บทที่5 -เสน่ห์ที่ซ่อนอยู่หลังรอยสัก (2)

“แอบมองพี่นานแล้วนะหมอ... ตกหลุมรักพี่แล้วล่ะสิ” สายฟ้าเอ่ยขัดขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มอย่างรู้ทัน

นิ่มสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อด้วยความขัดเขิน รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“เปล่าซะหน่อย... นิ่มแค่แปลกใจ ไม่คิดว่าคนป่าเถื่อนชอบใช้กำลังอย่างพี่ จะมีมุมแบบนี้กับเขาด้วย”

สรรมนามที่ใช้เรียกแทนตัวเองของนิ่มเริ่มเปลี่ยนไปโดยที่เธอก็ไม่รู้ตัว

สายฟ้าวางขวดนมลงหลังจากลูกแมวกินอิ่ม เขาอุ้มเจ้าตัวเล็กวางลงบนเบาะอย่างทะนุถนอม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันกลับมาเผชิญหน้ากับนิ่ม ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเข้มข้นขึ้น

“คนเรามันมีหลายมุมนะหมอ... แมวพวกนี้เพิ่งเกิด แม่มันหายไปไหนก็ไม่รู้ หมอช่วยดูให้หน่อยสิว่าพวกมันแข็งแรงดีไหม” จริงๆ แล้วเขาก็แค่หาเรื่องที่อยากจะคุยอยู่กับนิ่มสองคนให้นานขึ้น

“นี่พี่สายฟ้า นิ่มเป็นหมอคนนะจะไปรู้เรื่องสัตว์ได้ยังไง และที่สำคัญ... บอกตั้งหลายรอบแล้วว่ายังไม่ได้เป็นหมอ เป็นแค่นักศึกษาแพทย์ค่ะ” นิ่มแหวใส่เสียงขุ่น

“มันก็เหมือนกันแหละน่า ช่วยดูให้หน่อยแลกกับข้อมูลที่ให้ช่วย แค่นี้ไม่ได้เหรอ?” สายฟ้าก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลง เหลือเพียงไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน

“ก็ได้ค่ะ!”

“เท่าที่ตรวจดูเบื้องต้นลูกแมวทั้งหมดก็แข็งแรงดีค่ะ ตัวอ้วนเชียว สงสัยจะกินนมเก่ง ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างพี่ก็มีมุมนี้กับเขาด้วย” นิ่มว่าพลางช้อนตาขึ้นมองสายฟ้า

“พี่อาจจะโหด ดิบเถื่อนเวลาอยู่กับพวกศัตรู หรือเวลาทำหน้าที่เฮดว้าก เพราะที่คณะวิศวะถ้าไม่เด็ดขาดก็คุมคนไม่อยู่... แต่กับสิ่งไม่มีทางสู้ หรือกับคนที่พี่ ‘อยากปกป้อง’ พี่ไม่เคยคิดจะใช้ความรุนแรงเลยสักครั้ง”

ประโยคท้ายน้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงความนัยชัดเจนจนนิ่มหัวใจกระตุกรัว สายตาที่เขาใช้มองเธอในตอนนี้ไม่มีแววขี้เล่นหรือกวนประสาท มีเพียงความจริงใจดุดันตามสไตล์ของเขาที่ตรงเข้ามากระแทกใจเธออย่างจัง

“รวมถึงเรื่องที่พี่ไปประกาศกลางโรงอาหารนั่นด้วยเหรอคะ? นั่นมันคุกคามและทำลายความสงบสุขของนิ่มชัดๆ” นิ่มพยายามหาเรื่องประชดเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินอาย

สายฟ้าหลุดขำในลำคอ เสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วและอาการเขินอายของร่างบางตรงหน้าไม่ได้เล็ดลอดสายตาพญาเหยี่ยวของเขาไปได้หรอก ชายหนุ่มขยับเข้าใกล้จนชิด ขยับมือหนาขึ้นไปยันกักร่างเล็กไว้กับเสาโรงรถ ก้มหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน

“ที่ทำแบบนั้น... เพราะพี่อยากให้ทุกคนรู้ไงว่าหมอนิ่มมีอสูรคอยเฝ้าอยู่ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง” สายฟ้ากระตุกยิ้มร้าย แววตาฉายแววดุดันขึ้นเล็กน้อย “ถ้ามีไอ้หน้าไหนมาทำให้หมอรำคาญใจ หรือมาตื้อหมอ... บอกพี่ พี่จะไปลากคอพวกมันมาหักขาให้ดู”

“โรคจิต... ป่าเถื่อนที่สุด” นิ่มทุบอกแกร่งไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้แกมขัดเขิน ทว่าคราวนี้เธอไม่ได้เบี่ยงตัวหนีหรือผลักไสเขาออกไป ความกลัวที่มีต่ออสูรตนนี้ลดฮวบลงจนแทบไม่เหลือ มีเพียงความรู้สึกแปลกใหม่ที่ชวนให้หัวใจสั่นไหวเข้ามาแทนที่

“ด่าจบหรือยัง? ถ้าด่าจบแล้ว... ก็มาดูเรื่องโมดูลเฟืองในรายงานของหมอได้แล้ว” สายฟ้าปล่อยมือออก เปลี่ยนเป็นคว้าข้อมือเล็กของนิ่มให้เดินตามเขาไปที่โต๊ะทำงานกลางอู่ด้วยความเอาแต่ใจ แต่แรงที่บีบข้อมือนั้นกลับนุ่มนวลและถนอมเธอที่สุด

