ฮูหยินใบ้ ของคุณชายโม่

"ไม่ได้!!"เสียงสตรีสูงวัยในอาภรณ์สีขาวราวเเม่ชี นางตวาดเเว๊ดขึ้นมาจนชายหนุ่มคู่สนทนาต้องยกมือขึ้นป้องหูทั้งสองข้าง

"โธ่ ท่านแม่ท่านก็รู้ตั้งเเต่หนิงเออร์จากไป ข้าเปล่าเปลี่ยวใจเพียงใด ท่านจะให้ข้าเป็นบุรุษรูปงามที่เเห้งตายคาเรือนหรือไร ท่านช่วยสู่ขอฮูหยินคนที่สี่ ให้ข้าเถิดหนา.."คนเอ่ยเกาะเเขนมารดาราวกับลูกแมว

หนีฉางฮูหยินส่ายหน้า ก่อนจะสบัดแขนออกจากบุตรชายเบาๆ สตรีมากวัยถอนหายใจครานึงก่อนเอ่ย

"แล้วอวี่เจียงลี่เล่า เจ้าเอานางไปไว้ที่ใดนางคือฮูหยินใหญ่ของเจ้านะ!"

"เหอะ นี่ข้าเคยมีฮูหยินใหญ่กับเขาด้วยเหรอ ข้าไม่ยักรู้"

"โม่เสี่ยวท่ง!"มารดาว่าเสียงเข้มพลางตีแขนบุตรชายเห็นทีลูกชายผู้นี้เชื้อจะไม่ทิ้งเเถว ท่าทางจะเจ้าชู้มากรักเหมือนบิดาในสมัยยังหนุ่มไม่มีผิด

โม่เสี่ยวท่ง ผู้สืบสกุลโม่เพียงผู้เดียว เป็นบุตรชายหัวเเก้วหัวเเหวนที่ประมุขสกุลโม่และหนีฉางฮูหยิน เขามีสติปัญญาที่ปราดเปรื่องไหวพริบเป็นเลิศ มีหัวทางการค้าขายนับตั้งเเต่ที่เขาเข้ามาช่วยงานค้าขายของบิดา ก็พาตระกูลโม่เจริญรุ่งเรือง ปีๆ หนึ่งมีกำไรหลายพันตำลึง ซ้ำยังมีวาทะศิลป์เป็นเลิศ ไม่ว่าจะเป็นการเจรจาต่อรอง คารมคมคายล้วนผูกใจคนได้ทุกผู้ ทำให้เขามีสหายมากมายทั้งข้าราชการก็ดี พ่อค้าก็ดี ตลอดจนท่านอ๋องเเคว้นน้อยใหญ่

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของโม่เสี่ยวท่งก็เห็นจะเป็นความลุ่มหลงในรสรักและอิสตรี ด้วยคารมคมคายและใบหน้าอันหล่อเหลารูปร่างสูงโปร่งสง่างาม จึงไม่แปลกนักหากจะมีสตรีวิ่งตามเขาเป็นพวน บางนางถึงกับยอมมอบกายถวายชีวิต บุรุษหนุ่มผู้มีจิตใจเมตตาในสตรีเช่นเขาหรือจะกล้าหักหาญน้ำใจสตรีได้ เขาน้อมรับน้ำใจไมตรีแก่สตรีทุกนางที่ยอมพลีกายให้

มีข่าวลือหนาหูว่า มีสตรีสูงศักดิ์ในเเคว้นอันไกลโพ้นเดินทางมาพบเขาเพื่อรสรักอันเร่าร้อนเพียงราตรีเดียว บุรุษผู้มีชะตาดอกท้อก็ได้เเต่ยิ้มแล้วส่ายหน้า เขาพึงใจกับชื่อเสียงเรียงนามเรื่องนี้ไม่น้อย แต่ดอกไม้ริมทางหรือจะสู้นำดอกไม้นั้นมาปลูกไว้ในสวนตน โม่เสี่ยวท่งผู้มากรักนั้นตบเเต่งภรรยาแล้วถึงสามคน หากแต่อนุภรรยาของเขานั้นอายุสั้นนัก อนุภรรยาคนรองนามซ่งอวิ๋นฮวาจมน้ำตายแต่ไม่ทันไร เขาก็เเต่งอนุภรรยาคนที่สามนามซีหนิงสุดท้ายนางก็ไม่รอดชีวิตโดนงูกัดตายไปเมื่อสามเดือนที่เเล้ว แต่เมื่อเขาพบกับสตรีงามในหอนางโลมจึงคิดจะไถ่ตัวนางเเต่งเข้าจวนเป็นอนุภรรยาคนที่สี่

