ความรักนักการ 1

ช่วงบ่ายวันหนึ่งของวันจันทร์ ได้มีรถคันหนึ่งของครอบครัวหนึ่งมาจอดที่ลานกว้างข้างสนามของโรงเรียนแห่งหนึ่ง ในจังหวัดซึ่งห่างไกลจากตัวเมืองและห่างไกลจากผู้คนเป็นอย่างมาก อยู่ป่าเขากว้างใหญ่ ผู้คนที่นี่จะใช้ชีวิตเรียบง่าย อยู่แบบพอเพียงกันทุกๆบ้าน บ้านของผู้คนที่นี่จะไม่อยู่ติดกัน จะห่างออกกันทุกๆ 500 เมตรบ้าง เรียกว่าเป็นหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่งดีกว่าค่ะ โรงเรียนแห่งนี้จะมีครูสอนเพียงแค่ 6 คนรวม ผอ.ด้วยเป็นผู้ชายหมด เป็นโรงเรียนเล็กๆในหมู่บ้านที่มี ป.1-ป.6 เท่านั้น นักเรียนแต่ละชั้นก็จะมีกันไม่ถึง 20 คน บางคนไม่มีชุดนักเรียนใส่ ไม่มีรองเท้าใส่ ครูแต่ละคนก็ได้เงินเดือนจากรัฐและทางจังหวัดก็น้อยมากถ้าเทียบกับครูในตัวเมือง แต่พวกครูที่นี่ก็อยู่กันได้ เพราะพวกเขารักเด็กอยู่กันด้วยใจทั้งนั้น

“ที่นี่น่ะเหรอลูกโรงเรียนที่หนูบอกไว้น่ะ” พ่อถาม

“ใช่ค่ะพ่อที่นี่ละค่ะ”

“แล้วหนูจะอยู่ได้เหรอลูก ท่าทางจะลำบากนะจ้ะ” แม่ถาม

“อยู่ได้ค่ะแม่ ไม่ต้องห่วงหนูหรอกค่ะ หนูชอบที่นี่ ชอบบรรยากาศที่นี่ค่ะ งั้นไปหา ผอ.ดีกว่าค่ะคุณพ่อคุณแม่”

เธอมีนามว่า ครูพิณดา ชื่อเล่นว่าโม อายุ 24 ปีสาวน้อยร่างเล็ก สวย น่ารัก หุ่นดีผิวขาวจั๊ว ที่เหมือนเด็กสาวๆในกรุงเทพฯ เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัวนี้ที่รับราชการครูด้วยกันเหมือนคุณพ่อคุณแม่ของเธอ เป็นครูที่เพิ่งจบมาไม่นาน มีประสบการณ์สอนโรงเรียนมา 2-3 ที่ในตัวเมืองมาแล้ว แต่เธอกับไม่ชอบสภาพแวดล้อมนัก เลยคุยกับพ่อแม่ของเธอว่าอยากจะย้ายไปสอนตามถิ่นทุรกันดารมากกว่า เพราะมันเงียบสงบ ไม่ต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรให้มากความ ใช้ชีวิตแบบชาวบ้านธรรมดาๆแบบที่เธอเคยฝันไว้ ได้สอนเด็กๆที่ฐานะไม่ค่อยจะดี เธออยากนำความรู้ที่เธอเก็บเกี่ยวประสบการณ์มา มาสอนให้เด็กๆเหล่านี้ได้รับรู้มากกว่าเด็กๆที่เรียนในตัวเมืองเงินเดือนจะน้อยแค่ไหนเธอไม่ต้องการ พ่อกับแม่พิณดาก็เห็นลูกอยากจะใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้ มีหรือที่เขาจะไม่ทำตามคำขอของลูกสาวสุดที่รักคนเดียวได้อย่างไร

โมเคยมาที่นี่กับเพื่อนๆ ตอนสมัยที่ยังเรียนมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง มาแจกของ ขนมเสื้อผ้าให้เด็กๆที่นี่ และชอบบรรยากาศที่นี่มากๆ ชาวบ้านและเด็กๆก็น่ารักกันทุกคน เลยทำให้โมรู้สึกประทับใจกับที่นี่หลายๆอย่าง และเธอก็ตั้งมั่นว่าสักวันเธอจะมาสอนเด็กๆเหล่านี้ที่นี่ และจะมาใช้ชีวิตเรียบง่ายที่นี่

ครอบครัวของโมเดินผ่านห้องเรียนที่เด็กกำลังเรียนหนังสือกันอยู่ ได้มาถึงที่หน้าห้อง ผอ. ที่เปิดประตูรอ

