ความลับตระกูลหลี่ (จีนอีโรติก เน้น NC 25+)

ความลับตระกูลหลี่ (จีนอีโรติก เน้น NC 25+)

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-10
โดย:  พริมรินยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
31บท
3.7Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ข้อนิ้วแกร่งร้อนไถลถูข้างแก้มนวลนุ่มของนาง กลิ่นอำพันเฉพาะตัวของเขาชัดเจนขึ้นในคืนนี้ เหตุใดนางจึงไม่สังเกตถึงสิ่งนี้มาก่อน เขาใช้กลิ่นถุงหอมแตกต่างจากพี่น้องคนอื่น นิ้วเขาลูบเลยลงริมฝีปากบางกระจับเล็ก ไล้แผ่วเบาแล้วล้วงนิ้วเข้าไปในปาก มีเสียงลมหายใจชัดขึ้น แรงขึ้นคล้ายอาการสะกดกลั้น ไอร้อนแกร่งขยับเข้าใกล้เมื่อเขานั่งคร่อมตั่งไม้แล้วยกขาของนางพันรอบเอวสอบไว้ ขยับโน้มหน้าลงใกล้ นับครั้งได้เลยว่าชายไร้หน้าด้านบนนี้จุมพิตนางกี่ครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามเท่านั้น หากแต่จูบที่นางได้รับค่ำนี้กลับหนักหน่วงดุดัน เขากดริมฝีปากหนาลงแน่นล้วงลิ้นชอนไชกวาดไล้ เซาะไรฟันราวต้องการนับซี่ของมันว่ามีกี่ซี่ นางได้ยินเสียงน้ำลาย เสียงจูบบดเบียด เสียงเนื้อเสียดสี เขากอบกุมหน้าอกเนินทรวง นี่นับว่าเป็นครั้งแรกเช่นกันเพราะทุกครั้งนางนอนคว่ำหน้ามาตลอด เขากุมแน่นคลึงขยำอย่างพอใจด้วยแรงชายและมือหยาบผิดไปจากพี่น้องคนอื่น บุรุษผู้นี้ยังไม่ยอมปล่อยริมฝีปากออก ประโลมจูบต่อเนื่องยาวนาน คลึงเต้างามทั้งขยี้ยอดหัวนมเล็กปั่นจนนางบิดเร่า ในเมื่อเขาไร้เสียง นางก็จะไร้เสียง กายของนางบิดไปมาเสียดสีกับร่างแกร่งของเขาเป็นครั้งแรก นางพบว่าเขาพึงพอใจจากจุมพิตที่หนักหน่วง

