Be savage! ร้ายรัก

ตอนที่ 1——————————การแข่งขันการจัดและตกแต่งดอกไม้ประจำปีถูกจัดขึ้นที่ Tiziano University มหาวิทยาลัยเอกชนชั้นนำอันดับ 1 ของยุโรป ซึ่งก่อตั้งโดยตระกูลธีเซียโน่ เจ้าของคนปัจจุบันคือหลานชายอย่างธีโอดอร์ ธีเซียโน่ และเขาเองก็คาดหวังให้ลูกชายคนเดียวขึ้นมารับช่วงต่อในอีกไม่นานต่อจากนี้ งานนี้ถูกจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีเพราะภรรยาสุดที่รักของเขาหรือมาดามเอเธน่า ธีเซียโน่ นั้นทั้งรักและหลงใหลดอกไม้เป็นอย่างมากบรรดาผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับคัดเลือกจากการแข่งขันในครั้งก่อนรวม 10 กลุ่ม ต่างอยู่ประจำโซนของตัวเอง เงินรางวัล 20,000 ยูโร สำหรับอันดับหนึ่ง 10,000 ยูโร และ 5,000 ยูโร สำหรับอันดับสองและสามตามลำดับ รวมไปถึงรางวัลชมเชยต่างๆ เรียกได้ว่ากลุ่มที่ได้เข้าแข่งขันในรอบสุดท้ายนี้จะได้รับรางวัลทุกกลุ่ม แต่จะมากน้อยนั้นก็ขึ้นอยู่กับอันดับที่ตัดสินหลังจากจบการแข่งขัน\นีโอร่า กรีเซีย หญิงสาวใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยความสดใสร่าเริง ซึ่งไม่เคยเครียดกับการแข่งขันครั้งไหนๆ เลยและครั้งนี้ก็ด้วยเช่นกันแต่จะว่างั้นก็ได้เพราะเธอซ่อนความรู้สึกพวกนั้นไว้ภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มนั่น ผิดกับเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนที่มีสี

ตอนที่ 3——————————กริ๊งงงง~เสียงนาฬิกาปลุกในตอนเช้าดังขึ้น ร่างอรชรงัวเงียรู้สึกตัวเอื้อมมือไปกดปิดตัวขัดขวางเวลานอนของเธอ จากนั้นจึงลุกออกจากที่นอนตรงไปยังห้องน้ำทันที ไม่นานก็ออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใส ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเช็กข้อความการแจ้งเตือนต่างๆ หนึ่งในนั้นก็มีของเขาด้วย เธอไม่คิดจะตอบกลับหรือโทรกลับไปหาเขาเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป นิ้วเรียวกดโทรหาชายหนุ่มคนที่เธอไม่ได้รับสายตั้งแต่เมื่อวานเขาไม่รับสาย...เธอจึงตัดสินใจส่งข้อความไปบอกแทน ก่อนที่จะกดจองตั๋วรถไฟสำหรับกลับไปเยี่ยมพ่อในวันนี้ร่างอรชรใส่เสื้อผ้าตัวหนามากกว่าทุกวันเนื่องจากวันนี้มีรายงานสภาพอากาศบอกว่าหิมะจะตกในอีกไม่กี่ชั่วโมง เธอเก็บของที่จำเป็นใส่กระเป๋าสะพายข้างใบโปรดไม่ลืมเงินรางวัลจากการแข่งขันเมื่อวานนี้ด้วย เพราะตั้งใจจะเอาเงินนี้ไปเป็นค่ารักษาพยาบาลของคุณพ่อและซื้อของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้ท่านเนื่องในวันเกิดหญิงสาวเดินทางมาที่สถานีรถไฟพอดีกับเวลาที่ได้จองตั๋วไว้ ใช้เวลาเดินทางแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงเมืองฟลอเรนซ์ เธอแวะซื้อของขวัญที่ช็อปสโตร์ร้านเสื้อผ้าก่อนจะเข้าบ้าน ระหว่างที่เดินไปตามทางเ

