ช็อปเปื้อนฝุ่นกับกาวน์เปื้อนเกียร์

แสงแดดยามสายของวันรุ่งขึ้นสาดส่องลงมายังลานจอดรถหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงคำรามของเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันยักษ์สีดำสนิทดังก้องไปทั่วบริเวณ ดึงดูดสายตาของนักศึกษาแถวนั้นให้หันไปมองเป็นตาเดียวชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เจ้าของความสูงร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรก้าวลงจากรถ เขาถอดหมวกกันน็อกเต็มใบออก สะบัดเรือนผมสีดำสนิทที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยอย่างลวกๆ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับ พระเอกซีรีส์ทว่าดุดันดิบเถื่อนมีผ้าก๊อซสีขาวแปะทับแผลที่คิ้วซ้ายและมุมปาก แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความหล่อของเขาลดลงเลย กลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์ความ ‘แบดบอย’ จนสาวๆ ที่เดินผ่านไปมาพากันหน้าแดงและซุบซิบกรีดร้องเบาๆ ด้วยความขัดเขิน‘สายฟ้า’ ขยับเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มให้เข้าที่ เลิกแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นรอยสักลายมังกรทมิฬดุดันที่โผล่พ้นแขนเสื้อออกมา แววตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวนั้นตวัดมองรอบกายด้วยความนิ่งสนิทและเย็นชา รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้กลุ่มนักศึกษาสาวที่แอบมองอยู่รีบก้มหน้าหลบตาทำตัวลีบด้วยความหวาดกลัวสำหรับสายฟ้าแล้ว เขาคือท็อปสเปคที่ผู้หญิงทั้งมหาวิทยาลัยอยากครอบครอง ความหล่อ รวย และความอัจฉริยะระดับว่าที่เกียรตินิยมของคณะทำให้มีแต่สาวๆ ว

ภายในห้องสมุดคณะแพทยศาสตร์อันเงียบสงบ เสียงพลิกหน้ากระดาษตำราเรียนเล่มหนาดังขึ้นเป็นระยะ ‘นุ่มนิ่ม’ ทอดสายตามองเนื้อหาระบบอนาโตมีตรงหน้าด้วยความตั้งใจ ทว่าในสมองกลับคิดไม่ตกเกี่ยวกับ ‘งานวิจัยนวัตกรรมการแพทย์ร่วมกับวิศวกรรมศาสตร์’ ซึ่งเป็นโปรเจกต์ในวิชาเรียนที่เธอจับคู่กับมิตรา และโจทย์สำคัญคือเธอต้องหาข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับโครงสร้างกลไกขับเคลื่อนและการทนแรงดันของเครื่องจักรกลขนาดเล็กเพื่อนำมาประยุกต์ใช้กับอุปกรณ์ต้นแบบทางการแพทย์“นิ่ม... เราจะทำยังไงดีอะ ข้อมูลตัวเลขแรงบิดเฟืองในห้องสมุดเราไม่มีเลย ฉันลองโทรไปถามเพื่อนที่คณะวิศวะเมื่อกี้ มันบอกว่าหนังสือคู่มือโมดูลเฟืองชั้นสูงของห้องสมุดกลางโดนพวกปีสี่หยิบไปทำโปรเจกต์จบหมดแล้ว แถมวิชานี้ต้องส่งโครงร่างพรุ่งนี้เก้าโมงเช้าด้วย!” มินตราทุบโต๊ะเบาๆ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้นิ่มขมวดคิ้วสวย “แล้วในเว็บไซต์ของต่างประเทศล่ะมิน?”“หาแล้ว มันเป็นซอร์สปิดของบริษัทเอกชน ต้องเสียเงินซื้อลิขสิทธิ์เป็นหมื่นเลยแก” มินตราถอนหายใจยาว ก่อนจะเบิกตากว้างเหมือนนึกอะไรออก “เอ๊ะ! นิ่ม... แกจำที่อาจารย์หมอพูดท้ายคลาสเมื่อเช้าได้ป่ะ ที่บอกว่านวัตกรรมชิ้นนี้อ้าง

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าทอแสงรำไรผ่านยอดไม้ตึกเรียนรวมคณะแพทยศาสตร์ บรรยากาศที่ควรจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดของการทบทวนตำราแพทย์ก่อนเข้าคลาสเรียน กลับกลายเป็นความตื่นตัวอย่างผิดปกติ ทันทีที่ร่างบางระหงของ ‘นุ่มนิ่ม’ ก้าวเท้าลงจากรถแท็กซี่ สายตานับสิบคู่จากเพื่อนนักศึกษาแพทย์และคณะข้างเคียงต่างพากันตวัดมองมาที่เธอเป็นตาเดียวไม่ใช่เพราะใบหน้าหวานละมุนที่น่ารักโดดเด่นเหมือนทุกวัน แต่เป็นเพราะสิ่งที่พาดอยู่บนแขนเรียวข้างหนึ่งของเธอต่างหาก...เสื้อช็อปเนื้อหนาสีน้ำเงินเข้ม สภาพตัวโคร่งที่ดูยังไงก็เป็นของไซซ์ผู้ชายร่างยักษ์ ตรงอกเสื้อปักตราสัญลักษณ์คณะวิศวกรรมศาสตร์เด่นหรา และที่สำคัญ... บนปกคอเสื้อด้านหลังปักตัวอักษรไหมสีทองดุดันคำว่า ‘SAIFHA’ อย่างชัดเจน อันเป็นเอกลักณษ์ของ 'สายฟ้า เฮดว้ากแห่งวิศวะเครื่องกลปี3'“ว้ายแก! ดูนั่นสิ ข่าวลือในเพจมหาวิทยาลัยเมื่อคืนเรื่องดาวคณะแพทย์ซุ่มคบเฮดว้ากวิศวะท่าจะเป็นเรื่องจริงว่ะ” เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบดังแว่วมาตามสายลม ทำให้นิ่มชะงักฝีเท้า ใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอายแกมขัดใจ“กรี๊ด! ยายนิ่ม!” เสียงแหลมเล็กอันคุ้นเคยของมินตราดั

