ตอนที่ 12.

เขาไม่ปล่อยให้ช่วงเวลาทองสูญเสียไปอย่างไร้ค่า ฝ่ามือหนาสอดมือผ่านชุดนอนบางใสจับชายกระโปรงยกลอยสูงขึ้นจนร่นมากองเหนืออกอวบ ฝ่ามือลูบโลมผิวเนียนนุ่มราวกับผ้าไหมเนื้อดี ร่างงามกระตุกเล็กน้อยบิดกายหนีเขาอย่างอ่อนระโหย ดวงตาคู่สวยหรี่มองเขาด้วยอาการที่คล้ายจะได้สติ

โอลิเวอร์จึงก้มลงไปปิดปากน้อยๆ ที่กำลังเผยอจะร้อง บดจุมพิตหนักหน่วงจนได้ยินเสียงครางแผ่วๆ ของเธอ นั่นทำให้เขามั่นใจว่าเธอตกอยู่ในภวังค์เสน่หาอีกครั้งจนกล้าผละริมฝีปากออกห่าง แล้วไล่แตะปลายลิ้นร้อนไปบนผิวนุ่มช่วงลำคอ ขบเม้มติ่งหูนิ่มของเธอจนสะดุ้งเฮือก

ก่อนจะลดใบหน้าลงซุกไซ้ลำคอขาวผ่อง แตะไล้ริมฝีปากลงไปตามลาดไหล่มนจนมาถึงทรวงอวบสองมือกอบกุมความนุ่มหยุ่นทั้งสองปทุมไว้ปลายยอดมณีสีชมพูยั่วยวนสายตาคนมองให้คอแห้งผาก ลิ้นร้อนแสนชุ่มฉ่ำตวัดไล้เลียริมฝีปากของตัวเองอย่างกระหาย

ครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสเธอมันเป็นไปตามอารมณ์โมโหโกรธา ผสมกับความคลั่งแค้นระอุร้อน จนไม่สนใจจะละเลียดชิมความหวาน นอกจากตักตวงและจงใจสร้างความปวดร้าวให้เธอหลาบจำ ครั้งนี้ชายหนุ่มอยู่ในสภาวะต่างกัน เขามีเพียงอารมณ์ปรารถนาไม่ได้เจือด้วยความโกรธแค้นเหมือนครั้งก่อน

ชายหนุ่มก้มลงไปหาทรวงอกพุ่งผลิชูชันล่อสายตานั้นโดยไม่รีรอ อ้าปากออกให้กว้างพอจะครอบลงบนปลายยอดทรวงสีหวาน ดูดกลืนสลับกับขบเม้มเม็ดมณีสีสวยดื่มกินรสชาติราวกับน้ำผึ้งป่าแสนหวานในเดือนห้า

ดื่มด่ำกับความรู้สึกสราญใจที่ผ่านเข้ามาในอารมณ์ผสานกับเพลิดเพลินกับเสียงครางแผ่วหวิวเสนาะโสต และร่างนุ่มเนียนที่บิดไปมาจากการถูกลูบไล้ด้วยสองมือ ร่างกายร้อนรุ่มไปด้วยพิษสวาทจนแทบทะลักทลาย

วาสินีเองถูกคนชำนาญเชิงปลุกปั่นจนแทบไร้สติ ร่างกายของเธอร้อนผ่าวไปหมด เธอกำลังจะขาดใจกับการทรมานที่ไม่รู้จุดจบ หญิงสาวหอบหายใจแรงครางครวญด้วยเสียงที่เจ้าตัวไม่คิดว่าเคยเปล่งเสียงนี้มาก่อนในชีวิต ดวงตาปรือปรอยลอยคว้าง

เมื่ออะไรบางอย่างกำลังหมุนวนในท้อง ความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วร่างจากจุดกำเนิดบนยอดทรวงที่ถูกอุ้งปากร้อนผ่าวครอบครองอยู่ แขนเรียวกอดรัดร่างหนาอย่างลืมตัวปลายเล็บจิกทึ้งขูดข่วนแผ่นหลังจนเกิดรอยแดงๆ สติส่วนน้อยที่ยังไม่หลุดหายไป สั่งให้เจ้าตัวขัดขืน แต่ก็อ่อนเบาไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะทัดทานแรงเชี่ยวกรากของพิษเสน่หาอันโลดแรงไหว

