บทที่4 -เสน่ห์ที่ซ่อนอยู่หลังรอยสัก (1)

ภายในห้องสมุดคณะแพทยศาสตร์อันเงียบสงบ เสียงพลิกหน้ากระดาษตำราเรียนเล่มหนาดังขึ้นเป็นระยะ ‘นุ่มนิ่ม’ ทอดสายตามองเนื้อหาระบบอนาโตมีตรงหน้าด้วยความตั้งใจ ทว่าในสมองกลับคิดไม่ตกเกี่ยวกับ ‘งานวิจัยนวัตกรรมการแพทย์ร่วมกับวิศวกรรมศาสตร์’ ซึ่งเป็นโปรเจกต์ในวิชาเรียนที่เธอจับคู่กับมิตรา และโจทย์สำคัญคือเธอต้องหาข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับโครงสร้างกลไกขับเคลื่อนและการทนแรงดันของเครื่องจักรกลขนาดเล็กเพื่อนำมาประยุกต์ใช้กับอุปกรณ์ต้นแบบทางการแพทย์

“นิ่ม... เราจะทำยังไงดีอะ ข้อมูลตัวเลขแรงบิดเฟืองในห้องสมุดเราไม่มีเลย ฉันลองโทรไปถามเพื่อนที่คณะวิศวะเมื่อกี้ มันบอกว่าหนังสือคู่มือโมดูลเฟืองชั้นสูงของห้องสมุดกลางโดนพวกปีสี่หยิบไปทำโปรเจกต์จบหมดแล้ว แถมวิชานี้ต้องส่งโครงร่างพรุ่งนี้เก้าโมงเช้าด้วย!” มินตราทุบโต๊ะเบาๆ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

นิ่มขมวดคิ้วสวย “แล้วในเว็บไซต์ของต่างประเทศล่ะมิน?”

“หาแล้ว มันเป็นซอร์สปิดของบริษัทเอกชน ต้องเสียเงินซื้อลิขสิทธิ์เป็นหมื่นเลยแก” มินตราถอนหายใจยาว ก่อนจะเบิกตากว้างเหมือนนึกอะไรออก “เอ๊ะ! นิ่ม... แกจำที่อาจารย์หมอพูดท้ายคลาสเมื่อเช้าได้ป่ะ ที่บอกว่านวัตกรรมชิ้นนี้อ้างอิงมาจากโมเดลระบบไฮดรอลิกขนาดเล็กที่ชนะประกวดระดับประเทศน่ะ”

“อืม จำได้ ทำไมเหรอ?”

“ก็เจ้าของผลงานชิ้นนั้นคือ ‘สายฟ้า อัครเดชโภคิน’ เฮดว้ากวิศวะปี3คนนั้นไง! แสดงว่าเค้าต้องมีข้อมูลที่เราต้องการแน่ๆ เราไปให้พี่เค้าช่วยกันนะๆๆๆ

“ไม่เอาอะมิน ฉันยิ่งอยากหนีจากเขาอยู่แกก็รู้ เฮ้อ...” 

นิ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“แต่แก... วิชานี้คะแนนโหดด้วยนะ ถ้าไม่มีแบบจำลองโครงสร้างไปส่ง รายงานเราพังแน่” มินตราทำหน้าอ้อนวอน

นิ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ ใบหน้าหวานฉายแววกังวล ผู้ชายป่าเถื่อนจอมตื๊อคนนั้นน่ะนะ? ตั้งแต่เหตุการณ์ประกาศสิทธิ์กลางโรงอาหารเมื่อวันก่อน เธอก็พยายามเดินเลี่ยงและหลบหน้าเขามาโดยตลอด แต่สุดท้ายโชคชะตากลับเล่นตลก บีบให้เธอต้องเป็นฝ่ายเดินเข้าถ้ำอสูรด้วยตัวเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“อืม... ถ้ามันจำเป็นต่อรายงาน ก็ต้องไปแหละมิน แต่เธอรู้เหรอว่าเราจะไปหาเค้าที่ไหน” นิ่มถามมินอย่างอ่อนใจ

“ไม่ใช่ปัญหาฉันจัดการเอง” หลังจากพูดจบมินตราก็กดโทรศัพท์คุยกับใครอยู่สักพัก

“ได้เรื่องละ เพื่อนฉันบอกว่า พี่เค้ามีอู่ซ่อมรถอยู่แถวหลังมหาลัยเรานี่แหละ ได้ที่อยู่มาแล้ว เดี๋ยวเรียนคลาสหน้าเสร็จเราไปกัน” มินตราพูดพลางเก็บของบนโต๊ะ