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมารำไรผ่านกระจกใสของห้องสมุดคณะแพทยศาสตร์ บรรยากาศรอบตัวยังคงเงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของหน้ากระดาษตำราเรียนเล่มหนา ‘นุ่มนิ่ม’ นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวในสุด นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองข้อความในไอแพดสลับกับสมุดโน้ตช่วงนี้หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงแปลก ๆ ทันทีที่นึกถึงใบหน้าหล่อร้ายของอสูรแห่งวิศวะอย่าง ‘สายฟ้า’ ภาพผู้ชายร่างยักษ์รอยสักเต็มตัวที่คุกเข่าป้อนนมลูกแมวจรจัดอย่างอ่อนโยนใต้ร่มไม้หลังอู่ซ่อมรถวันนั้น ยิ่งคิดทีไรก็ทำเอาดวงหน้านวลผ่องร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ จากความรู้สึกต่อต้านในความป่าเถื่อนของเขาในตอนแรก บัดนี้ป้อมปราการหนาแน่นในใจของคุณหมอสาวกลับเริ่มสั่นคลอนและแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกดี ๆ โดยที่เธอเองก็ไม่ทันตั้งตัว“นิ่ม... พี่ธีไลน์มาบอกว่า เย็นนี้มีนัดเลี้ยงสายรหัสเรานะ ร้านอาหารหรู ๆ หน้ามหาลัยน่ะแก พี่เค้าย้ำด้วยนะว่าแกต้องไปให้ได้” ‘มินตรา’ ผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมสายรหัสบอกเสียงตื่นเต้น ทันทีที่เดินกลับมาจากเคาน์เตอร์ยืมหนังสือก็รีบกระซิบกระซาบพลางยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ดูนิ่มถอนหายใจออกมาเบา ๆ ความรู้สึกอึดอัดแล่นจี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินช

แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องลงกระทบป้ายเหล็กหนาหน้าโกดัง ‘อู่สายฟ้าโอเวอร์ไดรฟ์’ กลิ่นอายของน้ำมันเครื่องและยางรถยนต์ที่เคยทำให้นิ่มรู้สึกอึดอัดในตอนแรก บัดนี้กลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนอย่างเคย ขาเรียวภายใต้กระโปรงพลีทยาวคลุมเข่าก้าวฉับๆ เข้าไปด้านในพร้อมกับกระเป๋าผ้าใบเก่ง ในมือกำตะกร้าพลาสติกขนาดเล็กที่มีอุปกรณ์ทำแผลและขวดยาสำหรับสัตว์ไว้แน่นหลังจากที่เมื่อเช้าเธอได้รับข้อความจากเขา...[สายฟ้า] : "หมอนิ่ม วันนี้ว่างไหม ลูกแมวที่อู่มันไม่สบาย โดนหมาไล่กัด มาช่วยดูให้หน่อยได้ไหม" [นุ่มนิ่ม] : "แล้วทำไมไม่ดูแลมันดีๆ คะ ตัวยังเล็กอยู่เลย เป็นอะไรมากหรือเปล่า พาไปโรงพยาบาลสัตว์ไหม เดี๋ยวจะเป็นอะไรมากไปกว่านี้" [สายฟ้า] : "เห็นมีแผลที่หูนิดนึงอ่ะ ไม่น่าเป็นอะไรมาก แต่มาดูให้หน่อยได้ไหม" [นุ่มนิ่ม] : "เดี๋ยวนิ่มเรียนเสร็จแล้วจะรีบเข้าไปดูให้ค่ะ"สำเร็จ! สายฟ้ายิ้มน้อยๆ ให้หน้าจอโทรศัพท์ จริงๆ เขาพาไอ้ตัวเล็กไปหาหมอมาเรียบร้อยแล้วเพราะกลัวว่ามันจะเป็นอะไรมาก หมอบอกว่าแค่เป็นแผลถลอกที่หูนิดหน่อย ส่วนเรื่องทักตามหมอนิ่มมานั้น... เป็นแผนการของเขาเองล้วนๆ“เหมียว... แง้ว”เสียงร้องแหลมเล็