Novel-novel oleh นามปากกา ไขขวัญ

“อย่ามามองฉันด้วยสายตาทุเรศแบบนั้นนะ” เวทิกาทนไม่ได้ที่ตนเองกำลังถูกลวนลามด้วยสายตา แม้จะผิดคาดไปบ้างที่เสี่ยวาโยที่พวกมันพูดถึงไม่ได้เป็นตาแก่พุงพลุ้ย แต่กลับเป็นชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี และน่าจะอายุราวๆ สามสิบปลายๆ แต่ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ดูดีจะมีพฤติกรรมที่น่ารังเกียจเช่นนี้“หึ ปากดีเสียด้วย เอาละ สาวน้อย ฉันว่าเราคงมีเรื่องต้องคุยกันสักหน่อยแล้ว” เสี่ยวาโยพูดอย่างชอบใจ ยิ่งหญิงสาวตรงหน้าดื้อรั้นและหยิ่งยโสแค่ไหน เขาก็ยิ่งอยากได้เธอมากเท่านั้น“เสี่ยคะ อย่าทำอะไรฉันกับลูกเลย ฉันขอเวลาเสี่ยกลับไปแก้มือที่บ่อน รับรองว่า…”“มึงคิดว่ากูโง่หรือไง!”“แม่!” เวทิกาและเบญจาร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ เสี่ยวาโยก็กระชากผมพิสมัยอย่างแรง จนร่างอวบถลาไปพร้อมกับแรงกระชาก“โอ๊ย! ฉันขอโทษค่ะเสี่ย ให้ฉันทำอะไรก็ยอม แต่อย่าฆ่าฉันเลยนะคะ” พิสมัยแทบจะร้องไห้ออกมา นาทีนี้ไม่มีหนทางแม้แต่จะร้องขออะไรอีกแล้ว หากเสี่ยวาโยให้ทำอะไร นางก็ยอมทุกอย่าง“กูให้โอกาสมึงมาหลายรอบ ให้มึง

อัคคีฟังจำนวนเงินที่หญิงสาวพูดออกมา ยอมรับว่าเป็นจำนวนเงินที่มากสำหรับการแลกกับความบริสุทธิ์ของผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ไม่รู้ทำไมว่า หากผู้หญิงคนนั้นคือเวทิกา เขากลับไม่รู้สึกว่าจำนวนเงินหนึ่งล้านบาทมากเกินไป หนำซ้ำยังรู้สึกว่ามันไม่พอเสียด้วยซ้ำ!“หึ แลกกับการที่คุณยอมนอนกับมันแค่ครั้งเดียวเนี่ยนะ?” เอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ เพราะเขามั่นใจว่าใครที่ได้เชยชมผู้หญิงตรงหน้า คงต้องติดใจและไม่อยากที่จะปล่อยเธอไปง่ายๆ เพียงแค่ได้เชยชมหนึ่งครั้งเท่านั้น“ใช่ค่ะ ตามที่ตกลง ฉันมีหน้าที่แค่บำเรอไอ้เสี่ยนั่นแค่ครั้งเดียวเท่านั้น และครั้งเดียว มันก็มากเกินพอแล้ว” เวทิกาพูดด้วยความเจ็บช้ำ“หึ อันที่จริงก็คุ้มดีสำหรับคุณ เสียตัวแค่ครั้งเดียวแลกกับเงินหนึ่งล้านบาท แต่ถ้าให้ผมถามตามตรงก็คือ คุณอยากเป็นเมียของไอ้เสี่ยนั่นจริงๆ เหรอ” ถามราวกับต้องการจะหยั่งเชิงอีกฝ่าย ซึ่งยอมรับว่าเขาเองกำลังคิดแผนอะไรดีๆ ออก“ฉันไม่อยากเป็นเมียของใครที่ฉันไม่ได้รักทั้งนั้นแหละค่ะ แต่อย่างที่บอก แม่ของฉันติดหนี้พวกมัน ฉันไ

