ช็อปเปื้อนฝุ่นกับกาวน์เปื้อนเกียร์

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นเขม่าควันและน้ำมันเครื่องหลังซอยเปลี่ยวข้างมหาวิทยาลัย

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ‘สายฟ้า’ อสูรร้ายแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์เครื่องกลปี 3 ยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของคู่อริต่างสถาบันเกือบสิบคนที่นอนร้องครวญครางอยู่บนพื้นคอนกรีต เสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่เกิดจากการปะทะ

"ทีหลัง... ถ้าคิดจะหมาหมู่กับคนของคณะกู จำใส่หัวพวกมึงไว้ด้วยว่าต้องขนมาทั้งสถาบัน ไม่ใช่มาแค่นี้"

น้ำเสียงทุ้มต่ำแผ่รังสีอำมหิตจนคนฟังพากันตัวสั่น สายฟ้าสะบัดมือไล่หยดเลือดของศัตรูที่ติดอยู่ทิ้ง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักทว่าดุดัน ดิบเถื่อนไม่มีแววสะทกสะท้าน แม้คิ้วหนาจะแตกจนเลือดไหลอาบแก้มข้างซ้าย และมุมปากหยักสวยจะมีรอยช้ำจนห้อเลือด แต่ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวนั้นยังคงนิ่งสนิทราวกับความเจ็บปวดเหล่านี้เป็นเพียงเรื่องมดกัด

เขาสบถในลำคออย่างหงุดหงิดเมื่อพวกรุ่นน้องในคณะวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา

"พี่สายฟ้า! เป็นอะไรมากไหมครับพี่! โห... เลือดเต็มหน้าเลย" ไอ้พีช รุ่นน้องปี2 ร้องเสียงหลงเมื่อเห็นสภาพเฮดว้ากในตำนาน

"กูไม่ตายง่ายๆ หรอก พวกมึงเคลียร์พื้นที่ตรงนี้ด้วย อย่าให้เสนียดมันเปื้อนมหาลัยเรา" สายฟ้าสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะหมุนตัวเดินแยกออกมาเพียงลำพัง

ความจริงบาดแผลแค่นี้สำหรับเขา มันไกลหัวใจมาก แต่เพราะเลือดที่ไหลจากหัวมันเริ่มไหลลงมาบดบังทัศนวิสัยในการมองเห็น ทำให้เขาจำเป็นต้องหาที่ทำแผล ชายหนุ่มปฏิเสธการไปโรงพยาบาลใหญ่เพราะรำคาญขั้นตอนที่ยุ่งยาก ขาแกร่งภายใต้กางเกงยีนส์สีเข้มลุยๆ จึงก้าวตรงไปยัง 'ห้องพยาบาลกลาง' ของมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ติดกับตึกคณะแพทยศาสตร์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่เงียบสงบที่สุดในเวลานี้

เวลาใกล้ค่ำ ภายในห้องพยาบาลกลางเปิดไฟนีออนสว่างไสว เครื่องปรับอากาศส่งลมเย็นฉ่ำตัดกับบรรยากาศดุเดือดภายนอกอย่างสิ้นเชิง

'นุ่มนิ่ม' นักศึกษาคณะแพทยศาสตร์ชั้นปีที่ 2 ดีกรีดาวคณะผู้มีใบหน้าหวานหยดดั่งตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ กำลังนั่งตรวจสอบวันหมดอายุบนซองและกล่องยาต่างๆ ในตู้ยาอย่างละเอียด เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนมัดรวบเป็นหางม้าลวกๆ เผยให้เห็นลำคอขาวระหง เธอยังอยู่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อย แต่สวมผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตาของห้องพยาบาลทับไว้ นิ่มสมัครมาเป็น 'อาสาสมัครช่วยงานห้องพยาบาล' ของมหาวิทยาลัยในเวลาว่าง เพราะเธออยากเรียนรู้การซักประวัติและฝึกสังเกตอาการป่วยเบื้องต้นจากพี่พยาบาลประจำห้อง เพื่อเตรียมความพร้อมล่วงหน้าก่อนจะได้ขึ้นวอร์ดจริงในอนาคต

ครืด...

