ตอนที่ 11.

วาสินีตัวแข็งทื่อสัมผัสถึงลมหายใจร้อนผ่าวของเขาที่เข้าปะทะแก้มของเธอ

หัวใจเต้นรัวก่อนจะสะดุ้งไหวจนลมหายใจสะดุดกับปลายจมูกที่กดลงบนแก้มนุ่มของตัวเอง

หน้าเห่อร้อนวาบจนขนลุกเกรียว หญิงสาวลืมตาโพลงขึ้นมาทันทีอย่างแตกตื่น

ก่อนจะนิ่งงันเมื่อสบสายตาสีฟ้าสวยของเขาที่เจือรอยร้าวราน

“คุณโอลิเวอร์...”

เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว หัวใจคล้ายถูกโจมตีด้วยแววตาตัดพ้อของอีกฝ่ายจนสั่นคลอน และยิ่งสะเทือนไหวกว่าเดิมเมื่อได้ยินเขาพูดอีกว่า

“ใช่สิคุณไม่ได้ชอบผู้ชายนี่ ยิ่งผมแล้วคุณคงทั้งรังเกียจขยะแขยง คุณไม่เคยรักผม ไม่เคยรัก ไม่คิดจะรัก และไม่อยากให้ผมเข้าใกล้ใช่ไหมสิตา”

เขาเอ่ยเสียงขื่นมองเธอด้วยแววตาเจ็บช้ำ คลายอ้อมแขนที่กอดรัดออกก่อนจะพลิกตัวถอยห่างหันหลังให้ แล้วนอนนิ่งเงียบไปแบบนั้น

วาสินีหยัดกายลุกขึ้นนั่ง แม้จะหายอึดอัดจากวงแขนที่รัดรอบกาย แต่กลับวูบโหวงในใจเมื่ออ้อมแขนแกร่งได้พาความอบอุ่นไปจากกาย ดวงตาคู่สวยทอดมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม

คำพูดตัดพ้อของเขาทำให้เธอรู้สึกสงสารปนเห็นใจ สิตาภาทำร้ายโอลิเวอร์ไม่น้อย หลอกเขาให้รัก ใช้ความรักของเขาเป็นเครื่องมือ สุดท้ายก็ตัดรอนเขาให้เจ็บช้ำ

ตอนนี้เธอกำลังทำร้ายเขาซ้ำสองอีกใช่ไหม เขาถึงได้แสดงท่าทางเหมือนปวดร้าวแบบนั้น แค่เธอไม่ยอมให้เขากอดเพราะตื่นกลัวสัมผัสของเขา ทำให้คนใจน้อยคิดเลยเถิดไปไกล

คนอะไรตัวโตแต่ขี้ใจน้อยชะมัด...

“คุณโอลิเวอร์”

เธอลองเรียกเขาอีกครั้ง แต่ชายหนุ่มยังนอนนิ่งไม่หันมาหา ทำท่าเหมือนไม่ได้ยินเสียงเรียกของเธอ ท่าทางแบบนี้ช่างคล้ายกับเจ้าลูกชายเหลือเกิน น้องเอื้อยามถูกลงโทษหรือไม่พอใจอะไรจนงอนจัด มักจะชอบนอนหันหลังให้เธอ ไม่ยอมพูดไม่ยอมออกมาจากห้องจนกว่าเธอจะยอมไปง้อถึงจะยอมหายงอน

เด็กทำแบบนี้มันน่ารักน่าง้อ แต่ผู้ชายตัวโตๆ ทำท่าแบบนี้ เธอจะกล้าไปง้อเขายังไง วาสินีมองเขาแบบนั้นอยู่หลายนาที เมื่อเห็นว่าร่างหนาไม่ยอมหันมาสนใจก็คิดจะกลับห้อง อยากจะงอนก็ปล่อยให้งอนไปแบบนี้แหละ ดีเสียอีกเธอจะได้ปลอดภัยจากคนชอบเอาเปรียบ

“ฉันไม่ได้รังเกียจคุณนะคะ แต่ฉันแค่ไม่ชินกับการใกล้ชิดกันแบบนี้ ดึกแล้วฉันจะไปนอนกับลูก คุณก็นอนห้องนี้ไปนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