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1-แรกเข้าจวน

「手付金までお支払いいただいたのに、本当に新居を解約なさるんですか?婚約者様のお戻りを待ってから、お二人でサインを……」

不動産屋の担当者が戸惑うのも無理はない。

私・高瀬紗良(たかせ さら)はテーブルの上にそっと鍵を置き、静かに微笑んだ。

「いいえ、待たなくて結構です。彼は今、初恋の彼女と雪山でスキーを楽しんでいるので」

交際して5年。

婚約者である成瀬朔也(なるせ さくや)は、毎年冬になると「海外出張」と称して北の国へ飛んでいた。

しかし彼のSNSの裏アカウントにアップされていたのは、仕事の風景ではなく、いつも美しい白銀の連峰の写真ばかり。

「新婚旅行はいつ行く?」と私が聞くたびに、彼は「そのうちな」と誤魔化してきた。

――昨日、彼が家に忘れていった古いデジカメを見るまでは。

そこには何百枚もの写真が収められていた。

同じ構図、同じ背景、そして同じ女性。

異国の街並み、オーロラ、白雪。そして彼女がそこにいた。

私が朔也と遠出したのは、たった一度だけ。隣町の物件を内見しに行ったあの日だけだ。

その時、彼は私の腕を引き寄せながらこう言ったのだ。

「俺たちはロマンチックな無駄遣いはやめて、堅実に生きていこうな」と。

自分が一から壁紙や内装を選んだ新居の間取り図を眺めていると、限界まで張り詰めていた糸がプツンと切れ、不意に涙が溢れて止まらなくなった。

「……あの、本当に解約でよろしいですか?」

担当者がおずおずと書類とペンを差し出してくる。

「はい。お願いします」

私は笑って涙を拭い、迷いなくサインした。

退職届はすでに受理されている。私がこの街を去る日は、もうすぐそこまで迫っていた。

彼が愛したあの美しい雪景色が、私のもとへ来ることは永遠にない。

――だから私はもう、二度と来ない「そのうち」を待つのはやめる。

あなたから遠く離れ、私だけの新しい人生を歩き出すのだ。

……

「紗良、あんた本当に解約したの?」

私が不動産屋の自動ドアを抜けた瞬間に、親友の高梨明日香(たかなし あすか)から電話がかかってきた。

「うん、したよ」

「頭金6百万も払ってたのに、あんた一人の一存で解約なんてして……朔也は知ってるの?」

「彼は今、北の国に行ってるから」

「また出張?」

私は答えなかった。

電話の向こうで、明日香が数秒沈黙する。

「紗良、いくら喧嘩したからって、新居の解約はさすがに……」

「彼の古いデジカメにね、何百枚も写真が入ってたの。同じ女、同じ雪景色。それが5年間分ずっと」

ピタリと、明日香の息を呑む気配が伝わってきた。

「……白石莉子(しらいし りこ)と一緒に撮ってたってこと?」

私が何も答えずにいると、それが肯定だと悟ったのだろう。明日香は痛ましそうに息を吐き、それ以上何も言えなくなってしまった。

帰り道、朔也からメッセージアプリに写真が届いた。

白い陶器のマグカップに注がれたホットココア。カップの側面には小さな鹿のイラストが描かれている。

【こっちの街は雪が降ってきた。死ぬほど寒い】

写真に添えられたテキストを見て、私はふっと自嘲気味に息を吐いた。

この鹿のカップには見覚えがある。

去年の冬にも、彼は同じ角度、同じ構図の写真を送ってきたからだ。

当時、私がどこのお店かと聞くと、彼は「適当に入った店だから覚えてない」と素っ気なく答えた。

でも、あの古いデジカメの中に答えがあった。

莉子が同じカフェに座り、手元にあの鹿のマグカップを置いて、カメラに向かって無邪気に微笑んでいる写真。

彼女が首に巻いていたワインレッドのマフラーは、私が見たことのないものだった。

5年間。毎年冬に、同じカフェで、同じココアを頼み、同じ女の笑顔をレンズ越しに見つめていたのだ。

その間、私に送られてくるのはいつも食べ物と風景の写真ばかり。

そこに「人」が写っていたことは、ただの一度もなかった。

朔也と同棲しているマンションに帰りつき、玄関で靴を脱ごうとして、ふとシューズボックスの中に視線が止まった。

朔也の黒いスニーカーの隣に、見慣れない白いキャンバス地のスニーカーがちょこんと並べられている。

サイズは22.5センチくらいだろうか。

私のサイズは23.5センチだ。

屈み込んで、そのスニーカーを手に取った。そこで、靴に貼られた付箋が目に入った。

