ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว

แสงแดดยามเช้าส่องทะลุม่านหลากสีเข้ามายังห้องนอนขนาดเล็กในบ้านเช่าท้ายซอย แต่มันไม่ได้นำพาความสดใสมาให้เหมือนเช่นทุกวัน สำหรับ ‘มนต์พัศจ์’ วันนี้คือวันที่โลกทั้งใบของเธอถูกบดขยี้ด้วยน้ำมือของคนที่เธอเรียกว่า ‘พ่อบุญธรรม’

กระดาษสัญญาแผ่นหนาที่มีตราประทับของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับโลกวางอยู่ตรงหน้า บนนั้นระบุตัวเลขหนี้สินจำนวนมหาศาลที่กษิดิศ พ่อบุญธรรมของเธอติดค้างไว้จากการพนันและธุรกิจที่ล้มเหลว และที่มุมขวาล่าง มีลายเซ็นของชายหนุ่มที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศนี้... ‘อคิน อัครเดชโภคิน’

“มุก... พ่อขอโทษ พ่อไม่มีทางเลือกจริงๆ ถ้าพ่อไม่ส่งแกไปให้คุณอคิน พวกมันจะฆ่าพ่อ” กษิดิศคุกเข่าอ้อนวอน ร้องไห้ฟูมฟายอยู่แทบเท้าของหญิงสาวที่เขาชุบเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก ทว่าแววตาของเขากลับซ่อนความเห็นแก่ตัวเอาไว้มิดชิด

มนต์พัศจ์จ้องมองชายวัยกลางคนด้วยความรู้สึกชาหนึบไปทั้งใจ เธอกำหมัดแน่นจนเล็บแทงเข้าเนื้อ ผิวเนื้อที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูซีดเผือด ทว่ากลิ่นกายหอมละมุนดั่งดอกไม้ป่ายามเช้ากลับยิ่งโชยออกมาเข้มข้นขึ้นตามอารมณ์ที่ดิ่งวูบ มันคือพรสวรรค์ที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่เกิด สัมผัสจากมือของเธอสามารถเยียวยาความเครียด ความเหนื่อยล้า และความเจ็บปวดของผู้อื่นได้ ราวกับเป็นยารักษาที่มีชีวิต

เพราะเหตุนี้ ใครๆ ต่างก็พากันขนานนามเธอว่า ‘แม่มดขาว’

แต่ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยความโลภ พรสวรรค์นี้ไม่ได้นำพาความสุขมาให้เลย มันกลับกลายเป็นสินค้าชิ้นโบแดงที่ใครๆ ก็อยากได้ไปครอบครองเพื่อผลประโยชน์ทางการค้า และตอนนี้ พ่อบุญธรรมก็ใช้ประโยชน์จากร่างกายของเธอเพื่อต่อชีวิตตัวเอง

“คุณอคิน... ซีอีโอคนนั้นเขาต้องการอะไรจากหนูคะพ่อ? เขาไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิง และคนอย่างเขาคงไม่เชื่อเรื่องงมงายประเภทแม่มดขาวหรอก” มนต์พัศจ์ถามเสียงสั่นพยายามรวบรวมสติ

“เขาไม่ได้เชื่อเรื่องแม่มด... แต่เขาต้องการ ‘ยารักษา’ แกก็รู้ใช่ไหมว่าคุณอคินป่วยเป็นโรคนอนไม่หลับเรื้อรังมาหลายปี เขาใช้เงินเป็นร้อยล้านรักษาแต่ก็ไม่หาย มีคนบอกเขาว่ากลิ่นกายและสัมผัสของแกช่วยระงับประสาทได้ดีกว่ายาทุกชนิดในโลก... เขาเลยตกลงรับแกไปขัดดอก”

คำเฉลยของพ่อบุญธรรมทำให้น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงอาบแก้มเนียน มนต์พัศจ์สูดหายใจลึก เธอมองดูชายตรงหน้าที่แม้จะเห็นแก่ตัว แต่เขาก็เป็นคนเลี้ยงดูเธอมาจนโต ถือซะว่านี่คือการชดใช้ค่าน้ำนมครั้งสุดท้าย...

“หนูจะไปค่ะ... แต่หลังจากนี้ หนูถือว่าเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”

เวลาสามทุ่มตรง รถยุโรปคันหรูสีดำขลับแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวง มันคือตึกบัญชาการหลักของตระกูลอัครเดชโภคิน ชั้นบนสุดคือเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของอคิน ซีอีโอหนุ่มวัย 32 ปี ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเย็นชาดุดันจนไม่มีใครกล้าสบตา

มนต์พัศจ์ในชุดเดรสสีขาวเรียบง่ายถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์พาตัวขึ้นมาส่งถึงหน้าห้องโถงกว้าง ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทา ดูหรูหราแต่เงียบเหงาจนน่าอึดอัด ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสามชิ้นสีเทาเข้มนั่งอยู่ที่โซฟาหนังแท้ ในมือมีแก้ววิสกี้ราคาแพง นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวปัดมองมาที่ผู้มาใหม่ทันที

เพียงแค่ก้าวเข้ามาในห้อง อคินก็ชะงักไปเล็กน้อย กลิ่นหอมละมุนแปลกประหลาดที่ระเหยออกมาจากตัวหญิงสาวพุ่งเข้าแตะจมูกเขาอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่อธิบายไม่ได้—ไม่ใช่น้ำหอมเคมี แต่เป็นกลิ่นธรรมชาติที่ทำให้สมองอันตึงเครียดและล้าจากการไม่ได้นอนมาสามวันเต็มของเขา... เกิดความผ่อนคลายอย่างประหลาด