“ไปก็ไป” นิ่มบอกเสียงเรียบ ปิดตำราเรียนลงอย่างเด็ดเดี่ยว ป้อมปราการในใจของเธออาจจะหนาแน่น แต่เรื่องเรียนและหน้าที่ต้องมาก่อนเสมอ

หลังเลิกเรียนคลาสบ่าย ลมเอื่อยๆ พัดพากลิ่นอายของยางรถยนต์ น้ำมันเครื่อง และละอองฝุ่นโชยมาตามลม ทันทีที่สองสาวคณะแพทย์ก้าวเท้าเข้ามาในเขต ‘อู่สายฟ้าโอเวอร์ไดรฟ์’ ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากหลังมหาวิทยาลัย สภาพอู่เป็นโกดังขนาดใหญ่ที่รีโนเวทอย่างทันสมัย มีรถยนต์ซูเปอร์คาร์และบิ๊กไบค์คันหรูจอดเรียงรายอยู่ด้านหน้า บรรยากาศดูเงียบเชียบทว่าหรูหรา

“เอ่อ... มีใครอยู่ไหมคะ?” มินตราตะโกนเรียกเสียงสั่นๆ แอบหลบหลังนิ่มด้วยความประหม่า

“มาหาใคร...” น้ำเสียงทุ้มต่ำและห้วนกระด้างดังขึ้นจากใต้ท้องรถสปอร์ตสีดำคันงามที่ถูกยกขึ้นด้วยไฮโดรลิก ก่อนที่กระดานรองเลื่อนจะถูกเลื่อนออกมา ปรากฏร่างสูงใหญ่กำยำเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของ ‘สายฟ้า’

ในวันนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อช็อปวิศวะสีน้ำเงินเข้มตัวเก่ง แต่สวมเพียงเสื้อกล้ามสีดำรัดรูปที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันเครื่องจางๆ เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ รอยสักรูปมังกรทมิฬและสายฟ้าขยับเขยื้อนตามการเคลื่อนไหวดูดุดันและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายมีรอยเปื้อนฝุ่นสีดำตรงโหนกแก้ม เขาแกะผ้าก๊อซที่คิ้วซ้ายออกไปแล้ว เหลือเพียงรอยแผลเป็นจางๆ ที่ยิ่งขับให้ดูดิบเถื่อนมากขึ้น

สายฟ้าใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดมือพลางตวัดสายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวมามองผู้มาเยือน แต่ทันทีที่ดวงตาคู่ดุดันคู่นั้นสบเข้ากับใบหน้าหวานหยดของนิ่ม แววตาคมปลาบพลันแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจแกมลิงโลดในพริบตา มุมปากหยักสวยกระตุกยิ้มร้ายทันที

“ไง... ลมอะไรหอบว่าที่คุณหมอมาถึงอู่พี่ได้ล่ะเนี่ย? หรือว่า... คิดถึงพี่จนทนไม่ไหว?” สายฟ้าแกล้งแซวเสียงทุ้ม เดินย่างสามขุมเข้ามาหาด้วยท่าทางคุกคามปนเจ้าเล่ห์

นิ่มพยายามคุมสีหน้าให้นิ่งสนิท ไม่แสดงอาการหวั่นไหวกับแผงอกแกร่งและกลิ่นอายบุรุษเพศที่โชยเข้าจมูกในระยะประชิด

“พี่สายฟ้าคะ กรุณาอย่าเพิ่งกวนประสาทค่ะ ฉันมีธุระสำคัญจะมาขอความช่วยเหลือ” นุ่มนิ่มพูดเสียงอ่อน

“ฉันกับเพื่อนต้องทำรายงานวิจัยร่วมคณะระหว่างคณะแพทย์และคณะวิศวะ ฉันเลยต้องการข้อมูลและแบบจำลองโครงสร้างแรงบิดเฟืองกล้าตัวนี้...” เธอยื่นกระดาษโครงงานให้อีกฝ่าย

สายฟ้าเลิกคิ้วหนา รับกระดาษไปดู แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายไปทันที ดวงตาคมดุกวาดมองตัวเลข สมการทางฟิสิกส์ และแบบร่างนวัตกรรมการแพทย์ด้วยความนิ่งสนิท ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในพริบตา นิ่มลอบสังเกตใบหน้าด้านข้างของอสูรแห่งวิศวะยามที่เขาใช้ความคิด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความจริงจังและเฉียบคม สมกับคำร่ำลือที่ว่าอสูรคนนี้คืออัจฉริยะระดับว่าที่เกียรตินิยมอันดับหนึ่งของคณะวิศวกรรมศาสตร์