【サクくんへ。前に買ってもらったこの靴、靴擦れしちゃったから置いておくね】

サクくん。

交際して5年になるけれど、私は一度も朔也をそんな甘えた愛称で呼んだことはない。

彼自身が、私にそう呼ぶことを決して許さなかったからだ。

靴を元の場所に戻し、寝室へ向かう。

デスクの上に置かれた彼のノートパソコンは、スリープ状態が解除されたまま画面が光っていた。

表示されていたのは、旅行サイトの予約完了ページ。

行き先は北の雪山リゾート。2月14日出発、プライベートスパ付きの客室と、高級コース料理のペア宿泊プラン。

備考欄には短く、こう記されていた。

【莉子の誕生日祝い】

私の誕生日は3月9日。

莉子の誕生日は2月15日だ。

去年の3月9日、せめて夜ご飯だけでも一緒に食べられないかと聞いた私に、彼は「会社の付き合いがある」と答えた。

夜中の11時まで一人で彼を待っていた私のスマホに届いたのは、たった一通のメッセージだった。

【今家に着いた。もう寝た?誕生日おめでとう、お祝いはまた今度な】

また今度。

「そのうちな」と誤魔化された新婚旅行と同じように、その約束が果たされることは一度もなかったのだ。

デスクの上のパソコンから、朔也のクラウドアルバムを開いてみた。

保存されている写真は、3千枚以上。

その中で、私が写っているものはたったの「11枚」しかなかった。

しかも、そのうち7枚は付き合い始めた最初の年に撮られたもの。

残りの4年間で、私が彼のカメラに収まったのはたったの4回だけだった。

『北の国の雪』と名付けられたフォルダを見つけ、クリックする。

画面を埋め尽くしたのは、すべて莉子の姿だった。

現地の華やかな民族衣装を着て微笑む姿。新雪の上をはしゃいで歩く姿。荘厳な古い大聖堂の前で、静かに祈りを捧げる姿。

どの写真も構図にこだわり抜かれ、光の加減まで計算されていて、まるでファッション誌のワンページのように美しかった。

私が「たまには私も綺麗に撮ってよ」と頼んだ時、彼はいつも適当にスマホのシャッターを切り、角度も光も気にしなかった。

彼に文句を言うと、いつもこう返された。

「写真なんてただの記録なんだから、べつにいいだろ」

『べつにいいだろ』。

思えばそれは、彼が私に対して一番よく使う言葉だった。

ふいにスマホが震え、朔也からビデオ通話の着信が入った。

通話ボタンをタップする。

画面に映った彼はグレーの厚手コートを着ており、背景は高級そうなホテルの廊下だった。

「メシ、食ったか?」

「うん」

「明後日帰る。午後3時の便だ」

「わかった」

「……なんか声、変じゃないか?」

「ちょっと疲れてるだけ」

「そうか。早く寝ろよ」

彼が通話を切ろうとしたその時、画面の向こうから声が響いた。

「サクくん、車来たよー」

朔也は声のした方へ顔を向けて短く返事をし、再び画面越しの私を見た。

「莉子が呼んでるから、もう切るな」

「……どうして彼女が、あなたのホテルにいるの?」

「たまたま隣の部屋なんだよ。これから一緒に夕飯食う約束しててさ」

「毎年の出張、ずっと一緒にいたの?」

「だから、たまたま出張の日程が被っただけだって。変な想像するなよ」

朔也はフッと笑った。

その笑顔はあまりにも自然で、後ろめたいことなど何一つない、弁明すら必要ないという余裕に満ちていた。

「ああそうだ、お土産にマグネット買ったぞ。今回は結構迷ったんだ」

そう言い残し、通話は一方的に切られた。

私はスマホを握りしめたままキッチンへ向かい、冷蔵庫の前に立った。

扉には、4つのマグネットが貼られている。どれもかの有名な白銀の雪山をモチーフにしたもので、大きさやデザイン、そして買った年が違うだけ。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
31
1-แรกเข้าจวน
