Nobela ni นิมิตจันทร์

สุดท้ายแล้ว ฉันก็ได้กลับเข้าไปเก็บของในห้องและรีบเดินไปที่รถเพื่อจะมุ่งตรงไปที่บ้านยัยอัยย์ทันที แต่แล้วฉันก็ต้องตัดสินใจเปลี่ยนจุดหมายปลายทางกระทันหัน เมื่อจู่ๆ รถคู่ใจก็เกิดสตาร์ทไม่ติดไปซะดื้อๆ“แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้ ซวยชะมัดเลย” ฉันทำอะไรไม่ถูก เอาแต่ยืนกอดอกมองรถตัวเองอยู่ด้านหน้า“มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ คุณผู้หญิง” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลังฉัน เมื่อหันไปมองก็ต้องยิ้มแห้ง เมื่อเสียงนั้นเป็นเสียงของผู้ชายที่ฉันเพิ่งแยกจากเขาได้ไม่นานนี้เอง“คุณวัต...ชั้นคิดว่าคุณกลับไปแล้วซะอีก เอ่อ... พอดีรถชั้นมันสตาร์ทไม่ติดน่ะค่ะ ไม่รู้เป็นอะไร”“เอ่อ... ผมก็ไม่มีความรู้เรื่องเครื่องยนต์ งั้นผมเรียกช่างมาให้คุณแล้วกันครับ ซักครู่นะครับ” คุณวัตเดินไปที่รถของเขาซึ่งก็จอดอยู่ไม่ไกล เก็บของที่อยู่ในมือทั้งสองข้าง แล้วค่อยหยิบมือถือขึ้นมาโทรเรียกช่างตามที่เขาบอกไว้“ตอนนี้ก็ค่ำแล้ว งั้นผมไปส่งคุณดีมั้ย คุณบอกที่อยู่ช่างไว้ รถเสร็จแล้วค่อยให้เค้าขับไปคืนให้คุณ ผมรับรองได้ว่าช่างที่นี่ไว้ใจได้ ผมใช้งานประจำ” หลังจากรอช่างมาถึงและกำลังช่วยดูรถให้ฉันอยู่ครู่หนึ่ง คุณวัตที่ยืนรอเป็นเพื่อนฉันอยู่ตลอดก็

การมาเจอกันครั้งนี้ ผมรู้สึกว่าเหมือนเธอหวาดระแวงในช่วงแรก แต่หลังจากได้เห็นเธอยอมกินขนมที่ผมสั่งมา ก็คิดว่าเธอน่าจะผ่อนคลายมากขึ้นแล้ว ไม่รู้ทำไมผมจึงไม่อยากให้คนรอบข้างที่ผมพบเจอมีสีหน้าไม่สบายใจเวลาอยู่ต่อหน้าผมแต่เพียงไม่นาน หลังจากนั้น สีหน้าเธอก็กลับมาเป็นกังวลอยู่ตลอดเวลาอีกครั้ง ผมว่าท่าทางผมก็ไม่น่าจะน่ากลัวนะ ออกจะดูเฟรนลี่เป็นกันเองเข้าถึงง่ายซะด้วยซ้ำ แต่นักช็อปฯ คนนี้วางตัวสร้างระยะห่างกับผมมากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ ทั่วไปที่ผมเคยรู้จัก หรือเธอจะเป็นพวกไม่ชอบผู้ชายผมไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องสนใจผู้หญิงคนนี้นัก ทั้งๆ ที่เธอก็ไม่ใช่สไตล์แบบผู้หญิงที่ผมชอบควง ผมชอบผู้หญิงขี้อ้อน ชอบเอาใจ เพราะงานที่ทำก็เหนื่อยและต้องเอาใจคนอื่นอยู่แล้ว โดยเฉพาะเหล่าผู้ถือหุ้น ดังนั้นคนข้างตัว ผมชอบให้พวกเธอช่างเอาใจ ชอบให้ออดอ้อนเหมือนลูกแมวเวลาอยากได้ขนมมากกว่าส่วนนิต้า เท่าที่ผมได้เจอเธอ เธอเป็นสาวสวยออกแนวมั่นใจในตัวเองมาก เป็นผู้หญิงทำงานจริงจัง แต่จริงใจมั้ยผมยังบอกไม่ได้ เรื่องแบบนี้คงต้องใช้เวลาในการดูกันไป แต่ที่แน่ๆ อย่างหนึ่งที่ผมรู้สึกคือยังอยากให้เธอเป็นนักช็อปฯ ให้ผมต่อแม

“ตายแล้ว” ฉันแทบอยากจะเดินหนีหายเข้าไปในตู้เสื้อผ้าริมผนังเมื่อหันไปเห็นตัวเองในกระจก กระโปรงสั้นด้านหลังฉันมันดันพับเปิดขึ้นมาจนเห็นไปถึงแก้มก้นที่ไม่มีผ้าใดๆ ปิดบังเอาไว้ ฉันชอบใส่จีสติงมากกว่าเพราะไม่ต้องกังวลกับขอบกางเกงใน ที่จะทำให้สะดุดตาเมื่อใส่กระโปรงแนบเนื้อแบบนี้ แต่เกิดเหตุแบบนี้ สงสัยฉันต้องลองเปลี่ยนเป็นกางเกงในไร้ขอบแทนซะแล้ว เพียงแต่ตอนนี้ไม่ทันแล้ว ‘เค้าเห็นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย’ทั้งๆ ที่ปกติฉันเป็นคนระวังตัวมากเวลาจะลุกจะนั่ง แต่คงเพราะฉันตกใจกับการที่เขามาคนเดียว ทำเอาสติฉันไม่อยู่กับตัว จนเผลอลืมที่จะสำรวจกระโปรงด้านหลังของตัวเองเมื่อลุกขึ้น“เอ่อ ชั้นขอโทษค่ะ ที่เข้าใจผิด แล้วพูดไม่ค่อยดีออกไป สรุปแล้วคุณจะให้ชั้นแนะนำอะไรให้คะวันนี้” ฉันเอ่ยออกไปอย่างรู้สึกผิดจริงๆ ที่คิดและพูดไม่ดีออกไป“ผมอยากให้คุณช่วยดูให้ผมทั้งหมด ทั้งชุดทำงาน ออกงาน และลำลองด้วย ทุกอย่างครับ” คุณวัตยังคงมีทีท่าสงบนิ่งเหมือนเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ‘หรือเขาพยายามทำให้ฉันสบายใจ’“ถ้าอย่างนั้น น่าจะต้องใช้เวลาพอสมควรเลยนะคะ คุณมีชุดไหนที่ต้องการใช้ด่วนก่อนมั้ยคะ เผื่อเวลาไม่ทันเลือกทั้งห

จากความไม่คาดคิดและไม่รอบคอบของฉันเอง อีกทั้งยังกลัวจะเสียชื่อลูกค้าที่แนะนำมา ฉันจึงยอมทำตามที่ลูกค้าร้องขอ โดยสองสามชุดแรก เขาให้ฉันเลือกชุดเซตสำหรับใส่ทำงานในชีวิตประจำวันทั่วไป ซึ่งทุกอย่างผ่านไปด้วยดี และยังคงมีพนักงานของร้านคอยดูแลอยู่ในห้องรับรองด้วยแต่หลังจากนั้น ชุดที่ลูกค้าต้องการก็เริ่มเปลี่ยนไป จนฉันมารู้สึกตัวว่าท่าไม่ดี