กรงรักเถื่อนสวาท NC25+ [พระเอกมาเฟีย โหด คลั่งรัก]

“เงินใช่ไหม?” ลูเซียโน่ถามเสียงเย็น อีกฝ่ายรีบพยักหน้ารับ “ไม่ต้องห่วง ฉันจะโอนเข้าบัญชีให้ตามที่ตกลงกันไว้” พูดจบลูเซียโน่ก็อุ้มร่างของพิมพ์ชนกขึ้นรถหรูทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เหงื่อแตกพลั่กล้อมกรอบหน้าหวาน ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยให้ร่างกายหายร้อนรุ่มเลยสักนิด “คะ คุณจะพาฉันไปไหน?” น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว คนฟังรู้สึกไม่ชอบใจเล็กน้อย เขาไม่ต้องการให้เธอมองเขาเป็นผู้ร้าย ลูเซียโน่รั้งร่างพิมพ์ชนกแนบอก “จะทำอะไร ปล่อยฉัน อย่ามายุ่งกับฉันนะ!” เนื้อตัวสั่นเทิ้มน่าสงสาร เกิดมาไม่เคยถูกชายใดแตะเนื้อต้องตัวมากถึงเพียงนี้ “ถ้าเธอทำตัวดี ๆ ฉันจะเมตตาเธอพิมพ์ชนก” เขากระซิบชิดใบหูขาวสะอาด หญิงสาวส่ายหน้าพลางร้องไห้ สองแก้มนวลเปียกชื้นคราบน้ำตา “ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันขอร้อง” เพียงแค่คิดว่าถูกขายเพื่อบำเรอตัณหาให้แก่เขา หัวใจดวงน้อยพลันปวดร้าว เจ็บเสียยิ่งกว่าตายทั้งเป็น “อย่าปฏิเสธความปรารถนาดีที่ฉันมอบให้ ฉันไม่ชอบให้ใครขัดใจ” ไม่พูดเปล่า ลูเซียโน่ถือวิสาสะหอมแก

พิมพ์ชนกลงมาจากห้องในชุดเดรสสีชมพูแสนหวาน แขนตุ๊กตายิ่งส่งให้ร่างบางดูสวยน่ารักดุจเจ้าหญิงองค์น้อย ๆ ที่กำลังหยอกเย้ากับดอกไม้งามในป่าใหญ่ แววตาชายหนุ่มพึงพอใจกับเรือนร่างอรชร ขนาดตัวหล่อนยังเดินมาไม่ถึงโต๊ะอาหาร กลิ่นกายหอมละมุนยังตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เสน่ห์เหลือร้ายที่พิมพ์ชนกมีมากมายนัก แทบไม่ต้องทำอะไรเขาก็พร้อมยอมสยบอยู่ภายใต้แทบเท้าหล่อน! “นั่งลงสิ” ลูเซียโน่ผายมือเชื้อเชิญ หญิงสาวกวาดมองไปรอบ ๆ กาย บรรดาสาวใช้และชายแต่งสูทชุดดำกำลังยืนตัวตรงเอามือไขว้หลังเต็มไปหมด แค่ทานข้าวทำไมต้องคุมเข้มกันเพียงนี้ “พวกเขาทำตามหน้าที่ เธออย่าไปใส่ใจเลย” เขารู้เท่าทันความคิดของอีกฝ่าย บอกกล่าวเสียงนุ่มทุ้ม “วันนี้มีแต่ของโปรดเธอทั้งนั้น ฉันสั่งให้แม่ครัวเตรียมไว้เพื่อเธอโดยเฉพาะ” ลูเซียโน่ภูมิใจนำเสนอ พิมพ์ชนกมองอาหารมากมายบนโต๊ะ จริงอย่างที่เขาว่า แต่ละเมนูล้วนแล้วแต่เป็นอาหารที่เธอโปรดปรานทั้งสิ้น เขารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร บางเมนูคนในครอบครัวยังแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอชอบ แต่ทำไมเขารู้ “ทานสิ

“ดีมาก อ่าส์… แบบนั้น ดีมาก” ปากหยักบูดเบี้ยวไม่ได้รูป มองภาพหญิงสาวที่กำลังอมแท่งเหล็กร้อนขึ้นลงแล้วกลัดมันยิ่งกว่าเก่า ออกแรงบังคับกดศีรษะหล่อนให้เป็นไปตามจังหวะที่ต้องการ “โอ้ว! พระเจ้า อ่าส์…” ลูเซียโน่เกร็งลำคอจนเส้นเลือดปูดนูน เมื่ออารมณ์มาเต็มที่สะโพกแกร่งก็เด้งกายสวนใส่ปากอิ่มของคู่นอนทันที “อื้อ อ่าส์… ซี้ด!” ห้องทั้งห้องมีแต่เสียงคำรามของเขา แม้หญิงสาวจะเก่งกาจเพียงใด ทว่าความใหญ่โตเกินมาตรฐานของชายหนุ่มก็ทำให้เธอแทบรองรับไม่ไหวเช่นกัน ปากเล็ก ๆ เริ่มเจ็บเพราะถูกกระแทงรุนแรง “อีกนิด ฉันใกล้แล้ว อ่าส์…!” ลูเซียโน่เด้งเอวใส่ไม่ยั้ง กลายเป็นว่าร่างอวบอัดแทบไม่ต้องทำอะไรเลย แค่พยายามประคับประคองแก่นกายร้อนให้คงอยู่ในปากอย่างเดียวเท่านั้น “อ๊าค!!!” ลูเซียโน่รีบชักอาวุธร้ายออกจากปากหญิงสาว จัดการรีดสายธารขาวขุ่นละเลงใส่ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แหงนคอรอรับด้วยความเต็มใจ “ซี้ด!!!” ชายหนุ่มสูดปากยาว ๆ พลางหลับตาแน่น เท้าหนาจิกเกร็งพื้นพรม ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง หอบหายใจสะท้านจน