1-แรกเข้าจวนเสียงอึกทึกครึกโครมของขบวนเจ้าสาวยาวเหยียดนับจากปากถนนเหนือจรดใต้ ด้วยงานมงคลของตระกูลหลี่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความร่ำรวยเงินทองจากการค้าขายสินสอดเจ้าสาวและสินเดิมที่นำติดตัวมาจากตระกูลซู แม้มีฐานะด้อยกว่าซ้ำอยู่อีกเมือง มิใช่เมืองหลวงเช่นเมืองนี้ แต่ขบวนยังยาวไกลมิอาจนับจำนวนคนหามหีบไม้ใส่สินเดิมได้ซูเม่ย หญิงงามวัยเพียงสิบสี่ปีเพิ่งได้ปักปิ่นเพียงสามเดือน แม่สื่อจากหลายตระกูลต่างรุมล้อมเดินเข้าออกคฤหาสน์หลังงาม นับได้ว่าชื่อเสียงความงดงาม กิริยามารยาท ความรู้เรื่องกาพย์กลอนหมากพิณมิมีผู้ใดเทียบได้ซูเม่ยปิดปากหาวหวอดอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาว โยกเยกจนหัวสั่นคลอนนั่งสัปหงกมาหลายครา นางถูกปลุกแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมตัวสวมชุดแต่งงานหรูหราสีแดงไหมสานริ้วทอง มือเรียวงามดั่งลำเทียนยังโบกพัดใบหน้าจากอากาศภายในนางมิเคยเห็นเจ้าบ่าวมาก่อน รู้เพียงแต่ว่าเป็นบุตรชายคนนรองของตระกูลหลี่เกิดแก่ฮูหยินใหญ่ ซึ่งนายท่านได้ด่วนจากโลกนี้ไปเมื่อสามปีก่อน ซึ่งนับได้ว่าสมควรแก่เวลาที่ตระกูลหลี่จักมีงานมงคลเสียที“หลี่เจิ้ง”ซูเม่ยทวนคำชื่อในใจ นิ้วกรีดชายผ้าคลุมเล่นอมยิ้มเพียงลำพัง แม้ว่างานแต่งงานจัดรว
อ่านเพิ่มเติม
2-ซูเม่ย
2-ซูเม่ยเสียงดนตรีโรงงิ้วที่จ้างมาเล่นดั่งแว่วตลอดเวลาขณะที่แม่สื่อพานางเดินไปยังห้องหอเรียวเท้าเล็กสวยงามซอยเท้าตามแรงดันของคนที่พยายามแย่งกันพานางเข้าหอ กระทั่งเข้ามานั่งบนเตียง“พอ ๆ ก่อน ทุกคนพากันออกไปได้แล้ว ให้เจ้าสาวได้สงบอารมณ์เสียก่อน”เสียงแม่สื่อไล่พวกอยากรู้อยากเห็น ต้องการเห็นหน้าเจ้าสาวที่ยังนั่งคลุมหน้าบนตั่งสีแดง“โธ่ พวกข้าเพียงต้องการยลโฉมแม่นางซูเม่ย ว่าจะงดงามสมคำร่ำลือหรือไม่”“ได้เช่นไรกัน ต้องรอคุณชายมาเปิดผ้าเสียก่อน พวกเจ้าออกไปกันให้หมดได้แล้ว”จากชายผ้าคลุมที่ซูเม่ยลอบแอบมอง เห็นเท้าแม่สื่อพยายามเดินไปด้านหน้าประตูเพื่อดันผู้คนจำนวนหนึ่งออกไปจากห้อง กระทั่งทุกอย่างเริ่มเงียบเสียงลง“แม่นางซู หิวหรือไม่”“ไม่หิว”“รองท้องเสียหน่อยดีกว่า ประเดี๋ยวคืนนี้ต้องใช้แรงมาก”“เหตุใดต้องใช้แรงมากกันแม่สื่อ”“คืนเข้าหอของคุณชายรอง เห็นว่าทางจวนมิได้มีงานมงคลมานาน คงร้างลาสตรี”ร้างลาสตรี?“แม่สื่อพูดเช่นนี้ หมายความว่ากระไรกัน”“เอาเถอะ ๆ ประเดี๋ยวข้าจะให้สาวใช้ส่วนตัวของแม่นางซูนำโจ๊กมาให้รองท้องสักหน่อยแล้วกัน”ซูเม่ยขมวดคิ้ว น้ำเสียงของแม่สื่อฟังแปลกชอบกลแต่ไม่ทัน
อ่านเพิ่มเติม
3-เหล้ามงคล
