หวนคืนครานี้ ข้าจะไม่เป็นไทเฮา

เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่และทหารรักษาพระองค์นับร้อยนายยืนเรียงรายสองฟากฝั่ง ทุกคนก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะสบสายตากับไทเฮามู่หรง กลิ่นอายความตายแผ่คลุมไปทั่วลานเสวียนอู่ ขุนนางที่เคยสอพลอฉี่รุ่ยยามที่เขามีอำนาจ บัดนี้ต่างยืนนิ่งเงียบกริบ บ้างก็แอบลอบยิ้มเยาะด้วยความโล่งอกที่ตนเองเอาตัวรอดได้"อ๋องฉี่รุ่ยครองราชย์โดยไร้คุณธรรม ไร้ความสามารถในการศึก ปกครองบ้านเมืองจนเกิดกลียุค ข้าศึกประชิดชายแดน" เสียงขันทีเฒ่าขานโองการดังก้องกังวานสะท้อนทั่วกำแพงวัง "หากปล่อยให้มีชีวิตอยู่ ย่อมเป็นที่อับอายต่อบรรพชนแห่งราชวงศ์จ้าน ไทเฮามีพระเสาวนีย์ ให้ถอดถอนออกจากฐานันดร และประหารชีวิตตัดศีรษะ ณ ลานเสวียนอู่ เพื่อชำระมลทินแผ่นดิน""ไม่ รุ่ยเอ๋อร์ไม่ใช่คนผิด"ฟ่านอี้หรงกรีดร้องสุดเสียง เสียงของนางแหบแห้งจนแทบ นางรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่ในกาย ยันตัวลุกขึ้นพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ปลายนิ้วมือจิกลงบนคมหอกจนเลือดทะลัก"ปล่อยข้า..."อี้หรงเค้นเสียงลอดไรฟัน ขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเอ็นที่ขมับ ปลายนิ้วทั้งสิบที่ชาด้านจิกครูดลงบนร่องหิน เล็บฉีกหักเห็นเลือดซึม"ซีเยว่…เจ้ามันอำมหิต ถึงกับสังหารเลื

ในยามค่ำคืนอันมืดมิด เสียงหนูแทะเนื้อไม้ผุและเสียงหยดน้ำที่ตกลงมาจากเพดานกระเบื้องที่แตกร้าวดังก้องอยู่ในความเงียบงัน ความมืดในตำหนักเย็นหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นฝ่ามือของตนเอง นางไม่มีแม้แต่ตะเกียงน้ำมันหรือฟืนสักท่อนสำหรับก่อไฟผิง ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ข้อต่อทุกส่วนแข็งทื่อจนขยับเขยื้อนลำบาก ขอบตาแห้งผากจนเจ็บแปลบ ไม่มีน้ำตาหลงเหลือให้หลั่งริน มีเพียงเสียงสะอื้นแห้งๆ ที่ดังสะท้อนอยู่ในลำคอความเจ็บปวดทางกายทำให้สติของนางแจ่มชัดเกินไป แจ่มชัดจนต้องทนรับรู้ความสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกจังหวะการเต้นของหัวใจนางขยับร่างที่แข็งทื่อ คลานไปตามมุมมืดของห้องขัง สองมือที่สั่นระริกปัดผ่านฝุ่นหนาและหยากไย่ใต้ตั่งไม้หักพังอย่างเลื่อนลอย ปลายนิ้วมือที่บวมเป่งด้วยพิษหนาวกัดกร่อนครูดไปกับเศษกระเบื้องแตกจนเกิดแผลสด นางกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ ทางกายอีกต่อไป ความเจ็บปวดที่แท้จริงคือความว่างเปล่าในอกที่ฉีกกระชากวิญญาณเป็นชิ้นๆกระทั่งปลายนิ้วของนางสัมผัสเข้ากับวัตถุแข็งชิ้นหนึ่งที่ซุกอยู่ใต้กองขี้เถ้าเก่าและรังหนูที่แห้งกรังตรงซอกเสาผุอี้หรงดึงมันออกมาอย่างเชื่องช้า ละอองขี้เถ้า

ความเงียบงันอันไร้ความหวาดกลัวของนางทำให้มู่หรงซีเยว่บันดาลโทสะจนต้องสะบัดแขนเสื้อเสด็จกลับไปพร้อมสั่งให้งดส่งฟืนผิงไฟตลอดฤดูหนาวทุกถ้อยคำตอกย้ำให้เห็นถึงความโง่เขลาของตัวนางตั้งแต่วันแรกที่นางถูกส่งตัวมาจากแคว้นฟ่านในฐานะสนมบรรณาการ นางเคยมองว่าการไต่เต้าขึ้นสู่อำนาจคือหนทางเดียวที่จะเอาชีวิตรอด นางยอมเปลืองตัว ยอมเปื้อนเลือด ยอมร่วมมือกับคนอย่างมู่หรงซีเยว่เพื่อกำจัดศัตรูทีละคน สุดท้ายแล้ว อำนาจที่นางแลกมาด้วยชีวิตกลับกลายเป็นคมมีดที่ตัดคอลูกชายของนางเองอย่างเลือดเย็น วังหลวงแห่งนี้คือสุสานที่เปลี่ยนสตรีทุกคนให้กลายเป็นอสูรร้ายที่จ้องจะฉีกเนื้อกันเองเพื่อเศษเสี้ยวความโปรดปรานของบุรุษผู้เป็นเจ้าแผ่นดินนางรู้ดีว่าเวลาของนางกำลังจะหมดลง เปลวไฟแห่งชีวิตที่ริบหรี่กำลังจะมอดดับลงสู่เถ้าธุลีในไม่ช้า ลมหายใจของนางสั้นลงทุกที ทุกครั้งที่สูดอากาศเข้า หน้าอกจะบีบรัดเจ็บปวด ร่างกายของนางไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะพยุงตัวลุกขึ้นยืน ดวงตาที่เคยคมปลาบเริ่มพร่ามัว ฝ้าขาวแห่งความตายเริ่มคืบคลานเข้าสู่ขอบตาดำบ่ายวันหนึ่งของฤดูหนาว พายุหิมะพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าทั่วทั้งนครหลวงแปรเปลี่ยนเป็นสีขา

