Mag-log in“ผมจะมานอนนี่นะครับ” เขาพูดกับป้าแม่บ้านแล้วก้มตัวลงไปลูบหัวเจ้าลูกชิ้น แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรกับริษา
“คุณไคโรทานอะไรดีคะ” “ผมทานมาแล้ว จะนั่งรอคุณแม่แถวนี้แหละ ป้ามีอะไรก็ไปทำเถอะครับไม่ต้องเป็นห่วงผม” พูดเสร็จคนตัวโตก็อุ้มเจ้าลูกชิ้นไปนั่งที่โซฟา ไม่ได้หันมามองริษาด้วยซ้ำ ริษารู้สึกอึดอัด กับท่าทางแบบนั้นของเขา เลยลุกขึ้นจะเดินเลี่ยงไปนั่งที่อื่น ไคโรเงยหน้ามองคนตัวเล็กที่ทำท่าจะเดินหนีเขา “ริษาจะไปไหน” เสียงทุ้มเรียกเธอ “พี่ไคโรมีอะไรรึเปล่าคะ” “เทไวน์ให้แก้วหนึ่งสิ” เธอเดินไปทำตามที่เขาสั่งโดยที่ไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินถือไวน์มาส่งให้เขา “อืม ขวดนี้อร่อยดี มีอีกไหม” เขามองเธอเพื่อให้เช็กดูไวน์ในขวด “จะหมดแล้วค่ะ” ไคโรกระดกไวน์จนหมดแก้ว แล้วก็ลุกขึ้น “พี่ไคโรจะไปไหนคะ” “ไปเอาไวน์มาเพิ่ม แล้วพี่ฟาโรห์ไปไหน?” “พี่ฟาโรห์ออกไปทานข้าวข้างนอกค่ะบอกว่ามีนัด” ไคโรยิ้มพี่เขาคงมีแฟนแล้ว “เขาบอกเธอแบบนั้นเหรอ” “ค่ะ” ไคโรวางเจ้าลูกชิ้นลงแล้วเดินออกไปด้านนอก ริษาเดินตามเขามาด้วย “ตามมาทำไม” “ก็พี่บอกว่าจะมาเอาไวน์ริษาจะมาช่วยส่องไฟให้ค่ะ” “ไม่ต้องหรอกฉันกำลังจะไปเปลี่ยนหลอดไฟนั่นอยู่พอดีเลย” ไคโรเดินเข้าไปหาหลอดไฟที่ห้องเก็บของ ริษาเดินตามเขาไปด้วย มองดูเขาหยิบนั้นหยิบนี้ เสร็จแล้วก็เดินไปที่ห้องเก็บไวน์ เขาลากเก้าอี้แล้วปีนขึ้นไปด้วยความตัวสูงของเขา การเปลี่ยนหลอดไฟมันช่างง่ายดีจัง ริษาเงยหน้ามองเขาทำนั่นทำนี้เพลินๆ แล้วเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว “ยิ้มอะไรฉันน่าตลกเหรอ” “เปล่าค่ะ แค่คิดว่าความสูงของพี่มันดีจริงๆ” “แล้วทำไมเราไม่สูงบ้างล่ะ ตอนเด็กๆ ก็ไม่ค่อยจะยอมกินนม กีฬาก็ไม่ค่อยจะยอมเล่น” เขาบ่นเธอไปเรื่อยเปื่อย แต่มันทำให้ริษาคิดไปถึงตอนเด็กๆ ที่มักจะต้องไปรอพี่ไคโรเล่นบาสตอนเย็นหลังเลิกเรียนทุกวัน เพราะต้องรอกลับบ้านพร้อมเขา ส่วนฉันก็นั่งกินขนมรอ ไม่ได้ออกกำลังกายอะไร เหมือนที่เขาพูดนั่นแหละ แต่ก็นั่นแหละเธอไม่คิดว่าเขาจะจำเรื่องราวพวกนั้นได้ “ริษา” “คะ?” “ช่วงนี้พี่ฟาโรห์มีแฟนรึเปล่า” “ริษาไม่ทราบค่ะ” “แล้วถ้าพี่เขามีแฟนล่ะ เธอจะว่าอะไรไหม?” “แล้วทำไมริษาต้องว่าด้วยละคะ” ขมวดคิ้วทำหน้างง “คุณแม่ฉันอยากได้เธอเป็นลูกสะใภ้” ไคโรตอบพร้อมสังเกตสีหน้าเธอ “ว่าอะไรนะคะ” ทำตาโตด้วยความตกใจ “คุณแม่อยากให้เธอกับพี่ฟาโรห์คบกันเธอคิดว่าไง อืม…แต่จะคิดว่าไงฉันไม่น่าถามเลยเนอะ เธอก็คงดีใจสินะ” ได้ยินแบบนี้ ริษาถึงกับงง “พี่พูดเรื่องอะไรคะ” “ก็เธอดูชอบพี่ฟาโรห์ออก รึว่าไม่ใช่ แต่ถ้าเขามีแฟนแล้วล่ะ จะทำยังไง แล้วแม่ฉันก็ดูจะชอบเธอมากด้วย ถ้าแม่ฉันไม่ชอบแฟนพี่เขาแต่ชอบเธอแทน อยากให้เธอมาเป็นลูกสะใภ้แบบนั้นเธอจะโอเคไหม” “ริษาไม่คิดจะแย่งคนรักของใครอยู่แล้วค่ะ” “งั้นเหรอ” ลากเสียงตอบและยกยิ้มมุมปาก เสียงตอบแบบนั้นกับรอยยิ้มเหมือนเยาะหยันของเขา มันช่างทำให้อารมณ์โกรธของฉันเดือดพล่านขึ้นมาเลยเหมือนกัน เขาพูดเหมือนกับว่าฉันอยากได้พี่ฟาโรห์ของเขามากจนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ถึงผู้ใหญ่จะสนับสนุนก็ตาม ถ้าฉันไม่ชอบไม่รักก็จะไม่ยอมโดนจับคู่แบบนั้นเด็ดขาด ริษาแสดงออกว่าไม่พอใจเขาออกมาอย่างชัดเจน ฉันทำท่าจะหันหลังเดินออกไปจากห้องเก็บไวน์ เพราะไม่อยากทะเลาะกับเขา “พูดแทงใจดำรึไงถึงได้โกรธขนาดนั้น เธอคงแอบหวังอยู่เหมือนกันสินะ แบบนี้เข้าทางเลยสิท่า” ไคโรยังไม่หยุดพูดเสียงเยาะหยันเธอ ริษาหันมามองเขาอีกครั้ง สายตาเธอดูเอาเรื่องเขาแน่ๆ ถ้าเขายังไม่หยุด “พี่ไคโรทำไมต้องหาเรื่องริษาด้วยคะ ริษาทำอะไรให้พี่ไม่พอใจนักหนาคะ ถ้าพี่คิดว่าริษาชอบพี่ฟาโรห์และดีใจที่คุณแม่พี่ชอบริษา อยากได้ริษาเป็นลูกสะใภ้ ริษาไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะคะ พี่ฟาโรห์ก็คงไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับริษาเหมือนกัน พี่ไคโรสบายใจได้เลยค่ะ ริษาไม่อยากเป็นพี่สะใภ้พี่ไคโรหรอก” “งั้นเหรอ” เสียงทุ้มยังยียวนกวนมาไม่หยุด แล้วสีหน้ายิ้มๆ นั้นอีก ฉันโคตรไม่ชอบเลย ได้แต่จ้องเขานิ่งอย่างไม่พอใจ “แล้วถ้าเป็นฉันล่ะ?”@อเมริกา ครืดดด ครืดดด เสียงเรียกสายเข้าโชว์ชื่อสามี “ฮัลโหลค่ะ” “ริษาพี่จะกลับบ้านช้าหน่อยนะ” “งานมีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ” “เปล่าหรอกพี่มีปาร์ตี้กันนิดหน่อยที่บ้านโจเซฟ พี่จะนั่งดื่มกับเพื่อนหน่อยนะครับ” “ได้ค่ะ” “แล้วเราทานอะไรรึยัง” “หนูกำลังจะว่ายน้ำค่ะ เสร็จแล้วค่อยทานค่ะ” “ว่ายน้ำเหรอ ใส่ชุดอะไรถ่ายรูปมาดูหน่อยครับ” “พี่แน่ใจเหรอคะว่าจะให้ส่งรูปไป” ริษานึกอยากแกล้งเขาขึ้นมา “ส่งมาเถอะอยากเห็น” ริษาตั้งกล้องถ่ายรูปตัวเอง แล้วส่งไปให้สามี ไคโรเปิดดูรูปที่ภรรยาส่งมาให้แทบสำลักกาแฟ ถึงกับต้องบอกให้คนขับรถเลี้ยวกลับบ้านไม่ไปหาโจเซฟแล้ว และรีบส่งข้อความบอกเพื่อนว่าติดธุระไปไม่ได้แล้ว สักพักไคโรกลับมาถึงบ้าน ริษาว่ายน้ำอยู่ในสระ มะลินั่งเฝ้าหม่ามี้อยู่บนเก้าอี้ เหมียว! ริษาได้ยินเสียงมะลิเลยหันมามอง “อ้าว! ทำไมกลับเร็วละคะไหนพี่บอกว่าจะไปปาร์ตี้กับเพื่อน” “ใครจะไปนั่งปาร์ตี้ไหวกันล่ะ” “ทำไมละคะหนูไม่ได้ห้ามพี่นะคะ” “ก็ดูรูปแต่ละรูปที่ส่งมาให้พี่สิ” “ทำไมคะ” ริษายิ้มอยู่ในสระ ไคโรนั่งลงใกล้ๆ มะลิ “มะลิหนูว่าหม่ามี้เราก้นใหญ่เกินไปรึว่าใส่ชุดว่ายน้ำผิดไซส์กันแน่”
“พี่ไคโรไปเป่าเค้กค่ะ” คุณแม่ถือเค้กมา ทุกคนร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้เขา คุณพ่อคุณแม่อวยพรวันเกิดให้เขา “ปีนี้ริษาคือของขวัญที่พิเศษสำหรับพี่ที่สุดเลยนะรู้ไหม”“ขอบคุณค่ะ พี่ก็เป็นของขวัญที่พิเศษสำหรับหนูเหมือนกันค่ะ”“พี่ไคโรเลิกสวีทสักที แล้วมาดื่มกับพวกเรา เห็นใจผมด้วยผมยังไม่มีแฟนนะ” ซีวอนโวยเขา“จริงๆ เล้ยไอ้เด็กพวกนี้” ไคโรบ่นน้องๆ ไปตามประสา ริษายิ้ม “พี่ไปสนุกกับพวกน้องๆ เถอะค่ะ” ไคโรกอดคอริษาเดินมารวมตัว กับทุกคน “คุณริษาเต้นโชว์หน่อยครับ คุณริษาเต้นเก่งมากเลย ผมเห็นคลิปคือท่าเป๊ะมาก” เจอาร์พูดเชียร์อัปขึ้นมา “มาริษา” ไคโรดึงมือเธอลุกขึ้นยืน“ว้าว! อยากเห็นเตรียมกล้องเลยครับ”“พี่ไคโรเอาจริงดิหนูแอบเขิน”“เขินทำไมคลิปเราคนดูตั้งกี่ล้านแล้ว”“จัดมาเจอาร์” “ได้ครับพี่” เจอาร์ให้ดีเจเปิดเพลงเขา ริษาไม่ค่อยมั่นใจ แต่ใครจะไปยอม ได้แบทเทิลกับซุปตาร์ทั้งที ไอ้เราก็เต้นเก่งซะด้วยสิ ต้องใส่ให้สุด “โอ้โห สุดยอดมาก” นาบีถึงกับกรี๊ด เพลงจบทั้งคู่กอดกัน “น่ารักมากเลยค่ะทั้งคู่เลย” นาบีตบมืออย่างชอบใจ “คุณริษาเก่งมาก พี่ไคโรสอนเหรอครับ” จองฮุนถาม“ริษาเขาเรียนเต้นกับพี่ตอนเด็ก
เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงสิ้นปี ริษาจัดการจองสถานที่จัดงานวันเกิดให้เขา ไคโรเชิญเพื่อนเยอะเลย ทั้งที่อเมริกาแล้วก็เกาหลี ริษาไม่ยอมบอกเขาว่า จองที่ไหนไว้ บอกแค่ว่าจะจัดที่ภูเก็ตให้เขาและตอนนี้คนตัวเล็กกำลังทำอาหารให้เขาอยู่ไคโร กลับมาจากถ่ายงานเหมียว!ลูกสาวเดินมาต้อนรับแล้วก็อ้อนให้อุ้ม ไคโรเดินไปหาริษาที่อยู่ในครัว “พี่กลับมาแล้วเหรอคะ” คนตัวเล็กเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบเขา“หิวจัง”“พี่ไปนั่งรอก่อนค่ะอีกแป๊บเดียวค่ะ”“ริษาเดินทางพรุ่งนี้แล้วนะ”“ค่ะหนูจัดกระเป๋าเรียบร้อยแล้วค่ะ” ไคโรอุ้มมะลิเดินไปนั่งรอที่โต๊ะทานอาหาร เปิดโทรศัพท์ดูนั้นดูนี้ไปเรื่อย แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่คลิป ริษาเต้นเพลงเขาโดยมีน้องมะลินั่งให้กำลังใจอยู่ใกล้ๆ ท่าเต้นเป๊ะมาก แล้วดูหน้าจะเซ็กซี่ไปไหน แล้วตลกมะลิที่มองหม่ามี้ งงๆ ว่าทำอะไร ไคโรถึงกับยิ้มไม่หยุด“โอ๊ะ!พระเจ้า ยอดวิวสามล้าน อะไรกันจะเข้ามาดูเมียคนอื่นอะไรกันเยอะแยะ” เขาบ่นพึมพำ“มะลิเขามาดูลูกรึมาดูหม่ามี้เอาดีๆ แด๊ดดี้บอกเลยวันหลังถ้าหม่ามี้ถ่ายอีกเราห้ามทำหน้าน่ารักเข้าใจไหม”เหมียว!“พี่ไคโรพูดอะไรคะ” ริษาจัดเสิร์ฟอาหาร “พี่ดุลูกอยู่ บอกว่าวันหลังไม่ต้อง
เช้าวันต่อมา “คุณแม่ตื่นเช้าจังเลยค่ะ”“เมื่อคืนเรากลับมาถึงกี่โมงละลูก” “ตีสองได้ค่ะ พี่ไคโรตามมาด้วยนะคะนอนอยู่ที่ห้องหนู”“หนูไปปลุกพี่ไคโรก่อนนะคะ”“จ้ะไม่ทันที่ริษาจะได้เดินออกไป เสียงเรียกชื่อเธอก็มาก่อนเสียแล้ว “ริษา”“คะ หนูอยู่นี่ค่ะ กำลังจะไปปลุกพี่อยู่พอดีเลยค่ะ”“สวัสดีครับน้ารินา”“ทำไมรีบตื่นละคะคุณไคโรนอนต่ออีกสักหน่อยก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ”“น่าจะแปลกที่ครับ ผมนอนไม่ค่อยหลับครับ”“งั้นนั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวทานข้าวต้มนะคะ น้าทำข้าวต้มจะเสร็จแล้วค่ะ สองคนไม่นั่งรอเถอะลูกไป”“พี่นอนไม่หลับเพราะไม่ได้นอนใกล้หนูรึเปล่า” คนตัวเล็กเดินมากระซิบแถมเอาจมูกมาเฉียดแก้มเขา เพียะ!“โอ๊ย!”มือหนาตีก้นเธอแต่ไม่ได้แรงมากนัก เพราะหมั่นไส้คนตัวเล็ก “พี่ไคโรฟาดมาได้ หนูเจ็บนะ”“มันเขี้ยวคืนนี้มานอนด้วยเลยนะ ก็รู้อยู่ว่าพี่ไม่ชอบนอนคนเดียว มะลิก็ไม่ได้อยู่ด้วย”“ริษาพี่ลืมเตือน พรุ่งนี้มีทริปไปล่องเรือกับพี่ฟาโรห์ ที่พัทยาด้วยนะ”“ค่ะหนูไม่ลืม แต่ยังไม่ได้จัดกระเป๋าไปค้างคืนเดียวใช่ไหมคะ”ไคโรพยักหน้า ไม่นานคุณแม่ริษา เอาข้าวต้มหอมๆ มาให้ทั้งคู่ “ขอบคุณครับน้ารินา” ไคโรชิมคำแรก “อ