3-เหล้ามงคลแอ๊ด!!เสียงเปิดประตูห้องหอทำให้ซูเม่ยสะดุ้งตื่น มองพื้นด้วยความสับสน นางมองไม่เห็นว่าห้วงเวลานี้เวลาใดแล้ว เห็นเพียงแสงสีแดงจากโคมมงคลสาดส่องกระทบพื้นไม้เบื้องล่างใต้เท้านาง“ซูเม่ย”เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นพร้อมชายผ้าสีแดงของบุรุษเดินเข้ามาในคลองจักษุที่นางมองต่ำยังเบื้องล่างซูเม่ยไม่เอ่ยตอบ เพียงก้มหน้านิ่งเอียงอาย นางรับรู้ว่าตอนนี้คงเป็นเวลาเปิดผ้าคลุมหน้า“เจ้ามิพูดกระไรเลย”“ข้า ข้า อาย”นางมองชายผ้าสีแดงเดินหายไปทางโต๊ะกลาง คิ้วเรียวขมวดมุ่นไยคุณชายรองมิเปิดผ้าคลุมหน้าซูเม่ยได้ยินเสียงรินเหล้ามงคลลงจอกเล็กหลายจอกราวกับมีคนรวมดื่มเหล้ามงคลนี้หลายคน ก่อนจะเห็นมือแกร่งยื่นเหล้ามายังใต้ผ้าคลุม“ดื่มเหล้ามงคลเถิดซูเม่ย”“ท่านพี่ ไม่เปิดผ้าคลุมหน้าก่อนหรือเจ้าคะ”“ยังไม่ถึงเวลา”นางรับจอกเหล้ายกดื่มแล้วส่งคืนให้คุณชายรอง จากนั้นจึงได้รู้สึกถึงไออุ่นจากชายร่างแกร่งด้านข้าง“ข้าจะเปิดผ้าเจ้า แต่เจ้าต้องหลับตา”“เหตุใดข้าต้องหลับตาด้วยเจ้าคะท่านพี่”“มันเป็นกฎระเบียบของตระกูลหลี่ เจ้าสาวคืนเข้าหอต้องหลับตา”“หลับตางั้นหรือเจ้าคะ”“ใช่แล้ว เมื่อเจ้าหลับตา ข้าจะเปิดผ้าคลุมหน้า
อ่านเพิ่มเติม
4 เริ่มเข้าหอ-18+
4 เริ่มเข้าหอ-18+“ท่านพี่! ใคร ใครอยู่ในห้องเจ้าคะ”ซูเม่ยขยับมือขึ้นจะดึงผ้าคาดตาออกแต่หลี่เจิ้งรีบจับไว้เสียก่อน“มิมีผู้ใดน้องหญิง เพียงลมพัดเข้ามาทางซอกประตู ข้าจะเดินไปปิดให้สนิทเสียหน่อย”ซูเม่ยนั่งนิ่งได้ยินเสียงขยับปิดประตู จากนั้นพลันรู้สึกถึงมือหยาบลูบไล้ทรวงอกทั้งสองข้าง ทั้งเคล้นคลึงปลอบประโลมไปพร้อมกัน บ้างขยี้ยอดถันเล็กหนักมือ ซ้ำอีกมือกำลังเลื่อนลงด้านล่างแต่ยังไม่ทันได้ถึงเนินเนื้ออูมของสงวน ซูเม่ยร้องออกมาเสียก่อน“ท่านพี่! ท่าน”“เจ้ากลัวหรือ ชายหญิงย่อมต้องถูกเนื้อต้องตัว แม่เจ้ามิได้สอนสั่งก่อนมาหรือไร”“สั่งสอนเจ้าค่ะ แต่มิได้บอกข้าว่ามีการทำเช่นนี้ด้วย”มือล้วงลงด้านล่างขยำแรงจนซูเม่ยสะดุ้งทำท่าผุดจากตั่ง แต่หลี่เจิ้งกดไหล่ไว้ให้นั่งลงตามเดิม“แม่เจ้าสั่งสอนเจ้ามาเช่นไรบ้าง นางบอกอะไรเจ้าจึงได้กังวลกลัวเช่นนี้”“แม่แจ้งแก่ข้าเพียงให้ข้าอ้าขาไว้จนกว่าท่านจะหยุด เออ หยุด หยุดกระแทก”มือใหญ่หยาบกร้านทั้งสองข้างชะงักเลื่อนออกจากตัวทันควันพร้อมด้วยเสียงหัวเราะของหลี่เจิ้งดังขึ้น“ท่านพี่ ท่านหัวเราะข้า”“เจ้าช่างไร้เดียงสานัก แรกผลิไม่มีชายใดได้เคยแตะต้องใช่หรือไม่”