ตอนที่ 5——————————เดกซ์เตอร์ยกมือคลึงขมับเบาๆ พ่นลมหายใจที่แสนจะหงุดหงิดออกมาเพราะโดนขัดจังหวะ เขากลอกตาไปมาหลายครั้งก่อนจะเอ่ยทักทายคนที่พึ่งเดินเข้ามา"ท่านพ่อมีอะไรครับ""นานๆ ทีไอ้ลูกชายจะเข้าบริษัทฉันก็ต้องเข้ามาทักทายหน่อยสิ"ท่านธีโอดอร์นั่งลงบนโซฟารับแขกด้วยท่าทางผ่อนคลาย มองลูกชายแต่งตัวไม่เรียบร้อยเพราะเมื่อครู่คงฟัดเหวี่ยงกับเด็กสาวคนนั้นสินะ ลูกคนนี้มันจริงๆ เลย ไม่ว่าจะทาบทามพูดคุยกับลูกสาวตระกูลก็ต้องยอมแพ้กับความเจ้าชู้ รักสนุกของมันแทบทุกราย แล้วเมื่อไหร่จะเขาจะได้สละตำแหน่ง ได้อุ้มหลานเหมือนคนอื่นๆ เขาสักที"ครับ ถือว่าเจอแล้วนะ ผมขอตัว" เดกซ์เตอร์พูดพลางกระชับเนกไทขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง เตรียมจะออกไปจัดการยัยเด็กใจแตกนั่นให้รู้เรื่อง"เพราะแกสนุกอยู่แบบนี้ถึงไม่มีใครเป็นตัวเป็นตนสักที เดกซ์ ฉันแก่แล้วนะ ร่างกายก็เริ่มไม่แข็งแรงตามอายุที่มากขึ้นทุกวัน" ท่านธีโอดอร์ทำท่างโอดโอยไม่มีแรง"เฮ้อ ครับ คนไหนอีกล่ะครั้งนี้" เดกซ์เตอร์แสยะยิ้มราวกับรู้ทันคนเป็นพ่อ ท่านพ่อเขาน่ะเล่นไม้นี้ทุกทีเวลามีผู้หญิงมาแนะนำให้เขา"ฮ่าฮ่า ในใจฉันก็ยังนึกเสียดายหนูอามิเกลอยู่นะ

ตอนที่ 7——————————คนตัวเล็กหายใจไม่ทั่วท้อง ทั้งเจ็บจุกและอึดอัด ดวงตาหวานมองเขาอย่างตัดพ้อได้แต่กำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความรู้สึกต่างๆ ออกมารวมทั้งน้ำตาที่เธอห้ามไว้ตั้งแต่แรกก็ด้วย"น้ำตาของเธอไม่ได้ช่วยให้ฉันหยุดได้หรอกนะ""ถ้าอย่างนั้นก็ได้โปรด นีนเจ็บค่ะ..." เธอข่มตาลงไม่อยากมองหน้าคนตัวโตอีกชายหนุ่มขบกรามแน่น สายตาคมพร่ามัวมองต่ำลงไปหาร่องรักที่มันดูดกลืนท่อนลำของเขาจนมิดโคน บดนิ้วหัวแม่มือบนปุ่มเสียวเพิ่มอารมณ์สวาทให้หญิงสาวผลิตน้ำหล่อลื่นออกมาพร้อมกับเคลื่อนตัวตนออกสุดเสียบสอดเข้าไปสุดเป็นจังหวะรัญจวนอารมณ์สวาทครอบงำ แววตาหวานมองร่างกำยำกล้ามเนื้อทุกส่วนแข็งแรงเป็นมัดๆ หัวใจก็พลันเต้นแรงลมหายใจก็หอบถี่ขึ้น หน้าอกอวบกระเด้งขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ใบหน้าและแววตาที่เธอมองมาที่เขามันช่างห่างไ