Novels by นามปากกา ไขขวัญ

เมื่อชีวิตเดินมาถึงจุดที่สุดจะทนสาวออฟฟิศอย่าง ‘เขมขิม’ จึงสลัดเสื้อสูท โยนรองเท้าส้นสูงทิ้ง แล้วตัดสินใจอำลาเมืองกรุง มุ่งหน้าขึ้นเหนือเพื่อหาที่พักใจ และเริ่มต้นชีวิตใหม่กับงานที่แวดล้อมไปด้วยความสงบร่มรื่นของธรรมชาติ แต่ใครจะรู้ว่า ‘สวนส้มพนาไพร’ ที่เธอหวังว่าจะเป็นแดนสวรรค์ จะกลายเป็นที่ที่สร้างความวุ่นวายและปั่นป่วนหัวใจยิ่งกว่าเดิม เพราะ ‘พนา แพททิสัน’ นักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่ง ผู้เป็นเจ้าของสวน คือจอมวายร้ายเจ้าอารมณ์ที่ดันมี ‘ปม’ กับผู้หญิงเสียอีก โดยเฉพาะผู้หญิงสาวๆ สวยๆ จากเมืองใหญ่ ปากก็บอกว่าเกลียด แต่ทำไมจ้องจะลากเธอไปทำปู้ยี่ปู้ยำนักก็ไม่รู้ งานนี้จะได้ ‘พักใจ’ หรือได้ ‘อ่อนเพลีย’ ไปทั้งตัว คงต้องมาลุ้นกันอีกที

'ศราวิน' คือเพลย์บอยนักธุรกิจที่ใช้ชีวิตอยู่กับงานและปาร์ตี้ในวันหยุด ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา จนกระทั่งในวันเกิดครบรอบที่สามสิบสามปีทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อเพื่อนสนิทได้จัดของขวัญดิ้นได้มาเป็นของกำนัล

“ทำไมหมอถึงจูบน้ำตาลอีกแล้วล่ะคะ” “ก็น้ำตาลกัดปากตัวเองอีกแล้วนี่นา” “แต่...” น้ำเสียงเล็กแย้งออกมาได้เพียงครึ่งคำ ก็ถูกกรภัทร์ประทับรอยจูบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับมอบรสจูบที่อ้อยอิ่งและเนิ่นนานโดยไม่มีทีท่าจะยอมถอนริมฝีปากออกไปโดยง่ายเหมือนครั้งแรก เพราะณัฐกฤตาก็ยินยอมตอบรับรสจูบอันหอมหวานที่เขามอบให้อย่างไม่ขัดขืน ทำให้กรภัทร์ไม่อยากถอนเรียวลิ้นที่แทรกเข้าไปยึดครองพื้นที่ในช่องปากเล็กนั้นสักวินาทีเดียว ยิ่งได้เห็นณัฐกฤตาหลับตาพริ้มหวาน ทำให้ใบหน้างามนั้นยิ่งดูมีเสน่ห์เย้ายวนมากยิ่งขึ้นอีกเท่าตัว ทำให้กรภัทร์ย่ามใจเพิ่มจังหวะการจูบให้เร่าร้อนยิ่งขึ้น ณัฐกฤตารู้สึกเหมือนตัวเองถูกทิ้งให้ลอยเคว้งอยู่กลางมหาสมุทร และกำลังหมดกำลังเรี่ยวแรงจะว่ายต่อ มือเรียวบางลูบไล้ป่ายปีนไปทั่วกรอบหน้าหล่อของกรภัทร์อย่างลืมตัว เสียงลมหายใจหอบกระเส่าของร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดของ กรภัทร์ เขาจึงจำใจต้องถอนริมฝีปากออกก่อนที่ณัฐกฤตาจะขาดอากาศหายใจ “ถ้าน้ำตาลไม่ตอบ ผมจะถือว่าน้ำตาลตกลงนะครับ”