อ่านเพิ่มเติม
5 เข้าหอ nc 25+
5 เข้าหอ nc 25+“ท่านพี่ ท่านพูดเหมือนมีคนอื่นด้วย”“อืมมม พี่อยากกลืนกินเจ้านักน้องหญิง เนื้อเจ้านุ่มนวล นมตั้งเต่งตึง ข้าหมายถึงพวกพี่น้องข้าด้วย มิมีใครได้เชยชมหญิงสาวมานานมากแล้ว”เสียงทุ้มต่ำพร่าเลื่อนลงหน้าท้อง นางรู้สึกว่าหลี่เจิ้งกำลังย้ายตนเองไปด้านหลัง เสียงหัวเข่ากระแทกพื้น“ก้นเจ้าขาวนัก พี่แหวกเช่นนี้เจ้ารู้สึกเช่นไร”“ข้า ข้า ท่านพี่ ท่านกำลังทำสิ่งใด”“พี่เพียงเชยชิมเจ้าน้องหญิง เลียเจ้า กินเจ้า”ซูเม่ยเกร็งร่างขึ้นเมื่อรู้สึกถึงสันจมูกดุนเข้าหาร่องก้นด้านหลังแล้วต่ำลงกระทั่งอ้อมลงด้านล่าง“ท่านพี่!”ร่างเล็กกระถดหนีลิ้นสากกำลังลากเลียเซาะร่องหลืบแห่งอิสตรีของนางมือใหญ่ดึงตรึงขาท่อนที่ถูกมัดไว้จับแน่นบังคับให้นางอยู่นิ่งอย่างน่าแปลกใจ ตัวร่างหลี่เจิ้งเองอยู่ใต้ร่องสวาทแหงนใบหน้าขึ้นกวาดไล้เลียโดยรอบปากทางเล็กแคบ“กลีบเจ้าช่างอวบอูมนัก แต่ทางเข้าเล็กแคบ พี่จะเลียจนเจ้าฉ่ำน้ำ อ่า”นางสัมผัสได้ว่าท่อนนิ้วใหญ่นักแทรกเข้าพร้อมลิ้นกวาดเลีย ซูเม่ยแหงนเงยใบหน้าหวีดร้องยามนิ้วคว้านขยายทางเข้าส่งลิ้นเข้าโพรง ลิ้นตวัดภายในอ่อนนุ่มพลันน้ำหวานทะลักไหล“น้ำไหลแล้วน้องหญิง อ่า”ซูเม่
อ่านเพิ่มเติม
6 เข้าหอ nc 25+
6 เข้าหอ nc 25+ร่างเล็กอย่างหญิงสาวในห้องหอมาตลอดทั้งชีวิต ตอนนี้ถูกกระหน่ำโหมด้วยแรงตัณหาของสามีในคืนแรกชำแรกความสาว ซูเม่ยหวีดร้องจนแทบหมดเสียง ศีรษะสะเทือน แว่วเสียงครางดังลั่นของหลี่เจิ้งแล้วจู่ ๆ ท่อนลำถูกถอนออกจากปลอกรัดรึง พลันบางสิ่งบางอย่างอุ่นคล้ายนำพุ่งกระทบเนินเนื้อสาวก่อนที่มือใหญ่จะปาดน้ำจนทั่ว“ท่านพี่ อืออ”แต่แล้วจากที่ซูเม่ยคิดว่าจบสิ้นกลับไม่ใช่ หลี่เจิ้งยังยืนซ้อนหลัง ขยับกายย่อตัวลงแล้วเสยลำขึ้น แกร่งร้อนยิ่งทั้งใหญ่โต“อ่า ท่านพี่ ใหญ่ ใหญ่มากเจ้าค่ะ”ปลอกสวาทถูกแทรกชำแรกอีกครา ซูเม่ยไม่ใคร่แน่ใจนักว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ หากแต่ลำลึงค์รอบนี้ช่างดุดันกระทุ้งเสยร่างของนางจนเท้าลอยไม่ติดพื้น มือกำนมแน่นเคล้นไปมา ใบหน้าแกร่งซบตรงหัวไหล่ทั้งปาดเลีย ซุกไซ้ ขบกัดจนทั่ว“อืมมม อือออ อ่า อา”ลำร้อนเสียดเสยเข้าทางรักเป็นจังหวะกระชั้นกระทั่งซูเม่ยรู้สึกถึงบางอย่างภายใน หัวมนใหญ่นักผ่านรูร่องจุดกระสันอ่อนไหวจนนางเกร็งร่างขึ้น“ท่านพี่ ข้า ข้า อ่า กรี๊ดด”เสียงหวีดร้องหวานแหลมดังขึ้นสูงยามลำลึงค์กระทุ้งขึ้นแล้วอัดแน่นบดวนคลึงเป็นวง น้ำหวานสุขสมเอ่อล้นชโลมท่อนรักอาบไหลลงยังต
