ห้องสมุด
ค้นหา
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว

ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว

โรแมนติก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-29
โดย:  รอยยิ้มบนกระดาษยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
48บท
296views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

คำโปรย

อีโรติก

CEO

หมอผู้มีพรสวรรค์

รวย

พลังพิเศษ

‘มนต์พัศจ์’ หญิงสาวผู้ครอบครองกลิ่นกายหอมละมุนดั่งมวลดอกไม้ป่า และพรสวรรค์ลึกลับในการบำบัดความเจ็บปวดผ่านการสัมผัส ในโลกทุนนิยมที่ไร้ความปรานี พรสวรรค์นี้กลับกลายเป็นคำสาป ทุกคนต่างขนานนามเธอว่า ‘แม่มดขาว’ และพยายามยื้อแย่งเพื่อครอบครองหยาดเหงื่อและความสาวของเธอเพื่อผลประโยชน์ทางการค้า จนกระทั่งเธอตกเป็นของกำนัลในสัญญาธุรกิจให้กับ ‘อคิน’ CEO หนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งเครืออสังหาริมทรัพย์ระดับโลก ชายหนุ่มผู้เย็นชา และเกลียดชังความอ่อนแอ ทว่าเขากลับทรมานจากโรคนอนไม่หลับเรื้อรังที่ไม่มีหมอคนไหนรักษาได้ ค่ำคืนแรกที่เขาลากเธอลงสู่เตียงกว้าง ความตั้งใจที่จะย่ำยีกลับกลายเป็นกลิ่นกายของมนต์พัศจ์ ขณะเดียวกันก็มอบความผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน อคินเปลี่ยนจากซาตานร้ายกลายเป็นคนคลั่งรักสายเปย์ ทว่าเขายังคงปากแข็งและกักขังเธอไว้ด้วยพันธนาการแห่งตัณหา ทุกครั้งที่ร่างกายหลอมรวมกัน ความร้อนแรงของบทรักผสมผสานกับความลับของตระกูลอคินที่กำลังถูกเปิดโปง ศัตรูรอบด้านเริ่มคืบคลานเข้าหาแม่มดขาวเพื่อใช้เธอเป็นเครื่องมือทำลายเขา อคินจึงต้องร้ายกับคนทั้งโลกเพื่อปกป้อง ‘ยารักษา’ เพียงสิ่งเดียวของชีวิต เขาพร้อมทุ่มเทเงินทองและอำนาจทั้งหมดที่มี เพื่อตีตราจองและกักขังเธอไว้ในกรงทองแห่งความปรารถนาตลอดไป

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 ผู้หญิงที่ใครๆ ก็อยากได้

[KATHI’S PART]

6.00 น.

“ฉันเก่ง ฉันเก่ง โอเคออกไปทำงานได้” ฉันส่องกระจกตรงหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้กับตัวเอง ฉันมักจะทำแบบนี้ในทุกๆ เช้าก่อนจะออกจากบ้าน เพราะบางทีคนเราก็ไม่สามารถหากำลังใจจากที่อื่นได้นอกจากที่ตัวเองนี่เนอะ

ใกล้จะสิ้นปีแล้วตามที่พยากรณ์อากาศบอกเอาไว้ว่าช่วงนี้อุณหภูมิจะลดต่ำกว่าปกติ ฉันเดินเข้าไปหยิบเสื้อกันหนาวที่แขวนอยู่ที่หน้าตู้ผ้าขึ้นมาคลุมเอาไว้ก่อนจะเดินออกไปด้ายนอก

“จะไปแล้วเหรอนางกะทิ” เสียงแม่ของฉันที่กำลังเดินสวนเข้ามาทักขึ้นอย่างไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ ถ้าฉันเดาไม่ผิดคงจะเสียพนันมาอีกแล้วแน่ๆ

“ใช่ค่ะ” ฉันตอบเธอกลับไปเสียงอ่อน เพราะวันนี้จะเป็นวันที่ดีของฉัน ฉันไม่อยากให้เธอด่าหรือสวดส่งฉันตั้งแต่เช้าเหมือนเช่นทุกวัน

