10

            เวลาล่วงเลยไปจนถึงเวลาเลิกงาน แต่ถึงกระนั้นพลอยชมพูก็ยังไม่เห็นชายหนุ่มออกมาจากห้อง ครั้นจะไปเคาะประตูเธอก็เบื่อที่จะถูกชายหนุ่มต่อว่าหาว่าเธอรบกวนเวลาส่วนตัวอีก หญิงสาวจึงตัดสินใจว่าจะนั่งอยู่ที่โต๊ะจนกว่าภคภัทรจะออกจากห้องทำงาน

            พลอยชมพูไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เธอนั่งเคลียร์เอกสารสัญญาต่างๆ ที่จำต้องเตรียมไว้สำหรับสัปดาห์หน้าให้เรียบร้อย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหน้าที่ความรับผิดชอบของชายหนุ่มจะมากมายขนาดนี้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขาทั้งสิ้นแม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไม่แปลกใจเลยที่สนามบินสุวรรณเขตจะเฟื่องฟูได้อย่างรวดเร็วไม่แพ้กับสนามบินภูมิทรรศที่บริหารจัดการโดยมารดาของเธอเลย แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองสนามบินก็ไม่ใช่คู่แข่งกัน เพราะทั้งคู่ต่างลอยตัวเคียงคู่กันมานานแสนนานแล้วต่างหาก

            “นี่คุณยังไม่กลับอีกเหรอ” พลอยชมพูที่กำลังนั่งเคลียร์งานอย่างเพลินๆ รีบเงยหน้ามองเจ้าของเสียงที่เธอรออยู่ทันที

            “ค่ะ ก็เจ้านายยังไม่กลับจะให้ชมพูกลับก่อนได้ไงล่ะคะ” หญิงสาวพูดออกไปตามจริง พร้อมกับมองนาฬิกาบ่งบอกว่าตอนนี้สามทุ่มเข้าแล้ว

            “คุณปัทไม่ได้บอกเหรอว่าปกติผมทำงานดึก ให้กลับบ้านก่อนได้เลย” ภคภัทรมองหญิงสาวอย่างอดเอ็นดูไม่ได้ สีหน้าของเธอดูเหนื่อยล้าและดูหมดแรงต่างจากตอนเช้าอย่างสิ้นเชิง

            “ไม่ได้บอกค่ะ แต่ถึงบอกพิงค์ก็ไม่อยากกลับก่อนคุณภัทรอยู่ดี”

            “หึ นี่คุณร้อนเงินมาจากไหน อยากทำงานเอาโอทีจนรวยเลยหรือไง ระวังจะหมดแรงเอาเสียก่อน” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขำในลำคอ

            “ก็รู้นี่คะว่าทำงานดึกดื่นมันเหนื่อยแค่ไหน แล้วทำไมคุณภัทรถึงยังทำงานหนักไม่พักแบบนี้ล่ะคะ” พลอยชมพูสวนขึ้นในทันที แค่เธอมาทำงานได้ไม่กี่วันก็รู้สึกเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก แล้วกับเขาที่ทำงานหนักมาหลายปีจะเหนื่อยขนาดไหน

            “เข้าใจยอกย้อนนะ เอาเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวผมก็กลับแล้ว…”

            “แต่ว่า…”

            “บอกแล้วไงว่าผมไม่ชอบเด็กดื้อ” ภคภัทรมองพลอยชมพูด้วยสายตาดุอีกครั้ง จนเธอถอนหายใจอย่างไร้หนทางจะต่อกรกับเขา

            “เอางั้นก็ได้ค่ะ ที่พิงค์ยอมเพราะไม่อยากนั่งแท็กซี่กลับคอนโดฯ ตอนดึกดื่นหรอกนะคะ” พลอยชมพูรู้ตัวว่าการนั่งรถสาธารณะตอนกลางคืนดึกๆ ดื่นๆ นั้นไม่ปลอดภัยเท่าไรสำหรับผู้หญิง และเธอเองก็ไม่ได้อยากจะเสี่ยง

            “แล้วสามทุ่มนี่ไม่ดึกหรือไง” ภคภัทรขมวดคิ้วในทันทีที่รู้ว่าหญิงสาวจะนั่งรถแท็กซี่กลับลำพัง

            “ก็คงดีกว่าเที่ยงคืนมั้งคะ” พลอยชมพูพูดพร้อมกับเก็บของทันที

            “เฮ้อ…ยอกย้อนเก่ง งั้นคุณรอผมแป๊บหนึ่ง” ภคภัทรพูดพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องทำงานของตนเอง ท่ามกลางความงุนงงของหญิงสาว  และไม่นานชายหนุ่มก็ออกมาพร้อมกับกระเป๋าส่วนตัวของตัวเอง