"ทำไม นอนกับผมมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอคุณถึงได้กลัวว่าผมจะทำอะไรคุณอีก ผมรุนแรงกับคุณหรือยังไง งั้นผมคงต้องรีบทำใหม่เพื่อแก้ตัว" "คุณหมอ!" เมรีญาหันไปจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง พร้อมกับตำหนิเขาในใจที่กล้าพูดเรื่องแบบนั้นออกมาอย่างหน้าไม่อาย "ว่าไง ตอบมาสิว่าผมทำให้คุณไม่ประทับใจหรอถึงต้องตั้งเงื่อนไขบ้าๆ นี้ขึ้นมา" เวทัสถามด้วยค วามโมโห ถ้าเป็นสองข้อแรกเขาพอเข้าใจและรับได้ แต่สำหรับข้อสามต่อให้เขารับปากเธอตอนนี้ในอนาคตเขารู้ตัวดีว่าคนอย่างเขาต้องผิดสัญญาแน่นอน เขาไม่มีทางห้ามใจตัวเองไม่ให้ยุ่งกับเธอได้! "ทำไมคุณมันเข้าใจอะไรยากแบบนี้ ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่อยากนึกถึงเรื่องพวกนั้นอีก" หญิงสาวพยายามอธิบายกับชายหนุ่มด้วยเหตุผล แม้จะรู้ดีว่าคนข้างๆ เริ่มไม่มีเหตุผลกับเธอแล้ว "ผมไม่สัญญา" เวทัสตอบกลับทันทีพร้อมกับสต๊าทรถออกจากโรงแรมด้วยความไม่พอใจ

“เยี่ยมมาก อกเล็กแต่หลายอย่างในตัวเธอใหญ่ดี คนแบบนี้ฉันชอบ” เขาชมจริงหรือทำไมสายตาเขาไม่หยุดที่น่าแต่มันเริ่มมองไปที่... แต่ยลรดารีบร้องบอกต่อท้าย “อ่อ แต่ฉันไม่นอนเปลือยกับคุณนะคะ ฉันไม่เคย” เควินพยักหน้ารับคำ พร้อมกับเขยิบไปนั่งลงข้างๆ ร่างเล็กที่พยายามวางท่าสบายๆ เขาก้มไปกระซิบข้างหูเล็กขาวสะอาด ‘ไม่เป็นไรเธอนอนใส่เสื้อผ้าได้ ฉันจะถอดให้ภายหลัง’ “เยลลี่...” ยลรดาขนลุกไปทั้งตัวปลายจมูกเขาอยู่ชิดริมหูจนได้กลิ่นน้ำหอมปนกับกลิ่นบรั่นดีจากลมหายใจของเขา “เธอไม่เปลือยก็ไม่เป็นไร เพราะว่าบางครั้งฉันก็ชอบจินตนาการเอง” เขาตอบเธอกลางๆหมีตัวน้อยจะได้ไม่ตกใจมาก ยลรดาอ้าปากค้างก่อนจะละล่ำละลักพูดออกมาได้ “โรคจิต” “โรคนอนหลับยากต่างหาก” เควินขำก่อนจะแกล้งหาว “แต่ตอนนี้ฉันง่วงแล้ว นอนกันเถอะ ฉันอยากจะหลับสักตื่น เธอช่วยฉันนะ” พูดจบร่างสูงกำยำก็ลุกขึ้น เควินสลัดกางเกงที่สวมอยู่ออกไปจนเหลือแต่กางเกงชั้นใน ยลรดาเห็นแล้วหน้าแดงก่ำ รีบหลับตาเบือนหน้าหนี พอรู้สึกตัวอีกทีก็รู้สึกว่าเตียงข้างหลังยวบลงไป “อุ๊ย”