เสียงประตูเลื่อนหน้าห้องพยาบาลถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่เกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรที่ก้าวเข้ามา กลิ่นอายดิบเถื่อน ดุดัน และกลิ่นคาวเลือดโชยเข้าจมูกนิ่มทันที จนเธอต้องละสายตาจากตู้ยาหันไปมอง

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าอาจทำให้คนทั่วไปต้องกรีดร้องด้วยความกลัว ชายหนุ่มในเสื้อช็อปวิศวะเปื้อนฝุ่น ใบหน้าครึ่งซ้ายอาบไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ดวงตาคมดุคู่สบตากับเธออย่างไร้ความรู้สึก รอยสักรูปสายฟ้าและมังกรทมิฬที่โผล่พ้นแขนเสื้อขยับตามกล้ามเนื้อแน่นตึงของเขา

ทว่า... นิ่มกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว เธอมองร่างสูงใหญ่ตรงหน้าด้วยสายตานิ่งสนิท ไม่มีแววหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

"นั่งที่เตียงหมายเลขหนึ่งค่ะ" นิ่มเอ่ยเสียงเรียบ นุ่มนวล แต่เด็ดขาด

สายฟ้าชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ ปกติผู้หญิงคณะอื่น หรือแม้แต่คณะเขาเอง แค่เห็นเขาเดินผ่านตอนหน้านิ่งๆ ถ้าไม่กรี๊ดกร๊าดกันน่าปวดหัวก็พากันหลบตาทำตัวลีบกันหมด แต่นางพยาบาลจำเป็นหน้าหวานคนนี้กลับมองเขาเหมือนเขาเป็นแค่วัตถุสิ่งหนึ่งที่เดินได้ ไม่มีอาการสั่นกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว

"ใจเด็ดดีนี่..." สายฟ้าพึมพำเสียงทุ้มต่ำ ยอมเดินไปนั่งลงบนเตียงพยาบาลตามที่เธอบอก ขายาวแยกออกกว้าง เท้าแขนไว้กับหัวเข่า จ้องมองร่างบางที่กำลังหันไปเตรียมอุปกรณ์ทำแผลอย่างไม่วางตา

นิ่มเดินกลับมาพร้อมถาดสแตนเลสที่มีน้ำเกลือ เบตาดีน และผ้าก๊อซ เธอขยับเก้าอี้มานั่งตรงหน้าเขา ระยะห่างที่ใกล้กันทำให้นิ่มได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นเลือดจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ดูอันตรายชะมัด

"กรุณาอยู่นิ่งๆ นะคะ" นิ่มบอกสั้นๆ ก่อนจะใช้สำลีชุบน้ำเกลือ ค่อยๆ เช็ดคราบเลือดที่เกาะอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาออกอย่างเบามือ

"โอ๊ย..." สายฟ้าแกล้งครางซี๊ดปาก ทั้งที่แผลแค่นี้เขาไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด แววตาคมกริบจับจ้องไปที่ใบหน้าหวานของนิ่มในระยะประชิด ผิวเธอขาวเนียนละเอียด จมูกรั้นนิดๆ แสดงถึงความดื้อดึง และริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูธรรมชาตินั่น... มันทำให้ 'อสูร' อย่างเขาหัวใจกระตุกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"เจ็บเหรอคะ? ถ้านักเลงระดับเฮดว้ากวิศวะเจ็บกับแค่สำลีชุบน้ำเกลือ วันหลังก็อย่าไปสะดุดยอดหญ้าที่ไหนมาอีกนะคะ" นิ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือยังคงขยับเช็ดแผลอย่างแม่นยำและนุ่มนวล

สายฟ้าหลุดขำในลำคอ "รู้ด้วยเหรอว่าฉันเป็นใคร?"

"เสื้อช็อปปักชื่อ 'สายฟ้า อัครเดชโภคิน ' ขนาดนี้ และรอยสักเต็มตัวขนาดนี้ ในมหาวิทยาลัยคงไม่มีใครไม่รู้จักพี่สายฟ้าวิศวะเครื่องกลหรอกค่ะ" นิ่มสบตากับเขาตรงๆ "อีกอย่าง... เลือดเนี่ย ถ้าเป็นไปได้อย่าเอามาเปื้อนห้องพยาบาลบ่อยนักเลยค่ะ ล้างยาก"

"ปากดี..." สายฟ้าพึมพำ ดวงตาเข้มข้นขึ้น เขาชอบผู้หญิงคนนี้ชะมัด ความนิ่ง ความหยิ่ง และความไม่กลัวตายของเธอ มันปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นตัว จังหวะที่นิ่มกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าก๊อซ มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเธอเบาๆ แต่ทรงพลัง

"แล้วเธอชื่ออะไร?"

"ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ" นิ่มตอบกลับพลางออกแรงสลัดข้อมือออกจากการเกาะกุมเล็กน้อย ซึ่งเขาเองก็ยอมปล่อยแต่โดยดี

"แผลที่คิ้วลึกพอสมควร เดี๋ยวจะทำแผลเบื้องต้นให้ แต่ทางที่ดีพี่ควรไปโรงพยาบาลอีกครั้งนะคะ"

"ไม่จำเป็น"

"ก็แล้วแต่ค่ะ เดี๋ยวจะเริ่มทำแผลให้แล้ว เจ็บนิดนึงนะคะ" นิ่มเตือน

"บอกแล้วไงว่าแค่นี้ไม่ระคายผิวฉันหรอก... หมอนิ่ม" สายฟ้าระบายยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเหลือบไปเห็นป้ายชื่อที่อกผ้ากันเปื้อนประจำห้องพยาบาลของเธอ "ลงมือได้เลยครับ... คุณหมอ"

"ยังไม่ใช่หมอค่ะ เป็นแค่นักศึกษาแพทย์"

ความนิ่งของนิ่มทำให้การทำแผลที่เหลือเป็นไปอย่างราบรื่น สายฟ้านั่งนิ่งเป็นหิน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนิ่มตลอดเวลาที่เธอลงมือทำแผล หน้าผากของทั้งสองคนเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของสายฟ้าเป่ารดแก้มเนียนของนิ่มจนเธอมือสั่นไปแวบหนึ่ง แต่ก็คุมสติได้อย่างรวดเร็ว

นิ่มแปะผ้าก๊อซทับแผลที่คิ้วและมุมปากให้เรียบร้อย ก่อนจะเก็บอุปกรณ์

"เสร็จแล้วค่ะ งดดื่มแอลกอฮอล์ ของหมักดอง และระวังอย่าให้แผลโดนน้ำ วันรุ่งขึ้นให้มาล้างแผลที่นี่ หรือไปสถานพยาบาลใกล้บ้านก็ได้ค่ะ" นิ่มร่ายยาวตามหน้าที่

สายฟ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทันทีที่เขายืนขึ้น ห้องพยาบาลดูเล็กลงไปถนัดตาเพราะความสูงใหญ่และสง่างามของเขา เขาขยับเสื้อช็อปให้เข้าที่ สายตาจับจ้องที่ดาวคณะแพทย์ตัวเล็กไม่วางตา

"ขอบใจมากนะ... หมอนิ่ม" สายฟ้าเอ่ยเสียงทุ้ม แฝงความนัยบางอย่าง "ค่ารักษาเท่าไหร่?"

"ห้องพยาบาลมหาวิทยาลัย บริการฟรีค่ะ"

"งั้นเหรอ..." สายฟ้าก้าวเข้ามาใกล้ครึ่งก้าว ก้มหน้าลงมาจนระดับสายตาอยู่ใกล้กับใบหน้าหวาน

"แต่ฉันไม่ชอบติดค้างใคร โดยเฉพาะคนสวยๆ แบบเธอ"

"ไม่ต้องจ่ายอะไรทั้งนั้นค่ะ ขอแค่พี่สายฟ้าไม่ไปเที่ยวซัดหน้าใครแล้วกลับมาให้ฉันทำแผลอีกก็พอ" นิ่มตอบกลับอย่างไร้ความรู้สึกออกอาการแอนตี้ในชื่อเสีย (ง) ของเขานิดๆ พลางผึ่งมือเชิญให้เขาออกจากห้อง

สายฟ้าหัวเราะร่วนในลำคอ คำพูดและท่าทางของเธอทำให้หัวใจที่ดูอันตรายของเขาสั่นไหวย่างบอกไม่ถูก เขาหมุนตัวเดินไปที่ประตู แต่ก่อนจะเลื่อนเปิดก้าวออกไป ชายหนุ่มหันกลับมามองนิ่มอีกครั้งด้วยสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและล็อกเป้าหมายอย่างชัดเจน

"แล้วเจอกันใหม่นะ... หมอนิ่ม"

ประตูปิดลงพร้อมกับการจากไปของอสูรแห่งวิศวะ นิ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอปล่อยให้อารมณ์ตื่นเต้นที่แอบซ่อนไว้ระเบิดออกมาเบาๆ หัวใจข้างซ้ายเต้นรัวเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผู้ชายคนนั้นอันตรายเกินไป ดิบเถื่อนเกินไป และที่สำคัญ... สายตาของเขาตอนที่มองเธอ มันเหมือนอสูรร้ายที่กำลังจะตะครุบเหยื่อไม่มีผิด

นิ่มได้แต่หวังว่า ชีวิตสงบสุขในรั้วคณะแพทย์ของเธอ จะไม่ต้องโคจรมาพบกับเสื้อช็อปเปื้อนฝุ่นตัวนั้นอีก

แต่เธอคงยังไม่รู้... ว่าสำหรับคนอย่าง 'สายฟ้า' ถ้าเขาได้ถูกใจอะไรแล้ว เขาจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด และปฏิบัติการรุกคืบระดับอสูรคลั่งกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในวันพรุ่งนี้!