            “เดี๋ยวผมไปส่ง…” ชายหนุ่มพูดเสียงนิ่งเรียบ แต่นั่นกลับเรียกรอยยิ้มของหญิงสาวที่ตอนแรกดูหม่นหมองให้กลับมาสดใสขึ้นอีกครั้ง

            “ดะเดี๋ยวค่ะ พิงค์ช่วยถือกระเป๋า” พลอยชมพูพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปจับที่กระเป๋าของชายหนุ่ม แต่เขากลับดึงออกเสียก่อน

            “ไม่ต้อง ตัวเล็กๆ อย่างคุณไม่มีแรงถือของหนักแบบนี้หรอก” ชายหนุ่มพูดก่อนจะเดินนำหน้าไปในทันที จนไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มเขินอายของหญิงสาวที่มองไล่หลังเขา…

            พลอยชมพูไม่ชินเอาเสียเลยที่ต้องอยู่กับภคภัทรสองต่อสองบนรถเช่นนี้ เธออดจะเกร็งไม่ได้เมื่อต้องใกล้ชิดกันจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงแสดงท่าทีนิ่งเฉยเพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มเข้าใจว่าเธอเป็นเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่ตื่นเต้นและอยากใกล้ชิดเขาเพียงแค่เห็นว่าเขาหน้าตาดีและมีฐานะ

            “คอนโดฯ คุณอยู่ที่ไหน” ภคภัทรเอ่ยถามทันทีที่สตาร์ตรถ

            “แถวสุขุมวิทค่ะ” พลอยชมพูพูดด้วยน้ำเสียงเกร็ง

            “ก็ไม่ไกลเท่าไร รู้งี้ผมให้คุณนั่งแท็กซี่ไปก็ดี” ภคภัทรพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา อดโกรธตัวเองที่ใจอ่อนให้กับหญิงสาวไม่ได้ ปกติเขาไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนขึ้นมาบนรถส่วนตัว แถมครั้งนี้เป็นเขาที่ต้องคอยขับรถให้เองอีกด้วย นี่ถ้าไม่เห็นว่าพลอยชมพูเป็นหลานของปฐมาก็คงไม่ใจดีกับเธอเช่นนี้

            “แหม คุณภัทรจะปล่อยให้สาวสวยน่ารักแบบชมพูขึ้นแท็กซี่กลับคนเดียวจริงๆ เหรอคะ” พลอยชมพูพูดด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ชายหนุ่ม

            “ผู้หญิงอะไร หลงตัวเอง” ถึงว่าชอบส่องกระจก เห็นกระจกไม่ได้

            “ว่าแต่…ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะว่าคุณภัทรจะขับรถเองด้วย” พลอยชมพูคิดว่ากรรมการผู้อำนวยการสนามบินที่แสนจะรวยค้ำฟ้าอย่างชายหนุ่ม ไม่จำเป็นต้องขับรถเองเลยสักนิด แต่เขากลับทำเหมือนว่ามันเป็นเรื่องปกติเสียอย่างนั้น

            “ผมไม่ได้พิการ ถ้าเรื่องแค่นี้ทำเองไม่ได้ก็คงบริหารคนเป็นพันเป็นหมื่นไม่ได้หรอก” ภคภัทรมองหญิงสาวด้วยหางตา

            “พิงค์ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย ก็เห็นปกติผู้บริหารคนอื่นๆ จะมีคนขับรถให้ตลอดนี่คะ”

            “ผู้ช่วยผมลาพักร้อน และผมก็ไม่ชอบจ้างคนอื่นมาแทน” ภคภัทรตอบตามจริง เพราะเขาไม่ได้ชอบให้ใครมายุ่งหรือก้าวก่ายกับชีวิตส่วนตัวมากนัก

            “หรือคุณภัทรจะให้พิงค์ขับให้ก็ได้นะคะ เพราะพิงค์ไม่ใช่คนอื่น แต่ก็เป็นผู้ช่วยคนหนึ่งของคุณเหมือนกัน” พลอยชมพูเสนอขึ้นอย่างรวดเร็ว

            “ผมไม่ใช่พวกใช้ใครนอกเวลางาน” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เธอมองว่าเขาเป็นผู้ชายที่ทำอะไรเองไม่ได้หรืออย่างไร อีกอย่างเขาก็เป็นผู้ชาย จะปล่อยให้ผู้หญิงมาขับรถแล้วตัวเองนั่งสบายๆ แบบนี้มันออกจะดูไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย

            “งั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ใจดีกับพิงค์” พลอยชมพูพูดพร้อมกับก้มหน้ายิ้มอย่างปลื้มปีติ