ความลับตระกูลหลี่ (จีนอีโรติก เน้น NC 25+)

ความลับตระกูลหลี่ (จีนอีโรติก เน้น NC 25+)

last updateHuling Na-update : 2026-02-10
By:  พริมรินOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
31Mga Kabanata
4.8Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ข้อนิ้วแกร่งร้อนไถลถูข้างแก้มนวลนุ่มของนาง กลิ่นอำพันเฉพาะตัวของเขาชัดเจนขึ้นในคืนนี้ เหตุใดนางจึงไม่สังเกตถึงสิ่งนี้มาก่อน เขาใช้กลิ่นถุงหอมแตกต่างจากพี่น้องคนอื่น นิ้วเขาลูบเลยลงริมฝีปากบางกระจับเล็ก ไล้แผ่วเบาแล้วล้วงนิ้วเข้าไปในปาก มีเสียงลมหายใจชัดขึ้น แรงขึ้นคล้ายอาการสะกดกลั้น ไอร้อนแกร่งขยับเข้าใกล้เมื่อเขานั่งคร่อมตั่งไม้แล้วยกขาของนางพันรอบเอวสอบไว้ ขยับโน้มหน้าลงใกล้ นับครั้งได้เลยว่าชายไร้หน้าด้านบนนี้จุมพิตนางกี่ครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามเท่านั้น หากแต่จูบที่นางได้รับค่ำนี้กลับหนักหน่วงดุดัน เขากดริมฝีปากหนาลงแน่นล้วงลิ้นชอนไชกวาดไล้ เซาะไรฟันราวต้องการนับซี่ของมันว่ามีกี่ซี่ นางได้ยินเสียงน้ำลาย เสียงจูบบดเบียด เสียงเนื้อเสียดสี เขากอบกุมหน้าอกเนินทรวง นี่นับว่าเป็นครั้งแรกเช่นกันเพราะทุกครั้งนางนอนคว่ำหน้ามาตลอด เขากุมแน่นคลึงขยำอย่างพอใจด้วยแรงชายและมือหยาบผิดไปจากพี่น้องคนอื่น บุรุษผู้นี้ยังไม่ยอมปล่อยริมฝีปากออก ประโลมจูบต่อเนื่องยาวนาน คลึงเต้างามทั้งขยี้ยอดหัวนมเล็กปั่นจนนางบิดเร่า ในเมื่อเขาไร้เสียง นางก็จะไร้เสียง กายของนางบิดไปมาเสียดสีกับร่างแกร่งของเขาเป็นครั้งแรก นางพบว่าเขาพึงพอใจจากจุมพิตที่หนักหน่วง

view more

Kabanata 1

1-แรกเข้าจวน

Right after I sent the message, the person in charge of our wedding venue sent me a message.

"Signora Russo, I am so sorry about the venue... Signor Marino asked us to keep you unaware that we had moved everything to Lake Como. He said it was a bet with Signora Costa to see when you'd notice it."

"It's fine. Just leave it as it is. Let Edoardo make all the arrangements," I replied.

It wasn't my wedding anymore. Why should I care?

Another phone call came in.

It was my photographer, her voice full of apology.

"Signora Russo, I'm very sorry to bother you. Signor Marino asked us to have this photo printed and framed just now. He said he wants to put it in your villa as one of your wedding photos, just to see if you'd notice. But this is out of line."

She sent over a photo.

The moment I saw it, my fingers went cold.

Ambra was wearing the wedding dress I had personally chosen, her arm tightly linked through Edoardo's, the two of them smiling like the happiest couple in the world.

Meanwhile, I was standing behind them in drab, casual clothes, looking just like a maid who didn't belong there.

I remembered that day. I had just landed only to find them taking wedding photos by the beach, and I was furious.

But Edoardo had only pulled me into his arms gently. "You're being too sensitive. Ambra has a similar figure to you. She was just trying on the dress for you."

Ambra winked at him and smiled at me. "Don't worry, Val. Once the test shoot is done, I'll be your most loyal servant."

I was pushed to the back and watched them take photo after photo.

I hadn't known I had been captured on camera too.

