11

            “ผมแค่ตอบแทนที่คุณตั้งใจทำงาน แต่ก็หวังว่าหลังจากนี้คุณจะไม่สร้างความลำบากให้ผมอีกละกัน” ภคภัทรพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ก่อนจะเหลือบมองหญิงสาวที่หันมามองเขาตาแป๋ว…สายตาแบบนั้นมันทำให้ชายหนุ่มเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจจนต้องรีบหันกลับไปมองที่ท้องถนนในทันที

            “ค่า…” พลอยชมพูตอบกลับด้วยท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว แม้ชายหนุ่มจะพูดอะไรออกมาด้วยถ้อยคำที่แสนจะเย็นชา แต่การกระทำของเขามันช่างตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

            “คุณภัทรหิวไหมคะ อย่าบอกนะว่าไม่กินมื้อเย็นอีก” หญิงสาวเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบบนรถ

            “เดี๋ยวไปส่งคุณแล้วผมค่อยกลับไปหาอะไรกิน” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับมองท้องถนนต่อไป

            “พิงค์รู้จักร้านอร่อยๆ แถวนี้ เราไปกินด้วยกันไหมคะ”

            “ผมมีนัดแล้ว…” ภคภัทรพูดขึ้นมาในทันที แม้ว่าความจริงแล้วเขาจะไม่ได้มีนัดกับใครก็ตาม แต่มันคงไม่ดีแน่หากมีใครมาเห็นว่าเขาออกไปกินข้าวกับหญิงสาว และเขาก็ไม่ได้อยากจะเป็นข่าวเรื่องชู้สาวกับใครทั้งนั้น

            “งั้นเหรอคะ…” หญิงสาวน้ำเสียงเศร้าลงในทันที และอดคิดไม่ได้ว่าใครกันที่ชายหนุ่มนัดไว้ยามดึกดื่นเช่นนี้ คงจะเป็นคนพิเศษน่าดู

            “นี่ใช่คอนโดฯ คุณไหม” ภคภัทรเอ่ยถามเมื่อขับรถมาถึงสถานที่ที่หญิงสาวบอกไว้

            “ใช่ค่ะ พิงค์มัวแต่มองวิวเพลินๆ เลยไม่ทันได้สังเกต”

            “อืม งั้นคุณก็รีบลงรถ ไปพักผ่อนเถอะ” ชายหนุ่มจอดรถตรงทางเข้าคอนโดมิเนียมของหญิงสาวเพื่อให้เธอไม่ต้องเดินไกลนัก

            “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง เหมือนถูกไล่ให้รีบลงรถยังไงไม่รู้ แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะ แล้วก็…ขอให้กินมื้อค่ำอร่อยนะคะ” พลอยชมพูฝืนยิ้มออกไปให้ชายหนุ่ม แม้ในใจจะเกิดคำถามมากมาย แต่ถึงอย่างนั้นเธอเองก็ไม่มีสิทธิ์จะเอ่ยถามหรือแสดงความหึงหวงอะไรออกไป

            “ขอบใจ” ชายหนุ่มตอบเพียงสั้นๆ และทันทีที่หญิงสาวก้าวลงจากรถเขาก็ออกรถไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้คิดที่จะโบกมือร่ำลาหญิงสาวแม้แต่น้อย

            “นัดใครไว้นะ ถึงได้รีบไปขนาดนั้น” พลอยชมพูมองรถยนต์คันหรูที่เพิ่งเคลื่อนตัวออกไปด้วยความน้อยใจ ก่อนจะตั้งสติและเตือนตัวเองว่านี่แค่เริ่มต้น…มีโอกาสให้เธอได้ใกล้ชิดเขาขนาดนี้ก็เพียงพอแล้ว ที่เหลือต้องใช้เวลาเพื่อให้เขาได้รู้จักตัวตนของเธอมากขึ้นเท่านั้นเอง…

            วันหยุดสุดสัปดาห์นี้เป็นวันแรกที่พลอยชมพูได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เพราะตั้งแต่กลับจากอเมริกาเธอก็เอาแต่วุ่นกับการเตรียมตัวเข้าทำงาน และวันนี้เองที่เธอตั้งใจจะไปเจอกับอารยาหลังจากที่เพื่อนตัวแสบเอาแต่โทร.ตามเธอตั้งแต่วันแรกที่มาถึงจนถึงวันนี้ ดังนั้นถึงจะเป็นวันหยุดแต่หญิงสาวก็ยังคงตื่นเช้า แต่เป็นการตื่นเช้าด้วยความเต็มใจที่จะได้เจอกับเพื่อนรักที่ไม่ได้พบเจอกันมาร่วมห้าปี

            “ไงจ๊ะ แม่สาวนักเรียนนอก” อารยาเอ่ยทักทันทีที่เห็นว่าเพื่อนสาวเดินเข้ามาในร้านอาหารของเธอ

            “ยัยอาย…โอ๊ย คิดถึงเธอจัง” พลอยชมพูรีบเดินเข้าไปหาอารยา ทั้งคู่โผเข้ากอดกันด้วยความคิดถึง

