Novel-novel oleh นามปากกา ไขขวัญ

‘เตชัส วราฤทธิ์’ ท่านประธานบริษัทปูนซีเมนต์อันดับ 1 ของเมืองไทย ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนอย่างเขา ที่แค่ปรายตาสาวๆ ก็พร้อมจะมอบหัวใจใส่พานถวาย จะไปตกหลุมรักสาวน้อยคนหนึ่ง ‘ขวัญดาว พราวพิรุณ’เข้าอย่างจัง เธอไม่รุ้หรอกว่าการแอบมองห่างๆ อย่างห่วงๆ มันหน่วงหัวใจ จนเลือดในกายเขาเดือดพล่นไปหมด เขาวางแผนการจนได้เธอมาเป็นผู้ช่วยเลขาฯ สี่ปีที่รอคอย แต่คราวนี้เขาคงค่อยๆ จีบอีกไม่ได้ งานนี้เขาคงต้องรุก บุกหัวใจเธออย่างหนักแล้วผลักดันผู้ช่วยเลขามาเป็นเมียรักของท่านประธาน

‘บิดาของนางต้องพรากจากมารดา ก็เพราะฮั่นหลิวตี้ ฮ่องเต้อันธพาล’ ‘ท่านอาที่นางรักเคารพประดุจมารดาแท้ๆ หายสาบสูญไป ก็เพราะฮั่นหลิวตี้ ฮ่องเต้อันธพาล’ ‘ซารังน้อย เด็กในปกครองของนางต้องพลัดพรากจากพ่อแม่ ก็เพราะฮั่นหลิวตี้ ฮ่องเต้อันธพาล’ จางหยูเฟย รังเกียจฮ่องเต้อันธพาลผู้นี้ยิ่งนัก จนไม่อยากเฉียดกายเข้าใกล้ นางถึงขั้นหลอกลวงเบื้องสูงหนีการคัดเลือกนางในก็ทำมาแล้ว แต่เหตุไฉนฮ่องเต้อันธพาลนั่นกลับกล้าปลอมตัวมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กอยู่ข้างกายนาง แล้วยังใช้เล่ห์กลวางหมากหลอกนางเข้ามาในวังแล้วยัดเยียดตำแหน่ง ‘หลานสาวฮองเฮา’ ให้ ตำแหน่งอะไร! ไม่เคยปรากฏในหน้าประวัติศาสตร์มาก่อน แต่เชื่อเถอะ ฮั่นหลิวตี้ โอรสสวรรค์ผู้นี้ทำได้ทุกอย่างโดยไม่สนกฎหรือธรรมเนียมใดๆ

"พระเจ้า! ลูกใครวะนั่น หิวจนจะกินหัวกันแล้ว" "ลีโอ อย่าร้องชิ เดี๋ยวใครมาเห็นนึกว่าพี่แกล้งน้อง" เด็กหญิงปลอบน้องบอกว่าแค่เล่นด้วย แต่เสียงเล็กๆ นั้นไม่ได้ไปถึงหูชายร่างสูงที่ยืนมองอยู่ "หึ หิวขนาดนั้นเลยลูกใครกัน" ไม่พูดเปล่า เฮฟเว่นเดินเข้าไปหาเด็กทั้งสองคน พร้อมกับความสงสัยว่าแม่ของเด็กไปอยู่ไหนถึงปล่อยลูกที่น่ารักมาอยู่กันลำพังเช่นนี้ "หนูหิวหรือไงถึงงับแก้มน้องแบบนั้น" เสียงเข้มของคนตัวโต ทำให้แก้มหวานชะงักและหยุดงับแก้มลีโอทันที ก่อนเงยมองชายร่างใหญ่เป็นยักษ์ปักหลั่นด้วยความรู้สึกเกรงกลัว แล้วชักสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ เฮฟเว่นรู้ว่าเด็กหญิงกำลังกลัวตนเอง จึงพยายามจะพูดให้แกเข้าใจว่าเขาเป็นมิตร "ฉันถามว่าหนูหิวหรือไง เดี๋ยวฉันซื้อขนมปังให้ เอาไหม"

หลินหลิน เด็กหญิงกำพร้าถูกนำมาวางทิ้งไว้หน้าบ้าน อาม่าเฉินเมตตาเลี้ยงดูนางและคอยเป็นแรงบันดาลใจ เมื่อโตขึ้นนางจึงยึดอาชีพเขียนบทละครตามความใฝ่ฝัน ชีวิตของหลินหลินต้องพลิกผันเมื่อซุปตาร์คนดังปฏิเสธบทที่นางเขียนขึ้น และส่งนางย้อนกลับไปในยุคต้าชิง เพื่อแก้ไขทั้งบทละครและเรื่องราวบางอย่าง ที่นั่นหลินหลิน ได้พบกับบุรุษรูปงามที่มีความผูกพันกันมาตั้งแต่อดีตชาติ ท่านอ๋องเก้า ฉินจิ้นเหอ โอ้สวรรค์ ไยต้องแกล้งกัน ส่งนางลงมายืนงงๆ ในดงคนหื่นเช่นเขา!