"Signor Marino told me to capture you in the shot... now anyone looking at this would assume he is marrying Signora Costa. You really should talk to him and have him change it back right away."

"Change it to what? Print it," I said, looking at the photo. "It is lovely."

"Wait, Signora Russo, are you sure?" She seemed surprised by my reaction.

"Yes," I said.

"All right..." She didn't push further and hung up.

I went to the back of my wardrobe and pulled out the wedding binder I had spent nearly a year putting together.

Every page was filled with my handwriting.

From the guest list and invitations to the menu and hall decorations, I had personally confirmed every single detail, all to gain the acceptance of Edoardo's family and truly become one of them.

A month ago, when I was nervously checking the wedding plan one last time, I asked him, "Are you sure you want to help me wrap things up? Sicily is very important to me, and I don't want anything to go wrong with the wedding venue."

Edoardo had pulled me into his arms and kissed my forehead. "Relax, amo. Our wedding's a big deal. I wouldn't make a stupid bet out of it."

My heart had warmed back then. Since I had a business to wrap up, I stopped asking about the details.

Thinking about it now, he had only said that to ease my suspicions so they could keep playing a joke that only I failed to find funny.

I opened the binder to the first page.

Groom. Edoardo Marino.

I picked up a black pen and drew slow, heavy lines through his name until it disappeared beneath the ink.

Then I wrote down a new name.

Just as I finished, the door behind me swung open.

"What are you doing?" Edoardo walked up behind me, leaning down to wrap his arms around my waist, resting his chin on my shoulder, like an overly clingy dog.

"Let me see." He reached for the book.

I gripped the portfolio tight, taking the chance to slip out of his embrace.

"The groom's name seems misspelled. I was just fixing it."

His smile faded slightly. "How do you even misspell the groom's name?"

Before I could answer, his phone rang. Ambra's cheerful voice leaked through the speaker.

"Pay up! A bet's a bet, no backing out!"

"Yeah, yeah, got it." Edoardo let out a low chuckle and ended the call.

"I brought you something." He held out a delicate Chanel gift bag and took out the bag inside, the latest limited edition.

I had eyed this bag for a long time, but every time I thought about buying it, I backed out because it felt too expensive. I didn't expect Edoardo to actually notice.

Edoardo helped me sling it over my shoulder and watched me proudly in the mirror. "Like it?"

For a moment, my resolve slipped. "I do. Thank you," I said gratefully.

But in the very next second, the ring finger of my left hand felt empty.

He had slipped off my engagement ring.

I stared at him blankly. Edoardo nonchalantly twirled the ring in his hand.

