MasukShare
40.2 # รอเลี้ยงลูกเธอ
Tanggal publikasi:
2026-10-08 09:28:06“กองถ่ายก็ทำงานกันไม่ได้น่ะสิ”
“ใช่สิ รอลุ้นพรุ่งนี้เอาละกัน ไป เธอน่ะ ไ
Bab terbaru
ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว 41.2 # หาคนช่วย
หลังจากผมสองคนลงมากินอาหารกลางวันที่ด้านล่างได้ไม่นาน ผู้ใหญ่บ้านก็กลับมาจากในเมือง ท่าทางวิ่งกระหืดกระหอบมาทางโต๊ะที่พวกผมนั่งอยู่“รอนานมั้ยครับคุณหมอ ขอโทษทีนะครับ ฝนตกทั่วเลย ถนนก็ลื่นผมเลยขับเร็วไม่ได้”“ไม่เป็นไรครับ ปลอดภัยไว้ก่อนดีแล้วครับ ผู้ใหญ่”“แล้ววิทยุล่ะครับ”“อ๋อๆ เดี๋ยวต้องไปที่รถครับคุณหมอ เชิญๆ ทางนี้เลยครับ”กลายเป็นผมที่ได้แต่นั่งกินข้าวเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะ มองผู้ใหญ่บ้านกับไอ้ภีมคุยกันท่าทางรีบร้อน หลังจากนั้นทั้งคู่ก็รีบลุกเดินไปที่รถของผู้ใหญ่บ้านทันที ข้าวในจานไอ้ภีมยังคงเหลืออยู่เกือบเต็มจาน ผมเลิกที่จะสนใจคนทั้งคู่ที่เดินออกจากร้านไปแล้ว กลับมาให้ความสนใจกับอาหารบนโต๊ะแทนนั่งกินไปเรื่อยๆ เพื่อรอไอ้ภีมทำธุระของมันให้เรียบร้อย แต่กลับไม่ได้รู้ถึงรสชาติของอาหารที่ตักเข้าปากเลยแม้แต่น้อย ในหัวกลับมีแต่เสียงที่อยู่ในความฝันเมื่อช่วงสาย ได้แต่นึกสงสัยในตัวเองว่าทำไมถึงสามารถฝันออกมาแบบนั้นได้ ‘ฝันบ้าอะไรของมึงวะไอ้วัต’ผมส่ายหน้าเพื่อไล่ความคิดพวกนั้นออกจ
ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว 41.1 # หาคนช่วย
ผมสะดุ้งตื่นจากฝัน ที่กำลังนอนแนบกายกับสาวผิวขาวเนื้อนุ่ม หน้าของเธอกำลังแนบอยู่ที่อกผม และเราทั้งคู่อยู่ใต้ผ้าห่มอันอบอุ่น แต่เมื่อลืมตาขึ้นมา ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับเป็นไอ้ภีม กำลังเดินไปเดินมาอยู่ที่ข้างเตียงผมหยิบนาฬิกาข้อมือที่ถอดวางเอาไว้ที่หัวเตียงขึ้นมาดูเวลา “โอ้ย อะไรของมึงแต่เช้าวะไอ้ภีม นี่มันหกโมงเช้า” ถึงแม้ว่าเมื่อคืนพวกเราจะเข้านอนกันเร็วก็เถอะ แต่การที่ต้องถูกปลุกขึ้นมาตั้งแต่ 6 โมงเช้า ในอากาศเย็นนอนสบายแบบนี้ มันก็ทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยพอใจซักเท่าไหร่ไอ้ภีมเร่งเร้าให้ผมโทรถามผู้ใหญ่บ้านถึงเรื่องที่จะขึ้นไปบนดอย เมื่อหาคนรักของมัน ถึงแม้ว่าเท่าที่ผมมองออกไปด้านนอกหน้าต่างแล้วยังเห็นว่า ฝนยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ในใจก็รู้คำตอบอยู่แล้วว่า วันนี้ก็คงไม่สามารถเดินทางขึ้นไปบนดอยได้แต่เมื่อมองหน้าเพื่อนที่คิ้วแทบจะผูกกันเป็นโบแล้ว ผมก็ต้องยอมที่จะหยิบมือถือขึ้นมา ค้นหาเบอร์ผู้ใหญ่บ้านในรายชื่อแล้วกดโทรออกหาผู้ใหญ่บ้าน ตามคำขอของเพื่อนที่กำลังกลัดกลุ้มใจอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้&ldq
ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว 40.2 # รอเลี้ยงลูกเธอ
“กองถ่ายก็ทำงานกันไม่ได้น่ะสิ”“ใช่สิ รอลุ้นพรุ่งนี้เอาละกัน ไป เธอน่ะ ไปอาบน้ำสระผมเดี๋ยวนี้เลย เปียกขนาดนี้ เดี๋ยวไม่สบายไปอีก เพิ่งจะหายเองนี่”“จ้าแม่” ยัยอัยย์ยอมที่จะลุกขึ้นเอาผ้าที่ฉันโยนให้เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำสระผมตามที่ฉันบอกแต่โดยดีส่วนฉันก็พยายามเอาผ้าซับน้ำที่พื้นให้แห้ง ก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกของตัวเอง แล้วจึงหยิบผ้าผืนเล็กนั่งเช็ดผมเพื่อรอยัยอัยย์ใช้ห้องน้ำ สำหรับฉันการโดนฝนเพียงเท่านี้ไม่สามารถทำให้ฉันป่วยไข้ได้ต่างกับยัยอัยย์ ฉันคิดว่าการที่เธอต้องเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน เหมือนทำให้ร่างกายของเธอลดภูมิคุ้มกันตัวเองลงไปซะอย่างนั้น เมื่อคืนก่อนโดนน้ำค้างเธอก็จับไข้แล้ว แล้วนี่เพิ่งจะดีขึ้นก็ดันนอนตากฝนอีก ฉันได้แต่หวังว่าคราวนี้เธอจะไม่เป็นอะไรมากนะ หมอสองคนก็ไม่อยู่บนนี้แล้วด้วย“นี่อะไรของชั้นเนี่ย วันนี้นึกถึงหมอกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ ชีวิตชั้นวนเวียนกับการต้องหาหมอตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย” ฉันอดบ่นกับตัวเองไม่ได้ เมื่อจู
ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว 40.1 # รอเลี้ยงลูกเธอ
ยัยอัยย์พูดถึงหมอวัตขึ้นมา ฉันไม่รู้ว่าสีหน้าตัวเองเปลี่ยนเป็นยังไงไปแล้ว “หาา อีตานั่นอะนะ สนใจชั้น ขี้เก๊ก แถมขี้บ่นอีกต่างหาก บ่นได้ทุกเรื่อง แม้กระทั่งเรื่องชั้นใส่กางเกงขาสั้น น่ารำคาญจะตาย”“เค้าหวงหรือเปล่า ถึงไม่อยากให้เธอใส่สั้นโชว์คนอื่นน่ะ”“ไปกันใหญ่แล้วยัยอัยย์ พอเถอะๆ เลิกพูด พูดถึงแล้วน่าหงุดหงิด ชั้นไม่มีทางเอาตานั่นมาทำสามีแน่นอน” มุมปากของฉันยกยิ้มขึ้นโดยไม่สามารถบังคับได้ จนฉันรู้สึกหงุดหงิดตัวเองขึ้นมา“ไม่พูดถึงหมอวัตก็ได้ แต่ไม่คิดจะหาคนดูแลจริงๆ เหรอนิต้า” น้ำเสียงยัยอัยย์เหมือนจะแฝงความในบางอย่าง แต่ให้ฉันคิดเรื่องคู่ครองคงเป็นไปไม่ได้แน่“หึ ไม่อะ ไม่รู้จะมาดูแลชั้น หรือชั้นต้องไปดูแล ไม่เอาดีกว่า ชั้นอยู่คอยดูแลเธอก็พอละ” ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยจะคิดเรื่องความรัก เพียงแต่ว่า ไม่ว่าจะคิดในมุมไหน ฉันก็รู้สึกว่าการมีความรักไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่ฉันต้องสูญเสียไปฉันเป็นผู้หญิงก็จริง แต่ตอนนี้ฉันดูแลตัวเองได้ทั้งหมด อาจจะไม่ได้
ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว 39.2 # มีความสุข