“แล้วฉันมีทางเลือกอื่นหรือไงคะ ทั้งหมด มันเป็นเพราะหมอไม่ใช่เหรอที่พูดบ้าๆ ว่าฉันเป็นเมีย ทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน” หญิงสาวโวยวายออกมาด้วยความโมโหเกินทน ใช่ว่าอยากจะขายตัวให้เสี่ยวาโย แต่เพราะไม่มีทางเลือกอื่น และเธอก็ไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้พวกมันด้วย วิธีเดียวที่จะทำได้ก็คือเอาตัวเข้าแลกตามที่แม่ต้องการ“นี่อยากขายตัวขนาดนั้นเลยหรือไง” เอ่ยถามด้วยความไม่พอใจมากขึ้น จริงอยู่ว่าไม่ได้ปิดกั้นหรือดูถูกอาชีพนี้ เพราะตนเองก็เคยซื้อบริการผู้หญิง แต่อย่างที่บอกว่าหากเขาจะต้องซื้อบริการผู้หญิงสักคน มันต้องเกิดจากความเต็มใจของเธอคนนั้น ไม่ใช่เป็นการบังคับกัน“ฉันไม่มีทางเลือก คนรวยแบบหมอไม่มีวันเข้าใจ” เวทิกาพูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ คนจนอย่างเธอจะมีสิทธิ์ทำอะไรได้ ในเมื่อหนทางมันตันก็ต้องแก้ปัญหาเพื่อไม่ให้ครอบครัวของตนเองต้องเป็นอันตราย“งั้นก็เล่ามาสิ ผมจะได้เข้าใจว่าคุณทำแบบนี้ทำไม ท่าทางคุณก็ดูไม่ใช่คนไม่มีความรู้ ทำไมไม่ทำมาหากินปกติ” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ“ฉันก็อยากจะทำแบบนั้น แต่มันไม่มีทางเลือกค่ะ ฉันรู้ว่าหมอหวังดี แต่เรื่องนี้ไม่มีใครช่วยฉันได้จริงๆ ถ้าหมอหวังดีกับฉันอย่าง

หนึ่งในนั้นยังคงขู่ต่อไป และแน่นอนว่าอัคคีไม่ได้มีความเกรงกลัว ในเมื่อพวกมันกำลังยืนอยู่ในถิ่นของเขา อย่างไรคนได้เปรียบก็ต้องเป็นฝ่ายพวกมันอยู่วันยังค่ำ“ผู้หญิงคนนี้เป็นเมียฉัน”“หมอ!” เวทิกาอึ้งกับคำป่าวประกาศของชายหนุ่มไม่มีมูลความจริงแม้แต่น้อย ที่สำคัญ เธอกับเขาเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงวัน และรู้จักกันเพียงฐานะหมอกับคนไข้เท่านั้น“เมีย? ฮ่าๆ ตลกสิ้นดี ถึงยังไง เมียมึงก็ขายตัวให้เสี่ยกูเรียบร้อยแล้ว” พวกมันมองหน้าอัคคีอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกรอบ“อย่าให้กูต้องพูดซ้ำว่าโรงแรมที่นี่มีพนักงานรักษาความปลอดภัยเยอะแค่ไหน และตอนนี้พวกมึงกำลังทำให้คนในโรงแรมตกใจ ถ้าไม่อยากมีเรื่องให้ต้องสาวถึงเสี่ยของพวกมึงก็กลับไปซะ เพราะกูมั่นใจว่าถ้าเรื่องถึงเมื่อไหร่ เสี่ยของมึงไม่รอดแน่” ชักหมดความอดทนที่จะพูดดีๆ กับคนพวกนี้ เขาทนให้พวกมันมาสร้างความวุ่นวายที่โรงแรมของเขามานานเกินไปแล้ว“นี่มึง!” พวกมันหันมองหน้ากัน พร้อมกับมองไปรอบๆ โรงแรม แล้วพบว่ามีหลายสายตาจับจ้องมา ย่อมไม่เป็นผลดีแน่หากเรื่องนี้ล่วงรู้ถึงตำรวจ“หมอพูดบ้าอะไรออกไป ยังไงฉันก็ต้องไปกับพวกมัน” เวทิ