"I need to borrow this for a while," he explained. "Ambra won the venue bet, remember? This was the prize."
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
31 Kabanata
1-แรกเข้าจวน
1-แรกเข้าจวนเสียงอึกทึกครึกโครมของขบวนเจ้าสาวยาวเหยียดนับจากปากถนนเหนือจรดใต้ ด้วยงานมงคลของตระกูลหลี่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความร่ำรวยเงินทองจากการค้าขายสินสอดเจ้าสาวและสินเดิมที่นำติดตัวมาจากตระกูลซู แม้มีฐานะด้อยกว่าซ้ำอยู่อีกเมือง มิใช่เมืองหลวงเช่นเมืองนี้ แต่ขบวนยังยาวไกลมิอาจนับจำนวนคนหามหีบไม้ใส่สินเดิมได้ซูเม่ย หญิงงามวัยเพียงสิบสี่ปีเพิ่งได้ปักปิ่นเพียงสามเดือน แม่สื่อจากหลายตระกูลต่างรุมล้อมเดินเข้าออกคฤหาสน์หลังงาม นับได้ว่าชื่อเสียงความงดงาม กิริยามารยาท ความรู้เรื่องกาพย์กลอนหมากพิณมิมีผู้ใดเทียบได้ซูเม่ยปิดปากหาวหวอดอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาว โยกเยกจนหัวสั่นคลอนนั่งสัปหงกมาหลายครา นางถูกปลุกแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมตัวสวมชุดแต่งงานหรูหราสีแดงไหมสานริ้วทอง มือเรียวงามดั่งลำเทียนยังโบกพัดใบหน้าจากอากาศภายในนางมิเคยเห็นเจ้าบ่าวมาก่อน รู้เพียงแต่ว่าเป็นบุตรชายคนนรองของตระกูลหลี่เกิดแก่ฮูหยินใหญ่ ซึ่งนายท่านได้ด่วนจากโลกนี้ไปเมื่อสามปีก่อน ซึ่งนับได้ว่าสมควรแก่เวลาที่ตระกูลหลี่จักมีงานมงคลเสียที“หลี่เจิ้ง”ซูเม่ยทวนคำชื่อในใจ นิ้วกรีดชายผ้าคลุมเล่นอมยิ้มเพียงลำพัง แม้ว่างานแต่งงานจัดรว
Magbasa pa
2-ซูเม่ย
2-ซูเม่ยเสียงดนตรีโรงงิ้วที่จ้างมาเล่นดั่งแว่วตลอดเวลาขณะที่แม่สื่อพานางเดินไปยังห้องหอเรียวเท้าเล็กสวยงามซอยเท้าตามแรงดันของคนที่พยายามแย่งกันพานางเข้าหอ กระทั่งเข้ามานั่งบนเตียง“พอ ๆ ก่อน ทุกคนพากันออกไปได้แล้ว ให้เจ้าสาวได้สงบอารมณ์เสียก่อน”เสียงแม่สื่อไล่พวกอยากรู้อยากเห็น ต้องการเห็นหน้าเจ้าสาวที่ยังนั่งคลุมหน้าบนตั่งสีแดง“โธ่ พวกข้าเพียงต้องการยลโฉมแม่นางซูเม่ย ว่าจะงดงามสมคำร่ำลือหรือไม่”“ได้เช่นไรกัน ต้องรอคุณชายมาเปิดผ้าเสียก่อน พวกเจ้าออกไปกันให้หมดได้แล้ว”จากชายผ้าคลุมที่ซูเม่ยลอบแอบมอง เห็นเท้าแม่สื่อพยายามเดินไปด้านหน้าประตูเพื่อดันผู้คนจำนวนหนึ่งออกไปจากห้อง กระทั่งทุกอย่างเริ่มเงียบเสียงลง“แม่นางซู หิวหรือไม่”“ไม่หิว”“รองท้องเสียหน่อยดีกว่า ประเดี๋ยวคืนนี้ต้องใช้แรงมาก”“เหตุใดต้องใช้แรงมากกันแม่สื่อ”“คืนเข้าหอของคุณชายรอง เห็นว่าทางจวนมิได้มีงานมงคลมานาน คงร้างลาสตรี”ร้างลาสตรี?