“แกจะไปไหน เงินล่ะ”

“หนูก็ให้แม่ไปแล้วไง ที่หนูไม่มีแล้ว” ฉันเอ่ยบอกกับหญิงวัยกลางคนตรงหน้าอย่างเหนื่อยใจ นี่พึ่งจะวันที่สองเองฉันแบ่งเงินที่ตัวเองได้มาจากการทำงานพิเศษในทุกๆวันให้เธอไปแล้วส่วนหนึ่ง ส่วนที่เหลือฉันก็เอาไปซื้อของเข้าบ้านและเก็บไว้ติดตัวอยู่ไม่กี่บาทเผื่อมีเหตุให้จำเป็นต้องใช้

โชคดีที่ฉันได้ทุกเรียนฟรีแบบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ทุนนี้รวมค่าอาหารและค่าที่พักของฉัน แต่เนื่องจากบ้านของฉันอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยฉันจึงของเป็นจากทุนค่าที่พักเป็นค่าอุปกรณ์การเรียนแทน

“อีนี่จะไปตายที่ไหนก็ไป” พูดจบเธอก็เดินเข้าบ้านไปอย่างหัวเสีย

และนี่ก็คือสิ่งที่ฉันต้องเจอในทุกๆ วัน ถ้าฉันบอกว่า ‘ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย’ มันก็คงจะเป็นคำพูดที่ดูโกหกจนเกินไป แต่ที่แน่ๆ ก็คือฉันชินแล้วล่ะ ความรู้สึกของฉันมันไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้นหรอก

ฉันเดินมาจนถึงคาเฟ่กึ่งร้านอาหารที่เปิดขายตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น ปกติฉันทำงานพาร์ทไทม์อยู่ที่นี่ แต่วันนี้พี่พนักงานประจำลาหยุดฉันจึงเข้ามาช่วยร้านตั้งแต่เช้าจนถึงเวลาเลิกงานปกติของฉัน

“...ฮึบ...” ฉันหยุดเดินก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย ฉันเดินเข้าไปในร้านก่อนจะทักทายพี่ๆ ทุกคนอย่าเป็นกันเอง

“มาไวจังกะทิยังไม่ถึงเวลาเข้างานเลย มาทานข้าวกับพี่มา...ไม่ต้องเกรงใจ มาๆ”

“ขอบคุณมากค่ะพี่หญิง” ฉันเดินเข้าไปหาเธอก่อนจะนั่งลงทานข้าวข้างๆ ตามที่เธอบอก

พี่หญิงเป็นเจ้าของร้านนี้ ฉันทำงานกับเธอมันตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย เธอเป็นอีกคนหนึ่งที่คอยให้กำลังใจและให้คำปรึกษากับฉันเสมอมา เธอใจดีกับฉันมากจริงๆ

17.00 น.

“กะทิเลิกงานได้แล้ว มีเรียนต่อไม่ใช่เหรอ”

“เดี๋ยวกะทิช่วยงานตรงนี้อีกแป๊บนึงค่ะ”

“ไม่ต้องเดี๋ยวแล้ว ไปอาบน้ำล้างตัวที่ห้องพี่เดี๋ยวนี้เลย” พี่หญิงเอ็ดฉันเบาๆ ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาล้างอุปกรณ์ตรงหน้าของฉันแทน

“แต่ว่า...”

“ไม่แต่แล้วรีบเลย”

“ก็ได้ค่ะ” ฉันบอกกับเธอเสียงอ่อน ก่อนจะเดินไปอาบน้ำล้างตัวตามที่เธอบอก

“หนูไปเรียนก่อนนะคะพี่หญิง” ฉันเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าที่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บของเข้าที่

“จ้า เดินดีๆล่ะ”

