เกิดใหม่เป็นเจ้าของร้านกะเพรารสเด็ดในยุค 80

ในยามโพล้เพล้พื้นที่บริเวณส่วนท้ายสุดของหมู่บ้านติดกับเชิงเขาเป็นที่ตั้งของบ้านสกุลกัวสายรอง ท่ามกลางความเงียบสงัดทว่ากลับเกิดเสียงร่ำไห้ของเด็กหญิงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องลูกสาวคนเล็กของบ้านยืนเคียงข้างร่างไร้ลมหายใจของผู้เป็นมารดา มือเล็กที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินจับแขนข้างหนึ่งเอาไว้พร้อมกับออกแรงเขย่าอยู่นานสองนานอย่างไม่ยอมแพ้ทั้งที่รู้ว่าผู้เป็นแม่ไม่อาจฟื้นขึ้นมา แต่ทว่าสำหรับเด็กหญิงวัยแปดขวบนั้นกลับเป็นความจริงที่ยากจะยอมรับ กัวอี้หลิง ยังคงเขย่าร่างของมารดาอยู่นานนับสิบนาทีโดยสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ในสายตาของคนเป็นพี่ชายทั้งสิ้น“แม่คะ! แม่ ฮึก! ฮือ แม่อย่าทิ้งพวกเราไป!”เสียงเล็กปนสะอื้นยังคงเรียกร้องด้วยความหวังว่าผู้เป็นแม่จะฟื้นขึ้นมาเสียทีเมื่อสองปีก่อนพ่อจากพวกเราไปแล้ว ตอนนี้แม่ยังจะจากพวกเราไปอีกคนอย่างนั้นหรือ...แล้วตนเองและพี่ชายจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรต่อจากนี้กัวเทียนอวี่ เฝ้ามองน้องสาวด้วยความสงสารจับใจ แต่ทว่าเมื่อเลื่อนสายตาไปยังร่างของมารดาที่ฟุบหน้าหมดสติไปกับโต๊ะกินข้าว และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้กลับทำให้เด็กชายวัยสิบสองปีรู้สึกว่า ‘เป็นเช่นนี้ก็สมค

เทียนหอมในร่างฟู่หว่านถิงกอดปลอบลูกสาวพร้อมกับกล่าวถ้อยคำปลอบโยนออกมาอยู่หลายประโยค เมื่อเห็นว่าเด็กหญิงสงบลงจนเกือบเป็นปกติแล้วจึงได้เอ่ยถามขึ้นว่า “พวกลูกหิวกันหรือไม่?”“ถามว่าหิวหรือไม่อย่างนั้นหรือ? หมั่นโถวนั่นก็เป็นเธอที่กินของพวกเราไปจนหมด พึ่งจะอยากรู้หรือว่าพวกเราหิวหรือไม่ เฮ๊อะ!”กัวเทียนอวี่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว นัยน์ตาของเด็กชายที่มองไปยังผู้เป็นมารดานั้นเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและไม่พอใจเป็นอย่างมากก่อนหน้าหญิงคนนี้แย่งอาหารของเราไปจนหมด ปล่อยให้พวกเราหิวโหยไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง วันนี้กลับถามว่าหิวหรือไม่...นี่มันจะมากเกินไปหน่อยแล้วกัวอี้หลิงเมื่อเห็นพี่ชายเป็นคนตอบคำถามทั้งหมดแล้วจึงได้แต่เหม่อมองใบหน้าของแม่ตาปริบ ๆ เด็กน้อยเห็นด้วยกับคำพูดทั้งหมดของพี่ชาย เพียงแต่ไม่กล้าพูดออกมาก็เท่านั้น เพราะเกรงว่าจะทำให้แม่โมโหและถูกทุบตีอีกจากความทรงจำเดิมคำพูดของลูกชายที่ต่อว่ามานั้นเป็นจริงทุกคำ วิญญาณที่เข้ามาอยู่ใหม่มีหรือจะกล้าเถียงได้ ตอนนี้เธอเข้ามาอยู่ในร่างของหญิงหม้ายไม่เอาไหนคนนี้แล้ว ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ล้วนแต่ต้องยอมรับผลของการกระทำทั้งหม

