หวนคืนครานี้ ข้าจะไม่เป็นไทเฮา

นิยายเรื่องนี้เป็นเหตุการณ์สมมุติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ เหตุการณ์ใด ๆ 

โดยผู้เขียนจะอ้างอิงช่วงเวลาชุนชิวจ้านกั๋วที่แบ่งออกเป็นแคว้นต่าง ๆ แย่งอำนาจความเป็นใหญ่

ผู้ปกครองแคว้นจะเรียกว่าอ๋องซึ่งมีสถานะเป็นผู้นำแคว้นนั้น ๆ

--------------------------------------------------------------------

ฉลองพระองค์ไทเฮาผู้เคยครองอำนาจเด็ดขาดเหนือฝ่ายใน หงส์ทองคำเก้าหางที่เคยปักดิ้นด้วยไหมทักษิณอันวิจิตร และมงกุฎไข่มุกบูรพาสิบสองสายอันเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดเหนือสตรีทั่วทั้งแคว้นจ้าน บัดนี้ถูกฉีกทึ้ง ริบยึด และเผา

เหลือเพียงชุดนักโทษสีเทาหยาบกระด้างตัวนี้ที่เสียดสีผิวกายจนถลอก คมหอกเหล็กกล้าสองเล่มไขว้กดทับอยู่เหนือแผ่นหลังงและลำคอ สันโลหะเย็นเฉียบกรีดผ่านคอเสื้อผ้าดิบหยาบกร้าน กดลงบนผิวเนื้อจนของเหลวอุ่นร้อนไหลซึมลงมาตามแนวกระดูกไหปลาร้า

ผืนแผ่นหินใต้หัวเข่าของฟ่านอี้หรงเย็นเฉียบราวกับธารน้ำแข็งหมื่นปี แทรกซึมผ่านผืนผ้าดิบเข้าสู่เนื้อหนัง กัดกร่อนลึกเข้าไปถึงกระดูกสะบ้าหัวเข่าทั้งสองข้างจนไร้ความรู้สึก

ละอองน้ำค้างแข็งสีขาวขุ่นโปรยปรายลงมาจากผืนฟ้าสีเทาหม่นดั่งเถ้าถ่านที่โรยราจากเตาเผาศพ กลิ่นคาวเลือดในอากาศเย็นเยียบเสียดแทงเข้าไปในโพรงจมูกจนแสบ

ร่างกายของนางผอมโซจนกระดูกซี่โครงปูดโปน สั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บและความอ่อนล้าที่สะสมมานานในคุกใต้ดิน เสียงหวีดหวิวของกระแสลมระหว่างแนวกำแพงหินศิลาสีแดงชาดของเขตพระราชฐานชั้นใน บาดลึกราวกับเสียงกรีดร้องของดวงวิญญาณใต้ขุมนรก

หยดเลือดสดของนางหยดลงบนร่องหิน รวมตัวเข้ากับหยดน้ำฝนที่ไหล กลิ่นสนิมเหล็กจากโซ่ตรวนที่ล่ามข้อเท้ารวมตัวกับกลิ่นสาบโคลนตม ย้ำเตือนถึงความพังทลายของชีวิตที่ไม่อาจหวนคืน

สามวันสามคืนในคุกใต้ดินอันมืดมิดไร้แสงตะวัน ไร้น้ำ ไร้อาหาร มีเพียงหยดน้ำเค็มกร่อยที่หยดลงมาจากเพดานหินชื้นแฉะ เสียงโซ่ตรวนที่ลากครูดไปตามทางเดินหินยังคงดัง

ในคุกใต้ดินอันเย็นเยียบแห่งนั้น เสนาบดีเซี่ยจางและขันทีคนสนิทของมู่หรงซีเยว่เคยนำม้วนฎีกาสารภาพผิดมาโยนลงตรงหน้านาง บังคับให้นางประทับลายนิ้วมือรับรองว่าฉี่รุ่ยสมคบคิดกับแคว้นถงเพื่อก่อกบฏขายชาติ

