กรงรักเถื่อนสวาท [พระเอกมาเฟีย โหด คลั่งรัก]

           “ทำไมต้องส่งข้าวไปคะคุณป้า ข้าวไม่อยากไป”

           เสียงหวานเอ่ยถามสั่นเครือ น้ำตาเอ่อล้นเมื่อรู้ว่าถูกครอบครัวส่งไปเป็นเครื่องบรรณาการให้กับเศรษฐีใหญ่รายหนึ่ง ร่างบางขืนตัวเอาไว้สุดฤทธิ์ ไม่ยอมให้ใครมาฉุดกระชากได้ง่าย ๆ

           “อย่าดื้อกับฉันนะนังเด็กบ้า บอกให้ไปก็ไปสิ!”

           “ไม่ค่ะ ข้าวไม่ไป”

           สาวเจ้าไม่ยอมง่าย ๆ แม้จะถูกผู้เป็นป้าลากถูอย่างไรหล่อนก็ดื้อรั้นสุดชีวิต ดื้อจนกระทั่งผู้กระทำหมดความอดทน ใบหน้าสวยหวานสะบัดหันไปตามแรงตบ คนถูกทำร้ายมองผู้ที่เลี้ยงดูทั้งน้ำตา ความเจ็บแสบบนผิวแก้มยังไม่ทรมานเท่าหัวใจดวงน้อยที่แตกสลาย

           “ฉันสู้เลี้ยงแกมาจนโตในขณะที่แม่แกทิ้งแกไปมีผัวใหม่ แกควรตอบแทนบุญคุณฉัน สั่งให้ทำอะไรก็ทำสิ อย่ามาขัดคำสั่งเข้าใจไหม!”

           “ข้าวยอมทำทุกอย่าง ให้ข้าวทำงานอะไรก็ได้แต่อย่าส่งข้าวไปแบบนั้นเลย ข้าวไม่อยากไป”

           “แกอย่ามาดื้อกับฉันนะนังเด็กบ้า ไปเดี๋ยวนี้!”

           ร่างบางถูกกระชากลากถูอีกครั้ง เสียงร้องไห้ดังระงม ทว่ากลับไม่มีใครสนใจเลยสักนิด สมาชิกที่เหลือต่างดีใจที่ตัวน่ารังเกียจสำหรับพวกเขากำลังจะก้าวพ้นออกจากบ้านหลังนี้

           “แม่รีบ ๆ เอามันออกไปสักทีได้ไหมเนี่ย แหกปากร้องอยู่นั่นแหละ น่ารำคาญชะมัด!” มารตี บุตรสาวคนโตบ่นขณะที่กำลังนั่งทาเล็บมือระหว่างดูรายการบันเทิงช่องโปรด

           “ใช่! ทำเป็นดัดจริตอยู่ได้ ทั้ง ๆ ที่จะได้ไปอยู่สุขสบายแท้เชียว”

           สาวิกา รีบผสมโรงไปกับพี่สาว ทั้งสองมองหน้ากันพลางยิ้มเยาะชะตาชีวิตของคนที่เกลียด

           “โดนจับไปขายน่ะหรือที่เรียกว่าดี” คนน้ำตานองหน้าตัดพ้อ

           “ต๊าย! นี่แกกล้าพูดแบบนี้กับพวกฉันหรือยะ” สาวิกาวางจานผลไม้ลงบนโต๊ะ เดินไปจิกผมอีกฝ่าย

           “แหม ๆ นังข้าว พอกำลังจะได้เป็นเมียเศรษฐีเข้าหน่อยก็ปากดีขึ้นมาเชียวนะ”

           “ข้าวไม่ได้อยากเป็นเมียใคร ทำไมพี่สาต้องพูดแบบนี้กับข้าวด้วย”

           “โอ๊ย ลำใย!”