"นะท่านเเม่ ข้าขอมีฮูหยินเพิ่มอีกคนเท่านี้ก็ไม่ได้หรือ? "แม้โม่เสี่ยวท่งจะเติบโตสักเพียงใด แต่ทว่าเขารักและเคารพมารดายิ่งนัก เมื่ออยู่กับมารดาบุรุษร้อยคารมก็กลายเป็นเพียงลูกแมวเชื่องๆ ที่ได้เเต่ทำตาปริบๆ ส่งเสียงออดอ้อนมารดาเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการเท่านั้น

"เสี่ยวท่งลูกรัก ปีนี้เจ้าอายุเท่าใดแล้ว"

"อะไรกันท่านคลอดข้าออกมายี่สิบห้าปีแล้วจำไม่ได้หรือ ช่างหน้าน้อยใจนัก"คนเป็นลูกทำค้อนมารดา หนีฉางฮูหยินอยากจะเขกกระบาลเจ้าลูกชายตัวเหลือเกิน ช่างเล่นลิ้นนัก

"ข้าจำได้ แต่เจ้ารู้ไหมว่าตอนพ่อเจ้าอายุเท่านี้ก็หลานให้ย่าเจ้าอุ้มแล้วนะ"

"ก็นี่อย่างไร ท่านก็เเต่งฮูหยินคนใหม่ให้ข้า รับรองข้าจะมีหลานให้ท่านอุ้มหัวปีท้ายปีเลยทีเดียว"

"หึ มีลูกกับนางโลมหน่ะรึ หลานข้าต้องเป็นลูกของเจ้ากับเจียงลี่เท่านั้น"

"หา! นางเป็นใบ้ ท่านไม่กลัวหลานท่านจะออกมาเป็นบ้าใบ้เหมือนนางหรือไงกัน"แค่นึกถึงนางเขาก็หมดอารมณ์ในเรื่องอย่างว่าเสียแล้ว

ฮูหยินใหญ่ของเขานามว่า อวี่เจียงลี่ เขาเเต่งนางเข้าจวนราวๆ ห้าปีได้แล้วกระมัง นางเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของอวี่เจิ้ง สหายรักของประมุขสกุลโม่ หนีฉางฮูหยินเอ็นดูนางยิ่งนัก เมื่อยังเล็กหนีฉางฮูหยินก็นำนางมาเล่นที่จวนบ่อยๆ ช่วงหลังมาจึงได้ข่าวว่าอวี่เจิ้งไปสร้างโรงเตี้ยมไว้อีกเมือง แต่เมื่อนางอายุได้ 15 ปี บิดาก็ป่วยและตายจากไป ทิ้งเพียงจดหมายฝากลูกสาวและโฉนดที่ดินทรัพย์สินทั้งหมดไว้ให้ประมุขสกุลโม่ดูแล

เพราะความโลภที่อยากจะฮุบสมบัติ เอ้ย ความเป็นห่วงที่จะไม่มีใครดูแลจัดการทรัพย์สินของสหาย สองสามีภรรยาจึงจับอวี่เจียงลี่ที่พ้นวัยปักปิ่นมาได้เพียงสามวันเเต่งเข้าจวนเป็นฮูหยินของโม่เสี่ยวท่ง แต่อนิจจานับตั้งเเต่ที่บิดานางจากไปนางก็ตกใจเสียจนกลายเป็นใบ้! พูดไม่ได้

"เช่นนั้นก็ไม่ต้องเเต่งอนุคนที่สี่"

"ได้ไงกันเล่าท่านเเม่!"

"หากเจ้าทำให้เจียงลี่มีบุตรชายได้ เจ้าอยากจะตบเเต่งอนุภรรยาสักกี่คนข้าก็จะไม่ขัด"

"จืดชืดปานนั้น ใครอยากจะร่วมหอด้วยกันเล่า วันๆ ท่านพานางไปสวดมนต์นั่งสมาธิ ป่านนี้นางคงคิดตัดขาดทางโลกแล้วกระมัง"โม่เสี่ยวท่งมิวายเหยียดหยัน

"หุบปาก! หากเจ้าอยากเเต่งฮูหยินสี่ก็มีหลานให้ข้าซะ!"หนีฉางฮูหยินไม่ว่าเปล่าคว้าไม้นวดเเป้งทุบลูกชายไปหลายทีจนเจ้าตัววิ่งหนีเตลิดออกจากจวน

🌻🤗.....ฝากผลงาน nc แซ่บๆ🔥🔥 ด้วยน้าาา