บทที่8 โดนปฏิเสธ

ริษามองเขาอย่างแปลกใจที่อยู่ๆ เขาก็ถามแบบนั้นขึ้นมา

สีหน้าไคโรกับน้ำเสียงเขาเปลี่ยนไป คนตัวโตมองจ้องมาเหมือนอยากได้คำตอบจากเธอจริงๆ ไม่ได้คิดจะถามเล่นๆ รึคิดจะแกล้ง

ริษาถามเขากลับให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิดไป “พี่หมายถึงอะไรคะ?”

“ก็หมายถึง ถ้าเธอมาเป็นแฟนฉันล่ะจะว่ายังไง ฉันก็เป็นลูกชายของคุณแม่เหมือนกัน เปลี่ยนจากพี่ฟาโรห์ มาเป็นฉันไคโร เธอจะว่ายังไงริษา”

เขาคงแค่อยากแกล้ง ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งนั้นคงซ่อนความขบขันฉันไว้แทบจะไม่อยู่ คงอยากหัวเราะเยาะฉันเต็มทีแล้ว ริษาได้แต่คิดค่อนขอดเขาในใจ แต่ทว่าฉันก็ไม่คิดจะยอมให้เขามากลั่นแกล้งฝ่ายเดียวเหมือนกัน เอาแต่หาเรื่องกันอยู่ได้ สนุกนักรึไง คนตัวเล็กเชิดหน้าตอบเขาเสียงหนักแน่นว่า “ถึงจะเป็นพี่ไคโร ริษาก็จะปฏิเสธค่ะ”

“ทำไมฉันดีไม่พอรึไง” คนตัวสูงจ้องหน้าคนสวยที่เพิ่งจะปฏิเสธเขาแถมมองเขาด้วยสายตาเอาเรื่อง

“ริษาไม่ชอบคนเจ้าชู้ค่ะ” เขามีข่าวกับผู้หญิงเยอะจะตาย ตอบไปแบบนี้แหละสมแล้ว ริษาคิดในใจ

“อ๋อ! เธอคงชอบคนมีเจ้าของแล้วมากกว่า น่าจะตื่นเต้นดีเนอะ แบบลักกินขโมยกินอะไรแบบนั้นน่ะ”

“เอ๊ะ! พี่ไคโร” เหมือนจะพูดอะไรแต่ก็เปลี่ยนใจ เม้มปากด้วยความไม่พอใจและโต้ตอบเขาไปอีกอย่างเพราะจะได้จบเรื่องขี้เกียจจะเถียงกับเขาเต็มทีแล้ว

“ใช่ค่ะริษาชอบคนมีเจ้าของ แบบที่พี่ว่านั่นแหละค่ะ สนุกดี” พูดเสร็จคนตัวเล็กก็รีบเดินหนีเขาออกไป แบบไม่สนใจฟังอะไรจากเขาอีก

หมับ!

“ว่าฉันแล้วจะเดินหนีงั้นเหรอ” เขาจับแขนเล็กไว้แน่น

“ริษายังไม่ได้ว่าอะไรพี่สักหน่อย”

“เธอว่าฉันเจ้าชู้”

“ก็ถ้าไม่จริง พี่ก็ไม่ต้องรับสิคะ”

“เธอเป็นเด็กอวดดีตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาเผลอบีบแขนเล็กแรง

“ปล่อยค่ะ ริษาเจ็บ”

“ไม่ปล่อยเธอขอโทษฉันมาก่อน”

“ไม่ค่ะ ก็พี่ว่าริษาก่อน” คนอะไรว่าคนอื่นไม่เห็นจะขอโทษบ้างเลย

“ก็เธอไปยุ่งกับผัวชาวบ้านเองช่วยไม่ได้ก็ต้องพูดกันตรงๆ และเธอก็ยอมรับออกมาเองแล้วด้วย ว่าชอบคนมีเจ้าของ”

“งั้นก็ถือว่าหายกัน ปล่อยค่ะ”

“ไม่ปล่อยขอโทษฉัน ถ้าเธอไม่ขอโทษฉัน ฉันจะลงโทษเธอเองนะริษา”