“ค่า”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

You may also like

New Release Novels

ไม่มีความคิดเห็น
48
ตอนที่ 1 ผู้หญิงที่ใครๆ ก็อยากได้
เสียงฝนตกกระทบกระจกดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่พิมพ์พลอยกำลังนั่งเช็ดมือเด็กชายตัวเล็กตรงหน้าอย่างใจเย็น “พี่พลอย…แม่ผมจะกลับมาหาผมไหมครับ” คำถามนั้นทำให้หญิงสาวชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วลูบผมเด็กเบา ๆ “ต้องกลับมาสิคะ เพราะไนซ์เป็นเด็กน่ารักขนาดนี้นี่นา” เด็กชายเม้มปากแน่น เหมือนพยายามกลั้นน้ำตา พิมพ์พลอยหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กซับแก้มให้เขาอย่างอ่อนโยน “แต่ระหว่างที่รอ พี่พลอยจะอยู่กับไนซ์เอง ดีไหม” เด็กชายพยักหน้า ก่อนโผเข้ากอดเธอแน่น ภาพนั้นทำให้พี่พยาบาลที่ยืนอยู่หน้าห้องยิ้มออกมา “แปลกนะคะ” พิมพ์พลอยเงยหน้ามอง “อะไรเหรอคะ” “ไม่ว่าเด็กคนไหนร้องไห้ พออยู่กับคุณพลอยก็หยุดร้องหมดเลย” หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ “เด็กคงแค่ต้องการคนฟังน่ะค่ะ” “ไม่ใช่แค่เด็กหรอกค่ะ ผู้ใหญ่ก็เหมือนกัน” คำพูดนั้นทำให้พิมพ์พลอยยิ้มแห้ง ๆ เธอได้ยินแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก คนรอบตัวมักพูดว่า แค่ได้อยู่ใกล้เธอก็รู้สึกสบายใจ ทั้งที่เธอไม่ได้พิเศษอะไรเลย หญิงสาวก้มลงเก็บกล่องยา ก่อนเหลือบมองนาฬิกา เกือบสามทุ่มแล้ว “เดี๋ยวพลอยกลับก่อนนะคะ” “ฝนตกหนักมากเลยนะ ให้แฟนมารับไหม” “ไม่มีแฟนค่ะ” “อ้าว แล้
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 คนของผม ห้ามยุ่ง
พิมพ์พลอยนั่งนิ่งอยู่ในรถ ทั้งที่มือยังถูกคิรากรจับไว้ไม่ปล่อย อุณหภูมิจากฝ่ามือของเขาร้อนจนหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ “คุณคิระ…” เสียงหวานเรียกเบา ๆ เหมือนคนตั้งสติไม่ทัน ชายหนุ่มจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปล่อยมือช้า ๆ “ลงไปกินข้าวได้แล้ว” น้ำเสียงกลับมาเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พิมพ์พลอยยังรู้สึกถึงสัมผัสเมื่อครู่ชัดเจนอยู่เลย เธอรีบเปิดประตูลงจากรถทันที ลมเย็นพัดเข้ามาปะทะใบหน้า หวังให้แก้มที่ร้อนอยู่เย็นลงบ้าง คิรากรเดินอ้อมรถมาหยุดข้างเธอ สูทสีดำเข้มกับใบหน้าหล่อคมทำให้คนแถวนั้นแอบมองไม่หยุด เขาโดดเด่นเกินไป โดดเด่นจนเธอเริ่มอึดอัด “คุณคิระคะ…” “หืม” “คนมองใหญ่เลย” ชายหนุ่มเหลือบมองรอบตัว ก่อนตอบเรียบ ๆ “แล้วไง” “ก็…” “เธออายเหรอ” พิมพ์พลอยเม้มปากนิด ๆ “นิดหน่อยค่ะ” คิรากรจ้องหน้าเธอ ก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเบา ๆ “ชินไว้” “คะ?” “หลังจากนี้ คนจะมองมากกว่านี้อีก” หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันถามว่าเขาหมายความว่ายังไง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นก่อน “คุณคิระ?” หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดเดรสสีแดงเดินเข้ามา สวย แพง และมั่นใจ พิมพ์พลอยจำเธอได้ทันที ล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 หึงโดยไม่มีสิทธิ์