“แม่ของคุณพูดมันออกมาหมดแล้ว แต่สิ่งที่ผมอยากรู้คือ...คุณกำลังถูกบังคับหรือว่าคุณเต็มใจที่จะทำมันกันแน่” เอ่ยถามอย่างต้องการคำตอบ และหวังใจลึกๆ ว่าเธอจะไม่ได้เต็มใจ“เรื่องแบบนี้ มันเกี่ยวกับหน้าที่การรักษาของหมอตรงไหนเหรอคะ ฉันซาบซึ้งแล้วก็ขอบคุณมากนะคะที่หมอช่วยตรวจให้ แต่ฉันคิดว่าเรื่องที่หมอกำลังมาคาดคั้นอยู่นี้ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องตอบ เพราะถ้าให้พูดกันตามตรง ฉันเองก็จ่ายค่าตรวจไปเรียบร้อยหมดแล้ว ยังไงก็ต้องขอบคุณหมออีกครั้ง แล้วก็ขอตัวก่อนนะคะ” อดโกรธไม่ได้ที่อัคคีมาเอ่ยถามเรื่องนี้ มันเหมือนเป็นการตอกย้ำในเรื่องที่เธอไม่มีสิทธิ์เลือก จะบอกว่าไม่เต็มใจ มันก็คงไม่ใช่ เพราะเธอแทบไม่มีสิทธิ์ตัดสินอะไรด้วยซ้ำ ด้วยคำว่าต้องทดแทนบุญคุณ“เดี๋ยว!”อัคคีจับมือคนอวดเก่งตรงหน้าเอาไว้ ก่อนที่เธอจะเดินจากไป ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนเดินหนี และยิ่งกับผู้หญิงที่ไม่ได้มีดีอะไรเหมือนกับนางแบบสาวสวยที่เคยคั่วด้วย เธอยิ่งไม่มีสิทธิ์มาทำกับเขาแบบนี้!“ปล่อยนะคะ!” เวทิการ้องออกมาด้วยความไม่พอใจ อยากจะหนีออกจากที่นี่ให้พ้นๆ ไม่รู้ว่าโชคชะตาจะกลั่นแกล้งเธอไปถึงไหน“ผมยังพูดไม่จบ คุณ

อัคคีใช้เวลาในการขับรถมาที่โรงแรมของตนประมาณครึ่งชั่วโมง ครอบครัวเขามีธุรกิจเปิดคอนโดฯ พร้อมกับโรงแรมหรูให้กับนักธุรกิจต่างชาติได้เข้าพัก แต่ถึงอย่างนั้น นักธุรกิจไทยหรือผู้ที่อยากจะพักผ่อนกลางกรุงท่ามกลางวิวที่สวยงาม ก็สามารถเข้าพักที่นี่ได้เช่นกันจู่ๆ สายตาคมก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวร่างบางอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวสีครีมเข้ารูป เธอคนนั้นกำลังก้มหน้าร้องไห้อย่างน่าสงสารอยู่ที่โซฟาล็อบบี หากเป็นเวลาปกติ เขาคงไม่สนใจอะไร แต่เพราะเธอคือผู้หญิงที่อยากเจอมากที่สุดในตอนนี้ ทำให้ต้องชะงักเท้า!‘เวทิกา เธอมาทำอะไรที่นี่!’เวทิกานั่งบีบมือตัวเองแน่นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย หลังจากที่ไปตรวจและได้รับผลยืนยันความบริสุทธิ์ของตนเองมาแล้ว หญิงสาวจึงกลับบ้านไปแต่งตัวตามที่ผู้เป็นแม่สั่งเอาไว้ และทางนั้นก็สั่งให้มาพบที่โรงแรมหรูที่นี่ แม้จะไม่อยากมา แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น ทำได้เพียงแต่นั่งรอเวลาที่ลูกน้องของเสี่ยบ้านั่นจะมารับ9y;ไป“นี่คุณ…”เสียงของชายหนุ่มที่เดินเข้ามาทักทาย ทำเอาเวทิกาถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ แต่ที่น่าแปลกคือชายผู้นั้นไม่ใช่คนของเสี่ยวาโย แต่กลับเป็นหมอหนุ่มที่เธอเพิ่งไปเจอมาเมื่อบ่าย