“แม่สื่อพูดเช่นนี้ หมายความว่ากระไรกัน”“เอาเถอะ ๆ ประเดี๋ยวข้าจะให้สาวใช้ส่วนตัวของแม่นางซูนำโจ๊กมาให้รองท้องสักหน่อยแล้วกัน”ซูเม่ยขมวดคิ้ว น้ำเสียงของแม่สื่อฟังแปลกชอบกลแต่ไม่ทัน
Magbasa pa
3-เหล้ามงคล
3-เหล้ามงคลแอ๊ด!!เสียงเปิดประตูห้องหอทำให้ซูเม่ยสะดุ้งตื่น มองพื้นด้วยความสับสน นางมองไม่เห็นว่าห้วงเวลานี้เวลาใดแล้ว เห็นเพียงแสงสีแดงจากโคมมงคลสาดส่องกระทบพื้นไม้เบื้องล่างใต้เท้านาง“ซูเม่ย”เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นพร้อมชายผ้าสีแดงของบุรุษเดินเข้ามาในคลองจักษุที่นางมองต่ำยังเบื้องล่างซูเม่ยไม่เอ่ยตอบ เพียงก้มหน้านิ่งเอียงอาย นางรับรู้ว่าตอนนี้คงเป็นเวลาเปิดผ้าคลุมหน้า“เจ้ามิพูดกระไรเลย”“ข้า ข้า อาย”นางมองชายผ้าสีแดงเดินหายไปทางโต๊ะกลาง คิ้วเรียวขมวดมุ่นไยคุณชายรองมิเปิดผ้าคลุมหน้าซูเม่ยได้ยินเสียงรินเหล้ามงคลลงจอกเล็กหลายจอกราวกับมีคนรวมดื่มเหล้ามงคลนี้หลายคน ก่อนจะเห็นมือแกร่งยื่นเหล้ามายังใต้ผ้าคลุม“ดื่มเหล้ามงคลเถิดซูเม่ย”“ท่านพี่ ไม่เปิดผ้าคลุมหน้าก่อนหรือเจ้าคะ”“ยังไม่ถึงเวลา”นางรับจอกเหล้ายกดื่มแล้วส่งคืนให้คุณชายรอง จากนั้นจึงได้รู้สึกถึงไออุ่นจากชายร่างแกร่งด้านข้าง“ข้าจะเปิดผ้าเจ้า แต่เจ้าต้องหลับตา”“เหตุใดข้าต้องหลับตาด้วยเจ้าคะท่านพี่”“มันเป็นกฎระเบียบของตระกูลหลี่ เจ้าสาวคืนเข้าหอต้องหลับตา”“หลับตางั้นหรือเจ้าคะ”“ใช่แล้ว เมื่อเจ้าหลับตา ข้าจะเปิดผ้าคลุมหน้า
Magbasa pa
4 เริ่มเข้าหอ-18+
4 เริ่มเข้าหอ-18+“ท่านพี่! ใคร ใครอยู่ในห้องเจ้าคะ”ซูเม่ยขยับมือขึ้นจะดึงผ้าคาดตาออกแต่หลี่เจิ้งรีบจับไว้เสียก่อน“มิมีผู้ใดน้องหญิง เพียงลมพัดเข้ามาทางซอกประตู ข้าจะเดินไปปิดให้สนิทเสียหน่อย”ซูเม่ยนั่งนิ่งได้ยินเสียงขยับปิดประตู จากนั้นพลันรู้สึกถึงมือหยาบลูบไล้ทรวงอกทั้งสองข้าง ทั้งเคล้นคลึงปลอบประโลมไปพร้อมกัน บ้างขยี้ยอดถันเล็กหนักมือ ซ้ำอีกมือกำลังเลื่อนลงด้านล่างแต่ยังไม่ทันได้ถึงเนินเนื้ออูมของสงวน ซูเม่ยร้องออกมาเสียก่อน“ท่านพี่! ท่าน”“เจ้ากลัวหรือ ชายหญิงย่อมต้องถูกเนื้อต้องตัว แม่เจ้ามิได้สอนสั่งก่อนมาหรือไร”“สั่งสอนเจ้าค่ะ แต่มิได้บอกข้าว่ามีการทำเช่นนี้ด้วย”มือล้วงลงด้านล่างขยำแรงจนซูเม่ยสะดุ้งทำท่าผุดจากตั่ง