วาสินีขยับตัวเข้าไปหาคนที่นอนนิ่ง ชะโงกหน้าไปพูดใกล้ๆ ใบหูของเขาด้วยเกรงอีกฝ่ายจะไม่ได้ยิน ก่อนจะขยับกายเตรียมลุกออกจากเตียง แต่คนตัวโตกลับพลิกกายมาดึงร่างบางจนเซถลาล้มลงไปบนแผ่นอกหนา วงแขนแข็งแรงรัดรอบร่างบางอีกครั้ง ใบหน้าคมยื่นมาซบบนซอกคอหอมกรุ่นกระซิบข้างหูว่า

“ไม่รังเกียจผมใช่ไหม งั้นคืนนี้นอนกับผมที่นี่นะสิตา”

วาสินีเบิกตากว้างตกใจในนาทีแรกก่อนจะโมโหตัวเองที่เสียรู้คนเจ้าเล่ห์ เขาทำให้เธอเข้าใจว่าเขาน้อยใจ แต่ที่แท้มันคือแผนการเรียกร้องความสนใจของเขาต่างหาก !

“ปล่อยนะ เมื่อกี้คุณทำท่าเหมือนงอนฉัน คุณแกล้งใช่ไหม ฮึ คุณโอลิเวอร์” วาสินีต่อว่าเขาเสียงขุ่น ยกมือดันคางที่เกยบนไหล่มนออกห่าง เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาของคนเจ้าแผนการ

“คุณแคร์ผมใช่ไหมสิตา ถึงได้ไม่รีบออกไปทันทีที่ผมปล่อยคุณ”

เขายิ้มพราย เมื่อบททดสอบนั้นทำให้รู้ว่าหญิงสาวยังห่วงใยเขาอยู่ หากเธอรีบออกไปจากห้องในทันที เขาคงรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย แต่เธอกลับอยู่รอและบอกเขาว่าไม่ได้รังเกียจ ความหวังริบหรี่โชนแสงขึ้นมาในหัวใจมืดมิด โอลิเวอร์พลิกกายทาบทับร่างนุ่ม จ้องมองใบหน้างดงามที่ตราตรึงในหัวใจเขาด้วยแววตาลึกซึ้ง

“ฉัน...”

วาสินีสบตาคู่นั้นแล้วปฏิเสธไม่ออก ใจหนึ่งอยากพูดให้เขาเจ็บปวดแก้แค้นที่ถูกเขาหลอก แต่อีกใจกลับค้านการกระทำนี้ เมื่อนึกถึงผลที่จะตามมา

“ฉันก็แค่... แค่ไม่อยากให้คุณโกรธฉัน” เธอเลือกตอบแบบนี้แทน

“ผมก็ไม่ได้โกรธคุณนี่ ”

โอลิเวอร์แสร้งตีหน้านิ่งกลบเกลื่อนอาการขบขัน เมื่อได้ยินหญิงสาวในอ้อมแขนตอบไม่เต็มเสียง คล้ายเจ้าตัวประหม่า สิตาภาในอดีตไม่เคยเขินอายจนหน้าแดงแบบนี้ ไม่เคยพูดไม่เต็มคำเหมือนคนขาดความมั่นใจมาก่อน ยิ่งกิริยาห่วงหาอาทรแบบนี้ยิ่งไม่เคยได้สัมผัส เวลาห้าปีเปลี่ยนสิตาภาให้กลายเป็นผู้หญิงที่น่ารักแบบนี้เชียวหรือ

ชายหนุ่มรู้สึกสะกิดใจขึ้นมา แต่เมื่อร่างน้อยในอ้อมกอดดิ้นยุกยิกผิวนุ่มๆ กลิ่นกายหอมๆ ก่อเร้าอารมณ์บางอย่างให้ประทุขึ้นในกาย จนเรื่องกังขามลายหายไปจากความคิด มีเพียงความปรารถนาถูกปลุกขึ้นมาแทนที่

“ปล่อยฉันเถอะค่ะ ไหนคุณสัญญาว่าจะไม่รังแกฉันไงคะ เราตกลงกันแล้วนะคะ” วาสินีพยายามใช้ไม่นวมเข้าสู้

“ผมก็ไม่ได้ทำผิดสัญญานี่ คุณอนุญาตให้ผมกอดหอมคุณได้นะ” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ลดใบหน้าลงมาจนเกือบชิด

วาสินียกมือขึ้นยันแผงอกหนาไว้ “ความจริงแล้วข้อตกลงของเรามีผลหลังการแต่งงาน ตอนนี้ไม่ถือว่าอยู่ในข้อตกลง คุณอย่าโมเมสิ”

เธอท้วงเสียงสั่น ลมหายใจเริ่มติดขัดอีกครั้งเมื่อเห็นริมฝีปากหยักสวยเคลื่อนมาใกล้

 “ถ้าอย่างนั้นขอกูดไนท์คิสได้ไหม” คนเจ้าเล่ห์ต่อรอง

 ศีรษะได้รูปส่ายไปมาปฏิเสธเร็วรี่ “ไม่ได้ ไม่เอา ฉันเป็นคนไทยไม่มีธรรมเนียมแบบนั้น อุ๊บ!”

