูตรทำแชมพูสมุนไพร ]ซีเมยครุ่นคิดตามคำแนะนำของระบบ 'จริงด้วย ถ้าเรารวยคนเดียวในหมู่บ้านที่ยากจน เราจะกลายเป็นเป้าโจมตี แต่ถ้าเราทำให้ทุกคนมีกินมีใช้ไปพร้อมกับเรา พวกเขาจะกลายเป็นกำแพงคุ้มกันเราเอง'ขณะที่เธอกำลังวางแผนอยู่นั้น เธอก็รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาจากความมืดหลังพุ่มไม้ห่างจากบ้านไปไม่ไกล ซีเมยหรี่ตามองแต่ไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนก เธอแสร้งทำเป็นเดินกลับเข้าบ้านอย่างใจเย็น ที่หลังพุ่มไม้นั้น คือลูกน้องของชายหนุ่มชุดดำในเมืองหลวงที่แอบตามมานั่นเองเขามองดูความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของบ้านตระกูลหลี่ด้วยความประหลาดใจ"นางไม่ใช่แค่สาวชาวนาธรรมดาแน่ๆ... ข้าต้องรีบกลับไปรายงานท่านแม่ทัพ" ชายผู้นั้นพึมพำก่อนจะหายลับไปในความมืด เช้าวันรุ่งขึ้น ซีเมยประกาศเรียกชาวบ้านมารวมตัวกันที่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 : ออเดอร์สบู่ 1000 ก้อน
"ไม่เป็นไรท่านพี่ ข้าจัดการได้" เธอกระซิบตบหลังมือสามีเบาๆ ก่อนจะหันไปยิ้มรับแขกด้วยรอยยิ้มทางธุรกิจที่สมบูรณ์แบบ "ไม่ทราบว่านายท่านท่านนี้มีธุระอันใดกับบ้านหลี่ที่ห่างไกลเช่นนี้หรือคะ?" เว่ยเฉิงมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจลึกๆ เขาเคยเห็นสตรีมามากมาย ทั้งคุณหนูในวังที่อ่อนหวานและหญิงงามที่ยั่วยวน แต่สตรีผู้นี้กลับมีแววตาที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือการ "ประเมิน" ราวกับเธอกำลังคำนวณมูลค่าของเขาอยู่ในใจ"ข้าได้ยินมาว่าที่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ มีแม่นางผู้หนึ่งสามารถผลิต 'หยกหอม' ที่สยบศาลาหอมรัญจวนได้ ข้าในฐานะพ่อค้าที่แสวงหากำไร จึงอยากมาเห็นกับตา" เสียงของเขาทุ้มต่ำและทรงอำนาจ เขาก้าวเข้าไปในบ้านดินหลังเล็กที่บัดนี้เริ่มมีเครื่องเรือนใหม่ๆ เข้ามาแทนที่ ซีเมยเชิญเขานั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวใหม่พลางรินน้ำชาที่กลิ่นหอมกรุ่น (ซึ่งเธอแอบผสมน้ำทิพย์ระบบลงไปเพื่อหยั่งเชิง)"น้ำชาดี..." เว่ยเฉิงจิบเพียงนิดแล้ววางลง "เข้าเรื่องเลยดีกว่าแม่นางเฉียว ข้าต้องการซื้อสูตรการทำสบู่ของเจ้าทั้งหมด รวมถึงสินค้าอื่นๆ ที่เจ้ากำลังจะทำ ข้ายินดีจ่ายให้เจ้า 5,000 ตำลึงทองในทันที" 5,000 ตำลึงทอง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 : ตามล่าอดีต
เมื่อรถม้าของเว่ยเฉิงเคลื่อนตัวออกไป หลี่เทียนก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่"เมยเมย... 15 วัน 1,000 ก้อน เราจะทำทันได้อย่างไร? ชาวบ้านยังทำไม่เป็นเลยนะ!" ซีเมยตบไหล่สามีเบาๆ แววตาของเธอมั่นคง"ทำทันแน่เจ้าค่ะท่านพี่ เพราะเราไม่ได้ทำด้วยมือเราแค่สองคน แต่เราจะใช้'พลังแห่งเงินทุน' และระบบบริหารจัดการ" เธอกดเรียกหน้าต่างระบบในใจทันที[ ติ๊ง! คะแนนสะสมปัจจุบัน: 65 คะแนน ] [ ตรวจพบสถานะ: รับภารกิจระดับสูง - การผลิตขนานใหญ่ ] [ ข้อเสนอพิเศษจากระบบ: แลกซื้อ 'เครื่องสับสมุนไพรแรงดันน้ำ' และ 'แม่พิมพ์สบู่ต่อเนื่อง' ในราคาพิเศษ 50 คะแนน ]'ตกลง! แลกมาเลย!' ซีเมยมองไปที่ลานบ้านที่กำลังจะกลายเป็นโรงงานย่อย ๆเธอรู้ดีว่าการตกลงเป็นพันธมิตรกับเว่ยเฉิงคือการก้าวเท้าเข้าสู่สมรภูมิการเมืองแต่เพื่อความมั่งคั่งและความปลอดภัยของครอบครัวหลี่ เธอต้องเดินหน้าต่อไปแต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ เว่ยเฉิงไม่ได้จากไปเพียงเพื่อรอของ แต่เขาสั่งให้คนสนิทจับตาดูหลี่เทียนไว้ทุกฝีก้าว"ท่านแม่ทัพครับ ทำไมท่านถึงไม่ยึดสูตรมาเลยล่ะครับ?” ลูกน้องคนสนิทถามในรถม้า เว่ยเฉิงมองออกไปนอกหน้าต่าง แววตาดูครุ่นคิด"หญิงนางนั้นน่า
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status