ขณะที่ทั้งคู่คุยกัน ที่หน้าจอโทรศัพท์ของผู้จัดการสาวก็มีสายโทร.เข้ามาไม่หยุดหย่อน ล้วนแล้วแต่เป็นนักข่าวสายบันเทิงที่รู้จักเพราะต้องพึ่งพาอาศัยกัน แต่เวลานี้ เมญ่าเองก็ไม่พร้อมจะตอบเรื่องราว จึงหันมาถามดาราสาวคนดัง“น้องเรย์ ตอนนี้ นักข่าวโทร. หาพี่แทบจะสายไหม้ เรื่องน้องเรย์กับพายุ จะให้พี่ตอบยังไงดี” คนถามร้อนใจแทน เพราะรู้ว่าเป็นข่าวใหญ่ พายุไม่ได้ประกาศบอกเลิกกับเรมิตา แต่ฝ่ายนั้นกลับจัดงานแต่งสายฟ้าแลบ!“ตอบตามความจริงไงคะ ว่าผู้ชายชั่วๆ นอกใจเรย์ไปทำผู้หญิงท้อง แล้วมาเทเรย์”“แน่ใจนะเรย์!”เมญ่าเอ่ยด้วยความเป็นห่วง แม้ว่าอีกฝ่ายจะพอรู้ทางหนีทีไล่จากพวกนักข่าว แต่ด้วยความเป็นดาราที่ไม่เคยมีข่าวเสียหายเรื่องผู้ชายก็อาจจะไม่เคยชินกับการต้องตอบคำถามดราม่าหนักๆ บวกกับความเป็นคนตรงไปตรงมาของดาราสาวรุ่นน้อง ก็ยิ่งทำให้ทุกครั้งที่มีการสัมภาษณ์ เรนิตาจะตอบทุกอย่างตามความรู้สึกของตนเองเสมอ“ขอบคุณพี่เมญ่านะคะที่เข้าใจเรย์ แต่ยังไงเราก็หนีความจริงไปไม่พ้น” หญิงสาวพูดขึ้นด้วยความรู้สึกขอบคุณจากใจจริง ในเวลาแบบนี้ก็คงมีแต่เมญ่าที่อยู่ข้างเธอเสมอ“แล้วพายุบอกไหมว่าจะแต่งงานตอนไหน เราจะได้รีบ

เขาไม่ได้จีบเธออย่างรีบร้อนเหมือนผู้ชายคนอื่น ตั้งแต่วันนั้นมาชายหนุ่มพยายามเข้าหาเมญ่าและแสดงออกถึงความจริงใจตั้งแต่การไปรอรับเรนิตาที่กองถ่ายทุกวัน การสารภาพกับนักข่าวตามตรงว่ากำลังรอเรนิตารับรัก เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากหวังว่าเธอจะให้โอกาส และอีกมากมายที่ทำให้หญิงสาวหลงเชื่อใจและเปิดโอกาสให้ชายหนุ่มเข้ามาในชีวิต แต่แล้วใครจะคิดว่าเพียงแค่ ‘ความใคร่’ จะทำให้พายุเปลี่ยนไปจนทำร้ายเธอได้ขนาดนี้ยิ่งคิดถึงวันที่เธอพาพายุไปร้านอาหารของสิตา หนึ่งในผู้หญิงที่เป็นแฟนคลับที่ดีของเธอมาตลอดมันก็ยิ่งทำให้เรนิตารู้สึกว่าตัวเองโง่เต็มที ในคืนนั้นทั้งพายุกับสิตาต่างทำตัวปกติแต่ใครจะไปคิดว่าหลังจากนั้นทั้งสองคนจะพากันแอบกินกันลับหลังเธอจนสิตาตั้งท้อง เรนิตาไม่เพียงแต่เจ็บเรื่องที่ชายหนุ่มนอกใจเท่านั้น แต่เธอเจ็บที่ตัวเองต้องมาเสียเวลากับชายหนุ่มไปมากถึงสองปี และที่สำคัญเจ็บที่ตัวเองยังลืมเขาไม่ได้สักที“เรย์จะร้องไห้ให้พี่พายุเป็นครั้งสุดท้าย” เรนิตาเปิดรูปอดีตคนรักในมือถือขึ้นมาดู ก่อนจะตัดสินใจลบรูปทั้งหมดออกไป แม้มันจะไม่สามารถลบความทรงจำที่เกี่ยวกับเขาได้ทันทีในวันนี้ แต่หญิงสาวก็เชื่อเหลือ