“คุณออกไปได้แล้ว เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง!” ภคภัทรรีบถอยออกห่างจากหญิงสาว เขาเองต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่จับเธอกดพร้อมกับบดขยี้ให้สมกับรูปร่างที่เย้ายวนล่ออารมณ์เขา “ค่ะ” หญิงสาวใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย และไม่คิดที่จะต่อล้อต่อเถียงกับชายหนุ่มเหมือนเช่นเคย เธอรีบเดินออกจากห้องทำงานของเขาอย่างรวดเร็วด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอก ภคภัทรที่แสนบ้างาน เย็นชา ไม่สนใจผู้หญิง แต่ความจริงแล้วก็ร้ายไม่เบาจริงๆ! “คนบ้า คนทะลึ่ง!” เพียงแค่คิดถึงสัมผัสเมื่อครู่นี้พลอยชมพูก็อดเขินอายอีกครั้งไม่ได้ นี่มันยังเช้าอยู่แท้ๆ คนอะไรจะมา ‘แข็งพร้อมรบ’ แบบนี้ถ้าไม่ใช่คนหื่นกาม!

“ทำไมหมอถึงจูบน้ำตาลอีกแล้วล่ะคะ” “ก็น้ำตาลกัดปากตัวเองอีกแล้วนี่นา” “แต่...” น้ำเสียงเล็กแย้งออกมาได้เพียงครึ่งคำ ก็ถูกกรภัทร์ประทับรอยจูบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับมอบรสจูบที่อ้อยอิ่งและเนิ่นนานโดยไม่มีทีท่าจะยอมถอนริมฝีปากออกไปโดยง่ายเหมือนครั้งแรก เพราะณัฐกฤตาก็ยินยอมตอบรับรสจูบอันหอมหวานที่เขามอบให้อย่างไม่ขัดขืน ทำให้กรภัทร์ไม่อยากถอนเรียวลิ้นที่แทรกเข้าไปยึดครองพื้นที่ในช่องปากเล็กนั้นสักวินาทีเดียว ยิ่งได้เห็นณัฐกฤตาหลับตาพริ้มหวาน ทำให้ใบหน้างามนั้นยิ่งดูมีเสน่ห์เย้ายวนมากยิ่งขึ้นอีกเท่าตัว ทำให้กรภัทร์ย่ามใจเพิ่มจังหวะการจูบให้เร่าร้อนยิ่งขึ้น ณัฐกฤตารู้สึกเหมือนตัวเองถูกทิ้งให้ลอยเคว้งอยู่กลางมหาสมุทร และกำลังหมดกำลังเรี่ยวแรงจะว่ายต่อ มือเรียวบางลูบไล้ป่ายปีนไปทั่วกรอบหน้าหล่อของกรภัทร์อย่างลืมตัว เสียงลมหายใจหอบกระเส่าของร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดของ กรภัทร์ เขาจึงจำใจต้องถอนริมฝีปากออกก่อนที่ณัฐกฤตาจะขาดอากาศหายใจ “ถ้าน้ำตาลไม่ตอบ ผมจะถือว่าน้ำตาลตกลงนะครับ”

"ทำไม นอนกับผมมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอคุณถึงได้กลัวว่าผมจะทำอะไรคุณอีก ผมรุนแรงกับคุณหรือยังไง งั้นผมคงต้องรีบทำใหม่เพื่อแก้ตัว" "คุณหมอ!" เมรีญาหันไปจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง พร้อมกับตำหนิเขาในใจที่กล้าพูดเรื่องแบบนั้นออกมาอย่างหน้าไม่อาย "ว่าไง ตอบมาสิว่าผมทำให้คุณไม่ประทับใจหรอถึงต้องตั้งเงื่อนไขบ้าๆ นี้ขึ้นมา" เวทัสถามด้วยค วามโมโห ถ้าเป็นสองข้อแรกเขาพอเข้าใจและรับได้ แต่สำหรับข้อสามต่อให้เขารับปากเธอตอนนี้ในอนาคตเขารู้ตัวดีว่าคนอย่างเขาต้องผิดสัญญาแน่นอน เขาไม่มีทางห้ามใจตัวเองไม่ให้ยุ่งกับเธอได้! "ทำไมคุณมันเข้าใจอะไรยากแบบนี้ ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่อยากนึกถึงเรื่องพวกนั้นอีก" หญิงสาวพยายามอธิบายกับชายหนุ่มด้วยเหตุผล แม้จะรู้ดีว่าคนข้างๆ เริ่มไม่มีเหตุผลกับเธอแล้ว "ผมไม่สัญญา" เวทัสตอบกลับทันทีพร้อมกับสต๊าทรถออกจากโรงแรมด้วยความไม่พอใจ

