Novels by นามปากกา ไขขวัญ

# อยากหย่าก็ได้ ฉันจะหย่าให้ถ้าเธอมีลูกให้ฉันได้ครบ 8 คนซะก่อน!! แวบแรกที่ ชาร์ลส์ สราวิน เฮอร์นันเดส เห็นเลขาฯ สาวอย่าง นารา ก็ถูกตาต้องใจ หน้าสวยอกโต เอวเล็ก สเปกบอส ยิ่งเธอปล่อยความเปิ่น โก๊ะ กัง มันยิ่งจี้จุดเขาเข้าอย่างจังปักหมุดเธอไว้เลย...พอได้จังหวะที่เธอตกอยู่ในที่นั่งลำบาก ก็เป็นเวลาของเทพบุตรขี่ม้าขาววางกลอุบายให้เธอตกอยู่ใต้อาณัติของเขาแบบดิ้นไม่หลุด สัญญาผูกมัดสลัดตำแหน่งเลขาฯ มาเป็นภรรยาของบอส ลืมคำว่า "หย่า" ไปได้เลย จนกว่าเธอจะมีลูกให้เขาได้ครบแปดคน! ร้ายกาจจริง ๆ

สัมพันธ์เพียงครั้งเดียวในวันนั้น พริมพิกา กลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่มียายตัวยุ่งอวบๆ ติดตัวมาโดยตลอด และเขาก็โผล่มาเมื่อเวลาผ่านไปถึงห้าปีเต็ม ภาวัต ยังมีเรื่องค้างคาให้สะสาง แล้วก็มาเจอเรื่องค้างใจให้ต้องหาคำตอบเช่นกัน... เด็กน้อยตัวอ้วนๆ นั่น ลูกใคร! พ่อหนูตายไปแล้ว นี่คือคำตอบของเด็กน้อย ที่เขาอยากจะจับแม่ยายหนูมาลงโทษหนักๆ สักดอก!

โปรโมชั่นทัวร์ราคาทู้กถูก ถูกที่สุดในชาตินี้ ถูกกว่านี้คงต้องรอชาติหน้า ถูกจนขยายม่านตาของ มุกระวี จนกดซื้อทัวร์โปรไฟไหม้ไปเหยียบดินแดนทะเลทราย หวังจะได้ดื่มด่ำอารยธรรม และพักผ่อนหย่อนใจแต่สวรรค์คงลงโทษที่เห็นแก่ของถูก หลงเชื่อสโลแกนแหกตาที่บอกว่า ถูกจริง ไม่ทิ้ง ไม่เท เธอจึงมาเจอกับโจรทะเลทรายตัวเป็นๆ ไหนจะซวยซ้ำซวยซ้อนเข้าไปอีก เมื่อถูกโจรเอามาทิ้งไว้กลางทะเลทราย! ชีคฟาริส อัล มีดิส เก็บเธอมาจากผืนทรายร้อนระอุ ว่าที่กษัตริย์แห่งประเทศมีดีสอ้างว่ามีนโยบายให้ความคุ้มครองนักท่องเที่ยว โดยมีข้อแม้ว่าเธอจะปลอดภัยก็ต่อเมื่อหลบมาอยู่ในอ้อมอกของเขา แต่มันต้องไม่ใช่ตื่นมาแล้วเจอกับขนหน้าอกในระยะประชิดขนาดนี้!