           มารตีว่าเสียงดัง หล่อนเดินมายืนเคียงข้างน้องสาว

           “ได้ข่าวว่าไอ้แก่ตัณหากลับนั่น ทั้งโรคจิตแล้วก็ซาดิสม์มาก ๆ เชียวล่ะ ฉันว่านะ บอบบางอย่างแกคงได้ตายคาเตียงเข้าสักวัน”

           พูดแล้วก็เบ้ปากใส่ คนฟังน้ำตาร่วงเผาะ

           “คุณป้าขา…” หลานสาวส่ายหน้าวอนขอความเมตตา

           “แกต้องไป ฉันขายแกให้กับเขาแล้ว เงินก็เอามาแล้วด้วย เพราะฉะนั้นแกไม่มีสิทธิ์เลือก ไปเดี๋ยวนี้!”

           “ไม่ไป ข้าวไม่ไป!”

           “ยัยสา ยัยตรี ช่วยแม่จัดการกับอีนังเด็กคนนี้ที”

           “จัดไปค่ะแม่!” ทั้งสองช่วยกันลากร่างบางไปที่รถ คนถูกบังคับพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่แรงเธอคนเดียวก็ไม่อาจทัดทานอีกสามคนที่เหลือได้ คนจนตรอกตัดสินใจทำบางสิ่ง

           “โอ๊ย! อีข้าว! แกกล้ากัดแขนฉันเหรอ” มารตีร้องเสียงดังลั่น

แขนเรียวมีรอยฟันคมลึก ดวงตาวาวโรจน์ มารตีกระชากเรือนผมดำขลับของอีกฝ่ายดึงรั้งเป็นเหตุให้ศีรษะทุยแหงนหงายขึ้น

           “อยากลองดีนักใช่ไหมอีข้าว ไหน ๆ ก็จะไปอยู่ไกลมือไกลตีนแล้วทั้งที งั้นฉันขอตบแกส่งท้ายหน่อยแล้วกัน!”

           มารตีง้างมือพร้อมจะลงทัณฑ์คนอวดดีเต็มที่

           “โอ๊ย!” เสียงปวดร้าวร้องลั่นเมื่อถูกใครบางคนจับข้อมือบีบรัดแน่น แววตาคมคายดุดันจ้องสตรีตรงหน้าอย่างเลือดเย็น

           “อย่าริอาจทำร้ายคนของฉันเด็ดขาด แม้แต่ปลายเล็บก็ห้าม!”

           แววตาผู้พูดทรงอำนาจดุจพญามัจจุราช มารตีกลืนน้ำลายลงคอ พยายามขยับข้อมือให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของผู้ชายตัวโตแต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน หล่อนหันไปมองมารดาขอความช่วยเหลือกราย ๆ

           “ได้โปรดปล่อยลูกของดิฉันเถอะค่ะ” ชายหนุ่มยอมปล่อย เขาเช็ดมือข้างที่จับหล่อนราวกับรังเกียจ มารตีหน้าเสีย ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครดูถูกเธอด้วยการกระทำเช่นนี้มาก่อน  

           “ปล่อย!” หันแววตาดุดันมองไปยังสาวิกา

           “ปล่อยค่ะปล่อย”

           คนถูกสั่งรีบชูมือขึ้นสองข้าง สามแม่ลูกไปยืนรวมตัวกันอยู่ทางด้านหลัง นัยน์ตาหวานปนเศร้ามองผู้ชายร่างสูงสง่าด้วยความหวาดหวั่น

           “พิมพ์ชนก”  

           “คะ คุณเป็นใคร?”

           พิมพ์ชนก ถามเสียงสั่น เธอหันไปมองป้าแท้ ๆ เพื่อรอคำตอบ

           “เขาก็คือคนที่ซื้อแกไง”

           ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วพานน้ำตาไหล ร่างบางสั่นเทิ้มไม่ต่างอะไรกับลูกนกที่กำลังถูกไล่ต้อนให้จนมุม เท้าเล็กถอยหนีคนที่ก้าวขยับเข้ามาใกล้

           “ลูเซียโน่ ฉันชื่อลูเซียโน่” เขาแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ

           “ฉันไม่ต้องการรู้จักผู้ชายใจหยาบอย่างคุณ!”