“โอลิเวอร์... พอเถอะ... พอ” เธอพยายามเปล่งเสียงทัดทานเขา

ชายหนุ่มชะงักชั่วครู่ หยุดการกระทำอันแสนวาบหวามลง เมื่อสำนึกในใจร้องบอกว่าไม่ควรเดินหน้าไปไกลกว่านี้ แต่ความทรมานที่กำลังก่อตัวในกายทั้งเธอและเขายังไม่ได้รับการปลดปล่อยจะทำอย่างไร

“ไว้ใจผมนะ ผมจะหยุดเมื่อเราปลดปล่อย”

โอลิเวอร์มองใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาว ก่อนจะก้มลงไปจุมพิตริมฝีปากอิ่มที่เจ่อเล็กน้อยอีกครั้ง ริมฝีปากของชายหนุ่มผละจุมพิตออกเมื่อร่างงามอ่อนระทวย เขาก้มลงครอบครองทรวงนุ่ม สองมือลูบไล้ผิวนุ่มเนียนไปทั่วร่าง คลึงเคล้าทรวงอวบเต็มกำมือป้อนส่งเข้าสู่อุ้งปากร้อนผ่าวที่กำลังดูดกลืนยอดทรวงสีหวานอย่างเมามัน

มืออีกข้างลูบผ่านเอวคอดไปคลึงขยำสะโพกตึงแน่น ขณะเสียดสีร่างกายของตนเองกับร่างนุ่มนิ่มเต็มอารมณ์ร้อน ริมฝีปากคายออกจากเม็ดมณีหวานล้ำ แตะปลายลิ้นร้อนไปบนผิวนุ่มไต่ดะไปตามหน้าท้องเนียนเรียบตรงไปยังเนินเขาที่มีดอกไม้งามส่งกลิ่นหอมยั่วยวนอารมณ์

เมื่อกลีบผกางามสัมผัสสายลมในฤดูร้อน แรงลมพัดโบกลูบโลมกลีบอ่อนบางให้สะบัดพลิ้ว ดอกไม้ก็เบ่งบานเกสรผลิน้ำหวานล่อหลอกภมรให้ลงไปดื่มกิน

วาสินีหมดเรี่ยวแรงต่อต้านได้แต่ทำใจยอมรับความสูญเสียที่มิอาจต่อต้านไหว กายสาวสั่นสะท้านเมื่อเขารุกหนัก จุมพิตของเขาทำให้เธอหัวหมุนยอมจำนนโดยไร้ทางขัดขืน ทุกสัมผัสของเขาทำให้เธอตกอยู่ในห้วงแห่งมนตราเสน่หา

หญิงสาวปิดเปลือกตาลงลอยคว้างในภวังค์แห่งความเสียวซ่าน จนหลงลืมสรรพสิ่งรอบกาย ลืมว่าเธอเป็นใคร ลืมว่าเขาไม่ใช่คนที่เธอควรปล่อยกายปล่อยใจให้

ร่างกายของเธอถูกเขาควบคุมไปหมดทุกส่วน ไม่เป็นตัวของตัวเองโดยสิ้นเชิง วาสินีบิดตัวไปมาเมื่อความเสียวซ่านถึงจุดที่เกินทานทน เกลียวคลื่นแห่งความปรารถนาโหมกระหน่ำพัดพาความหฤหรรษ์สาดซัดร่างบางจนทรมานแทบขาดใจ

“กรี๊ดดด”

หญิงสาวหวีดร้องเมื่อเกลียวคลื่นได้เปลี่ยนเป็นพายุลูกใหญ่ซัดเธอจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ บนปลายขอบรุ้ง พร้อมกับเกร็งกระตุกร่าง ก่อนจะทอดกายอ่อนระทวยในนาทีสุขสม เมื่อถูกปลดปล่อยจากความทรมานอันแสนหวาน

พร้อมกับเสียงครางห้าวลึกที่ดังก้องพร้อมกันของชายหนุ่มที่ใช้นิ้วมือสำเร็จโทษตัวเองจนปลดปล่อยพร้อมๆ กัน ทั้งสองนิ่งเงียบหอบหายใจแรงในอ้อมแขนของกันและกัน จนลมหายใจกลับมาเป็นปกติ

