Masukภูผาเดินเตร็ดเตร่ไปตามหาดทรายสีขาวเนียน ในมือมีเบียร์รสนุ่มอยู่หนึ่งกระป๋องที่เพิ่งจะเปิดดื่มไปแค่ไม่กี่อึก เป็นเวลาเกือบสามเดือนกับการมาใช้ชีวิตอยู่ที่ภูเก็ตหลังจากที่ดุจเดือนเอ่ยปากขอหย่าขาดการเป็นภรรยาของเขาภูผาไม่เสียดายหรือเสียใจสักนิดเพราะตั้งใจจะเลิกกับดุจเดือนอยู่แล้ว ตั้งแต่นาทีที่รู้ว่ายี่หวาเลิกกับอาทิตย์นั่นแหล่ะดีเสียอีกที่เขาไม่ต้องกลายเป็นฝ่ายทิ้งหล่อนเสียเองแม้เมื่อรู้ข่าวจากเพื่อนๆที่บริษัทว่าอดีตเมียและอดีตเพื่อนกำลังจะร่วมหอลงโลงกันในต้นเดือนหน้าแต่ภูผาก็ไม่ได้คิดจะสนใจ เขายินดีกับทั้งสองด้วยซ้ำที่ได้ลงเอยกันเพียงแต่...ตัวเขาล่ะ ทำไมต้องโดดเดี่ยวโดยไร้ยี่หวาข้างกายหล่อนใจดำมากที่หายไปแบบไม่ยอมให้เขาได้รู้อะไรเลย หลายครั้งที่ภูผาแอบไปดักรอดูยี่หวาที่หน้าบ้านหลังใหญ่โตของหล่อน เมื่อตอนที่เขายังอยู่กรุงเทพแต่ก็แทบไม่มีวี่แวว พวกคนใช้หรือแม้กระทั่งรปภ.ที่นั่นก็ช่างกระไรไม่มีใครยอมบอกสักคนว่ายี่หวาทำอะไร อยู่ที่ไหน จนครั้งล่าสุดที่เขาได้คำตอบจากป้าแม่บ้านที่พยายามเข้าไปตีสนิทด้วยการซื้อขนมไปฝากแกทุกวันอยู่เกือบเดือนได้ความว่า...คุณหนูไปเมืองนอกแล้วภูผาจึงคอตก
ยี่หวาเอื้อมมือเรียวมาจับลูกบิดประตูแล้วดึงมันให้ปิดลงอย่างเบาที่สุดหล่อนเดาเอาว่าความอยากของอาทิตย์ทำให้เขารีบรนรานจนลืมสำรวจว่าประตูห้องสนิทดีแล้วกระมังถึงจะตกใจกับภาพที่เห็นเข้าแต่หล่อนก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรยี่หวาแสยะยิ้มเล็ก ๆ ก่อนจะเดินกวาดสายตาไปทั่วบ้านแต่ไม่เจอภูผาหล่อนจึงเดินกลับไปเพื่อตามหาเขาและเจอกันที่หน้าประตูบ้าน"หวา! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่ออกไปตาม เป็นห่วงแทบแย่"ภูผาวิ่งเข้ามาหา จับไหล่หล่อนเขย่าเบา ๆ หล่อนส่งยิ้มสดใสให้ แววตาเป็นประกาย"สงสัยพี่ภูไปคนละทางกับหวาน่ะค่ะ หวาไปถ่ายรูปที่ร้านกาแฟฝั่งโน้นมาค่ะ"หล่อนตอบพลางชี้ให้ภูผาดูร้านคอฟฟี่ช๊อปที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านพักนัก"โถ่! ไอ้เราก็ห่วงแทบแย่"ภูผายังทำหน้าบูด ๆ ใส่ แต่ดูหล่อนจะไม่ค่อยสนใจอาการของเขา ยี่หวาฉีกยิ้มกว้างราวกับกำลังดีใจอะไรสักอย่าง"เราไปเดินเล่นด้วยกันมั้ยคะ""หวายังต้องถามพี่อีกเหรอ"ภูผาบอกพลางสบตาลึกซึ้งให้ ยี่หวาส่งยิ้มตอบก่อนจะจับมือชายหนุ่มไว้แน่นแล้วพาเขาเดินไปภูผารู้สึกตกใจเล็ก ๆ กับท่าทีของยี่หวาหล่อนดูผ่อนคลายและดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษมากกว่าทุกครั้งที่อยู่กันสองต่อสอง แต่ก็ทำให้ชาย