แต่หลี่เจิ้งกดไหล่ไว้ให้นั่งลงตามเดิม“แม่เจ้าสั่งสอนเจ้ามาเช่นไรบ้าง นางบอกอะไรเจ้าจึงได้กังวลกลัวเช่นนี้”“แม่แจ้งแก่ข้าเพียงให้ข้าอ้าขาไว้จนกว่าท่านจะหยุด เออ หยุด หยุดกระแทก”มือใหญ่หยาบกร้านทั้งสองข้างชะงักเลื่อนออกจากตัวทันควันพร้อมด้วยเสียงหัวเราะของหลี่เจิ้งดังขึ้น“ท่านพี่ ท่านหัวเราะข้า”“เจ้าช่างไร้เดียงสานัก แรกผลิไม่มีชายใดได้เคยแตะต้องใช่หรือไม่”
Magbasa pa
5 เข้าหอ nc 25+
5 เข้าหอ nc 25+“ท่านพี่ ท่านพูดเหมือนมีคนอื่นด้วย”“อืมมม พี่อยากกลืนกินเจ้านักน้องหญิง เนื้อเจ้านุ่มนวล นมตั้งเต่งตึง ข้าหมายถึงพวกพี่น้องข้าด้วย มิมีใครได้เชยชมหญิงสาวมานานมากแล้ว”เสียงทุ้มต่ำพร่าเลื่อนลงหน้าท้อง นางรู้สึกว่าหลี่เจิ้งกำลังย้ายตนเองไปด้านหลัง เสียงหัวเข่ากระแทกพื้น“ก้นเจ้าขาวนัก พี่แหวกเช่นนี้เจ้ารู้สึกเช่นไร”“ข้า ข้า ท่านพี่ ท่านกำลังทำสิ่งใด”“พี่เพียงเชยชิมเจ้าน้องหญิง เลียเจ้า กินเจ้า”ซูเม่ยเกร็งร่างขึ้นเมื่อรู้สึกถึงสันจมูกดุนเข้าหาร่องก้นด้านหลังแล้วต่ำลงกระทั่งอ้อมลงด้านล่าง“ท่านพี่!”ร่างเล็กกระถดหนีลิ้นสากกำลังลากเลียเซาะร่องหลืบแห่งอิสตรีของนางมือใหญ่ดึงตรึงขาท่อนที่ถูกมัดไว้จับแน่นบังคับให้นางอยู่นิ่งอย่างน่าแปลกใจ ตัวร่างหลี่เจิ้งเองอยู่ใต้ร่องสวาทแหงนใบหน้าขึ้นกวาดไล้เลียโดยรอบปากทางเล็กแคบ“กลีบเจ้าช่างอวบอูมนัก แต่ทางเข้าเล็กแคบ พี่จะเลียจนเจ้าฉ่ำน้ำ อ่า”นางสัมผัสได้ว่าท่อนนิ้วใหญ่นักแทรกเข้าพร้อมลิ้นกวาดเลีย ซูเม่ยแหงนเงยใบหน้าหวีดร้องยามนิ้วคว้านขยายทางเข้าส่งลิ้นเข้าโพรง ลิ้นตวัดภายในอ่อนนุ่มพลันน้ำหวานทะลักไหล“น้ำไหลแล้วน้องหญิง อ่า”ซูเม่
Magbasa pa
6 เข้าหอ nc 25+
6 เข้าหอ nc 25+ร่างเล็กอย่างหญิงสาวในห้องหอมาตลอดทั้งชีวิต ตอนนี้ถูกกระหน่ำโหมด้วยแรงตัณหาของสามีในคืนแรกชำแรกความสาว ซูเม่ยหวีดร้องจนแทบหมดเสียง ศีรษะสะเทือน แว่วเสียงครางดังลั่นของหลี่เจิ้งแล้วจู่ ๆ ท่อนลำถูกถอนออกจากปลอกรัดรึง พลันบางสิ่งบางอย่างอุ่นคล้ายนำพุ่งกระทบเนินเนื้อสาวก่อนที่มือใหญ่จะปาดน้ำจนทั่ว“ท่านพี่ อืออ”แต่แล้วจากที่ซูเม่ยคิดว่าจบสิ้นกลับไม่ใช่ หลี่เจิ้งยังยืนซ้อนหลัง ขยับกายย่อตัวลงแล้วเสยลำขึ้น แกร่งร้อนยิ่งทั้งใหญ่โต“อ่า ท่านพี่ ใหญ่ ใหญ่มากเจ้าค่ะ”ปลอกสวาทถูกแทรกชำแรกอีกครา ซูเม่ยไม่ใคร่แน่ใจนักว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ หากแต่ลำลึงค์รอบนี้ช่างดุดันกระทุ้งเสยร่างของนางจนเท้าลอยไม่ติดพื้น มือกำนมแน่นเคล้นไปมา ใบหน้าแกร่งซบตรงหัวไหล่ทั้งปาดเลีย ซุกไซ้ ขบกัดจนทั่ว“อืมมม อือออ อ่า อา”ลำร้อนเสียดเสยเข้าทางรักเป็นจังหวะกระชั้นกระทั่งซูเม่ยรู้สึกถึงบางอย่างภายใน หัวมนใหญ่นักผ่านรูร่องจุดกระสันอ่อนไหวจนนางเกร็งร่างขึ้น“ท่านพี่ ข้า ข้า อ่า กรี๊ดด”เสียงหวีดร้องหวานแหลมดังขึ้นสูงยามลำลึงค์กระทุ้งขึ้นแล้วอัดแน่นบดวนคลึงเป็นวง น้ำหวานสุขสมเอ่อล้นชโลมท่อนรักอาบไหลลงยังต
Magbasa pa
7-ฮูหยินคนใหม่
7-ฮูหยินคนใหม่ “ฮูหยินเจ้าคะ”เสียงเรียกของซูเจียวในยามเช้าตรู่ของวันถัดมาขณะที่ซูเม่ยนั้นเพิ่งได้นอนไปไม่นานนักเพราะความแปลกประหลาดของคืนเข้าหอ นอนครุ่นคิดทั้งคืนกระทั่งผล็อยหลับไปย่ำรุ่ง“ยามใดแล้ว”“ยามเหม่าแล้วเจ้าค่ะ ต้องแต่งตัวเตรียมรอคุณชายรองมาพาไปไหว้ม่าฮูหยินยามเช้าเจ้าค่ะ”“ข้าเมื่อยเต็มทนซูเจียว”“ทนหน่อยเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำล้างหน้าไว้ให้แล้ว”ซูเจียวพยุงกายนายสาวลุกนั่ง สังเกตว่าภายในห้องมีผ้าแดงผูกขึงด้านบน“ฮูหยินเจ้าคะ เหตุใดมีผ้าแดงผูกอยู่หรือเจ้าคะ”“ประเดี๋ยวข้ากลับมาจะเล่าให้ฟัง ยามนี้รีบพาข้าแต่งตัวก่อนเสียเถิด”ซูเจียวพาฮูหยินไปยังโต๊ะเล็กหลังฉากกั้นสำหรับอาบน้ำแต่งตัว“นี่ฮูหยิน เนื้อตัวมีแต่รอยนะเจ้าคะ”“เจ้าหายามาทาให้ข้าด้วย เมื่อคืนท่านพี่คงลงหนักมือไปเสียหน่อย”“เจ้าค่ะ”ซูเม่ยนั่งลงบ
Magbasa pa
8-มื้อเย็นแรก
8-มื้อเย็นแรกหลังจากช่วงต้นยามโหย่ว[1] ทางเรือนหลักได้ให้คนรับใช้มาเชิญตัวฮูหยินไปทางอาหารมื้อเย็นร่วมกับคนในครอบครัวซูเม่ยเดินไปตามเส้นทางเล็กพร้อมซูเจียว สาวรับใช้คนสนิท ช่วงเย็นของจวนตระกูลหลี่เงียบลงมากจากเมื่อเช้า มีเพียงบ่าวรับใช้ไม่กี่คนที่เดินยกจานอาหารจำนวนหนึ่งตรงไปทางเรือนหลัก“ฮูหยินเจ้าคะ วันนี้ซูเจียวไปสืบมาได้อีกเรื่องเจ้าค่ะ”“เรื่องอะไรกัน”“ฮูหยินใหญ่คนก่อนเจ้าค่ะ เขาว่าคลอดลูกแล้วเสียชีวิตเจ้าค่ะ เลยทิ้งลูกน้อยไว้ให้คุณชายใหญ่เลี้ยงเพียงคนเดียว เป็นลูกชายเจ้าค่ะ ที่จวนตระกูลหลี่มิเคยมีลูกสาวเลยเจ้าค่ะ น่าแปลกมาก”“นั่นสิ ข้าเองก็ได้ยินมาเช่นนั้น แล้วเลยต้องไว้ทุกข์กันหลายปี เพราะนายท่านหลี่เองก็มาเสียชีวิตไล่เลี่ยกัน”“เจ้าค่ะ บ่าวไม่แน่ใจนักเรื่องนี้ แปลกนะเจ้าคะ ไว้ทุกข์กันสามปีเลยเจ้าค่ะ”“แล้วเรื่องอื่นเล่า พวกคุณชาย คุณชายรองมีสาวรับใช้ข้างเตียงหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ ไม่มีแม้แต่คนเดียว ผ