“เสี่ยวหลิงไปหยิบชุดใหม่ของลูกมานะ เดี๋ยวแม่ขอหยิบของก่อนแล้วเราค่อยไปอาบน้ำกันนะจ๊ะ”ฟู่หว่านถิงกล่าวกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลหลังจากลูกสาวเดินเข้าห้องนอนของตนเองไป ผู้เป็นแม่จึงเดินแยกเข้าห้องนอนของตนเอง บ้านหลังนี้ไม่มีไฟฟ้าใช้เพราะเจ้าของร่างเดิมไม่ได้กระตือรือร้นที่จะติดต่อขอมา อีกอย่างคงเป็นเพราะไม่อยากจ่ายเงินค่าไฟเสียมากกว่าตอนนี้แสงจากดวงอาทิตย์หมดไปแล้ว ฟู่หว่านถิงเดินไปจุดตะเกียงที่มุมห้องเพื่อเพิ่มแสงสว่าง เมื่อกวาดมองไปยังพื้นที่ภายในห้องก็คงต้องบอกได้คำเดียวเลยว่า “ฟู่หว่านถิง เธอนี่มันตัวขี้เกียจชัด ๆ เลย”เธอบ่นออกมาอย่างเหลืออดเมื่อได้เห็นว่าสภาพฟูกนอนนั้นทั้งเก่าและสกปรก ตามผนังก็เต็มไปด้วยหยากไย่ แถมกลิ่นในห้องก็ยังเหม็นสาบมากอีกด้วย ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ร่างเดิมอาศัยอยู่ในที่แบบนี้ได้อย่างไรกันฟู่หว่านถิงหายเข้าไปในมิติห้างสรรพสินค้า เลือกหยิบเอาของใช้ส่วนตัวสำหรับผู้ใหญ่และของเด็กอีกสองชุดออกมา เครื่องนอนสำหรับคืนนี้ และเมื่อครู่เห็นว่าผ้าเช็ดตัวที่มีอยู่นั้นไม่น่าใช้เอาเสียเลยจึงได้หยิบติดมือออกมาด้วยหลังออกจากมิติฟู่หว่านถิงจึงเปิดหน้าต่างบานเก่าออกเพื่อระบ

ฟู่หว่านถิงใช้เวลาขัดถูร่างกายอ้วนฉุของตนเองอยู่นานกว่าจะสัมผัสได้ถึงความสะอาดและกำจัดกลิ่นเหม็นเปรี้ยวออกไปได้หมด เธอสวมเสื้อผ้าที่มีอยู่ในห้องนอน สีสันสดใสและเนื้อผ้านุ่มมือบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่านี่เป็นชุดใหม่ซึ่งแตกต่างจากลูกชายหญิงทั้งสองคนอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะชุดของเสี่ยวหลิงเมื่อครู่นั้น สังเกตได้ว่ามันทั้งเก่าและบาง ทั้งยังมีรอยขาดอยู่สองสามจุด ก่อนถึงฤดูหนาวเห็นทีจะต้องซื้อให้พวกเขาสองพี่น้องใหม่ทั้งหมดทันทีที่เดินกลับเข้าบ้านมาก็ได้เสียงใสเจื้อยแจ้วของเสี่ยวหลิงกำลังบอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราเมื่อครู่นี้ให้กับพี่ชายของเธอได้ฟังอย่างกระตือรือร้นส่วนคนฟังอย่างกัวเทียนอวี่ก็ตั้งใจฟังน้องสาวของตนเองเป็นอย่างดี เขาไม่มีท่าทีที่จะเอ่ยขัด ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นด้วยในบางครั้งก็ยังคงนั่งฟังอยู่แบบนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ หลังจากเห็นว่าหญิงคนนั้นเดินเข้ามาเด็กชายจึงได้หยิบของที่น้องสาวมอบให้แล้วลุกขึ้นเพื่อเตรียมจะไปทำตามที่น้องสาวบอกเอาไว้“คืนนี้เสี่ยวหลิงนอนกับแม่ดีไหมจ๊ะ?”น้ำเสียงนุ่มนวลที่ดังขึ้นอย่างน่าประหลาดรวมถึงประโยคเมื่อครู