"โธ่ ฟู่เหริน พูดจาอัปมงคลแต่เช้าอีกแล้วเจ้าค่ะ บ่าวจะตายได้อย่างไรกัน เพิ่งจะกินหมั่นโถวไปสองลูกเมื่อครู่นี้เอง" เสี่ยวจูหัวเราะคิกคัก วางอ่างน้ำลงบนโต๊ะข้างเตียง สองมือช่วยประคองร่างของอี้หรงขึ้น "ท่านคงฝันร้ายเป็นแน่ เหงื่อผุดเต็มหน้าผากเช่นนี้ รีบล้างหน้าบ้วนปากเถิดเจ้าค่ะ วันนี้สำนักพระราชวังจะส่งรายนามพระสนมเข้าเฝ้า"ฟ่านอี้หรงลุกพรวดขึ้นจากเตียงโดยไม่สนใจคำทัดทานของสาวใช้ ปลายเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสกับพื้นพรมขนแกะหนานุ่ม นางก้าวตรงไปยังคันฉ่องสำริดบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้องอย่างรวดเร็วเงาสะท้อนในกระจกทองเหลืองขัดเงาทำให้ลมหายใจของนางหยุดชะงักสตรีแรกรุ่นในคันฉ่อง ผิวพรรณเนียนละเอียดขาวผุดผ่องดั่งหยกมันแพะ ริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดไร้รอยแตกแห้งหรือคราบเลือด ดวงตากลมโตสุกใสยังไร้ร่องรอยแห่งความหมองคล้ำ ความเคียดแค้น และความชราภาพ เส้นผมดำขลับดุจเส้นไหมยาวสลวยทิ้งตัวลงมาถึงบั้นเอว ลำคอระหงขาวเนียนไร้รอยแผลเป็นจากคมหอก สรีระอันสมส่วนของหญิงสาวในวัยที่งดงามที่สุดนี่คือตัวนางในวัยสิบแปดปีช่วงเวลาที่นางถูกส่งตัวมาจากแคว้นฟ่านในฐานะ 'ฟ่านฟู่เหริน' สนมบรรณาการจากแว่นแคว้นที่พ่ายแพ้สงครามแก่

"แย่แล้ว ชามซุปโสมกระดูกหมูของเหลียนฟู่เหรินแตกหมดแล้ว ข้า... ข้าจะทำอย่างไรดี" เสียงคร่ำครวญละล่ำละลักด้วยความหวาดกลัวดังลอดเข้ามาในห้องฟ่านอี้หรงสะดุ้งสุดตัว ดวงตาคู่งามเบิกกว้างขึ้นทันที ลมหายใจสะดุดกึก ถ้วยชาเก๊กฮวยในมือสั่นสะท้านจนผิวน้ำกระเพื่อมนางจำได้แม่นยำนางกำนัลฝึกหัดนามว่า 'ชุยเอ๋อร์' จากโรงครัวหลวง เคยทำชามซุปกระเบื้องเคลือบลายครามของเหลียนฟู่เหรินแตกตรงมุมระเบียงนี้จริงๆ และหลังจากนั้น เหลียนฟู่เหรินสั่งให้นางกำนัลคนสนิทลากตัวชุยเอ๋อร์ไปโบยสิบไม้คากระดาน โบยจนเนื้อแตกเลือดทะลักและเดินไม่ได้ไปครึ่งเดือน ทุกรายละเอียด ทุกเสียงกรีดร้อง ตรงกับเศษเสี้ยวความทรงจำเดิมอย่างไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อยนี่คือหลักฐานชิ้นแรก หลักฐานพอที่ยืนยันว่าอดีตชาติมิใช่ความฝันยังไม่ทันที่เสี่ยวจูจะวางถาดน้ำชาและก้าวออกไปดูความวุ่นวายด้านนอก เสียงที่ทรงพลัง สะเทือนเลื่อนลั่น และยิ่งใหญ่กว่าหลายเท่านัก ก็ดังก้องขึ้นจากภายนอกเขตพระราชฐานชั้นในเหว่ง เหว่ง เหว่งเสียงแตรเขาสัตว์ศึกและเสียงระฆังทองเหลืองหน้าประตูพระราชวังชั้นนอกดังก้องกังวานขึ้นเป็นจังหวะเก้าครั้งติดต่อกันตึง ตึง ตึงเสียงระฆังเก้า