Magbasa pa
9-พี่ใหญ่
9-พี่ใหญ่“พี่ต้องขออภัยน้องหญิงด้วยที่พูดมากพร่ำจนเกินพอดี ทานข้าวเสียเถอะ กฎของตระกูลห้ามมิให้พูดคุยระหว่างทานอาหาร”ซูเม่ยอึ้งไปบ้างเมื่อได้ยิน ลอบมองพี่ใหญ่ที่หน้าตาดุดันเข้มขึงแล้วเอี้ยวหน้าไปมองคนอื่นในโต๊ะ น่าแปลกที่ว่าพี่น้องทั้งสี่หน้าตาไม่เหมือนกันแม้แต่น้อย มีเพียงหลี่จิ่นและหลี่เจาที่ยังพอเคาลางวาหน้าตาคล้ายคลึงกัน จะว่าไปทั้งหลี่จิ่นและหลี่เจาหน้าตาคล้ายกับท่านอาซั่วเมื่อเช้าอย่างมากหลี่จิ่นรูปร่างไม่ใหญ่เท่ากับพี่ใหญ่และสามีของนาง แต่หน้าตาจัดว่าหน้าตาดี ใบหน้าขาวผ่อง คิ้วเฉียงกระบี่และมีดวงตาพราวระยับดุจคนขี้เล่น นิ้วเรียวยาวคีบตะเกียบเรียบร้อย มีรอยแผลเป็นที่ข้อมือด้านซ้ายเป็นแนวยาว รอยนูนเห็นชัดเจนส่วนหลี่เจาแม้ว่ายังไม่โตเต็มที่อย่างชายฉกรรจ์ แต่ใบหน้าหนุ่มน้อยคล้ายคนอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา ใบหน้ายิ้มแย้มแม้ไม่มีใครในโต๊ะพูดคุย รูปร่างยังผอมกว่าใครแต่สูงชะลูดนางนั่งทานอาหารมื้อเย็นเงียบเชียบ ภายในห้องจึงมีเพียงเสียงตะเกียบคีบอาหารเท่านั้น และเสียงพึมพำขอบคุณจากลำคอของนางเองยามหลี่เจิ้งคีบอาหารให้
Magbasa pa
10-เตรียมแขวนโคม
10-เตรียมแขวนโคมใบหน้างดงามแดงซ่านระเรื่อทันทีเมื่อได้ยิน“เพราะต้องกำจัดขนทั้งหมดในร่างกายออกเสีย”“ขนเช่นนั้นหรือ”“เจ้าค่ะ ยิ่งเราทำให้กายของเราผุดผ่องบริสุทธิ์มากเท่าใด ยิ่งเพิ่มซี่ในตัวเรา คุณชายเมื่อได้ยลเห็นยิ่งใจเต้นแรงแล้วพลังหยินซี่ในกายของคุณชายจะทวีมากยิ่งขึ้น น้ำพิสุทธิ์ที่ได้จะบริสุทธิ์ผุดผ่องและมากล้น”“น้ำพิสุทธิ์”“เจ้าค่ะ น้ำอสุจิยังไงล่ะเจ้าคะ นอนลงเถอะเจ้าค่ะ ยังมีอีกหลายเรื่อง”ซูเม่ยแม้อับอายขัดเขินยิ่งแต่ยังยอมนอนลงแต่โดยดี ไม่ทันได้อ้าขาออกผู้คุ้มกฎเป็นผู้จับหัวเข่าตั้งชั้นและถ่างออกเสียเอง“หนึ่งชีวิตน้อย ๆ เกิดได้จากเนื้อหนึ่งตารางนิ้วตรงนี้ หรือโยนีนั่นเอง”ร่างสาวแรกผลิสะดุ้งยามผู้คุ้มกฎลงมือใช้ใบมีดคมกริบโกนขนตรงเนินเหน่า เสียงใบมีดขูดเซาะไปตามซอกหลืบไม่เว้นแม้ร่องก้นจนนางคาดว่าคงเกลี้ยงเกลาเหี้ยนเตียน“ฟ้าดินแยกหยินหยางออกจากกันมิได้ประสมกันไว้ หยินคือท่านเปรียบดั่งไฟหรือสีแดงชาด เราต้องหมั
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status