อ่านเพิ่มเติม
7-ฮูหยินคนใหม่
7-ฮูหยินคนใหม่ “ฮูหยินเจ้าคะ”เสียงเรียกของซูเจียวในยามเช้าตรู่ของวันถัดมาขณะที่ซูเม่ยนั้นเพิ่งได้นอนไปไม่นานนักเพราะความแปลกประหลาดของคืนเข้าหอ นอนครุ่นคิดทั้งคืนกระทั่งผล็อยหลับไปย่ำรุ่ง“ยามใดแล้ว”“ยามเหม่าแล้วเจ้าค่ะ ต้องแต่งตัวเตรียมรอคุณชายรองมาพาไปไหว้ม่าฮูหยินยามเช้าเจ้าค่ะ”“ข้าเมื่อยเต็มทนซูเจียว”“ทนหน่อยเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำล้างหน้าไว้ให้แล้ว”ซูเจียวพยุงกายนายสาวลุกนั่ง สังเกตว่าภายในห้องมีผ้าแดงผูกขึงด้านบน“ฮูหยินเจ้าคะ เหตุใดมีผ้าแดงผูกอยู่หรือเจ้าคะ”“ประเดี๋ยวข้ากลับมาจะเล่าให้ฟัง ยามนี้รีบพาข้าแต่งตัวก่อนเสียเถิด”ซูเจียวพาฮูหยินไปยังโต๊ะเล็กหลังฉากกั้นสำหรับอาบน้ำแต่งตัว“นี่ฮูหยิน เนื้อตัวมีแต่รอยนะเจ้าคะ”“เจ้าหายามาทาให้ข้าด้วย เมื่อคืนท่านพี่คงลงหนักมือไปเสียหน่อย”“เจ้าค่ะ”ซูเม่ยนั่งลงบ
อ่านเพิ่มเติม
8-มื้อเย็นแรก
8-มื้อเย็นแรกหลังจากช่วงต้นยามโหย่ว[1] ทางเรือนหลักได้ให้คนรับใช้มาเชิญตัวฮูหยินไปทางอาหารมื้อเย็นร่วมกับคนในครอบครัวซูเม่ยเดินไปตามเส้นทางเล็กพร้อมซูเจียว สาวรับใช้คนสนิท ช่วงเย็นของจวนตระกูลหลี่เงียบลงมากจากเมื่อเช้า มีเพียงบ่าวรับใช้ไม่กี่คนที่เดินยกจานอาหารจำนวนหนึ่งตรงไปทางเรือนหลัก“ฮูหยินเจ้าคะ วันนี้ซูเจียวไปสืบมาได้อีกเรื่องเจ้าค่ะ”“เรื่องอะไรกัน”“ฮูหยินใหญ่คนก่อนเจ้าค่ะ เขาว่าคลอดลูกแล้วเสียชีวิตเจ้าค่ะ เลยทิ้งลูกน้อยไว้ให้คุณชายใหญ่เลี้ยงเพียงคนเดียว เป็นลูกชายเจ้าค่ะ ที่จวนตระกูลหลี่มิเคยมีลูกสาวเลยเจ้าค่ะ น่าแปลกมาก”“นั่นสิ ข้าเองก็ได้ยินมาเช่นนั้น แล้วเลยต้องไว้ทุกข์กันหลายปี เพราะนายท่านหลี่เองก็มาเสียชีวิตไล่เลี่ยกัน”“เจ้าค่ะ บ่าวไม่แน่ใจนักเรื่องนี้ แปลกนะเจ้าคะ ไว้ทุกข์กันสามปีเลยเจ้าค่ะ”“แล้วเรื่องอื่นเล่า พวกคุณชาย คุณชายรองมีสาวรับใช้ข้างเตียงหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ ไม่มีแม้แต่คนเดียว ผ