“เยี่ยมมาก อกเล็กแต่หลายอย่างในตัวเธอใหญ่ดี คนแบบนี้ฉันชอบ” เขาชมจริงหรือทำไมสายตาเขาไม่หยุดที่น่าแต่มันเริ่มมองไปที่... แต่ยลรดารีบร้องบอกต่อท้าย “อ่อ แต่ฉันไม่นอนเปลือยกับคุณนะคะ ฉันไม่เคย” เควินพยักหน้ารับคำ พร้อมกับเขยิบไปนั่งลงข้างๆ ร่างเล็กที่พยายามวางท่าสบายๆ เขาก้มไปกระซิบข้างหูเล็กขาวสะอาด ‘ไม่เป็นไรเธอนอนใส่เสื้อผ้าได้ ฉันจะถอดให้ภายหลัง’ “เยลลี่...” ยลรดาขนลุกไปทั้งตัวปลายจมูกเขาอยู่ชิดริมหูจนได้กลิ่นน้ำหอมปนกับกลิ่นบรั่นดีจากลมหายใจของเขา “เธอไม่เปลือยก็ไม่เป็นไร เพราะว่าบางครั้งฉันก็ชอบจินตนาการเอง” เขาตอบเธอกลางๆหมีตัวน้อยจะได้ไม่ตกใจมาก ยลรดาอ้าปากค้างก่อนจะละล่ำละลักพูดออกมาได้ “โรคจิต” “โรคนอนหลับยากต่างหาก” เควินขำก่อนจะแกล้งหาว “แต่ตอนนี้ฉันง่วงแล้ว นอนกันเถอะ ฉันอยากจะหลับสักตื่น เธอช่วยฉันนะ” พูดจบร่างสูงกำยำก็ลุกขึ้น เควินสลัดกางเกงที่สวมอยู่ออกไปจนเหลือแต่กางเกงชั้นใน ยลรดาเห็นแล้วหน้าแดงก่ำ รีบหลับตาเบือนหน้าหนี พอรู้สึกตัวอีกทีก็รู้สึกว่าเตียงข้างหลังยวบลงไป “อุ๊ย”

ค่ำคืนงานเลี้ยงสังสรรค์จบลง ปริญ เมาหนัก เขาฝันแบบเดิมที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้ เขาได้เผด็จศึกเพื่อนสนิทที่แอบคิดไม่ซื่ออย่างพีรดา แบบจัดเต็มให้เธอทั้งคืน และพอลืมตาตื่น ก็ต้องขยี้ตาซ้ำ เมื่อพบว่า พีรดาอยู่ในสภาพแรกเกิดบนเตียงยับเยินดั่งสมรภูมิรบ! มันไม่ใช่ฝัน เขากินเพื่อนตัวเองเข้าไปแล้ว... แล้วก็ดันอยากกินอีก! ------------------------------------------------ "ฉันมาพบคุณปริญ" พีรดาเดินเข้ามาที่โรงแรมเดอะริเวอร์ด้วยความบุคลิกมาดมั่นแม้ว่าตอนนี้ในใจจะร้อนรุ่มด้วยความโมโหก็ตาม "นัดไว้หรือเปล่าคะ" พนักงานต้อนรับเอ่ยถามอย่างเป็นหน้าที่ "บอกเขาว่าพีรดามาขอพบ" เธอตอบเสียงนิ่ง และไม่นานพนักงานต้อนรับก็เป็นฝ่ายเดินนำไปเพื่อพบกับชายหนุ่มที่ชั้นของผู้บริหาร

# อยากหย่าก็ได้ ฉันจะหย่าให้ถ้าเธอมีลูกให้ฉันได้ครบ 8 คนซะก่อน!! แวบแรกที่ ชาร์ลส์ สราวิน เฮอร์นันเดส เห็นเลขาฯ สาวอย่าง นารา ก็ถูกตาต้องใจ หน้าสวยอกโต เอวเล็ก สเปกบอส ยิ่งเธอปล่อยความเปิ่น โก๊ะ กัง มันยิ่งจี้จุดเขาเข้าอย่างจังปักหมุดเธอไว้เลย...พอได้จังหวะที่เธอตกอยู่ในที่นั่งลำบาก ก็เป็นเวลาของเทพบุตรขี่ม้าขาววางกลอุบายให้เธอตกอยู่ใต้อาณัติของเขาแบบดิ้นไม่หลุด สัญญาผูกมัดสลัดตำแหน่งเลขาฯ มาเป็นภรรยาของบอส ลืมคำว่า "หย่า" ไปได้เลย จนกว่าเธอจะมีลูกให้เขาได้ครบแปดคน! ร้ายกาจจริง ๆ