“นิต้า นิต้า ตื่นเถอะสายมากแล้ว” ฉันได้ยินเสียงเบาๆ อยู่ที่นอกผ้าห่มที่คลุมหัวฉันอยู่ แต่เพิ่งจะรู้สึกตัวตื่นได้จริงๆ เมื่อถูกเขย่าร่างกายจากเจ้าของเสียงเรียกนั้น“อืมมมม เช้าแล้วเหรอ” เมื่อเปิดผ้าที่คลุมหัวออก แสงไฟจากหลอดไฟแยกตาฉันจนรู้สึกแสบ แต่มองออกไปทางหน้าต่างกลับพบว่าด้านนอกมีเพียงแสงสลัวเท่านั้น“เช้าอะไร นี่สายแล้วนะ สิบโมงกว่าแล้ว” ฉันไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ยัยอัยย์บอก จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อฟ้าด้านนอกยังสว่างสู้แสงภายในห้องไม่ได้ซักนิด“ฮะ... สิบโมง!!! ทำไมชั้นตื่นสายขนาดนี้เนี่ย ทำไมเธอเพิ่งปลุกล่ะยัยอัยย์ แล้วชุดนักแสดงใครเตรียม กองถ่ายไม่บ่นชั้นแย่แล้วเหรอเนี่ย” ฉันต้องใช้พลังพอสมควรเพื่อให้ตัวเองหลุดออกมาจากผ้าห่มที่ห่อตัวเอาไว้เหมือนหนอนดักแด้“คิคิคิ นิต้าๆ ใจเย็นก่อน ค่อยๆ เมื่อเช้าฝนตกหนักมากเลย กองถ่ายคงถ่ายไม่ได้หรอก วันนี้น่าจะยกกองน่ะ”“อ่าวเหรอ ฝนตกหนักเหรอ มิน่าชั้นนอนหลับสบายมาก” เพียงได้ยินคำว่ายกกอง ฉัน
ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว 39.1 # มีความสุข
ในเมื่อไม่สามารถแย้งอะไรได้แล้ว ก็คงได้แต่ทำใจรอรับกรรม ผมตัดสินใจรีบขับรถกลับคอนโดเพื่อใช้เวลาที่เหลือพักผ่อน โดยคิดไม่ถึงเลยว่า เพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น ก็ต้องถูกรบกวนจากไอ้เพื่อนรักคนเดิมอีกแล้ว“มึงนะมึง ไอ้ภีม ให้กูพักร่างหน่อยก็ไม่ได้ ลากกูมาอีกแล้ว” ระหว่างที่กำลังเดินไปตามทางเพื่อไปขึ้นเครื่อง โดยมีกระเป๋าเป้สะพายอยู่ที่ไหล่ข้างหนึ่ง ผมอดไม่ได้ที่จะบ่นให้คนที่เดินอยู่ข้างๆ ได้รับรู้ความทุกข์ใจของเพื่อนคนนี้“บ่นอะไรเยอะแยะวะ ไม่เหนื่อยมั่งเหรอไง”“กูเหนื่อยตั้งแต่มึงไปลากกูจากเตียงตอนตี 5 แล้วล่ะ ไอ้หมอภีม”“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็บิน 8 โมง มึงจะให้กูไปปลุกกี่โมง ดีแค่ไหนแล้วที่กูไปปลุกมึงถึงที่คอนโด แถมยังช่วยมึงเก็บกระเป๋าอีก” ใช่ครั้ง ไอ้ภีมไปหาผมที่คอนโด ทั้งยังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้ผมด้วย เพราะเมื่อคืนหลังจากกลับมาถึงคอนโด ผมก็หมดแรงล้มตัวลงนอนแล้วหลับไปจนมันมาปลุกนี่แหละ“แล้วมึงจะรีบไปทำไมแต่ไก่โห่วะ เที่ยวบินก็มีตั้งเยอะ เลือกให้มันสายๆ หน่อยไม่ได้เหรอวะ บินแค่ชั่วโมงกว่าก็ถึงแล้ว
Anda juga akan menyukai
บอสเอวดุ!!!
ซีไซต์328.4K Dibacaเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก73.0K Dibacaท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง82.5K DibacaHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์104.5K DibacaFalling for Him ( พี่ชายข้างบ้าน )
พีช มะกรูด9 DibacaBe savage! ร้ายรัก
Thinnaa144 Dibacaสามีคนนี้ ขอโอกาส
คิมฮานึล4 Dibacaถูกรักพร้อมกันจากผู้ชายธงเขียวและแดง (3P)
Selenex303 Dibaca