“แบบร่างตรงนี้คำนวณอัตราทดเฟืองผิด” สายฟ้าเอ่ยเสียงเรียบ นิ้วหนาชี้ลงบนหน้ากระดาษ “ถ้าหมอใช้สเปกนี้ไปประกอบกับเครื่องมือแพทย์ แรงบิดมันจะสูงเกินไปจนทำลายเนื้อเยื่อคนไข้พังหมด ต้องปรับขนาดโมดูลเฟืองลงครึ่งหนึ่ง และเปลี่ยนไปใช้วัสดุไทเทเนียมอัลลอยด์เพื่อลดความร้อนสะสม”

คำอธิบายที่พรั่งพรูออกมาอย่างเชี่ยวชาญ แฝงไปด้วยความฉลาดและหลักการที่แม่นยำ ทำเอานิ่มและมินตราเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง นิ่มไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ผู้ชายที่วันๆ เอาแต่ใช้กำลังชกต่อยและทำตัวกร่างไปทั่วอย่างสายฟ้า เวลาที่เขาอยู่กับงานที่รัก จะมีมุมที่ดูฉลาดหลักแหลมและมีเสน่ห์น่ามองได้ขนาดนี้

“งั้น... พี่ช่วยอธิบายเพิ่มเติมและขอดูชิ้นงานตัวอย่างได้ไหมคะ?” นิ่มถาม เสียงอ่อนลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

“ได้ดิ... แต่พี่เป็นวิศวะ ไม่ใช่องค์กรการกุศล ข้อมูลพวกนี้ระดับหัวกะทิ ถ้าอยากได้... ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” สายฟ้ากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาอสูรกลับมาพราวระยับอีกครั้ง

“น้องชื่อมินตราใช่ไหม? เดี๋ยวเดินเข้าไปรอในห้องรับแขกของอู่ก่อนนะ พี่จะให้ลูกน้องเอาหนังสือที่มีข้อมูลที่เกี่ยวข้องมาให้ ส่วนหมอนิ่ม... มานี่กับพี่”

“พี่สายฟ้า! อย่ามาเจ้าเล่ห์นะ” นิ่มแหวใส่ทันควันเมื่อเห็นเขาใช้อำนาจแยกเพื่อนเธอออกไป

“พี่ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่จะพาไปดูเครื่องยนต์ต้นแบบข้างหลังอู่ แฟร์ๆ หน่อยดิหมอ ไม่อยากได้คะแนนเต็มหรือไง?” สายฟ้าเลิกคิ้วท้าทาย

นิ่มเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ หันไปพยักหน้าให้มินตราเบาๆ ก่อนจะยอมเดินตามร่างสูงใหญ่ของสายฟ้าเข้าไปยังพื้นที่ส่วนลึกด้านหลังของโกดัง ทว่าเมื่อก้าวพ้นประตูกั้นโซนซ่อมบำรุงออกมา บรรยากาศดิบๆ ของเครื่องจักรก็แปรเปลี่ยนเป็นมุมสวนหย่อมเล็กๆ ที่มีต้นไม้ร่มรื่น และภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาดวงตาคู่สวยของดาวคณะแพทย์ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

บนเบาะรองนั่งเก่าๆ ใต้ร่มไม้ มีลูกแมวจรจัดตัวเล็กๆ สามสี่ตัวกำลังนอนคุดคู้เบียดกันอยู่ และที่น่าแปลกใจที่สุดคือ ชายหนุ่มร่างยักษ์รอยสักเต็มตัวที่ดุดันจนคนทั้งมหาวิทยาลัยหวาดกลัว กลับคุกเข่าลงบนพื้นหญ้าอย่างไม่กลัวเปื้อน มือหนาที่เคยใช้ซัดหน้าคู่อริจนคว่ำ บัดนี้กำลังจับขวดนมขนาดเล็ก ค่อยๆ ป้อนนมให้ลูกแมวตัวน้อยสุดท้องอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้

“อ้าว... กินช้าๆ ดิไอ้เสือ เดี๋ยวก็สำลักหรอก” สายฟ้าพึมพำเสียงทุ้มต่ำ อ่อนโยนลงกว่าปกติเป็นสิบเท่า มุมปากของเขายกยิ้มบางๆ แววตาเต็มไปด้วยความเมตตาและเอ็นดูสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ในอ้อมแขน

นิ่มยืนนิ่งอึ้ง ราวกับภาพตรงหน้าเป็นภาพลวงตา ป้อมปราการในใจที่เคยตั้งรับอย่างหนาแน่นคล้ายจะสั่นคลอนลงไปแวบหนึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านเข้ามาในหัวใจอย่างน่าประหลาด อสูรร้ายแห่งวิศวะ... มีมุมที่อ่อนโยนละมุนละไมขนาดนี้ซ่อนอยู่หลังรอยสักทมิฬพวกนั้นงั้นหรือ?