“แค่สั่งสอนเท่านั้น” อีกครั้งที่เขาย้ำประโยคเดิม พิมพ์ชนกส่ายหน้าทั้งน้ำตา ไม่ใช่แค่สั่งสอน เขาปลดกระดุมออกหมดแล้ว แหวกสาปเสื้อออกทั้งสองด้าน เนื้อขาวนวลผุดผ่องปรากฏแก่สายตา บราเซียสีชมพูลายลูกไม้ทำให้ลมหายใจของอีกฝ่ายติดขัด จมูกโด่งสูดดมกลิ่นสาบสาว ดวงตาคมคายหลับพริ้ม ริมฝีปากพรมจูบเนินอกอิ่ม แม้สัมผัสเพียงเล็กน้อยแต่มันก็ทำให้ร่างบางสติแตก ลูเซียโน่ช้อนสายตาขึ้นมองแม่กวางน้อย หล่อนเบนหน้าหนีหลับตาปี๋ ลมหายใจสั่นสะท้านส่งผลให้ทรวงอกขึ้นลงตามจังหวะ ยิ่งเสริมให้ความงามแห่งธรรมชาติเร่าร้อนในสายตาราชสีห์ “ได้โปรด… อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ” พิมพ์ชนกร้องบอกอีกครั้ง ลูเซียโน่ย้ายริมฝีปากสัมผัสข้างซ้ายบ้าง เจ้าหล่อนกลมกลึงน่าไล้เลียเหลือเกิน แต่เขายังทำเช่นนั้นไม่ได้ เขาสัญญากับเธอแล้ว แม้ต่อให้ทำได้เขาก็ไม่คิดผิดคำพูดกับผู้หญิงที่ปรารถนาทั้งตัวและหัวใจเช่นเธอคนนี้ “เงียบซะ” เขาหยัดกายลุกนั่ง พิมพ์ชนกรีบคว้าผ้านวมผืนใหญ่มาคลุมตัว หญิงสาวเขยิบกายถอยห่างซาตานร้าย กอดเข่าสะอื้นไห้พิงหัวเตียง ลูเซียโน่ถอนหายใจพลางส่ายหน้า “น้ำตาไม่ได้ช

ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าก้าวเท้าลงจากรถลัมโบร์กินี เป็นเหตุให้คนงานในบ้านตื่นเต้นรีบออกมารอต้อนรับจ้าละหวั่น พิมพ์ชนกที่เดินลงมาจากห้องเห็นสาวใช้วิ่งกรูออกไปที่หน้าบ้านราวกับคนสำคัญมาเยือนพลันเกิดความสงสัย หญิงสาวเดินตามไปดูด้วยความใคร่รู้ เหล่าบอดี้การ์ดยืนเข้าแถวเรียงรายอย่างสุภาพ เปิดทางตรงกลางให้บุคคลปริศนาก้าวเดินอย่างสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีชาส่งยิ้มหวานให้กับทุกคน ใครกันนะ? พิมพ์ชนกชะเง้อมองจนพอใจก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับไปยังห้องพักของตน ทว่าแผ่นหลังบอบบางในชุดเดรสสีขาวมุกกลับดึงดูดสายตาผู้มาเยือนเข้าอย่างจัง “เดี๋ยว!” เสียงเข้มร้องทัก เท้าเล็กหยุดชะงักโดยอัตโนมัติ เหมือนมีลางบางอย่างบอกว่าเขาเรียกเธอ พิมพ์ชนกค่อย ๆ หันหน้ามาสบตา มือหนาถอดแว่นแบรนด์ดังออกจากกรอบหน้าคม ทอดมองดวงหน้าหวานละมุนให้ชัด ๆ มุมปากยกยิ้มพึงพอใจหญิงสาวหน้าตาสวยหวาน… “เธอเป็นใคร?” เขาถาม แววตาทะเล้นเหลือร้าย พิมพ์ชนกรู้สึกหวาดหวั่น แม้ท่าทีของเขาไม่ได้สุขุมนุ่มลึกหากเทียบกับลูเซียโน่ แต่ก็ใช่จะไว้วา