เช้าวันต่อมา พิมพ์พลอยมาถึงศูนย์ฟื้นฟูเร็วกว่าปกติ เมื่อคืนเธอแทบนอนไม่หลับ ทุกครั้งที่หลับตา เสียงทุ้มต่ำของคิรากรก็ยังดังอยู่ในหัว “ฉันเริ่มไม่อยากปล่อยเธอไว้คนเดียวแล้ว” แค่คิด แก้มก็ร้อนขึ้นมาอีก “พี่พลอย!” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นพร้อมร่างของน้องไนซ์ที่วิ่งมากอดเอวเธอแน่น หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนลูบผมเด็กชาย “ตื่นเช้าจังเรา” “วันนี้ผมไม่ร้องไห้แล้วนะครับ” “เก่งมากเลยค่ะ” เด็กชายยิ้มกว้าง ก่อนชี้ไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ “มีคนเอาดอกไม้มาให้อีกแล้ว” พิมพ์พลอยชะงัก บนโต๊ะมีช่อดอกกุหลาบสีขาววางอยู่เหมือนเดิม ช่อใหญ่กว่าเมื่อวานด้วยซ้ำ พี่พยาบาลเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าแซว ๆ “คนจีบเยอะจริงนะคะคุณพลอย” “ไม่ใช่หรอกค่ะ” หญิงสาวรีบปฏิเสธ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครส่งมา การ์ดใบเล็กถูกเสียบไว้เหมือนทุกครั้ง — สำหรับคนที่อ่อนโยนที่สุด — ไม่มีชื่อ ไม่มีข้อความอื่น พิมพ์พลอยถอนหายใจเบา ๆ จริง ๆ มันก็ไม่ได้แย่ แต่เธอรู้สึกอึดอัดแปลก ๆ โดยเฉพาะหลังจากเมื่อคืน “ไม่ชอบเหรอคะ ดอกไม้ออกจะสวย” “พลอยแค่ไม่รู้ว่าใครส่งมา” “หล่อแน่ค่ะ ฟันธง” ทุกคนหัวเราะกันเบา ๆ แต่ยังไม่ทันที่พิมพ์พลอยจ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 ผู้ชายที่เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้
หลังจากคิรากรกลับไป ศูนย์ฟื้นฟูก็ไม่ได้สงบอย่างที่พิมพ์พลอยหวังเลยสักนิด “กรี๊ด…เขาหล่อมากจริง ๆ ใช่ไหม” “เมื่อกี้ฉันแทบหยุดหายใจ” “ที่สำคัญคือหวงคุณพลอยหนักมาก!” เสียงแซวดังขึ้นไม่หยุดตั้งแต่เช้า พิมพ์พลอยได้แต่ก้มหน้าจัดเอกสาร แกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่แก้มกลับร้อนตลอดเวลา โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายก่อนเขาไป — งอนได้ แต่ต้องกินข้าวก่อน — บ้าจริง… ทำไมแค่คิดถึงก็ใจเต้นอีกแล้วนะ “พี่พลอย หน้าแดง” น้องไนซ์พูดขึ้นอย่างใสซื่อ หญิงสาวสะดุ้งทันที “มะ…ไม่แดงค่ะ” เด็กชายหัวเราะคิกคัก “พี่คนนั้นเป็นแฟนพี่พลอยเหรอครับ” “ไม่ใช่นะ” “แต่เขาหวงพี่มากเลย” คำพูดของเด็กทำเอาพิมพ์พลอยตอบไม่ออก ใช่… คิรากรหวงเธอเกินไปจริง ๆ ทั้งที่พวกเขาไม่ได้เป็นอะไรกันแท้ ๆ ครืด… โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้น พิมพ์พลอยหยิบขึ้นมาดู ก่อนชะงัก KIRAKORN แค่ชื่อบนหน้าจอ หัวใจก็เต้นแรงแล้ว เธอรีบกดรับ “ค่ะ…” “กินหรือยัง” คำแรกก็เรื่องกินเหมือนเดิม หญิงสาวเผลอยิ้มบาง ๆ “กำลังกินค่ะ” “กินหมดไหม” “ค่ะ” “ดี” เสียงปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง แต่ไม่มีใครวาง พิมพ์พลอยเริ่มรู้สึกเขินแปลก ๆ “คุณคิระคะ” “หืม”