คำปฏิเสธไม่ทันพ้นจากคอหมดทั้งประโยค วาสินีต้องต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อริมฝีปากของเขาทาบลงบนเรียวปากบดจุมพิตร้อนแรงจนตั้งตัวไม่ติด ดูดดึงความหวานล้ำจากริมฝีปากอิ่มที่ให้ความรู้สึกอ่อนหวานละม้ายลูกอมรสโปรด มือหนาสอดใต้ต้นคอขณะอาศัยช่วงจังหวะที่เธอเผยอปากดวยความตกใจสอดปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากนุ่มหวาน

วาสินีตกตะลึงชั่วครู่ก่อนจะถูกคนชำนาญการต้อนให้ติดกับดักเสน่หาด้วยจุมพิตกระชากวิญญาณ หลงลืมต่อต้านขัดขืนไปชั่วครู่ ถูกเขามอมเมาจนสติหล่นกระจาย เมื่อฝ่ามือหนาลูบไล้เคล้าคลึงทรวงนุ่มที่ถูกเขาแหวกชุดคลุมออกแล้วสอดมือเข้าไปสัมผัสความนุ่มหยุ่นภายในที่ไร้ปราการปกป้อง

โอลิเวอร์หรี่ตาขึ้นมองใบหน้างามที่กำลังหลุดความควบคุม แก้มนวลแดงซ่าน เสียงลมหายใจหอบถี่จนเกรงว่าจะขาดอากาศหายใจ ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกจากการประกบปิดเปลี่ยนมาดูดดื่มกับริมฝีปากล่างอิ่มย้อยของเธออย่างหลงไหล ละเลียดชิมกลีบปากทั้งบนและล่างอย่างใจเย็น

ผ่อนปรนให้คนขาดประสบการณ์ได้มีโอกาสพาอ๊อกซิเจนเข้าปอดได้เพิ่มขึ้น ขณะเคลื่อนมือขยำเคล้าคลึงความนุ่มนิ่มราวกับก้อนแป้งขนมปังที่ผสมจนขึ้นฟู พร้อมให้นวดคลึงเตรียมเข้าเต้าอบ มือข้างหนึ่งปลดสายรัดช่วงเอวของชุดคลุมออก แหวกมันให้เปิดกว้างจนเห็นชุดนอนบางใส เขาผละจูบออกเงยหน้าขึ้นเพื่อจะมองร่างงามให้ชัดเจน

ชุดนอนของเธอมันช่างโปรงบางแสนเซ็กซี่จนแทบกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ดวงตาสีฟ้าทอประกายวาววามเมื่อเห็นความงดงามของเรือนกายขาวผ่องกระจ่างตา ทรวงอวบผลิพุ่งชูชันเห็นรูปทรงกลมสวยคล้ายดอกบัวตูม เอวเล็กคอด หน้าท้องแบนเรียบไร้ไขมันส่วนเกิน

สายตาเลื่อนต่ำลงมาจนพบเนินสามเหลี่ยมอวบอูมไร้อาภรณ์ผืนน้อยหุ้มห่อเช่นเดียวกันช่วงบน เขาไม่รู้มาก่อนว่าเธอไม่ชอบนุ่งชั้นในเวลานอน ห้าปีไม่ทำให้รูปร่างของเธอเปลี่ยนไป

การมีเจ้าตัวน้อยก็ไม่ทำให้เธอเสียทรงจนอ้วนแผละแต่อย่างใด โอลิเวอร์กวาดสายตาสำรวจร่างงามอย่างหลงไหล

ใจหนุ่มเต้นแรงรัวด้วยความรู้สึกร้อนผ่าวที่กำลังแล่นไปทั่วร่าง ความเป็นชายปวดร้าวจนไม่อาจต้านความอหังการ์ได้