“งานแต่งพี่ฟาโรห์ คงมีคนถามกันเยอะเลยว่าคู่เราจะแต่งเลยไหม”“ว่าไงจะแต่งเลยไหมครับ”“พี่กำลังขอหนูแต่งงานอยู่เหรอคะ”“แล้วอยากแต่งกับพี่ไหม พี่พร้อมตลอดเวลานะครับ”“อืม! ขอคิดดูก่อนดีกว่าค่ะ เราเพิ่งจะคบกันคงต้องใช้เวลาดูใจกันอีกหน่อย บางทีหนูก็ต้องการเวลาบ้าง”“เดี๋ยวเหอะริษา จะมาต้องการเวลงเวลาอะไร ใครจะไปยอม รอยสักเพิ่งจองตัวพี่ไปสดๆ เลือดยังไม่แห้งเลยนะ จะมาเล่นตัวอะไรตอนนี้”ริษายักไหล่ “ก็พี่ไปสักเองนะคะ หนูไม่เกี่ยว”ไคโรอุ้มมะลิลงจากตัก ริษาไหวตัวทำท่าจะหลบฉากวิ่งหนี แต่คนตัวสูงไวกว่าคว้าเธอไว้เสียก่อน “มานี่เลย” ไคโรกอดคนตัวเล็กไว้แล้วกดเธอนอนหงายลงบนโซฟา จั๊กจี้เอวเธอ“พี่ไคโรอย่าแกล้ง” ริษางอตัวดีดดิ้น โดนเขาแกล้งจั๊กจี้เธอไม่หยุด “พี่หนูยอม ขอพักก่อน” คนตัวเล็กสู้แรงคนตัวโตไม่ไหว ทำมือเป็นเครื่องหมายขอเวลานอก “ยอมอะไรบอกมาสิ” ริษายังกัดปากกลั้นยิ้ม “ยังอีกนะริษา”“โอเคๆ หนูยอมแล้วค่ะ” “ยอมอะไร” “หนูยอมตกลงแต่งงานกับพี่ก็ได้ค่ะ คนอะไรมาขอแต่งงานกันแบบนี้”“ทำไมก็เราดื้อเอง”“โอ๊ย! เหนื่อย นี่ขนาดเจ็บมือพี่เอาแรงมาจากไหนนักหนา”“กินนมไง” สายตาเขาบ่งบอกให้เธอรู้เลยว่าเขา
คนโตตัวโน้มหน้าลงไปซุกหอบหายใจแรงๆ ตรงซอกคอคนตัวเล็ก เขาลงมานอนข้างๆ คนตัวเล็ก รั้งเอวบาง เข้ามากอด ซุกตรงอกขาวอวบ“คิดถึงจัง”“คิดถึงอะไรกอดยังไม่ให้หนูกอดเลย” “ก็งอนอยู่มือก็เจ็บ”“มือเจ็บจะอาบน้ำให้ก็หวงเนื้อหวงตัวไม่ยอมให้อาบ”ไคโรหัวเราะ “ก็กลัวจะทนไม่ไหวจะจับกดเอาดื้อๅ” “ก็อยากให้พี่กด ไม่รู้รึไง”“ก็รู้แต่อยากให้คนดื้อง้อกันหน่อย ดื้อไว้เยอะเองนี่น่า”“ขอโทษนะคะ สัญญาเลยว่าจะไม่ดื้อ จะเชื่อใจพี่ แต่ถ้าเป็นเรื่องงานหนูไม่ได้ว่าอะไรนะคะ หนูแกล้งเล่นเฉยๆ”“น่ารักมาก แบบนี้ควรให้รางวัล เดี๋ยวต่อให้อีกยกนะ”ริษาแกล้งกดหน้าอกเธออัดใส่หน้าคนที่เอาแต่ฟัดนัวเนียเต้าเธอไม่หยุด ไคโรหัวเราะ “ที่นี่สวยจังเลยค่ะหนูชอบมากเลย”“พี่ดีใจที่เราชอบครับ”ไคโรยิ้มโอบกระชับเอวบางเดินเล่นกันริมชายหาด เขาแกล้งตอนเธอเผลอ อุ้มคนตัวเล็กวิ่งลงไปในน้ำ ริษาหัวเราะสนุกสนาน วันต่อมา โมน่าเข้ามาที่บ้าน“คุณโมน่าหอบอะไรมาคะ”“ของคุณริษาค่ะ” “ของฉันเหรอคะ”“ใช่ค่ะทางแบรนด์ต่างๆส่งของมาให้คุณริษาเยอะเลยค่ะ”ริษาทำหน้า งงๆ “มีอะไรเหรอโมน่า” ไคโรเดินอุ้มลูกสาวของเชาเข้ามา“รูปนี้ค่ะ” โมน่าเอารูปที่ริษาใส่ช