อาทิตย์เอ่ยขึ้นหลังจากสังเกตเจ้าหล่อนอยู่ครู่หนึ่ง ภูผาหันมาประคองร่างบางของภรรยาขี้เมาไว้ในอ้อมแขน"เดือน ไหวมั้ยเนี่ย บอกแล้วว่าอย่าดื่มเร็วไป""ไหวน่า...เดือน...ม่าย...เมา"เสียงของดุจเดือนเริ่มจะฟังไม่รู้เรื่อง ภูผาจึงรีบยกตัวหล่อนให้ลุกขึ้นและเกี่ยวเอวคอดกิ่วนั้นไว้แน่น"งั้น กูพาเดือนไปห้องก่อนนะ มึงไปตามหวาด้วยล่ะ นี่เริ่มจะมืดมากแล้ว""เออ ๆ" อาทิตย์รับปากแบบขอไปที ก่อนจะหันไปหาสาวใช้ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ให้มาจัดการของบนโต๊ะอาหารภูผาแบกร่างบางของดุจเดือนมาทิ้งลงบนเตียงนุ่ม โดยมีอาทิตย์เดิมตามมาดูอยู่ที่หน้าประตู"คุณเดือนไหวมั้ยวะมึง"เขาดูเป็นห่วงแต่ก็พยายามรักษาระยะห่าง ภูผาหันมาพยักหน้าเบา ๆ"ไม่เป็นไรหรอก เขาเมาบ่อย แค่นี้ยังถือว่าโอเคอยู่"ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ปล่อยให้หล่อนนอนพริ้มอยู่บนเตียงและพูดครางคล้ายกำลังละเมอ"อืม...กูก็หนัก ๆ หัวว่ะ มึนอยู่เหมือนกัน"อาทิตย์พูดพลางยกกำปั้นขึ้นมาทุบ ๆที่ต้นคอตัวเอง"แล้วมึงไม่ออกไปตามหวาเหรอวะ"ภูผาเดินตรงมาหา แววตาดูกังวล"ไม่ต้องห่วงหรอก แถวนี้ไม่มีไรน่ากลัว แล้วยัยหวาก็ดื้อจะตาย ปล่อยให้เดินเล่นไปเหอะ"อาทิตย์ตอบด้วยสีหน้าเบื่อ ๆ
เมื่อทุกคนบนโต๊ะพากันขำเล็ก ๆ กับประโยคแซวของยี่หวา รวมถึงดุจเดือนเองก็ด้วย"แหม...น้องหวาก็...มีคู่หมั้นเสน่ห์แรงก็งี้แหล่ะค่ะ"หล่อนหัวเราะร่วน แก้มแดงกล่ำ ก่อนจะมองมาที่ยี่หวาพลางสบตา"ระวังจะถูกสาว ๆ ที่ว่า ฉกไปนะคะน้องยี่หวา"เจ้าหล่อนบอกแล้วก็กระดกไวน์จนหมดแก้ว"เบา ๆ ครับ เขาให้จิบนะ นี่คุณเล่นดื่มแทนน้ำเชียว"อาทิตย์บอกพลางยื่นมือไปดึงแก้วจากปากสีแดงกำมะหยี่ของดุจเดือนอย่างเป็นห่วงเป็นใยเพราะลืมตัว จนยี่หวากับภูผาหันขวับมามองทั้งคู่ด้วยสายตางง ๆ"เอ้อ!..ไอ้ภู ก็น่าจะห้ามเมียมึงหน่อยนะ เดี๋ยวก็เมาเละพอดี"อาทิตย์รีบดึงมือกลับและหันมาพูดกับภูผาเสียงดัง แก้เก้อดุจเดือนกระตุกยิ้มร้าย ๆ ที่มุมปาก แก้มแดง ๆ ของหล่อนเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝาดระเรื่อ"เดือนไม่เมาง่าย ๆ หรอกค่ะ ไม่ต้องห่วง""เดือนครับ คุณค่อย ๆ ดื่มสิ เดี๋ยวก็เป็นแบบไอ้ซันมันว่าเอาหรอก"ภูผาเตือนภรรยาสีหน้าเป็นห่วง แต่หล่อนกลับไม่สนใจยิ้มร่าเอื้อมหยิบขวดไวน์มารินใส่แก้วตัวเองต่อ"แหม...ภูของเดือน...ให้เดือนดื่มเถอะค่ะ คุณจะได้สนใจดูแลเดือนบ้าง"หล่อนว่าพลางยกแก้วขึ้นมาจิบก่อนจะทอดสายตามาหาอาทิตย์อีกครั้ง"เอ่อ...พี่ ๆ คะ