“แบบนี้ พี่เลยไปนอนกับคนอื่นงั้นเหรอคะ?” เรนิตาเอ่ยถามเสียงนิ่ง สมองตอนนี้ มันตื้อไปหมด ทั้งหมดมันเพราะเธอไม่ยอมมีเซ็กซ์กับเขาอย่างนั้นหรือ“พี่ไม่ได้อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แต่เรย์กดดันให้พี่ต้องทำมัน และตอนนี้ พี่ต้องรับผิดชอบลูกในท้องของสิตา” พายุพูดออกมาด้วยความเห็นแก่ตัว เขาไม่เคยอยากให้เรนิตาเจ็บ แต่เธอเองก็ทำให้เขาทุกข์ทรมานมานานเช่นกัน“ความรักที่เรามีให้กัน มันไม่ได้ทำให้พี่พายุมีสติคิดก่อนจะนอนกับผู้หญิงคนนั้นเลยเหรอคะ?” ดาราสาวมองหน้าคนที่เป็นแฟนเธอ แต่ตอนนี้เป็นสามีและพ่อของลูกผู้หญิงคนอื่นไปแล้ว ด้วยความรู้สึกเสียใจและผิดหวัง“พี่แค่อยาก...และเรย์ให้ในสิ่งที่พี่ต้องการไม่ได้! สำหรับผู้ชายมันไม่ใช่เรื่องเล็กนะเรย์” ชายหนุ่มตอบกลับทันที เพราะเขามั่นใจว่าเรื่องนี้แม้เขาจะผิด แต่ส่วนหนึ่งมันก็เป็นเพราะเรนิตา“ค่ะ เรย์เข้าใจแล้ว สำหรับพี่ความอยาก มันเหนือความรัก และเรย์ก็ยอมรับว่าเรย์มีส่วนผิด แต่ก็ดีค่ะอย่างน้อยเรย์ก็ได้เห็นสันดานของพี่พายุ และดีใจที่ตัวเองตัดสินใจถูกแล้ว ที่จะเก็บมันไว้”เรนิตาเชิดหน้าขึ้น ปาดน้ำตาอีกครั้ง ในเมื่อเขาไม่เห็นคุณค่าความรักที่มอบให้ แต่กลับส

“คะ?”คราวนี้ เรนิตางงเข้าไปอีก แทนที่คนรักหนุ่มจะควักแหวนและคุกเข่าขอเธอแต่งงาน แต่กลับนิ่งเฉยเสียจนน่าสงสัย“พี่กำลังจะแต่งงานกับคนอื่น ไม่ใช่ขอน้องเรย์แต่งงาน”“อะไรนะคะ”ราวกับมีมีดมาทิ่มแทงที่กลางใจของเรนิตา คำว่าแต่งงานกับคนอื่นทำให้เธอเกิดคำถามมากมายในใจว่า นี่คือเรื่องจริง หรือเรื่องตลก เรื่องที่แกล้งอำกันเล่นๆ แน่!“พี่พายุกำลังจะล้อเรย์เล่นใช่ไหมคะ ไม่เอาน่า เรื่องแบบนี้ไม่ตลกเลยนะ มีรายการไหนตั้งกล้องแอบถ่ายเรย์อยู่ใช่ไหม สารภาพมาเถอะค่ะ”ดาราสาวพยายามฝืนยิ้มออกไป ได้แต่ภาวนาให้เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่พายุแกล้งเธอเล่นเท่านั้น“พี่พูดจริงเรย์ พี่จะแต่งงาน แต่กับคนอื่นไม่ใช่เรย์”พายุตอบกลับนิ่งๆ ก่อนจะมองหน้าหญิงสาวอย่างจริงจัง แม้เขาจะรู้สึกผิดมากแค่ไหน แต่เรื่องนี้ เรนิตาต้องยอมรับความจริงให้ได้ เพราะส่วนหนึ่ง มันจากความผิดของเธอ!“ทำไมคะ เกิดอะไรขึ้นคะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”เรนิตายืนขึ้นด้วยความโมโห เพราะมั่นใจว่าที่ผ่านมาความรักของเธอกับพายุเป็นไปด้วยดีมาตลอด“เรย์ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกครับ” พายุยืนขึ้นตามหญิงสาวพร้อมกับตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น“พี่พายุพูดออกมาง่า