'ศราวิน' คือเพลย์บอยนักธุรกิจที่ใช้ชีวิตอยู่กับงานและปาร์ตี้ในวันหยุด ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา จนกระทั่งในวันเกิดครบรอบที่สามสิบสามปีทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อเพื่อนสนิทได้จัดของขวัญดิ้นได้มาเป็นของกำนัล

"นั่นลูกสาวเธอเหรอ" เขาไม่ปล่อยให้มีช่องว่าง รีบเอ่ยถามเมรินทันที "ใช่ค่ะ ลูกฉันเอง" เมรินตอบเพียงสั้นๆ แต่ในใจก็เกรงกลัวเมฆินเหลือเกิน เพราะใครๆ ก็รู้ว่าเขามีอิทธิพลมากแค่ไหน "ลูกเธอ แล้วใช่ลูกฉันด้วยไหม" ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงดุดัน ถามตรงๆ แบบต้องการคำตอบ ไม่อยากอ้อมโลกแล้ว เขาต้องการความจริงจากปากเมรินเดี๋ยวนี้ เพราะหากเป็นลูกตนเองจริง ก็เท่ากับว่าเธอใจดำมากที่ไม่ยอมบอกเรื่องนี้ให้เขารู้เลย "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ลูกนายเหมือง" เมรินตอบสวนทันที แม้ลึกๆ จะกลัวมากแค่ไหน แต่ก็ต้องโกหกออกไปเพราะไม่อยากวุ่นวายกับคนอย่างเขาอีก

ยศสรัน แฮร์ริส ผู้ชายที่เกิดมาพร้อมทุกอย่าง ชีวิตนี้เขาไม่เคยขาดอะไรเลย ยกเว้นทายาทสืบสกุล คนโลกส่วนตัวสูง เกลียดการผูกมัด แต่ถูกกดดันจากมารดาให้ต้องมีทายาทสืบสกุล ด้วยวิธีใดก็ได้ ทำไงดีอยากมีลูกแต่ไม่อยากมีเมีย? และทางออกที่ดีที่สุดของเขานั่นก็คือการขอให้ เปมนีย์ เด็กในอุปถัมภ์ ผู้หญิงที่เขาไว้ใจที่สุด ฝากไข่ จนกระทั่งเขาได้เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวสมใจ แต่มันไม่ได้ง่ายแบบที่คิด เมื่อฝาแฝด ยี่หวา กับ หญ้าหวาน กลายเป็นแฝดคนละฝา หน้าตาไม่เหมือนกัน คนหนึ่งหน้าเหมือนพ่อ ส่วนอีกคนหน้าเหมือนใคร? ปมปัญหาหน้าไม่เหมือน ทำให้ยศสรันต้องพาแม่ของลูกเคยไล่ออกไปจากชีวิตกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงเพราะอยากให้ลูกได้มีแม่ แต่เขายังอยากมีเธออยู่ในชีวิตตลอดไป... แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เป็นเขาเองที่ถูกเมียเท เปมนีย์หันมาขอบคุณยศสรันก่อนที่จะเดินจากไป เธอเตรียมข้าวของไว้เรียบร้อยแล้ว ราวกับไม่ต้องใช้เวลาในการตัดสินใจอะไร แปลว่าเธอตั้งใจที่จะจากเขากับลูกๆ ไปแต่แรก เขาก็ได้แต่พูดในใจโดยไม่ออกเสียง ใจร้ายชะมัด ผู้หญิงอะไร ทิ้งลูก ทิ้งผัวได้ลงคอ

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม้จะถูกหลอกล่อด้วยของกินให้หลงลืม จนออกนอกทางไปบ้าง ทำเอาอคิณปรับโหมดตามเกือบไม่ทัน เด็กอะไรเปลี่ยนโหมดอารมณ์ไวชะมัด "พี่อยากคุยเรื่องของเราให้ชัดเจน แต่ถ้าจะให้ดีพี่ว่าเราเปลี่ยนสถานที่คุยกันดีกว่า"

สมบัติเขามีมากมายที่้้ใช้ทั้งชาติก็ยังไม่หมด แต่ที่ยอมตกลงรับเล่นบทคู่รักสับขาหลอกก็เพราะอยากให้ไอรดามาเป็นเจ้าสาวในชีวิตจริง ทำไงได้ เขาหมายปองจองน้องสาวคนนี้เอาไว้ตั้งแต่เธอยังแบเบาะเลยก็ว่าได้! กลัวขนาดนี้เชียว คิดว่าทำแบบนี้ แล้วพี่จะแยกมันออกจากกันไม่ได้หรือ” ตฤณนึกอยากแกล้งเมียสาว เขาใช้มือหนาจับเรียวขางามแยกออกจากกัน