เมื่อเขาให้ฉันช่วยเลือกชุดนอน เริ่มจากชุดนอนกางเกงขายาวผ้าฝ้าย จนกระทั่งฉันต้องลองชุดผ้าไหมซาตินที่เป็นกระโปรง และเมื่อฉันมองนาฬิกาว่ามันนานเกินไปแล้ว แต่แฟนของลูกค้าคนนี้ก็ยังไม่มา แถมมองไปรอบห้องก็หาพนักงานร้านที่คอยดูแลอยู่ไม่เจอฉันตัดสินใจหยิบชุดเข้าไปในห้องลอง จะใช้โอกาสนี้เปลี่ยนชุดที่เป็นของตัวเอง เพื่อจะรีบหนีออกไปจากห้องรับรอง แต่ฉันรู้สึกตัวถึงอันตรายช้าไป เมื่อเพียงฉันเปลี่ยนเป็นชุดของตัวเองได้เพียงครึ่งล่าง ลูกค้าผู้ชายที่อยู่ด้านนอกก็เข้ามาในห้องลองชุด“ว้ายย... คุณเข้ามาทำไมคะ กรุณาออกไปด้วยค่ะ ชั้นกำลังเปลี่ยนชุด” ฉันพยายามส่งเสียงดัง เพื่อหวังว่าเสียงจะได้ดังออกไปข้างนอก เผื่อให้พนักงานที่หน้าร้านได้ยิน และหากมีลูกค้าด้านนอกได้ยิน ก็จะยิ

“อะไรของเธอยัยอัยย์ ปรึกษาหมอรักษาโรคอะไรกันแน่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะ” ฉันเห็นยัยเพื่อน นั่งกดมือถือแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทั้งๆ ที่ข้าวยังเหลืออยู่เต็มจาน เป็นฉันซะอีกที่ได้กินของอร่อยๆ ทุกวันตั้งแต่มาอยู่เป็นเพื่อนเธอก็เกือบสัปดาห์แล้ว จนฉันคิดว่าตอนนี้น้ำหนักคงเพิ่มขึ้นมากกว่า 3 กิโลเป็นแน่“ไม่มีอะไรซะหน่อยนิต้า คุณหมอแค่ทักมาบอกให้ทานข้าวให้ตรงเวลา แล้วก็แนะนำอะไรนิดหน่อยเอง เราว่าคุณหมอใส่ใจคนไข้ดีนะ” ฟังจากเสียงและคำพูด ยัยอัยย์น่าจะชื่นชมหมอคนนี้มากเลยล่ะ ฉันคิดว่าเหตุการณ์ไม่น่าจะปกติ“โห ดูแลดีขนาดนี้เชียว มีซัมติงหรือเปล่า นี่หมอเค้าเห็นหน้าเธอแล้วยังอะ” ฉันคิดว่าเหตุการณ์ไม่น่าจะปกติ ระหว่างหมอกับคนไข้ ต้องดูแลกันถึงขนาดนี้เลยหรือไง ฉันไม่เคยเจอนอกจากในละครเท่านั้น“หืม... ไม่มีทางมีซัมติงหรอก หน้าเราที่ส่งไปก็เป็นหน้าตอนนี้เนี่ย ใครจะอยากคิดอะไรล่ะ น่าเกลียดจะตาย” ยัยอัยย์ทำหน้าเศร้าอีกแล้ว ฉันก็ต้องใจอ่อนกับเธอทุกที“โอ้ย ไม่น่าเกลียดขนาดนั้น ไม่เอาละ เลิกคุยก่อน กินข้าวเถอะ ชั้นหิวจะแย่แล้ว ดูอาหารแม่เธอทำน่ากินสุดๆ ชั้นขอพักการไดเอทก่อนละ วันหลังค่อยลด” หลังจากนั้นเร