“เรย์จะบอกพี่เมญ่าคนแรกแน่นอนค่ะ แต่ก็ต้องรอให้พี่พายุขอก่อนนั่นแหละ” หญิงสาวพูดออกมาอย่างใจคิด หากพายุขอแต่งงานเมื่อไหร่ เธอแทบจะไม่ต้องลังเลเลย จริงอยู่ว่าชีวิตในวงการกำลังไปได้สวย แต่เรนิตาเชื่อว่า หากแต่งงานไปแล้ว เธอเองก็ยังสามารถทำงานในวงการได้อยู่ด้วยความสามารถที่มี“โอเคค่ะ ถ้างั้นพี่ขอตัวก่อนนะ” เมญ่าโบกมือลานักแสดงสาว แล้วเดินไปที่รถของตัวเองทันทีเรนิตารอพายุเกือบสองชั่วโมง แม้คนรักบอกว่าจะรีบออกมาให้เร็วที่สุด แต่ความรู้สึกของคนรอนั้นกลับมองว่านานเสียเหลือเกิน ยิ่งนานความคิดถึงก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งชายหนุ่มโทร.เข้ามาบอกให้เธอออกมาพบที่จุดจอดรถรับผู้โดยสาร“รอนานไหมครับ” พายุมองแฟนสาวด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ไม่นานเท่าไรค่ะ แต่เรย์คิดถึงพี่พายุมากเลยแอบคิดว่ามันนานไปนิดนึง” เรนิตาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแฟนหนุ่มอย่างที่เคยทำ แม้ว่าพักหลังมานี้ เขาจะดูเย็นชาแปลกๆ เธอก็ได้แต่คิดปลอบใจตนเองว่าคงเป็นเพราะว่าช่วงนี้คนรักทำงานหนัก“ขอโทษนะ พอดีพี่ติดงาน ถ้าอย่างนั้น เย็นนี้ เราไปคอนโดพี่กันไหม”พายุพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอีกเช่นเคย แต่คำพูดของเขาอดทำให้คนฟังแปลกใจไม่ได้“ไปที่คอ

“คนบ้า! กวนประสาท” เสียงตะโกนด่าของเรนิตาไล่หลังมา มันไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกโมโหแต่อย่างใด แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกชอบใจในตัวเธอมากขึ้นเสียอีก การที่เขาเลือกจะทำพฤติกรรมแบบนั้นกับหญิงสาวก็เพราะไม่อยากอวยหรือเอาใจเธอเหมือนเหล่าแฟนคลับจนเธอติดเป็นนิสัย และก็เพื่อพิสูจน์ด้วยว่าหญิงสาวเป็นคนอย่างไร แม้ว่าการเจอกันในครั้งนี้แม้มันจะดูเหมือนเป็นความทรงจำที่แย่ แต่สำหรับชายหนุ่มมันคือความทรงจำที่ดีเพราะทำให้เขาได้เห็นเบื้องลึกในจิตใจของผู้หญิงที่เขาเฝ้ามองดูอยู่ห่างๆ มาเนิ่นนานดาราสาวสบถออกมาเสียงเบา พยายามควบคุมสติเอาไว้ เนื่องด้วยตรงนี้เป็นที่สาธารณะ เธอไม่อยากให้มีข่าวด้านลบของตนเองหลุดออกมา“เอ่อ คนปากเสียมันไปแล้ว ผมว่าเชิญคุณเรย์เข้าร้านดีกว่านะครับ” เมื่อเห็นว่าภาสกรจากไปแล้ว เจ้าของร้านก็รีบเข้ามาเชิญเรนิตาให้เข้าร้านทันที“ไว้โอกาสหน้านะคะ วันนี้เรย์ไม่มีอารมณ์กินแล้วค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”เรนิตายกมือไหว้เจ้าของร้านอย่างนอบน้อม ก่อนจะโบกมือลาเหล่าแฟนคลับพร้อมจูงมือผู้จัดการสาวมาที่รถทันที ได้ยินเสียงบ่นอื้ออึงที่จับความได้ว่ารู้สึกเสียดายของเหล่าแฟนคลับตามหลังมาไม่ห่าง“อารมณ์เสียชะ