ตลอดช่วงบ่ายวันนั้น บรรยากาศภายในอู่ซ่อมรถเต็มไปด้วยความตึงเครียดของการเรียนรู้สลับกับความอบอุ่นอย่างน่าประหลาด สายฟ้าทำหน้าที่เป็นติวเตอร์ส่วนตัวที่โหดและเคี่ยวเข็ญเป็นที่สุด เขาอธิบายหลักกลศาสตร์ให้นิ่มฟังอย่างละเอียด ตัวเลขและสมการยากๆ ถูกย่อยให้เข้าใจง่ายด้วยมันสมองระดับอัจฉริยะของเขา ยามที่นิ่มทำหน้าสงสัย สายฟ้าก็จะก้มลงมาใกล้จนหน้าผากแทบชนกัน แกล้งใช้นิ้วหนาดีดหน้าผากมนเบาๆ เป็นการทำโทษที่เธอหลุดโฟกัส

“โอ๊ย! พี่สายฟ้า นิ่มเจ็บนะ” นิ่มมุ่ยหน้า มือเรียวกุมหน้าผากตัวเอง ขณะที่มินตราได้แต่แอบขำอยู่เงียบๆ

“เจ็บดิจะได้จำ สเปกตรงนี้บวกเลขผิดอีกแล้ว ว่าที่คุณหมอเอ๊ย... ถ้าไปผ่าตัดคนไข้แล้วผ่าตัดผิดแบบนี้จะทำยังไง หืม?” สายฟ้าดุเสียงเรียบ ทว่าดวงตากลับเอ่อล้นไปด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มส่งมือหนาไปลูบหน้าผากเนียนเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

เฮ้... มินตรายังยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคนนะคะ ลืมไปหรือเปล่าเอ่ย? มินตราคิดในใจพร้อมกับมองบน

สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือสากที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่อง แต่อ่อนโยนจนถึงที่สุด ทำให้นิ่มนิ่งงันไป ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู

ป้อมปราการที่คุณหมอสาวพยายามสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองจากอสูรร้าย บัดนี้คล้ายจะถูกทลายลงทีละชั้น... ไม่ใช่ด้วยความป่าเถื่อนหรือกำลังหมัดมวยของเขา แต่เป็นเพราะ ‘เสน่ห์ที่ซ่อนอยู่หลังรอยสัก’ ทั้งความฉลาด ความมุ่งมั่น และความอ่อนโยนเอาใจใส่ที่เขามีให้เธอเพียงคนเดียว

กว่าจะได้ข้อมูลครบถ้วน แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มทองก็เริ่มสาดทอส่องเข้ามาในโกดัง มินตราเดินบิดขี้เกียจออกมาจากห้องแอร์พร้อมสมุดโน้ตที่จดแปลนโครงสร้างไว้ครบถ้วน

“ขอบคุณพี่สายฟ้ามากๆ เลยนะคะ วันนี้ถ้าไม่ได้พี่ พวกหนูคงแย่แน่ๆ” มินตรายกมือไหว้ขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ ตอนนี้เธอเลิกกลัวพี่ว้ากสุดโหดคนนี้และยอมศิโรราบเรียบร้อยแล้ว เพราะเห็นเต็มสองตาว่าพี่เขา ‘คลั่งรัก’ เพื่อนเธอขนาดไหน

“ไม่เป็นไร... บอกแล้วไงว่าพี่ไม่ได้ช่วยฟรี” สายฟ้าหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้นิ่ม ชายหนุ่มเดินไปหยิบเสื้อช็อปวิศวะสีน้ำเงินเข้มตัวเก่งของเขาที่พาดอยู่บนเก้าอี้มา ถือวิสาสะคลุมลงบนไหล่บางของนิ่มทันทีโดยไม่ถามความสมัครใจ

“พี่สายฟ้า! เอามาคลุมให้นิ่มทำไมเนี่ย กลิ่นน้ำมันเครื่องเต็มไปหมด” นิ่มโวยวายเบาๆ พยายามจะถอดออก แต่โดนมือหนากดไหล่ไว้แน่น

“ใส่ไปเถอะน่า ตอนเย็นลมมันแรง เดี๋ยวหมอไม่สบาย... อีกอย่าง” สายฟ้าก้มลงมากระซิบที่ข้างใบหูเล็ก น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแฝงความดุดัน “ใส่เสื้อช็อปของพี่เดินกลับคณะแพทย์ พวกรุ่นพี่รุ่นน้องคณะเธอเห็น จะได้ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าเข้ามาจีบเธออีก จำไว้... เกียร์อยู่ที่ใจ ใจอยู่ที่เกียร์ ฝากเสื้อช็อปไว้กับหมอ แปลว่าหมอคือผู้หญิงของสายฟ้า”

คำประกาศสิทธิ์สายโหดปนน่ารักทำเอาหมอนิ่มหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด เธอได้แต่ค้อนขวับใส่ร่างสูงใหญ่ ยอมเดินกระชับเสื้อช็อปตัวหนาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นละอองฝุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา ก้าวออกจากอู่อย่างรวดเร็วเพื่อซ่อนใบหน้าแดงก่ำ

สายฟ้ามองตามหลังร่างบางในชุดเสื้อช็อปวิศวะตัวโคร่งที่ดูน่ารักน่าฟัดชะมัด มุมปากหยักสวยยกยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ ดวงตาพญาเหยี่ยวฉายแววคลั่งรักและมุ่งมั่นอันน่ากลัว ป้อมปราการของคุณหมอหนาแค่ไหนไม่สำคัญ เพราะตอนนี้... อสูรตัวนี้ได้ก้าวขาข้างหนึ่งเข้าไปยึดครองพื้นที่ในหัวใจของเธอเรียบร้อยแล้ว!