“เป็นไงบ้างนิต้า ของเยอะจังหนักมั้ย ทั้งหมดเท่าไหร่กันเนี่ย” อัยย์ถามขึ้นหลังจากฉันวางของลงที่โต๊ะปลายเตียง“นี่ เธอดูใบเสร็จเอง ชั้นว่ามันแปลกๆ เดี๋ยวชั้นเช็กของให้ก่อนนะ แชมพู วิตามินซี วิตามินรวม... นี่ โปรตีนก็มีเพียบเลย โอ้ยตาหมอบ้าหลอกขายของแน่ๆ ไหนดูใบเสร็จซิยัยอัยย์ หลายหมื่นแน่ๆ แบบนี้เนี่ย”“ยอดรวมทั้งหมด 30 บาท!!!” ฉันตกใจกับยอดเงินที่อัยย์บอก เพราะมันเป็นไปไม่ได้ จากของที่ฉันเปิดดูทั้งหมด มีแต่ขอเคาน์เตอร์แบรนด์ทั้งนั้น ไม่มีชิ้นไหนที่ราคาต่ำกว่าครึ่งพันเลย“นี่ ยัยอัยย์ แอปฯ หมอนี่ เค้าเข้าโครงการ 30 บาทหรือไง ไหนดูของซิ ของปลอม หรือหมดอายุหรือเปล่า” ฉันหันกลับไปหยิบของจากในถุงออกมาดูทีละชิ้น อย่างละเอียด ทั้งวันผลิต วันหมดอายุ แม้กระทั่งสังเกตความผิดปกติว่าเป็นของปลอมหรือไม่‘ทุกอย่างนี้มันมีแต่เรื่องไม่น่าไว้ใจเลย ฉันเป็นห่วงยัยอัยย์จัง’ระหว่างที่ฉันกำลังตรวจของในถุงแต่ละชิ้น อัยย์น่าจะกำลังแชตไปถามตัวต้นตอของเรื่องทั้งหมดนี้ เพราะฉันเห็นเธอกำลังก้มหน้าก้มตากดมือถือในมือ“นิต้า คุณหมอบอกให้เราเข้าโครงการพิเศษแหละ ของนี้เลยจ่ายแค่ 30 บาท ^^” ไม่นานนัก อัยย์เงยหน้าพูดด้ว

หลายปีแล้วนะที่ผมไม่ได้เมาหัวราน้ำขนาดนี้ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ ตอนแรกคิดว่าจะมาผ่อนคลายนิดหน่อยเท่านั้น“เฮ้ย ไอ้ภีม อย่าเศร้าใจไปเลยวะ ผู้หญิงรอต่อคิวเข้าหามึงอยู่ตั้งเยอะ” ไอ้วัตคงเริ่มจะเมาแล้ว มันเข้ามาตบบ่าผม คงคิดว่าผมเสียใจ ที่เพิ่งรู้ความจริงว่า มินท์นอกใจผมไปคบกับรุ่นน้องคณะวิศว ได้หลายเดือนแล้ว“เศร้าห่าอะไร ก็แค่อยากผ่อนคลายเว้ย เรียนหนักมาตั้งหลายปี แล้วนี่ยังต้องมาค่ายอาสาอะไรอีกตั้งไกล อยู่บนดอยขนาดนี้”“เอ้า เมิงไม่ได้เศร้าที่ยัยมินท์นอกใจไปครบไอ้รุ่นน้องเดือนคณะวิศวนั่นเหรอวะ สวมเขาให้เพื่อนกูตั้งหลายเดือน นี่ถ้าไม่ได้มาบนดอยแบบนี้ มึงคงยังไม่รู้เรื่องอะ”“เรื่องมินท์ ชั่งเธอเถอะ กูไม่ได้เสียใจขนาดนั้น ดีเหมือนกันถ้าเธอเจอคนที่รักเธอจริงๆ”“เอ้า มึงไม่ร้ากจริงหรือไงวะ กูเห็นคบกันมาได้ตั้งหลายปี นี่กูยังคิดว่าปีหน้าเรียนจบ พวกมึงได้แจกการ์ดแล้วนะเนี่ย”“กูก็รักจริงในแบบของกู ถ้ามินท์เค้าอยู่กับกู ดีกับกู กูก็ซื่อสัตย์กับเค้าก็แค่นั้น แต่ยังไม่เคยคิดเรื่องแต่งงงแต่งงานหรอกหว่ะ”“ยังไงของมึงวะ หรือว่ามึงยังลืมผู้หญิงคนเก่าของมึงไม่ได้”“ไม่รู้หว่ะ…” ผมตอบไอ้วัตได้แค่นั