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 คนเก่า…ที่กลับมาผิดเวลา
สายฝนยังตกไม่หยุด พิมพ์พลอยยืนนิ่งอยู่หน้าศูนย์ฟื้นฟู ขณะที่ผู้ชายตรงหน้าส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้เหมือนในอดีต “พี่วิน…” เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตา วรินทร์ หรือ “พี่วิน” ผู้ชายคนแรกที่เธอเคยรัก และเป็นคนเดียวที่หายไปจากชีวิตเธอโดยไม่อธิบายอะไรเลย “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เสียงของเขายังอบอุ่นเหมือนเดิม แต่หัวใจของพิมพ์พลอยกลับไม่ได้รู้สึกเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เธอเพียงแค่ตกใจ เท่านั้นจริง ๆ “พี่มาที่นี่ได้ยังไงคะ” “พี่ถามเพื่อนเก่าเอา” เขายิ้มบาง ๆ ก่อนมองเธอจากหัวจรดเท้า “พลอยโตขึ้นเยอะเลย” หญิงสาวเม้มปากนิด ๆ บรรยากาศชวนอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะเมื่อเธอจำวันสุดท้ายที่อีกฝ่ายหายไปได้ดี ไม่มีแม้แต่คำลา ไม่มีแม้แต่ข้อความสักข้อความ “พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามตรง ๆ วรินทร์นิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “พี่อยากขอโทษ” “…” “ตอนนั้นพี่มีปัญหาหลายอย่าง” “จนต้องหายไปเลยเหรอคะ” น้ำเสียงเธอไม่ได้ประชด แต่มันเรียบเกินไปจนคนฟังชะงัก วรินทร์มองหน้าเธอนิ่ง ๆ “พลอยยังโกรธพี่อยู่ใช่ไหม” “พลอยไม่ได้โกรธค่ะ” เธอตอบตามตรง “แค่เสียใจ” คำพูดนั้นทำให้
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 จูบที่เกือบเกิดขึ้น
สายฝนยังตกต่อเนื่อง แต่พิมพ์พลอยกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย เพราะสายตาของคิรากรตรงหน้า กดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก “เธอยังรู้สึกกับมันอยู่ไหม” คำถามเดิมยังค้างอยู่ระหว่างพวกเขา หญิงสาวเม้มปากแน่น “พลอยไม่รู้…” “ไม่รู้?” “มันนานมากแล้วค่ะ” เธอหลบสายตาเขาเล็กน้อย “พลอยแค่ตกใจที่พี่วินกลับมา” คิรากรเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่เสียงนั้นไม่ได้ฟังดูอารมณ์ดีเลย “เธอนี่ใจดีจริง ๆ” “คะ?” “ถ้าเป็นฉันนะ” เขาก้มลงมองหน้าเธอใกล้ ๆ “คนที่ทิ้งไปแบบนั้น ไม่มีสิทธิ์กลับมาอีก” หัวใจเธอสั่นเบา ๆ “บางทีเขาอาจมีเหตุผลก็ได้ค่ะ” “แล้วเธอจะยอมให้อภัยง่าย ๆ แบบนี้?” พิมพ์พลอยนิ่งไป ก่อนตอบเบา ๆ “การโกรธใครนาน ๆ มันเหนื่อยนี่คะ” คำตอบนั้นทำให้คิรากรมองเธอเงียบ ๆ สายตาที่เคยเย็นชาเริ่มอ่อนลงนิดหนึ่ง “เธอเป็นแบบนี้ตลอดเลยสินะ” “แบบไหนคะ” “อ่อนโยนกับทุกคน” เขาพูดช้า ๆ “จนคนอื่นอยากได้เธอไปหมด” หัวใจเธอเต้นแรงอีกครั้ง ลมเย็นพัดผ่าน แต่ฝ่ามือที่คิรากรจับอยู่กลับร้อนขึ้นเรื่อย ๆ “กลับกันเถอะ” เขาพูด ก่อนเปิดประตูรถให้เธอ ตลอดทางกลับคอนโด บรรยากาศในรถเงียบกว
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 ความลับของแม่