ค่ำคืนงานเลี้ยงสังสรรค์จบลง ปริญ เมาหนัก เขาฝันแบบเดิมที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้ เขาได้เผด็จศึกเพื่อนสนิทที่แอบคิดไม่ซื่ออย่างพีรดา แบบจัดเต็มให้เธอทั้งคืน และพอลืมตาตื่น ก็ต้องขยี้ตาซ้ำ เมื่อพบว่า พีรดาอยู่ในสภาพแรกเกิดบนเตียงยับเยินดั่งสมรภูมิรบ! มันไม่ใช่ฝัน เขากินเพื่อนตัวเองเข้าไปแล้ว... แล้วก็ดันอยากกินอีก! ------------------------------------------------ "ฉันมาพบคุณปริญ" พีรดาเดินเข้ามาที่โรงแรมเดอะริเวอร์ด้วยความบุคลิกมาดมั่นแม้ว่าตอนนี้ในใจจะร้อนรุ่มด้วยความโมโหก็ตาม "นัดไว้หรือเปล่าคะ" พนักงานต้อนรับเอ่ยถามอย่างเป็นหน้าที่ "บอกเขาว่าพีรดามาขอพบ" เธอตอบเสียงนิ่ง และไม่นานพนักงานต้อนรับก็เป็นฝ่ายเดินนำไปเพื่อพบกับชายหนุ่มที่ชั้นของผู้บริหาร

# อยากหย่าก็ได้ ฉันจะหย่าให้ถ้าเธอมีลูกให้ฉันได้ครบ 8 คนซะก่อน!! แวบแรกที่ ชาร์ลส์ สราวิน เฮอร์นันเดส เห็นเลขาฯ สาวอย่าง นารา ก็ถูกตาต้องใจ หน้าสวยอกโต เอวเล็ก สเปกบอส ยิ่งเธอปล่อยความเปิ่น โก๊ะ กัง มันยิ่งจี้จุดเขาเข้าอย่างจังปักหมุดเธอไว้เลย...พอได้จังหวะที่เธอตกอยู่ในที่นั่งลำบาก ก็เป็นเวลาของเทพบุตรขี่ม้าขาววางกลอุบายให้เธอตกอยู่ใต้อาณัติของเขาแบบดิ้นไม่หลุด สัญญาผูกมัดสลัดตำแหน่งเลขาฯ มาเป็นภรรยาของบอส ลืมคำว่า "หย่า" ไปได้เลย จนกว่าเธอจะมีลูกให้เขาได้ครบแปดคน! ร้ายกาจจริง ๆ

"นั่นลูกสาวเธอเหรอ" เขาไม่ปล่อยให้มีช่องว่าง รีบเอ่ยถามเมรินทันที "ใช่ค่ะ ลูกฉันเอง" เมรินตอบเพียงสั้นๆ แต่ในใจก็เกรงกลัวเมฆินเหลือเกิน เพราะใครๆ ก็รู้ว่าเขามีอิทธิพลมากแค่ไหน "ลูกเธอ แล้วใช่ลูกฉันด้วยไหม" ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงดุดัน ถามตรงๆ แบบต้องการคำตอบ ไม่อยากอ้อมโลกแล้ว เขาต้องการความจริงจากปากเมรินเดี๋ยวนี้ เพราะหากเป็นลูกตนเองจริง ก็เท่ากับว่าเธอใจดำมากที่ไม่ยอมบอกเรื่องนี้ให้เขารู้เลย "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ลูกนายเหมือง" เมรินตอบสวนทันที แม้ลึกๆ จะกลัวมากแค่ไหน แต่ก็ต้องโกหกออกไปเพราะไม่อยากวุ่นวายกับคนอย่างเขาอีก