“ปล่อย... ปล่อยฉันเถอะค่ะ”

วาสินีเอ่ยเสียงสั่นหวิว อับอายที่ถูกเขาล่วงเกินจนไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่าย

น่าอายนัก... น่าอายเหลือเกิน... เธอยอมให้เขาทำอะไรบ้าๆ แบบนี้กับตัวเองได้อย่างไร

โอลิเวอร์แย้มริมฝีปากโชว์ไรฟันขาว มองคนขี้อายอย่างเอ็นดู นึกเข้าข้างตัวเองว่าบางทีเขาอาจทำให้เลสเบี้ยนยอมกลับใจได้ในสักวัน เมื่อครู่เขาทำให้เธอสุขสมได้เพียงแค่ปลายลิ้นสัมผัส ยังไม่ได้ใช้ทั้งหมดของความเป็นชายกับเธอก็ทำให้เธอครางครวญจนแทบสิ้นสติ

“ดึกแล้วคนสวย นอนกันเถอะ ผมสัญญาว่าจะขอแค่กอดคุณเท่านั้น หลับตาแล้วนอนนิ่งๆ พรุ่งนี้เรามีงานสำคัญนะ” พูดจบก็ค่อยๆ ทาบริมฝีปากบนเปลือกตาอย่างอ่อนโยน กอดรัดร่างนุ่มไว้แนบแน่น

 วาสินีจำต้องปิดตาลงเมื่อริมฝีปากอุ่นเคลื่อนมาแตะดวงตาอีกข้างอย่างนุ่มนวล ยอมนอนนิ่งๆ ตามคำสั่งเขาเมื่อรู้ว่าคนตัวโตไม่มีทางปล่อยเธอจากอ้อมแขนอีกแน่ หากเธอขัดขืนมันอาจไม่จบแค่กอด ประสบการณ์ร้อนๆ เมื่อครู่บอกเธอให้รับรู้ว่า เธอไม่มีทางขัดขืนเขาได้หากเขาต้องการขึ้นมา...

เขาจะปล่อยเธอให้รอดไปอีกนานแค่ไหนกันหนอ หญิงสาวแอบนึกหวั่นถึงอนาคตที่มองไม่เห็น...

วาสินีตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเลยเวลาปกติมาร่วมชั่วโมงเพราะนอนดึกกว่าทุกคืน นาทีแรกที่หญิงสาวลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ร่วมเตียงกับโอลิเวอร์

หญิงสาวกะพริบตาไปมาไล่ความง่วงงุนก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อสติคืนกลับมาครบถ้วน รีบผละห่างอย่างตกใจเมื่อพบว่าใบหน้าคมคายของเขาซบซุกอยู่บนอกข้างหนึ่งมืออีกข้างกุมทรวงนุ่มของเธอไว้ 

ฝ่ามือหนาวางทาบกอบกุมทรวงอวบไว้ในอุ้งมือแบบเต็มกำมือราวกับเป็นเจ้าของ ใบหน้างามเห่อร้อนขึ้นมาในทันที เมื่อความรู้สึกละอายเข้ามากระทบใจ

เธอปล่อยให้เขาทำอะไรๆ กับร่างกายเธอ แม้ไม่ถึงที่สุดแต่ก็ถูกเขาสัมผัสไปทั้งตัวราวกับคนไร้ยางอาย ถึงเขาจะคิดว่าเธอคือสิตาภาทว่าเธอรู้ดีว่าตัวเองกับเขาไม่เคยใกล้ชิดกันแบบนี้มาก่อน แต่ยังปล่อยให้เขาทำตามใจจนเกือบเลยเถิด ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกละอายใจตัวเอง

วาสินีดึงมือที่กอบกุมทรวงออกผลักศีรษะและร่างหนาหนักออกแรงๆ แต่คนตัวโตยังคงหลับลึกไม่ยอมปล่อยมือ

เสียงครางงึมงำในคออย่างรำคาญที่ถูกกวนใจแต่เช้าดังขึ้นเบาๆ ไม่นำพาว่าตัวเองกำลังกอดกายแนบซบกับร่างบางจนอีกฝ่ายแทบขยับไม่ได้ เขายังซุกซบถูไถใบหน้าบนความนุ่มหยุ่นจนเจ้าของขนลุกเกรียว