           พิมพ์ชนกตวาดกร้าว สามแม่ลูกตกใจไปตาม ๆ กัน ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กสาวที่มักจะอ่อนน้อมถ่อมตนจะกล้าขึ้นเสียงกับชายแปลกหน้าที่ดูน่าเกรงขาม

           “นังข้าว แกพูดอะไรของแก” นงลักษณ์เกิดความกลัว ถ้าชายหนุ่มไม่พอใจแล้วพาลไม่ให้เงินส่วนที่เหลือขึ้นมาหล่อนจะทำยังไง

           “หึ ๆ” ทว่าเจ้าตัวกลับไม่โกรธเลยสักนิด เขาชอบเสียด้วยซ้ำ รู้สึกถูกชะตาเจ้าหล่อนมากยิ่งขึ้น

           “ไปกับฉัน” ลูเซียโน่ตั้งท่าจะคว้าข้อมือพิมพ์ชนกแต่เธอกลับ

หลบเลี่ยงอย่างไว ดวงตาคมกล้าเริ่มทอแสง ไม่พอใจที่หล่อนต่อต้าน

           “ฉันไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น ฉันไม่เต็มใจ ฉันไม่ไป!” คนถูกบังคับตวาดทั้งน้ำตา

           “แต่หล่อนขายเธอให้ฉันแล้ว”

           “ป้าขายฉันแล้วยังไง? ฉันไม่เต็มใจ แล้วก็ไม่มีวันเต็มใจด้วย!”

           “นังใบข้าว ไปกับคุณเขาเดี๋ยวนี้!”

           “ใช่ ๆ ไปกับเขาสินังเด็กโง่” สาวิกาช่วยพูดอีกแรง สามแม่ลูกอยากได้เงินส่วนที่เหลือใจจะขาด

           “หนูไม่ไป ป้ากับพี่ใจร้าย มีสิทธิ์อะไรมาขายหนูให้กับคนพรรณนี้ หนูไม่ไป ให้ตายยังไงก็ไม่ไป!”

           “แต่เธอต้องไป!” ลูเซียโน่คว้าข้อมือเธอทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว ออกแรงกระชากร่างบางลอยละลิ่ว พิมพ์ชนกตกใจแทบสิ้นสติ หล่อนดีดดิ้นราวกับถูกของร้อนแตะกาย เป็นเหตุให้สะดุดขาตัวเองล้มลงกับพื้น

           “ปล่อยนะ ฉันไม่ไป!” รอยเลือดบนหัวเข่าข้างขวาเด่นชัด ลูเซียโน่นั่งลงสำรวจบาดแผลนั้นทันที

           “เธอจะดิ้นทำไมหะ ได้เลือดเลยเห็นไหม”

           “อย่ายุ่งกับฉัน ปล่อยนะ!”

           พิมพ์ชนกปัดมือเขาออกอย่างรังเกียจ สายตาชิงชังปกปิดไม่มิด กรามแกร่งบดเบียดเดือดดาล ชายหนุ่มกระชากแขนเรียวดึงขึ้นอย่างแรง ไม่สนว่าบาดแผลที่อีกฝ่ายเพิ่งได้รับสด ๆ ร้อน ๆ จะเจ็บปวดแค่ไหน

           “ฉันเจ็บนะ ปล่อย อย่ามายุ่งกับฉัน!”

           พิมพ์ชนกทุบตีอกหนาบึกบึน ลูเซียโน่ตัดสินใจอุ้มคนแสนพยศมาจนถึงรถลีมูซีนคันหรู ประตูอัตโนมัติถูกเปิดรอพร้อมต้อนรับเจ้านาย

           “อย่าเพิ่งไปค่ะ” เสียงแหบแห้งดังขึ้นส่งผลให้เขายังไม่ก้าวขาขึ้นรถ ดวงตาน่ากลัวตวัดมองผู้ทักท้วง

           “คือว่า อะ เอ่อ…”

           เมื่อตาสบตา ความกล้าก็เลือนหายฉับพลัน