อ่านเพิ่มเติม
9-พี่ใหญ่
9-พี่ใหญ่“พี่ต้องขออภัยน้องหญิงด้วยที่พูดมากพร่ำจนเกินพอดี ทานข้าวเสียเถอะ กฎของตระกูลห้ามมิให้พูดคุยระหว่างทานอาหาร”ซูเม่ยอึ้งไปบ้างเมื่อได้ยิน ลอบมองพี่ใหญ่ที่หน้าตาดุดันเข้มขึงแล้วเอี้ยวหน้าไปมองคนอื่นในโต๊ะ น่าแปลกที่ว่าพี่น้องทั้งสี่หน้าตาไม่เหมือนกันแม้แต่น้อย มีเพียงหลี่จิ่นและหลี่เจาที่ยังพอเคาลางวาหน้าตาคล้ายคลึงกัน จะว่าไปทั้งหลี่จิ่นและหลี่เจาหน้าตาคล้ายกับท่านอาซั่วเมื่อเช้าอย่างมากหลี่จิ่นรูปร่างไม่ใหญ่เท่ากับพี่ใหญ่และสามีของนาง แต่หน้าตาจัดว่าหน้าตาดี ใบหน้าขาวผ่อง คิ้วเฉียงกระบี่และมีดวงตาพราวระยับดุจคนขี้เล่น นิ้วเรียวยาวคีบตะเกียบเรียบร้อย มีรอยแผลเป็นที่ข้อมือด้านซ้ายเป็นแนวยาว รอยนูนเห็นชัดเจนส่วนหลี่เจาแม้ว่ายังไม่โตเต็มที่อย่างชายฉกรรจ์ แต่ใบหน้าหนุ่มน้อยคล้ายคนอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา ใบหน้ายิ้มแย้มแม้ไม่มีใครในโต๊ะพูดคุย รูปร่างยังผอมกว่าใครแต่สูงชะลูดนางนั่งทานอาหารมื้อเย็นเงียบเชียบ ภายในห้องจึงมีเพียงเสียงตะเกียบคีบอาหารเท่านั้น และเสียงพึมพำขอบคุณจากลำคอของนางเองยามหลี่เจิ้งคีบอาหารให้
อ่านเพิ่มเติม
10-เตรียมแขวนโคม
10-เตรียมแขวนโคมใบหน้างดงามแดงซ่านระเรื่อทันทีเมื่อได้ยิน“เพราะต้องกำจัดขนทั้งหมดในร่างกายออกเสีย”“ขนเช่นนั้นหรือ”“เจ้าค่ะ ยิ่งเราทำให้กายของเราผุดผ่องบริสุทธิ์มากเท่าใด ยิ่งเพิ่มซี่ในตัวเรา คุณชายเมื่อได้ยลเห็นยิ่งใจเต้นแรงแล้วพลังหยินซี่ในกายของคุณชายจะทวีมากยิ่งขึ้น น้ำพิสุทธิ์ที่ได้จะบริสุทธิ์ผุดผ่องและมากล้น”“น้ำพิสุทธิ์”“เจ้าค่ะ น้ำอสุจิยังไงล่ะเจ้าคะ นอนลงเถอะเจ้าค่ะ ยังมีอีกหลายเรื่อง”ซูเม่ยแม้อับอายขัดเขินยิ่งแต่ยังยอมนอนลงแต่โดยดี ไม่ทันได้อ้าขาออกผู้คุ้มกฎเป็นผู้จับหัวเข่าตั้งชั้นและถ่างออกเสียเอง“หนึ่งชีวิตน้อย ๆ เกิดได้จากเนื้อหนึ่งตารางนิ้วตรงนี้ หรือโยนีนั่นเอง”ร่างสาวแรกผลิสะดุ้งยามผู้คุ้มกฎลงมือใช้ใบมีดคมกริบโกนขนตรงเนินเหน่า เสียงใบมีดขูดเซาะไปตามซอกหลืบไม่เว้นแม้ร่องก้นจนนางคาดว่าคงเกลี้ยงเกลาเหี้ยนเตียน“ฟ้าดินแยกหยินหยางออกจากกันมิได้ประสมกันไว้ หยินคือท่านเปรียบดั่งไฟหรือสีแดงชาด เราต้องหมั
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status