“คนที่รู้เรื่องแม่ของเธอ” คำพูดของคิรากรทำให้พิมพ์พลอยนิ่งค้าง มือที่กำลังจะเปิดประตูรถชะงักไปทันที “หมายความว่ายังไงคะ” ชายหนุ่มมองเธออยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะบอกมากแค่ไหน “เธอเคยเล่าให้ฉันฟังว่าแม่เสียตอนเธออายุสิบสอง” “ค่ะ” “แล้วหลังจากนั้นล่ะ” พิมพ์พลอยขมวดคิ้ว “หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรนี่คะ” คิรากรเงียบ เงียบจนเธอเริ่มใจไม่ดี “คุณคิระ…” “ฉันอาจกำลังคิดมากไปเอง” เขาพูดช้า ๆ “แต่ชื่อของแม่เธอไปโผล่อยู่ในเอกสารเก่า ๆ ของคนกลุ่มหนึ่ง” “เอกสารอะไร” “มูลนิธิเอกชน” “แล้วมันแปลกตรงไหน” ชายหนุ่มพิงเบาะ สายตาคมเข้มจับอยู่ที่เธอ “เพราะมูลนิธินั้นปิดตัวไปเกือบยี่สิบปีแล้ว” หัวใจของพิมพ์พลอยเริ่มเต้นแรง “ฉันให้คนตรวจสอบต่อ” “ทำไมต้องตรวจเรื่องแม่พลอยด้วย” คำถามนั้นทำให้คิรากรชะงัก ก่อนหัวเราะเบา ๆ “เธอคิดว่าฉันปล่อยให้คนแปลกหน้ามายุ่งกับเธอได้เหรอ” “…” “ฉันอยากรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ” ประโยคนั้นทำให้เธอเงียบไปทันที ผู้ชายคนนี้… บางครั้งก็ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น แต่บางครั้งก็ทำให้รู้สึกเหมือนถูกมองทะลุไปถึงข้างใน “พลอยไม่มีอะไรปิดบังนะคะ” “ฉันรู้”
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 คนที่แม่ห้ามไว้
ทั้งคืน พิมพ์พลอยแทบไม่ได้นอน รูปถ่ายเก่าใบเดิมยังวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอหยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้อความด้านหลังยังคงอยู่เหมือนเดิม “อย่าไว้ใจคนที่ชื่อธนกฤต” ลายมือของแม่ เธอจำได้แน่นอน แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ แม่เขียนข้อความนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไรกัน แล้วทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอถึงไม่เคยสังเกตเห็นเลย กริ๊ง... เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น พิมพ์พลอยสะดุ้ง ก่อนรู้ตัวว่าฟ้าสว่างแล้ว หญิงสาวลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว แต่หัวใจยังหนักอึ้ง สุดท้ายเธอตัดสินใจส่งรูปถ่ายให้คิรากร ข้อความถูกส่งไปตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า แต่ไม่ถึงนาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที “คุณคิระ?” “รูปนี้มาจากไหน” น้ำเสียงของเขาจริงจังกว่าปกติ “พลอยเพิ่งเห็นเมื่อคืนค่ะ” ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง “เก็บรูปนั้นไว้” “มันสำคัญมากเหรอคะ” “มาก” หัวใจเธอเริ่มเต้นแรง “คุณรู้อะไรใช่ไหม” “ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ” เขาตอบสั้น ๆ “แต่หลังเลิกงาน ฉันจะไปรับ” “ค่ะ” “แล้ววันนี้ห้ามอยู่คนเดียว” “คะ?” “เชื่อฉัน” น้ำเสียงหนักแน่นจนเธอไม่กล้าถามต่อ ... ช่วงสาย ศูนย์ฟื้นฟูคึกคักกว่าปกติ เด็ก ๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน พิมพ์พลอย