เมื่อชีวิตเดินมาถึงจุดที่สุดจะทนสาวออฟฟิศอย่าง ‘เขมขิม’ จึงสลัดเสื้อสูท โยนรองเท้าส้นสูงทิ้ง แล้วตัดสินใจอำลาเมืองกรุง มุ่งหน้าขึ้นเหนือเพื่อหาที่พักใจ และเริ่มต้นชีวิตใหม่กับงานที่แวดล้อมไปด้วยความสงบร่มรื่นของธรรมชาติ แต่ใครจะรู้ว่า ‘สวนส้มพนาไพร’ ที่เธอหวังว่าจะเป็นแดนสวรรค์ จะกลายเป็นที่ที่สร้างความวุ่นวายและปั่นป่วนหัวใจยิ่งกว่าเดิม เพราะ ‘พนา แพททิสัน’ นักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่ง ผู้เป็นเจ้าของสวน คือจอมวายร้ายเจ้าอารมณ์ที่ดันมี ‘ปม’ กับผู้หญิงเสียอีก โดยเฉพาะผู้หญิงสาวๆ สวยๆ จากเมืองใหญ่ ปากก็บอกว่าเกลียด แต่ทำไมจ้องจะลากเธอไปทำปู้ยี่ปู้ยำนักก็ไม่รู้ งานนี้จะได้ ‘พักใจ’ หรือได้ ‘อ่อนเพลีย’ ไปทั้งตัว คงต้องมาลุ้นกันอีกที

ยศสรัน แฮร์ริส ผู้ชายที่เกิดมาพร้อมทุกอย่าง ชีวิตนี้เขาไม่เคยขาดอะไรเลย ยกเว้นทายาทสืบสกุล คนโลกส่วนตัวสูง เกลียดการผูกมัด แต่ถูกกดดันจากมารดาให้ต้องมีทายาทสืบสกุล ด้วยวิธีใดก็ได้ ทำไงดีอยากมีลูกแต่ไม่อยากมีเมีย? และทางออกที่ดีที่สุดของเขานั่นก็คือการขอให้ เปมนีย์ เด็กในอุปถัมภ์ ผู้หญิงที่เขาไว้ใจที่สุด ฝากไข่ จนกระทั่งเขาได้เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวสมใจ แต่มันไม่ได้ง่ายแบบที่คิด เมื่อฝาแฝด ยี่หวา กับ หญ้าหวาน กลายเป็นแฝดคนละฝา หน้าตาไม่เหมือนกัน คนหนึ่งหน้าเหมือนพ่อ ส่วนอีกคนหน้าเหมือนใคร? ปมปัญหาหน้าไม่เหมือน ทำให้ยศสรันต้องพาแม่ของลูกเคยไล่ออกไปจากชีวิตกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงเพราะอยากให้ลูกได้มีแม่ แต่เขายังอยากมีเธออยู่ในชีวิตตลอดไป... แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เป็นเขาเองที่ถูกเมียเท เปมนีย์หันมาขอบคุณยศสรันก่อนที่จะเดินจากไป เธอเตรียมข้าวของไว้เรียบร้อยแล้ว ราวกับไม่ต้องใช้เวลาในการตัดสินใจอะไร แปลว่าเธอตั้งใจที่จะจากเขากับลูกๆ ไปแต่แรก เขาก็ได้แต่พูดในใจโดยไม่ออกเสียง ใจร้ายชะมัด ผู้หญิงอะไร ทิ้งลูก ทิ้งผัวได้ลงคอ

'ศราวิน' คือเพลย์บอยนักธุรกิจที่ใช้ชีวิตอยู่กับงานและปาร์ตี้ในวันหยุด ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา จนกระทั่งในวันเกิดครบรอบที่สามสิบสามปีทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อเพื่อนสนิทได้จัดของขวัญดิ้นได้มาเป็นของกำนัล

"นั่นลูกสาวเธอเหรอ" เขาไม่ปล่อยให้มีช่องว่าง รีบเอ่ยถามเมรินทันที "ใช่ค่ะ ลูกฉันเอง" เมรินตอบเพียงสั้นๆ แต่ในใจก็เกรงกลัวเมฆินเหลือเกิน เพราะใครๆ ก็รู้ว่าเขามีอิทธิพลมากแค่ไหน "ลูกเธอ แล้วใช่ลูกฉันด้วยไหม" ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงดุดัน ถามตรงๆ แบบต้องการคำตอบ ไม่อยากอ้อมโลกแล้ว เขาต้องการความจริงจากปากเมรินเดี๋ยวนี้ เพราะหากเป็นลูกตนเองจริง ก็เท่ากับว่าเธอใจดำมากที่ไม่ยอมบอกเรื่องนี้ให้เขารู้เลย "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ลูกนายเหมือง" เมรินตอบสวนทันที แม้ลึกๆ จะกลัวมากแค่ไหน แต่ก็ต้องโกหกออกไปเพราะไม่อยากวุ่นวายกับคนอย่างเขาอีก