ภูผานั่งยิ้มกริ่มอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิมตรงท้ายเรือ และมองไปที่ผืนน้ำทะเล พลางกวาดตามองหาสองคนที่หายไปได้เกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้วความจริงตัวเขาเองก็แทบจะไม่ได้สนใจเมียตัวเองที่ว่ายน้ำหายไปกับเจ้าเพื่อนมาดเจ้าชู้สักนิดก็แหงละ!..เขามียี่หวาอยู่ด้วยแล้วทั้งคนนี่นาหญิงสาวที่เพิ่งจะจัดการเครื่องแต่งกายของตัวเองให้ดูเรียบร้อยอย่างเดิมก้าวขึ้นบันไดเล็ก ๆ จากห้องเครื่องเรือ มาด้วยใบหน้าแดงระเรื่อก่อนจะเดินมานั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวข้าง ๆ ภูผา เขาหันมายิ้มหวานให้แล้วดึงมือเรียวของหล่อนมากุมไว้เบา ๆ"เมียจ๋า"เขาว่าพลางก้มลงหอมที่หลังมือเนียน"นี่แน่ะ! คนบ้า"หล่อนรีบดึงมือออกและตีแปะไปที่มือใหญ่นั้นเบาๆ พลางทำหน้าดุใส่และอมยิ้มอย่างเขินอาย"ก็หวาเป็นเมียพี่จริง ๆ นี่ เป็นของพี่คนเดียว"ชายหนุ่มยิ้มหน้าบานตาเยิ้ม เมื่อนึกถึงบทรักรุ่มร้อนกับเจ้าหล่อนเมื่อครู่ที่ผ่านมายี่หวาสวยงามและหวานหยดไปทั้งตัวและที่สำคัญยังไม่เคยมีใครได้ชื่นชมมันเหมือนที่เขาได้ภูผารู้สึกหัวใจพองโตจนแทบอยากจะดึงร่างบางนั้นเข้ามากอดหอมและไม่ยอมให้ใครได้อยู่ใกล้หล่อนได้อีก"นี่เราทำอะไรกันอยู่คะ พี่ภู...หวาเกลียดตัวเองจัง""ก็
"อื้ม"ชายหนุ่มครางเสียงทุ้มอยู่ในลำคอ คิ้วขมวดหน้ามู่ทู่ราวกับกำลังเสียวสะท้านไปทั้งกายแกร่งหญิงสาวโอบกอดแผ่นหลังและต้นคอของเขาไว้แน่น“อ่า...” เผยอปากอ้าเอาลิ้นออกมาตวัดเลียดูดที่ริมฝีปากรูปกระจับของภูผาอย่างซ่านสะท้านเขาจูบตอบด้วยการงับดูดลิ้นนุ่มของหล่อนเข้าปากก่อนจะประกบจูบดูดดื่มครั้งแล้วครั้งเล่าแนบแน่นแผ่วเบาจนเริ่มกลายเป็นบดขยี้อย่างร้อนเร่า จนลิ้นที่กวัดแกว่งเกี่ยวเลียกันอยู่ภายในแทบจะกลายเป็นโบว์เจ้าหล่อนดีดดิ้นบิดเรือนกายจนหัวสั่นหัวคลอน เสียวจนเกร็งไปทั้งร่างเมื่อชายหนุ่มใช้ไส้กรอกแท่งยักษ์ดันเข้าชักออกกดสอดและสาวดึงอยู่ในตัวอย่างช้า ๆ และเริ่มเร่งจังหวะขึ้นเรื่อย ๆกลีบเนื้อสีชมพูอ่อนของเนินอูมถูกกระทั้นเข้าแทรกจากดุ้นเนื้อลำเขื่องของภูผาจนยับยู่ไปหมดหากแต่ความฝืดคับในตอนแรกกลับกำลังลื่นไหลได้อย่างลงตัวขึ้นและสบายตัวขึ้นความกระสันซ่านเสียวบังเกิดบึ้นแทนที่เมื่อสองกายเริ่มคุ้นเคยแล้วฟัดกันนัวเมามันส์ชายหนุ่มขยับเอวและบั้นเด้าตรงเนินก้นแน่นหนั่นแบบถี่ยิบ เป็นจังหวะจะโคนที่ยกระดับความดุดันเผ็ดร้อนขึ้นเรื่อย ๆจนร่างอรชรที่กำลังถูกเขาซัดกายเข้าหาสั่นเทิ่มดิ้นพล่านแอ่