ยศสรัน แฮร์ริส ผู้ชายที่เกิดมาพร้อมทุกอย่าง ชีวิตนี้เขาไม่เคยขาดอะไรเลย ยกเว้นทายาทสืบสกุล คนโลกส่วนตัวสูง เกลียดการผูกมัด แต่ถูกกดดันจากมารดาให้ต้องมีทายาทสืบสกุล ด้วยวิธีใดก็ได้ ทำไงดีอยากมีลูกแต่ไม่อยากมีเมีย? และทางออกที่ดีที่สุดของเขานั่นก็คือการขอให้ เปมนีย์ เด็กในอุปถัมภ์ ผู้หญิงที่เขาไว้ใจที่สุด ฝากไข่ จนกระทั่งเขาได้เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวสมใจ แต่มันไม่ได้ง่ายแบบที่คิด เมื่อฝาแฝด ยี่หวา กับ หญ้าหวาน กลายเป็นแฝดคนละฝา หน้าตาไม่เหมือนกัน คนหนึ่งหน้าเหมือนพ่อ ส่วนอีกคนหน้าเหมือนใคร? ปมปัญหาหน้าไม่เหมือน ทำให้ยศสรันต้องพาแม่ของลูกเคยไล่ออกไปจากชีวิตกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงเพราะอยากให้ลูกได้มีแม่ แต่เขายังอยากมีเธออยู่ในชีวิตตลอดไป... แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เป็นเขาเองที่ถูกเมียเท เปมนีย์หันมาขอบคุณยศสรันก่อนที่จะเดินจากไป เธอเตรียมข้าวของไว้เรียบร้อยแล้ว ราวกับไม่ต้องใช้เวลาในการตัดสินใจอะไร แปลว่าเธอตั้งใจที่จะจากเขากับลูกๆ ไปแต่แรก เขาก็ได้แต่พูดในใจโดยไม่ออกเสียง ใจร้ายชะมัด ผู้หญิงอะไร ทิ้งลูก ทิ้งผัวได้ลงคอ

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม้จะถูกหลอกล่อด้วยของกินให้หลงลืม จนออกนอกทางไปบ้าง ทำเอาอคิณปรับโหมดตามเกือบไม่ทัน เด็กอะไรเปลี่ยนโหมดอารมณ์ไวชะมัด "พี่อยากคุยเรื่องของเราให้ชัดเจน แต่ถ้าจะให้ดีพี่ว่าเราเปลี่ยนสถานที่คุยกันดีกว่า"

สมบัติเขามีมากมายที่้้ใช้ทั้งชาติก็ยังไม่หมด แต่ที่ยอมตกลงรับเล่นบทคู่รักสับขาหลอกก็เพราะอยากให้ไอรดามาเป็นเจ้าสาวในชีวิตจริง ทำไงได้ เขาหมายปองจองน้องสาวคนนี้เอาไว้ตั้งแต่เธอยังแบเบาะเลยก็ว่าได้! กลัวขนาดนี้เชียว คิดว่าทำแบบนี้ แล้วพี่จะแยกมันออกจากกันไม่ได้หรือ” ตฤณนึกอยากแกล้งเมียสาว เขาใช้มือหนาจับเรียวขางามแยกออกจากกัน

ในฐานะ ศัลยแพทย์ฝีมือเยี่ยมโปรไฟล์เลิศหรู ครบสูตรผู้ชายเพอร์เฟ็กต์ที่ใครๆ ต่างก็จับจ้องว่าสาวใดจะได้เป็นเจ้าสาวของ คุณหมอเมฆา แต่ตัวเก็งทั้งหลายต้องตกกระป๋องไป เมื่อจู่ๆ ลัยลา เด็กสาวในชุมชนแออัดก็ถูกผู้ใหญ่ผลักดันให้มาเป็น "ภรรยาม้ามืด" ลัยลาเองก็ไม่ต่างกัน จากที่เคยมองว่าเขาคือเทพบุตรแสนสุขุม แต่เธอกลับพบตัวตนอันแสนเซอร์ไพรส์ที่น่าหวั่นใจว่า สามีที่เธอแอบรักเป็นสายเปย์แนวป๋ากระเป๋าตุงที่คอยเรียกร้องค่าชดเชยสุดโหดจากเธอจนของขนานนามว่า "สามีหน้ามืด"