ขุนกริชได้ฟังคำถามนั้นก็พอจะรู้ความหมายทันที พระจันทร์คงหมายถึงแม่เพ็ญสินะ ใบหน้าคมที่เคยนิ่งสนิทปรากฏรอยยิ้มบางเบา ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปใกล้ร่างบอบบางของหญิงสาวตรงหน้าช้าๆ มือกร้านเอื้อมออกไปกุมมือของหญิงสาวเอาไว้โดยที่ไม่ละสายตาไปจากดวงตากลมโตที่มองมาแม้แต่น้อย “สำหรับข้าไม่ว่าจะพระจันทร์ดวงไหนก็ไม่สำคัญเท่าคนที่ยืนชมจันทร์ข้างกันหรอก เจ้าไม่ต้องกังวลกระไรนอกจากเจ้าข้าเองก็ไม่ต้องการใครอื่นอีก” ยาหยีฟังคำตอบนั้นอย่างเหม่อลอย หัวใจเต้นระรัวเมื่อใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้ ขุนกริชไม่ได้บังคับดึงดันแต่เป็นเธอเองที่เลือกจะไม่หนีไปไหน ริมฝีปากที่แตะกันอย่างแผ่วเบาในคราแรกนั้นถอยออกไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะกดย้ำลงมาอย่างเอาแต่ใจ ขุนกริชกดจูบลงไปที่ริมฝีปากบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาชิมความหอมหวานนั้นอย่างอ้อยอิ่งแต่หิวกระหาย มือหนาโอบรัดรอบเอวบางเอาไว้ก่อนจะดึงรั้งร่างหญิงสาวให้มาแนบชิดกับตนเองจนไม่เหลือที่ว่าง เขากดจูบลงไปที่ริมฝีปากของหญิงสาวอีกครั้งอย่างโหยหา พลางสอดลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานหอมอย่างจาบจ้วง ยาหยีเองก็ตอบรับอย่างเต็มที่

"เจ้าอยากมีวาสนาสูงส่งหรือไม่ ตอบข้ามาสิ” “การเดินทางครั้งนี้ท่านพี่ไปพบพานวิชาแปลกใหม่ เปลี่ยนวาสนาผู้คนได้อย่างนั้นหรือเจ้าคะ” นางหยอกล้อเขาแล้วส่งยิ้มขี้เล่นซุกซน “หากข้าตอบว่า ข้าไปเรียนวิชาสร้างวาสนาให้สูงส่งมาสามารถพลิกชะตาคนธรรมดาให้มีชะตาสูงส่ง เปลี่ยนเป็ดให้เป็นหงส์ เจ้าอยากทดลองวิชาของข้าหรือไม่” “ท่านพี่เจ้าคะ ทั้งวิชาลมปราณ แล้วยังจะฝึกการฝังเข็ม เท่านี้ข้าก็....” ฮุ่ยชิงหน้าเห่อแดงหลังจากถูกหลอกบ่อยเข้านางย่อมมองออกว่ากำลังจะถูกยัดเยียดให้หัดเรียนวิชาใหม่ "วิชาเปลี่ยนวาสนาของข้า ฝึกไม่ยาก เจ้าแค่นอนลงก่อน ผ่อนแล้วผ่อน ลมหายใจให้สม่ำเสมอ ลองทำตามข้าสิ"

