登入ไม่รอให้เยว่เสี่ยวซูได้มีเวลาลุกขึ้นนั่ง เยว่อวิ๋นก็จูงมือเสี่ยวอวี้มาหยุดข้างกายเขา พลางเอ่ยน้ำเสียงเนิบช้า “เสี่ยวอวี้ เจ้าคิดว่าสิ่งที่เขาทำกับแม่ในอดีตเป็นอย่างไร”เสี่ยวอวี้ดวงตาแดงก่ำ คิดถึงภาพมารดาที่ถูกพวกเขาทำร้าย แม่หนูน้อยก็กำหมัดปาดน้ำตาไปหนึ่งหนก่อนจะตอบเสียงติดสะอื้น“ชั่วร้ายมากเจ้าค่
เยว่เสี่ยวซูไม่ล่วงรู้ว่าความคิดตนเองถูกมองออกแล้ว เขายังคงพยายามพร่ำพรรณาถึงสายสัมพันธ์ที่ไม่มีอยู่จริงอย่างเพ้อฝัน เมื่อเห็นว่าเยว่อวิ๋นไม่ได้แสดงท่าทีห้ามปราม ดวงตาหยีแคบก็ทอประกายเจ้าเล่ห์กว่าเดิม“พี่สาวท่านต้องเชื่อคำพูดข้านะ สตรีหากไม่มีบ้านเดิมหนุนหลังก็ตัวคนเดียวไร้กำลัง พี่เขยแม้จะรักใคร่ท
“ไอหยา! นี่ไม่ใช่ความผิดของข้านะ เป็นเพราะรถม้าคันนี้มาขวางหน้าเกวียนข้ากระทันหันต่างหาก” คนขับเกวียนร้องรีบตะโกนเถียง ใบหน้าดำคล้ำของเขาฉายแววตื่นตระหนกระคนโล่งใจอย่างเห็นได้ชัดโชคดีเหลือเกินที่หยุดเกวียนได้ทัน...ถึงคนข้างหลังจะเป็นลูกค้า แต่เทียบกันแล้วเขายอมให้อีกฝ่ายเจ็บตัวเสียดีกว่าไปทำให้รถม
แน่นอนว่าเยว่เสี่ยวซูเป็นหลานชายสุดรักสุดหวงของแม่เฒ่าเยว่ นางย่อมไม่ปล่อยให้เขาต้องอยู่อย่างยากลำบาก นางไม่เพียงให้เงินค่าใช้จ่ายจำนวนมากแก่เขา ทั้งยังส่งอีกฝ่ายมาเข้าเรียนสำนักศึกษาในตำบลอีกด้วยทว่าน่าเสียดายลูกมุสิกที่ได้รับการสั่งสอนมาแค่วิธีขุดรูจะไปเรียนรู้อะไรดีๆ ได้กันหลังจากเข้าสำนักศึกษา
สายลมยามบ่ายพัดโชยแผ่ว ดวงตะวันที่เริ่มเอนต่ำทอแสงอ่อนจางทาบทับลงบนพื้น ก่อให้เกิดเงาร่างสูงต่ำสองร่างที่เดินเคียงกันตลาดช่วงบ่ายคลาคล่ำไปด้วยผู้คนไม่ด้อยกว่ายามเช้าเลยสักนิด ดวงตากลมโตแฝงแววอยากรู้อยากเห็นของเสี่ยวอวี้กวาดมองรอบด้านอย่างสนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้มาเดินตลาดช่วงนี้เยว่อวิ๋นพาบุต
“ข้าจะมีนิสัยเช่นไรพี่จั๋วไม่จำเป็นต้องสนใจ เพียงแต่เยว่ซื่อมิใช่สตรีชาวบ้านธรรมดาทั่วไป” ซูจี๋เอ่ยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าว่าทางที่ดีท่านควรเอาเวลาไปเขียนหนังสือขอโทษของตัวเองให้ลึกซึ้งกินใจสักหน่อยจะดีกว่า เพราะพรุ่งนี้มันจะถูกติดอยู่ที่หน้าสำนักศึกษา หากเขียนไม่ดีเกรงว่าท่านจะได้อายเอาได้”“จะ เจ้า!”
“ซิ่งฮวาเองหรือ”ซิ่งฮวารับคำเบาๆ “เจ้าค่ะ” เด็กหญิงลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่เป็นสาเหตุให้นางมาดักรอเยว่อวิ๋นอยู่ที่ริมลำธารแห่งนี้ “อาสะใภ้รองท่านต้องการคนเพิ่มอีกไหมเจ้าคะ”เยว่อวิ๋นฟังแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย คาดว่าเด็กคนนี้คงรู้เรื่องนางต้องการจ้างคนงานมาจากผู้ใหญ่บ้าน และการที่อีกฝ่าย
พอเยว่อวิ๋นจากไปในห้องก็พลันเงียบงันชั่วขณะ เซี่ยฉงอวิ๋นที่เมื่อครู่ต่อล้อต่อเถียงก็เอาแต่จ้องมองใบหน้าหลีจวินไม่กล่าววาจา เห็นอย่างนั้นหลีจวินก็ใจแป้วขึ้นมาทันที“เจ้ามองข้าแบบนั้นทำไม ขะ... ข้าเป็นลูกค้าบ้านเจ้านะ” หลายวันมานี้เขาถูกคนตรงหน้ากลั่นแกล้งจนหัวหมุนขยาดไปหมดแล้ว“แล้วอย่างไร เจ้ายังไม่
“อาการของคนป่วยนับว่าย่ำแย่มากจริงๆ ขอรับ ท่านหมอเฉินบอกว่าอวัยวะภายในของเขาได้รับความเสียหายหนักมาก นายท่านบอกให้ข้ามาแจ้งกับแม่นางตามตรง เพราะว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังคนป่วยค่อนข้างที่จะ...รับมือด้วยยากอยู่สักหน่อย” เฉียนซานกล่าว ความจริงเขาเห็นแล้วรู้สึกว่าไม่หน่อยเลยสักนิดเยว่อวิ๋นได้ยินก็เลิกคิ้
“บิดาข้าไม่ใช่คนพิการ ท่านแม่ข้ารักษาขาของท่านพ่อหายแล้วต่างหาก” ถึงอย่างไรต้าเป่าก็ยังเด็ก เมื่อมีคนมาดูถูกบิดาจึงอดตอบโต้ไม่ได้“แม่เจ้าโกหกแล้ว ข้าจำได้ว่าหมอจางเคยบอกว่าขาของพ่อเจ้าถ้าไม่รีบรักษาจะต้องพิการตลอดชีวิต ย่าเจ้าไม่อยากเสียเงินจึงปล่อยให้พ่อเจ้าพิการ แล้วจะรักษาหายได้อย่างไร เด็กเอ้ย”