ขุนกริชได้ฟังคำถามนั้นก็พอจะรู้ความหมายทันที พระจันทร์คงหมายถึงแม่เพ็ญสินะ ใบหน้าคมที่เคยนิ่งสนิทปรากฏรอยยิ้มบางเบา ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปใกล้ร่างบอบบางของหญิงสาวตรงหน้าช้าๆ มือกร้านเอื้อมออกไปกุมมือของหญิงสาวเอาไว้โดยที่ไม่ละสายตาไปจากดวงตากลมโตที่มองมาแม้แต่น้อย “สำหรับข้าไม่ว่าจะพระจันทร์ดวงไหนก็ไม่สำคัญเท่าคนที่ยืนชมจันทร์ข้างกันหรอก เจ้าไม่ต้องกังวลกระไรนอกจากเจ้าข้าเองก็ไม่ต้องการใครอื่นอีก” ยาหยีฟังคำตอบนั้นอย่างเหม่อลอย หัวใจเต้นระรัวเมื่อใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้ ขุนกริชไม่ได้บังคับดึงดันแต่เป็นเธอเองที่เลือกจะไม่หนีไปไหน ริมฝีปากที่แตะกันอย่างแผ่วเบาในคราแรกนั้นถอยออกไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะกดย้ำลงมาอย่างเอาแต่ใจ ขุนกริชกดจูบลงไปที่ริมฝีปากบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาชิมความหอมหวานนั้นอย่างอ้อยอิ่งแต่หิวกระหาย มือหนาโอบรัดรอบเอวบางเอาไว้ก่อนจะดึงรั้งร่างหญิงสาวให้มาแนบชิดกับตนเองจนไม่เหลือที่ว่าง เขากดจูบลงไปที่ริมฝีปากของหญิงสาวอีกครั้งอย่างโหยหา พลางสอดลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานหอมอย่างจาบจ้วง ยาหยีเองก็ตอบรับอย่างเต็มที่

# เธอ สเปกผู้ชายไม่มี ขอแค่เป็นคนดีและไม่แก่เกินไป # เขา จริงไหมที่เขาว่า กินเด็ก 1 คืน อายุยืน 1 ปี สายตาของคนที่อุ้มมาสร้างความรู้สึกอบอุ่นแปลก ๆ ให้พลันผุดขึ้นในหัวใจ ยิ่งจับจ้องดวงหน้าเธอเขม็งราวกับจะบอกเป็นนัยว่าเขากำลังเริ่มสอนบทเรียนบทต่อไปให้เธอเตรียมตัว อิ่มอุ่นก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอมันช่างไร้เรี่ยวแรง “คุณเหมมองอิ่มแบบนี้ อย่าบอกนะว่าคุณเหมจะกินอิ่มในนี้ ในห้องน้ำ” เหมราชไม่ได้พูดพล่าม ที่จริงแล้วเขาเป็นคนชอบลงมือทำมากกว่าพูด แต่จะพูดเก่ง หยอดเก่งสำหรับคนแค่บางคน ร่างสูงย่อตัวลงไปคุกเข่า แหงนใบหน้าคร้ามคมขึ้นมองคนตัวเล็กที่ยืนห่อไหล่หน้าซีดเหมือนรู้ชะตากรรม ดวงตาตระหนกจ้องเขากลับด้วยความตกใจ

"พระเจ้า! ลูกใครวะนั่น หิวจนจะกินหัวกันแล้ว" "ลีโอ อย่าร้องชิ เดี๋ยวใครมาเห็นนึกว่าพี่แกล้งน้อง" เด็กหญิงปลอบน้องบอกว่าแค่เล่นด้วย แต่เสียงเล็กๆ นั้นไม่ได้ไปถึงหูชายร่างสูงที่ยืนมองอยู่ "หึ หิวขนาดนั้นเลยลูกใครกัน" ไม่พูดเปล่า เฮฟเว่นเดินเข้าไปหาเด็กทั้งสองคน พร้อมกับความสงสัยว่าแม่ของเด็กไปอยู่ไหนถึงปล่อยลูกที่น่ารักมาอยู่กันลำพังเช่นนี้ "หนูหิวหรือไงถึงงับแก้มน้องแบบนั้น" เสียงเข้มของคนตัวโต ทำให้แก้มหวานชะงักและหยุดงับแก้มลีโอทันที ก่อนเงยมองชายร่างใหญ่เป็นยักษ์ปักหลั่นด้วยความรู้สึกเกรงกลัว แล้วชักสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ เฮฟเว่นรู้ว่าเด็กหญิงกำลังกลัวตนเอง จึงพยายามจะพูดให้แกเข้าใจว่าเขาเป็นมิตร "ฉันถามว่าหนูหิวหรือไง เดี๋ยวฉันซื้อขนมปังให้ เอาไหม"