“สวัสดีค่ะ ผอ.” ครอบครัวครูโม ยกมือสวัสดี ผอ.ล้ำเลิศ

“สวัสดีครับ ทุกๆคน คงจะเดินทางกันเหนื่อยแย่เลยสิครับ เชิญนั่งครับๆ” ผอ. กล่าว

“วันนี้ผมมาส่งลูกสาวน่ะครับ ยังไงผมก็รบกวน ผอ.ฝากดูแลลูกสาวของเราด้วยนะครับ เธอดีใจมากๆที่ได้มาสอนเด็กๆในโรงเรียนแห่งนี้”

“ฉันก็เป็นห่วงลูกสาวมากๆค่ะกลัวว่าเขาจะอยู่ลำบากอยู่ไม่ได้ เพราะห่างไกลจากผู้คนแบบนี้”

“พวกคุณไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมเองก็มีฐานะเป็นครูเหมือนพวกคุณลูกคุณก็เหมือนลูกสาวของผม ผมจะดูแลและอำนวยความสะดวกให้อย่างดีที่สุดเลยครับ”

แล้วการสนทนาของพ่อแม่และ ผอ.ก็คุยกันไปเรื่อย โมเองก็นึกดีใจที่เห็นพ่อแม่ของเธอนั้นยินดีตกลงที่จะให้เธอทำงานเป็นครูที่นี่ ทั้งที่ใจไม่อยากจะให้ลูกสาวมาทำที่นี่นัก

“งั้นผมก็ขอฝาก ผอ.ดูแลลูกสาวผมด้วยนะครับ เบอร์มือถือติดต่อผมให้ไปแล้วถ้ามีเรื่องอะไรก็รีบโทรติดต่อผมได้เลยนะครับ”

“ได้เลยครับ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ชาวบ้านและเด็กๆที่นี่เขาน่ารักกันมากๆ งั้นครูโมเองคงจะไม่กลับมาที่นี่อีกครั้งได้ยังไงละครับ”

ทุกคนหัวเราะ ยิ้มแย้มให้ต่อกัน ผอ.ก็พามาดูบ้านพักของลูกสาวเขาที่อยู่ด้านหลังโรงเรียนแห่งนี้นี่เองเป็นบ้านไม้เล็กๆสองชั้นทั้งหลัง ที่มีห้องนอน มีระเบียงเล็กๆ มีห้องครัว ซึ่งทาง ผอ.นั้นได้ช่วยกันทำความสะอาดกับน้าชดไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าจะมีครูใหม่มาประจำการที่นี่ แต่เสียตรงที่ห้องน้ำนี่เองที่ต้องเดินออกมาไกลจากตัวบ้าน 60 เมตรเพราะเป็นห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆกับห้องน้ำของเด็กๆในโรงเรียนทำง่ายๆด้วยอิฐบล็อกต่อๆกันไป แต่จะมีห้องน้ำอาบน้ำสำหรับครูที่มาพักที่นี่ ถัดไปใกล้ๆก็จะเป็นบ้านเล็กๆของน้าชด ที่มีมอเตอร์ไซค์คนนึงจอดไว้หน้าบ้าน ด้านหลังโรงเรียนก็เป็นป่าพงทึบต้นไม้มากมายติดภูเขา ซึ่ง ผอ.ได้บอกว่า บ้านนี้ไม่ได้มีคนอยู่นานแล้ว ครูที่นี่ส่วนมากก็จะมีบ้านกันที่นี่ทุกคน เลยทำให้ไม่อยากให้ครูโมไปหาบ้านที่ห่างจากโรงเรียนนัก ซึ่งครูโมที่มาที่นี่ครั้งที่สองเพื่อมาขอผมว่า เธออยากจะมาเป็นครูที่นี่ ผมก็ดีใจแล้ว หลังจากที่ ผอ.พาเดินชมรอบๆไปแล้วก็มาส่งคุณพ่อก็รีบไปขับรถเพื่อมาจอดใกล้บ้านพัก ก่อน ผอ.จะเรียกน้าชด ภารโรงคนเดียวของที่นี่ มาช่วยยกของๆครูโม และข้าวของต่างๆที่มีทั้งขนม เสื้อผ้ารองเท้าผ้าห่มที่เพื่อนๆของเธอฝากมาแจกเด็กๆอีกมากมายเต็มรถกระบะ

“เอ้า ๆ น้าชดมาช่วยครูโมขนของลงจากรถหน่อยเร็ว อ้อจะแนะนำให้รู้จักนะ นี่ครูพิณดา หรือครูโมนะ เขาจะเป็นครูใหม่ให้เด็กๆของเราที่นี่น้าชดยังจำได้ใช่ไหม”

ชายคนนึงรูปร่างผอมบางดำเข้มใส่ชุดสีกากีรีบวิ่งเข้ามา

ครูโมยกมือไหว้ทันทีที่เห็นน้าชดภารโรงคนนี้