‘เตชัส วราฤทธิ์’ ท่านประธานบริษัทปูนซีเมนต์อันดับ 1 ของเมืองไทย ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนอย่างเขา ที่แค่ปรายตาสาวๆ ก็พร้อมจะมอบหัวใจใส่พานถวาย จะไปตกหลุมรักสาวน้อยคนหนึ่ง ‘ขวัญดาว พราวพิรุณ’เข้าอย่างจัง เธอไม่รุ้หรอกว่าการแอบมองห่างๆ อย่างห่วงๆ มันหน่วงหัวใจ จนเลือดในกายเขาเดือดพล่นไปหมด เขาวางแผนการจนได้เธอมาเป็นผู้ช่วยเลขาฯ สี่ปีที่รอคอย แต่คราวนี้เขาคงค่อยๆ จีบอีกไม่ได้ งานนี้เขาคงต้องรุก บุกหัวใจเธออย่างหนักแล้วผลักดันผู้ช่วยเลขามาเป็นเมียรักของท่านประธาน

สมบัติเขามีมากมายที่้้ใช้ทั้งชาติก็ยังไม่หมด แต่ที่ยอมตกลงรับเล่นบทคู่รักสับขาหลอกก็เพราะอยากให้ไอรดามาเป็นเจ้าสาวในชีวิตจริง ทำไงได้ เขาหมายปองจองน้องสาวคนนี้เอาไว้ตั้งแต่เธอยังแบเบาะเลยก็ว่าได้! กลัวขนาดนี้เชียว คิดว่าทำแบบนี้ แล้วพี่จะแยกมันออกจากกันไม่ได้หรือ” ตฤณนึกอยากแกล้งเมียสาว เขาใช้มือหนาจับเรียวขางามแยกออกจากกัน

หลินหลิน เด็กหญิงกำพร้าถูกนำมาวางทิ้งไว้หน้าบ้าน อาม่าเฉินเมตตาเลี้ยงดูนางและคอยเป็นแรงบันดาลใจ เมื่อโตขึ้นนางจึงยึดอาชีพเขียนบทละครตามความใฝ่ฝัน ชีวิตของหลินหลินต้องพลิกผันเมื่อซุปตาร์คนดังปฏิเสธบทที่นางเขียนขึ้น และส่งนางย้อนกลับไปในยุคต้าชิง เพื่อแก้ไขทั้งบทละครและเรื่องราวบางอย่าง ที่นั่นหลินหลิน ได้พบกับบุรุษรูปงามที่มีความผูกพันกันมาตั้งแต่อดีตชาติ ท่านอ๋องเก้า ฉินจิ้นเหอ โอ้สวรรค์ ไยต้องแกล้งกัน ส่งนางลงมายืนงงๆ ในดงคนหื่นเช่นเขา!

# เธอ สเปกผู้ชายไม่มี ขอแค่เป็นคนดีและไม่แก่เกินไป # เขา จริงไหมที่เขาว่า กินเด็ก 1 คืน อายุยืน 1 ปี สายตาของคนที่อุ้มมาสร้างความรู้สึกอบอุ่นแปลก ๆ ให้พลันผุดขึ้นในหัวใจ ยิ่งจับจ้องดวงหน้าเธอเขม็งราวกับจะบอกเป็นนัยว่าเขากำลังเริ่มสอนบทเรียนบทต่อไปให้เธอเตรียมตัว อิ่มอุ่นก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอมันช่างไร้เรี่ยวแรง “คุณเหมมองอิ่มแบบนี้ อย่าบอกนะว่าคุณเหมจะกินอิ่มในนี้ ในห้องน้ำ” เหมราชไม่ได้พูดพล่าม ที่จริงแล้วเขาเป็นคนชอบลงมือทำมากกว่าพูด แต่จะพูดเก่ง หยอดเก่งสำหรับคนแค่บางคน ร่างสูงย่อตัวลงไปคุกเข่า แหงนใบหน้าคร้ามคมขึ้นมองคนตัวเล็กที่ยืนห่อไหล่หน้าซีดเหมือนรู้ชะตากรรม ดวงตาตระหนกจ้องเขากลับด้วยความตกใจ