ปัจจุบัน“เฮ้ออ…เสร็จซักที” ในที่สุดฉันก็เขียนบทละครให้พ่อเสร็จแล้ว อีกไม่นานคงได้ฤกษ์เปิดกล้องแล้วล่ะ ค่อยสบายใจหน่อย“เขียนบทเรื่องใหม่เสร็จแล้วเหรอ ไหนๆ ดูหน่อยสิ” ช่วงนี้ นิต้า มาอยู่เป็นเพื่อนฉันแทบทุกวัน คงกลัวฉันจะเหงาแล้วคิดมากเรื่องอาการประหลาดบนหน้าแต่ความเป็นจริงแล้ว ฉันยุ่งหัวหมุนกับการเขียนบท จนแทบจะไม่ได้สนใจจะมองกระจกเลย ดีนะที่มีคุณหมอคอยเตือนให้ทานอาหารและอาหารเสริมทุกวันตรงเวลา ไม่งั้นฉันคงไม่ได้ลุกไปไหนเลย“โห อัยย์ เรื่องนี้เขียนดีสุดๆ แล้วได้นักแสดงหรือยังอะ ชั้นอยากทำงานแล้ว พ่อจะนัดให้คุยเรื่องฟิตติงเมื่อไหร่น้า จะให้ชั้นทำอีกมั้ยอ่า”“วันนี้พ่อน่าจะกลับเร็วนะ เดี๋ยวเราเอาบทให้พ่อดูตอนมื้อเย็น นิต้าลองถามพ่อดูสิ”“โอเค ดีเลย ชั้นได้มีเวลาเตรียมตัวก่อนเปิดกล้อง”“เฮ้ย อัยย์ เรื่องนี้มีถ่ายทำบนดอยด้วยเหรอ คิดถึงดอยที่เราเจอกันเลยอะ นี่เลือกโลเคชันไปยัง อัยย์เสนอให้พ่อไปถ่ายที่ดอยนั้นสิ เผื่อเราได้ไประลึกความหลังกันดีมะ”“แต่ถึงไปถ่ายที่นั่น เราก็ไม่ได้ไปอยู่ดีนะ” ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับอาการตอนนี้หรอกนะ แต่ก็บอกนิต้าไปตามที่มันควรจะเป็น เพราะสภาพแบบนี้ ฉันคงไปไหนไ

ฉันเข้าหอพักล่วงหน้าก่อนเปิดภาคเรียนปีหนึ่งก่อนหนึ่งเดือนได้ สัปดาห์เดียวก็จัดข้าวของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉันคิดใช้เวลาว่างที่เหลือเขียนนิยายต่อให้จบ เพราะคิดว่าเปิดเทอมคงไม่มีเวลาแน่ๆฉันนั่งอยู่เฉยๆ ที่หน้าจอโน้ตบุ๊กมาสามวันแล้วนะ แต่สุดท้ายก็เขียนไม่ออกเลย คงต้องออกไปหาแรงบันดานใจที่อื่นแล้วล่ะ เหมือนที่นักเขียนหลายๆ คนทำกัน คือ ออกไปท่องเที่ยว ไปหาบรรยากาศใหม่ๆสุดท้ายฉันเลือกไปบนดอยที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก ฉันอยากไปสัมผัสธรรมชาติ ไปเห็นวิถีชีวิตคนบนดอยดูบ้าง บางทีอาจจะได้พล๊อตนิยายเรื่องใหม่แถมมาด้วยก็ได้คนที่นี่เรียบง่ายมากๆ ฉันรู้สึกชอบนะ อยู่แล้วใจสงบดี ระหว่างที่อยู่ในหมู่บ้านบนดอย ฉันสบายใจสุดๆ เช้าได้ตื่นมาใส่บาตร นั่งกินอาหารเช้าง่ายๆ เขียนนิยายที่ร้านอาหารเช้าจนสายๆ ค่อยออกไปเดินเที่ยวริมธารบ้าง บางวันก็ไปปางช้างด้วยพอช่วงเย็นก็จะกลับมาทานข้าวร้านระแวกใกล้ที่พัก เพราะจะได้กลับสะดวก ถึงอย่างไรช่วงค่ำฉันก็ยังกลัวอันตรายอยู่ดี อยากระวังตัวเองไว้ก่อน ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น จนใกล้วันที่จะกลับหอมหาวิทยาลัย“อย่ามายุ่งกับชั้น ไปนะ ไปให้พ้น” ระหว่างทางจะเข้าที่พัก

ผมมายืนรออัยย์ที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนตามปกติ ผมต้องปรับความเข้าใจกับเธอ ‘หวังว่าเธอจะเข้าใจเรานะอัยย์’เย็นมากแล้ว ผมยืนมองหาเธอจนกระทั่งเหมือนจะไม่มีนักเรียนจากโรงเรียนฝั่งหญิงออกมาอีกแล้ว ‘ทำไมอัยย์ยังไม่ออกมานะ’ผมเลือกที่จะเดินไปดูที่ประตูทางเข้าโรงเรียน ลุงภารโรงกำลังจะปิดประตูรั้วแล้ว “ลุงครับลุง เพื่อนผมยังไม่ออกมาเลยนะครับ”“โอ้ย ไม่มีใครอยู่แล้วพ่อหนุ่ม กลับไปหมดแล้ว หนุ่มก็กลับบ้านเถอะ ไป๊”“ผมรออยู่ที่ป้ายรถ ยังไม่มีเพื่อนผมออกมาเลยครับลุง”ลุงยังคงปิดประตูรั้วโรงเรียนโดยไม่ฟังเสียงผม แม้ผมจะพยายามบอกลุงเท่าไหร่ก็ตาม ‘หรืออัยย์จะไปแล้วจริงๆ แล้วเธอไปทางไหนล่ะ’เช้าวันรุ่งขึ้น ผมมารออัยย์ที่ป้ายรถหน้าบ้านเธอเหมือนเคย จนสายแล้วก็ไม่เห็นเธอมา ตอนเย็นก็ยังยืนรอที่ป้ายรถหน้าโรงเรียนก็ไม่เจอเธอผมเฝ้ารอเธออยู่หลายวัน จนในที่สุด ก็ตัดสินใจลองถามนักเรียนหญิงที่เคยเห็นเดินกับเธอ “เราก็เห็นอัยย์มาเรียนตามปกตินะ แต่พอเวลาเลิกเรียนเธอก็รีบกลับบ้านเลย แต่เราไม่รู้ว่าเธอกลับยังไงหรอกนะ ช่วงหลังนี้เธอไม่สุงสิงกับใครเลย”เพื่อนเธอบอกอย่างนั้น แล้วผมจะทำยังไงดี นี่ก็ใกล้จะปิดเทอมเข้าไปทุก