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 ภาพถ่ายที่ซ่อนอดีต
“มีธนกฤตยืนอยู่ข้างแม่เธอ” คำพูดของคิรากรทำให้พิมพ์พลอยนิ่งค้าง โลกเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ “เป็นไปไม่ได้...” เธอพึมพำเบา ๆ “ฉันก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น” คิรากรตอบเสียงเรียบ ก่อนยื่นแท็บเล็ตให้เธอ มือเล็กสั่นเล็กน้อยขณะรับมา บนหน้าจอเป็นภาพถ่ายเก่า คุณภาพไม่ชัดมากนัก ราวกับถูกถ่ายไว้เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ในภาพมีผู้ใหญ่หลายคนยืนอยู่หน้าอาคารหลังหนึ่ง และตรงกลาง... คือแม่ของเธอ พิมพ์พลอยจำรอยยิ้มนั้นได้ทันที ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันจำผิด น้ำตารื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แต่สิ่งที่ทำให้เธอใจหายกลับเป็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างแม่ แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปี ใบหน้าคมเข้มนั้นยังพอดูออกว่าเป็นใคร ธนกฤต รัตนเวช “เขารู้จักแม่พลอยจริง ๆ ...” เสียงเธอสั่นเบา ๆ คิรากรพยักหน้า “น่าจะมากกว่ารู้จัก” “หมายความว่าไงคะ” ชายหนุ่มเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดอย่างระมัดระวัง “จากข้อมูลที่ฉันได้มา แม่เธอเคยทำงานใกล้ชิดกับคนในมูลนิธินั้น” “แล้วธนกฤตล่ะ” “ตอนนั้นเขายังไม่รวย” พิมพ์พลอยก้มมองภาพอีกครั้ง หัวใจเต็มไปด้วยคำถาม ถ้าแม่รู้จักธนกฤตจริง ทำไมถึงเขียนข้อความเตือนไว้ ทำไ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 ฉันไม่ชอบให้เธอสนใจผู้ชายคนอื่น
“แฟนเก่าเธอจะรู้อะไรมากกว่าที่คิด” คำพูดของคิรากรทำให้พิมพ์พลอยยังคงนิ่งอยู่ ลมเย็นจากแม่น้ำพัดผ่าน แต่กลับไม่ช่วยลดความร้อนรุ่มในใจได้เลย คำพูดของวรินทร์ยังดังก้องอยู่ในหัว — ถ้าธนกฤตรู้ว่าเธอเป็นลูกของแม่เธอ เขาจะไม่ปล่อยเธอไปแน่ — มันหมายความว่ายังไงกันแน่ “พลอย” เสียงทุ้มต่ำเรียกเธอกลับมาสู่ความจริง “คะ?” “กำลังคิดอะไรอยู่” หญิงสาวเม้มปากเล็กน้อย “พลอยกำลังคิดว่า...พี่วินรู้เรื่องนี้ได้ยังไง” ทันทีที่ชื่อวรินทร์หลุดออกมา สีหน้าของคิรากรก็เปลี่ยนไปนิดหนึ่ง นิดเดียวจริง ๆ แต่พิมพ์พลอยเริ่มจับอาการเขาได้แล้ว “อีกแล้ว” “คะ?” “เธอกำลังคิดถึงมัน” “ก็เรื่องที่เขาพูดสำคัญนี่คะ” “ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น” คิรากรตอบเรียบ ๆ ก่อนก้าวเข้ามาใกล้ “ฉันไม่ชอบให้เธอสนใจผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน” หัวใจเธอเต้นแรงทันที “คุณคิระ...” “ฉันจริงจัง” เขาพูดด้วยสีหน้านิ่ง ๆ แต่กลับทำให้เธอเขินจนไม่รู้จะตอบยังไง สุดท้ายหญิงสาวจึงเลือกเปลี่ยนเรื่อง “เราควรทำยังไงต่อดีคะ” คิรากรจ้องเธออีกพักหนึ่ง ก่อนยอมถอย “ฉันจะให้คนสืบวรินทร์เพิ่ม” “สืบพี่วิน?” “อืม” “มันจะไม่เกินไปหน่อยเห
อ่านเพิ่มเติม
ดูเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status