            อารยาเปิดร้านอาหารไทยริมแม่น้ำ ด้วยความที่เรียนเกี่ยวกับด้านคหกรรมและเป็นคนที่ชื่นชอบการทำอาหารมาตั้งแต่เด็ก แตกต่างจากคนเป็นแม่อย่างปฐมาที่เคยเฝ้าหวังว่าลูกสาวจะได้เข้าทำงานที่สนามบินเช่นเดียวกับเธอ แต่ถึงอย่างนั้นปฐมาก็ไม่เคยบังคับจิตใจของลูก เลยทำให้อารยาได้ทำตามความฝันของตัวเองเช่นทุกวันนี้

            “โห ร้านใหญ่เอาเรื่องเลยนะ” พลอยชมพูมองไปรอบๆ ร้านของเพื่อนอย่างอดภูมิใจแทนไม่ได้

            “มานี่เลย มานั่งเลยชมพู เดี๋ยวฉันจะไปทำอาหารอร่อย ๆ มาให้” อารยารีบพาเพื่อนรักเข้าไปนั่งด้านในร้านอย่างรวดเร็ว

            “อ้าว คุณชมพูมาแล้วเหรอคะ คิดว่าจะนอนพักเอาแรงสักหน่อย มาแต่เช้าเชียว” ปฐมาเอ่ยทักทาย เมื่อวานนี้เธอลางานเพราะอยากไปช่วยอารยาซื้อของเข้าร้าน เลยพอจะเดาได้ว่าพลอยชมพูคงทำงานแทนเธอหนักพอควร

            “แหม ชมพูไม่ได้เหนื่อยอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะน้าปัท ยิ่งจะได้เจอเพื่อนรักที่พลัดพรากทั้งทีก็ยิ่งตื่นเต้น” หญิงสาวพูดพร้อมกับมองไปที่อารยาด้วยสายตาหยอกล้อกัน

            “ว่าแต่เมื่อวานเป็นไงบ้างคะ งานเยอะไหม แล้วคุณภัทรเป็นไงบ้าง”

            “ปกติดี…มั้งคะ” พลอยชมพูไม่แน่ใจว่าสถานการณ์ปกติสำหรับเธอคนเดียวหรือไม่ เพราะดูเหมือนภคภัทรจะรำคาญเธอไม่น้อย

            “อย่าเพิ่งเมาท์กันสิคะ รออายทำอาหารมาก่อน” อารยาพูดขึ้นด้วยกลัวว่าตัวเองจะพลาดเรื่องสำคัญอะไรไป

            “จ้ะๆ รีบไปทำอาหารมาให้คุณชมพูกินเถอะ” ปฐมาพูดกับลูกสาว ก่อนที่เธอจะนั่งพูดคุยกับพลอยชมพูสักพัก ไม่นานอารยาก็กลับมาพร้อมกับอาหารจานเด็ดอีกสี่ห้าอย่าง

            “โอ้โห นี่แกกะจะให้ฉันกินจนอ้วนเลยหรือไง” พลอยชมพูอดแซวไม่ได้ที่เห็นเพื่อนนำอาหารมากมายมาต้อนรับเช่นนี้

            “ถ้าคนอย่างแกอ้วน ผู้หญิงทั้งประเทศก็ไม่มีใครผอมแล้วย่ะยัยคุณชมพู” อารยาพูดอย่างอดแซวเพื่อนไม่ได้ ด้วยความที่พลอยชมพูเป็นหญิงสาวร่างเล็ก และดูผอมบางเสียจนไม่มีทีท่าว่าจะอ้วนขึ้นง่ายๆ

            “เอาละๆ แม่ไม่กวนละ ลูกอยู่คุยเล่นกับคุณชมพูเถอะ” ปฐมาพูดขึ้น

            “เมื่อไหร่น้าปัทจะเลิกเรียกชมพูว่าคุณสักทีคะเนี่ย” พลอยชมพูพูดขึ้นด้วยท่าทีอ่อนใจ

            “ก็มันไม่ชินนี่คะ อีกอย่างคุณชมพูก็เป็นลูกสาวของคุณวิมลวรรณ ท่านสนิทกับคุณติณภพคุณพ่อของคุณภัทรมากนะคะ ให้น้าเรียกคุณชมพูต่อไปเถอะค่ะ” ปฐมาพูดด้วยความเกรงใจ

            “แต่ชมพูเป็นเพื่อนของยัยอายลูกสาวน้าปัทนะคะ ไม่ใช่ใครอื่นสักหน่อย”

            “เถอะน่า พูดให้ตายแม่ฉันก็ไม่เลิกเรียกแกแบบนั้นหรอก” อารยาเอ่ยขัดขึ้นเพราะรู้จักนิสัยผู้เป็นแม่ดี

            “งั้นน้าขอตัวก่อน คุยกันตามสบายนะจ๊ะ” ปฐมาส่งยิ้มให้ลูกสาวและพลอยชมพู ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป

            “แม่แกนี่จริงๆ เลย”