‘บิดาของนางต้องพรากจากมารดา ก็เพราะฮั่นหลิวตี้ ฮ่องเต้อันธพาล’ ‘ท่านอาที่นางรักเคารพประดุจมารดาแท้ๆ หายสาบสูญไป ก็เพราะฮั่นหลิวตี้ ฮ่องเต้อันธพาล’ ‘ซารังน้อย เด็กในปกครองของนางต้องพลัดพรากจากพ่อแม่ ก็เพราะฮั่นหลิวตี้ ฮ่องเต้อันธพาล’ จางหยูเฟย รังเกียจฮ่องเต้อันธพาลผู้นี้ยิ่งนัก จนไม่อยากเฉียดกายเข้าใกล้ นางถึงขั้นหลอกลวงเบื้องสูงหนีการคัดเลือกนางในก็ทำมาแล้ว แต่เหตุไฉนฮ่องเต้อันธพาลนั่นกลับกล้าปลอมตัวมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กอยู่ข้างกายนาง แล้วยังใช้เล่ห์กลวางหมากหลอกนางเข้ามาในวังแล้วยัดเยียดตำแหน่ง ‘หลานสาวฮองเฮา’ ให้ ตำแหน่งอะไร! ไม่เคยปรากฏในหน้าประวัติศาสตร์มาก่อน แต่เชื่อเถอะ ฮั่นหลิวตี้ โอรสสวรรค์ผู้นี้ทำได้ทุกอย่างโดยไม่สนกฎหรือธรรมเนียมใดๆ

“เยี่ยมมาก อกเล็กแต่หลายอย่างในตัวเธอใหญ่ดี คนแบบนี้ฉันชอบ” เขาชมจริงหรือทำไมสายตาเขาไม่หยุดที่น่าแต่มันเริ่มมองไปที่... แต่ยลรดารีบร้องบอกต่อท้าย “อ่อ แต่ฉันไม่นอนเปลือยกับคุณนะคะ ฉันไม่เคย” เควินพยักหน้ารับคำ พร้อมกับเขยิบไปนั่งลงข้างๆ ร่างเล็กที่พยายามวางท่าสบายๆ เขาก้มไปกระซิบข้างหูเล็กขาวสะอาด ‘ไม่เป็นไรเธอนอนใส่เสื้อผ้าได้ ฉันจะถอดให้ภายหลัง’ “เยลลี่...” ยลรดาขนลุกไปทั้งตัวปลายจมูกเขาอยู่ชิดริมหูจนได้กลิ่นน้ำหอมปนกับกลิ่นบรั่นดีจากลมหายใจของเขา “เธอไม่เปลือยก็ไม่เป็นไร เพราะว่าบางครั้งฉันก็ชอบจินตนาการเอง” เขาตอบเธอกลางๆหมีตัวน้อยจะได้ไม่ตกใจมาก ยลรดาอ้าปากค้างก่อนจะละล่ำละลักพูดออกมาได้ “โรคจิต” “โรคนอนหลับยากต่างหาก” เควินขำก่อนจะแกล้งหาว “แต่ตอนนี้ฉันง่วงแล้ว นอนกันเถอะ ฉันอยากจะหลับสักตื่น เธอช่วยฉันนะ” พูดจบร่างสูงกำยำก็ลุกขึ้น เควินสลัดกางเกงที่สวมอยู่ออกไปจนเหลือแต่กางเกงชั้นใน ยลรดาเห็นแล้วหน้าแดงก่ำ รีบหลับตาเบือนหน้าหนี พอรู้สึกตัวอีกทีก็รู้สึกว่าเตียงข้างหลังยวบลงไป “อุ๊ย”