Doctors Online ChatDoctor VP1 : “สวัสดีตอนบ่ายครับ ทานมื้อกลางวันและอาหารเสริมแล้วหรือยังครับ” ผมรีบทักหาเธอทันที ที่กลับมาถึงห้องทำงาน หลังจากรับผลตรวจ DNA และฟังคำอธิบายอย่างละเอียดจากอาจารย์ที่ห้องแล็บแล้วAiyarin : “สวัสดีตอนบ่ายค่ะคุณหมอ อัยย์ทานข้าว ทานอาหารเสริมเรียบร้อยค่า บอกแล้วไงคะ จะเชื่อฟังทำตามอย่างดีค่ะ ^^”Doctor VP1 : “ดีมากเลยครับ อาการเป็นยังไงบ้างครับ”Aiyarin : “เดี๋ยวนะคะ อัยย์ยังไม่ได้ดูกระจกเลย อัยย์รีบเขียนบทให้พ่ออยู่ค่ะ”Doctor VP1 : “ถ้าสะดวกคุณอัยย์ถ่ายรูปส่งให้ผมช่วยดูด้วยดีมั้ยครับ ผมจะเทียบกับครั้งแรกด้วยครับ”Aiyarin : “…..”ผมใจเสียไปชั่วขณะ เมื่อขอให้เธอส่งรูปให้แต่เธอตอบกลับมาแบบนั้น ผมต้องรีบส่งข้อความไปอีก กลัวเธอจะหายไปอีกDoctor VP1 : “ถ้ายังไม่สะดวกไม่เป็นไรครับ..”Aiyarin : Picture Sentหัวใจผมเต้นแรงขึ้น จนแทบจะทะลุออกมาจากกลางอก ผมดีใจมากที่เธอส่งรูปถ่ายล่าสุดมาให้ แสดงว่าเธอคงเริ่มไว้วางใจผมแล้ว ‘แต่ผมคนนี้คือ หมอเจ้าของเคสเธอ ที่ไม่ใช่เพื่อนชายคนนั้นของเธอ’ แต่ก็ยังดี ที่ผมยังได้เห็นหน้าเธออีกครั้งDoctor VP1 : “ขอบคุณครับ ^^ ดูสดใสขึ้นน

ปัจจุบัน“ยัยอัยย์ ชั้นขอโทษน้า เมื่อวานชั้นติดลูกค้าสำคัญจริงๆ แล้วเป็นไงบ้าง โอ้ย…ดูตาเธอสิ แค่เจอพนักงานส่งของก็นอนไม่หลับเลยเหรอ” นิต้ามาหาฉันที่บ้านด้วยความเป็นห่วงเรื่องเมื่อวานที่ไม่มีใครรับของแทนฉัน“อืม จริงๆ ตอนเจอก็ไม่เป็นไรนะ แต่ที่เรานอนไม่หลับ เพราะเราเอาแต่นึกถึงเสียงของพนักงานส่งของ เสียงเค้าคุ้นมากเลยนิต้า เหมือนคนนั้น”“ฮะ เสียงเหมือนใคร อย่าบอกนะว่า…”“ใช่ เสียงเหมือนผู้ชายคนนั้น เราเลยนอนคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนทั้งคืนเลยนิต้า”“โอ๋ๆๆ ยัยอัยย์ ไม่เอาน้า มันผ่านไปแล้วนะ ไม่เอา ไม่คิดถึงมันอีก” นิต้า เข้ามากอดปลอบฉัน“เราโอเคแล้วล่ะนิต้า เรารู้ว่ามันผ่านไปแล้ว” น้ำเสียงฉันยังคงสั่นเครือเล็กน้อย แต่ฉันจะผ่านมันไปได้“ไม่เอาละ เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า ไม่พูดเรื่องพนักงานส่งของละ แต่ชั้นอยากรู้เรื่องคุณหมอมากกว่า ยังไงยะ ส่งของมาแทบจะทุกวันเลย ยังไงกันแน่”“ก็…หมอเค้าทำตามหน้าที่แหละ ถ้าเค้ารักษาคนไข้หาย ก็เป็นผลงานเค้าไง แถมเคสแปลกๆ อย่างเราด้วย”“ชั้นว่ามันต้องมีอะไรนะ ดูของพวกนี้สิ มีแต่ของแพงๆ นี่ยังไม่ต้องนึกถึงผลไม้อะไรพวกนั้นอีก” นิต้า ยังคงตั้งข้อสงสัยกับของที่ได้รับ