ขุนนางเฒ่าผู้นั้นเคยแสยะยิ้มอันน่าสะอิดสะเอียน แววตาเจ้าเล่ห์ดั่งสุนัขจิ้งจอกแก่ เอ่ยคำหวานเคลือบยาพิษว่าหากนางยอมประทับลายนิ้วมือ มู่หรงซีเยว่จะทรงมีพระเมตตา ละเว้นโทษตายให้แก่ฉี่รุ่ย เหลือเพียงการเนรเทศไปอยู่ชายแดนใต้ ทว่าในตอนนั้น อี้หรงผู้ผ่านการทรยศหักหลังในวังหลวงมานับครั้งไม่ถ้วน ย่อมตระหนักชัดเจนว่าคำว่าเมตตาของมู่หรงซีเยว่ไม่มีอยู่จริง การลงชื่อในฎีกานั้นมิใช่การช่วยชีวิต หากแต่เป็นการมอบข้ออ้างอันชอบธรรมในการประหารชีวิตลูกชายของนางอย่างเปิดเผยต่อหน้าไพร่ฟ้าประชาชน เพื่อลบล้างสายเลือดเดิมให้สิ้นซาก

เมื่อนางปฏิเสธและถ่มน้ำลายปนเลือดใส่หน้าเซี่ยจาง คีมเหล็กเผาไฟและแส้หนังอาบน้ำเกลือก็ถูกนำมาลงทัณฑ์นางตลอดทั้งคืน ความเจ็บปวดที่กระดูกซี่โครงแตกร้าวและเล็บมือถูกถอดออกไม่อาจเทียบเคียงเศษเสี้ยวความทุกข์ทรมานที่แผดเผาอยู่ในอกเมื่อรู้ว่าลูกชายกำลังจะถูกนำตัวไปสู่ลานประหาร

ขบวนนักโทษที่ถูกคุมตัวออกมาจากคุกใต้ดินลากผ่านถนนหลวงกลางเมืองหลวง ท่ามกลางเสียงสาปแช่งและก้อนหินที่ราษฎรขว้างปาเข้าใส่

ราษฎรผู้โง่เขลาที่ไม่เคยล่วงรู้เบื้องหลังการเมืองอันโสมม ราษฎรที่หลงเชื่อคำลวงของมู่หรงซีเยว่ว่าความอดอยาก แร้นแค้น และการที่ข้าศึกประชิดกำแพงเมือง ล้วนเกิดจากความไร้คุณธรรมของอ๋องหนุ่มฉี่รุ่ย มิใช่เกิดจากการทุจริตคดโกง การขายเสบียงกองทัพ และการสมรู้ร่วมคิดกับต่างแคว้นของขุนนางกังฉิน

เบื้องหน้าห่างออกไปสามสิบก้าว บนแท่นประหารไม้ยกพื้นสูง ท่อนไม้สักดำที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบเลือด ร่างของชายหนุ่มในชุดนักโทษผ้าฝ้ายสีขาวเปรอะเปื้อนคราบโคลนกำลังคุกเข่าอยู่หน้าท่อนไม้นั้น

ฉี่รุ่ย

พระโอรสเพียงคนเดียวที่นางประคบประหงมฟูมฟักมาด้วยหยาดเลือดและน้ำตา แก้วตาดวงใจที่นางยอมแลกทุกสิ่งในใต้หล้าเพื่อให้เขามีชีวิตรอดในดงเขี้ยวเล็บของวังหลวงอันโหดเหี้ยม

ภาพในอดีตผุดพรายซ้อนทับภาพตรงหน้าอย่างโหดร้าย เด็กชายตัวน้อยผู้เคยวิ่งเตาะแตะเข้ามากอดขานาง กลิ่นแป้งเด็กอ่อนโยนยามเขาซบหน้าลงกับตักนาง ยามที่เขาไข้เจียนตายในวัยหกขวบ อาเจียนเป็นฟองเลือดสีดำ นางเคยนั่งเฝ้าข้างเตียงสามวันสามคืนโดยไม่หลับไม่นอน นางบังคับป้อนสมุนไพรขมจัดให้เขาทีละช้อนทั้งน้ำตา ยอมแลกทำทุกอย่างเพื่อให้เขาได้มีชีวิตที่ดี ไม่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างของใครเหมือนกับแม่ของเขา

เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยน ผู้ที่ไม่เคยปรารถนาอำนาจวาสนา ลาภยศ หรือบัลลังก์มังกรทองคำใดๆ ในวังหลวง ทว่ากลับถูกมารดาอย่างนางผลักดัน ปกป้อง ปูทางด้วยกลอุบาย ยาพิษ และซากศพของศัตรู เพื่อให้เขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งไต้อ๋องหุ่นเชิดตามคำชักนำอันหวานเชื่อมของมู่หรงซีเยว่

นางเคยสอนเขาว่าในวังหลวงแห่งนี้ ความเมตตาคือยาพิษ ความอ่อนโยนคือหลุมฝังศพ นางสอนให้เขาหวาดระแวงทุกคน สอนให้เขาเย็นชาต่อเสียงร้องไห้ของราษฎร ทว่าสุดท้าย กลอุบายและอำนาจที่นางไขว่คว้ามา กลับกลายเป็นบ่วงเชือกเส้นหนาที่รัดคอลูกชายของนางเองจนขาดอากาศหายใจ

สายตาที่พร่าเลือนของนางเลื่อนขึ้นมองไปยังศาลาชมพิธีที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือบันไดหินอ่อนเก้าสิบเก้าขั้น

ม่านโปร่งบางสีม่วงเข้มปักดิ้นทองคำรูปหงส์คู่โบกสะบัดตามแรงลมหนาว เผยให้เห็นเงาของสตรีผู้ประทับอยู่อย่างสง่างามบนตั่งหงส์ด้านหลัง สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์ บนศีรษะประดับปิ่นหยกขนนกกระเต็นล้ำค่า ในมือของนางถือเตาอบมือกระเบื้องเคลือบลายคราม กรุ่นกลิ่นชาขิงผสมน้ำผึ้งและกลิ่นกำยานกฤษณาอันหรูหราลอยฟุ้งกระจายออกมาตัดกับกลิ่นคาวเลือดเบื้องล่าง

มู่หรงซีเยว่

ฮองเฮาของอดีตอ๋อง ไทเฮาอีกองค์ที่ร่วมปกครองวังหลังกับฟ่านอี้หรง สตรีผู้นี้คือตัวการที่แท้จริง ใช้ฉีรุ่ยและอี้หรงเป็นหุ่นเชิด คอยกุมอำนาจหลังม่าน มาตอนนี้ที่จนตรอกเจอศัตรูรอบด้านกลับเขี่ยทิ้งราวกับสิ่งของที่ไม่มีประโยชย์ น่าเวทนาต่อบรรพชนแคว้นจ้าน

ทุกอย่างถูกจัดฉากและตระเตรียมไว้อย่างแยบยล ไร้ช่องโหว่

หลายปีที่อี้หรงวางเพื่อเปิดทางให้บุตรชาย สุดท้ายกลับเป็นเพียงการเดินตามเส้นทางที่มู่หรงซีเยว่วางไว้ตั้งแต่ต้น

ทั้งหมดเพียงเพื่อให้ซีเยว่ได้มีที่ยืนและกุมอำนาจในราชสำนักต่อ ฮองเฮาที่ไร้บุตรไม่ต่างอะไรกับหงส์ที่ไร้ปีก สวยสง่างดงามแต่ไม่มีหลักประกันว่าจะนำพาราชสำนักโบยบินเหนือเหล่ามังกรรอบด้าน