ชายหนุ่มขยับรอยยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจ ก่อนจะวางแก้วเหล้าลง

“เธอมาตรงเวลาดีนี่... มนต์พัศจ์” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น ขนลุกซู่ไปทั้งตัวของหญิงสาว

“ฉันมาตามข้อตกลงค่ะ คุณอคิน... ฉันจะมาเป็น ‘ยารักษา’ ให้คุณตามสัญญา ขอนำตัวฉันมาขัดหนี้ของกษิดิศทั้งหมด” มนต์พัศจ์พยายามทำใจดีสู้เสือ แม้ว่าภายในใจจะสั่นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรขยับเข้าหาเธออย่างเชื่องช้า แต่ทรงพลังกดดันจนมนต์พัศจ์ต้องก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังบางไปชนเข้ากับประตูห้อง ชายหนุ่มก้มลงมาจนใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ข้างแก้มเนียน

“ยารักษาเหรอ? อย่าเพิ่งยกยอตัวเองเกินไปเลยแม่มดน้อย... ฉันแค่ซื้อของเล่นชิ้นใหม่มาลองดูเท่านั้น ถ้าเธอไม่ได้ผลอย่างที่ไอ้แก่นั่นคุยโม้ไว้... ฉันจะส่งเธอไปลงนรกพร้อมมัน”

ฝ่ามือหนาร้อนระอุขยับขึ้นมาเชยคางมนของเธอขึ้น สัมผัสแรกจากปลายนิ้วแกร่งที่แตะลงบนผิวเนื้อนุ่มทำให้ทั้งคู่สะดุ้งเบาๆ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่าน อคินนัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเจ็บแปลบที่ขมับเนื่องจากอาการปวดหัวรุนแรงเมื่อครู่... อันตรธานหายไปทันทีที่ได้สัมผัสเธอ!

“อึดอัด... คุณอคิน ปล่อยก่อนค่ะ” มนต์พัศจ์ครางประท้วง ใบหน้าหวานแดงซ่านเมื่อสบเข้ากับสายตาคู่นั้นที่เริ่มเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกระหายอยาก

“กลิ่นของเธอ... สัมผัสของเธอ มันของจริงสินะ” อคินพึมพำ เสียงของเขาเริ่มพร่าเลือน ลำคอแกร่งแห้งผาก สัญชาตญาณความต้องการทางเพศที่เคยสงบนิ่งมานานเนื่องจากอาการป่วย บัดนี้มันกำลังตื่นตัวและขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงเพราะได้กลิ่นกายของเธอ

“ในเมื่อเธอเป็นสินค้าที่ฉันซื้อมาแล้ว... งั้นก็เริ่มทำหน้าที่ของเธอซะสิ”

ไม่พูดเปล่า ซีอีโอหนุ่มขยับวงแขนแกร่งช้อนอุ้มร่างบางของหญิงสาวขึ้นแนบอก มนต์พัศจ์ร้องอุทานด้วยความตกใจ มือเรียวเผลอคว้าหมับเข้าที่บ่ากว้างเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว กล้ามเนื้อแน่นตึงใต้เนื้อผ้าไหมพรมทำเอาเธอหน้าร้อนผ่าว ชายหนุ่มสาวเท้าก้าวเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ที่มีเตียงกว้างขนาดคิงไซส์รออยู่

เขาวางเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างไม่ได้ทะนุถนอมนัก ก่อนจะตามขึ้นมาคร่อมทับ ร่างกายหนากำยำเบียดกระแซะเข้าหาจนมนต์พัศจ์รับรู้ได้ถึง ‘ความแข็งขืนอันร้อนผ่าว’ ของอะไรบางอย่างที่กำลังดุนดันอยู่แถวหน้าขาของเธอ

“คุณอคิน... เดี๋ยวก่อนค่ะ! ฉันยังไม่พร้อม...”

“ไม่มีคำว่าไม่พร้อมสำหรับสินค้า... มนต์พัศจ์ คืนนี้เธอต้องพิสูจน์ว่าเธอมีค่าพอที่ฉันจะจ่ายเงินพันล้านช่วยชีวิตพ่อเธอไหม!”

มือหนาขยับกระชากเสื้อเดรสสีขาวของเธอจนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นเรือนร่างเนียนละเอียด ผิวขาวผุดผ่องปานน้ำนมและทรวงอกอวบอิ่มที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความตื่นตระหนก กลิ่นกายหอมหวานระเบิดตัวออกมาฟุ้งกระจายไปทั่วเตียงนอนเมื่อเธอเกิดอารมณ์หวาดกลัวและตื่นเต้น

อคินซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวทันที ชายหนุ่มสูดดมกลิ่นหอมนั้นอย่างหิวกระหายราวกับคนบ้า ลิ้นร้อนตวัดเลียไปตามลำคอระหงส่งผ่านความสยิวจนมนต์พัศจ์ต้องแอ่นอกขึ้นรับอย่างลืมตัว มือแกร่งทำหน้าที่ลูบไล้บีบเฟ้นปทุมถันคู่สวยอย่างเน้นย้ำ ปลุกเร้าอารมณ์ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ภายในใจของ ‘แม่มดขาว’ ให้ลุกโชนขึ้นมาพร้อมกับเขา

ค่ำคืนแห่งการตีตราจองและพันธนาการรักกำลังเริ่มต้นขึ้น และมนต์พัศจ์รู้ดีว่า... เธอจะไม่มีวันหนีรอดไปจากกรงทองของซีอีโอสายเปย์คนนี้ได้อีกตลอดกาล!