คนตัวเล็กพยายามแกะมือเขาออกจากแขน มองสบตาเขาสายตาของไคโรบ่งบอกว่าเขากำลังโกรธมาก

“พี่จะมาโกรธคนอื่นได้ยังไงในเมื่อพี่เป็นคนเริ่มก่อน รึพี่ไม่พอใจที่ริษาปฏิเสธพี่ แล้วทำไมริษาจะปฏิเสธพี่ไม่ได้ในเมื่อพี่เป็นแบบนี้ ถ้าให้เลือกระหว่างพี่กับพี่ฟาโรห์ ยังไงริษาก็เลือกพี่ฟาโรห์ ไม่มีทางที่ริษาจะเลือกคนเจ้าอารมณ์แบบพี่ไคโรหรอก”

“ปล่อยนะ” พยายามดิ้นให้หลุดจากเขา

ปากดีฉิบหายขนาดรู้อยู่ว่าเขากำลังโกรธปากเล็กๆ นั่นก็ยังขยับเถียงเขาไม่หยุด สุดท้ายไคโรทนไม่ไหว โน้มหน้าลงไปบดขยี้ริมฝีปากน่ารักให้หยุดพูด ด้วยจูบของเขา โดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรลงไป แค่อยากสั่งสอนคนตัวเล็กให้รู้จักหลาบจำซะบ้าง

เขาจูบไม่หยุด บดขยี้ปากเล็กซ้ำๆ อย่างหยุดตัวเองไม่ได้ จนมือเล็กทุบที่ไหล่แกร่ง เพราะเขาจูบโดยที่ไม่ปล่อยช่องว่างให้เธอได้หายใจเลย

เขาถอนจูบมองสบตาคนตัวเล็ก มือเรียวผลักเขา พร้อมกับเงยหน้ามองสบตาเขา น้ำตาไหลอาบสองแก้ม ปากเล็กช้ำบวมเจ่อ

“ปล่อยนะ”

“หึ! ฉันจูบเธอถึงกับร้องไห้เลยเหรอ ดีใจขนาดนั้นเลย”

“พี่เป็นบ้ารึไง”

“ถ้ายังไม่เลิกด่าฉันเธอได้โดนอีกแน่” คนตัวเล็กเม้มปาก ยอมเงียบลง เพราะเริ่มจะกลัวเขาขึ้นมาแล้ว

“ขอโทษฉันได้รึยัง” ไคโรก้มลงมาถามริมฝีปากแทบจะชิดแก้มเธอ

“ขอโทษค่ะ” รีบพูดเสียงสั่น

เขายอมปล่อยแขนเล็ก ริษาเช็ดน้ำตารีบเดินออกไปจากห้องเก็บไวน์อย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าเขาจะคว้าตัวไว้อีก

เมื่อกี้ยัยเด็กนั่นปฏิเสธเขา แถมยังบอกว่าเขาเจ้าชู้ เชอะ! ใครจะสนเธอกัน แม่อยากได้มาเป็นลูกสะใภ้ทำไม ดื้อจะตาย ไคโรคิดแล้วยังรู้สึกโมโหไม่หาย

จูบแค่นี้ทำเป็นร้องไห้ น่ารำคาญ กล้าดียังไง มาบอกว่าเขาเจ้าชู้ แล้วคำพูดอวดดีพวกนั้นอีก

ริษารีบเดินไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา ถ้าคุณแม่รึใครเห็นว่าร้องไห้เป็นเรื่องแน่ๆ ฉันรีบเช็ดหน้าเช็ดตาแล้วออกมาจากห้องน้ำ ก็ยังมิวายเจอเขาอีก คุณแม่อยู่ไหนนะ เมื่อไหร่จะได้กลับบ้านไปให้พ้นหน้าเขาซะที

ริษาเดินเลี่ยงไปนั่งข้างนอกเพราะไม่อยากเห็นหน้าไคโร คนทุเรศ เอาแต่ใจ ปากร้าย ไม่รู้แฟนคลับพวกนั้นชอบเขาไปได้ยังไง นิสัยจริงๆ ของเขามันโคตรทุเรศ จะมีใครรับรู้แบบฉันบ้างนะ

“ริษาทำไมมานั่งตรงนี้”

“พี่ฟาโรห์ คือริษามานั่งรับลมค่ะ” รีบพูดกลัวพี่เขาสงสัย

“รับลมอะไร รับยุงมากกว่าไปเถอะไปนั่งในบ้าน”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ฟาโรห์ เดี๋ยวคุณแม่ก็คงจะออกมาแล้วค่ะ ริษารอท่านตรงนี้ดีกว่าค่ะ”

“ไม่ได้ไปรอในบ้านเถอะ” ฟาโรห์จับมือเล็กจูงเธอเข้ามาในบ้าน กี่งลากกึ่งจูงเธอมาในห้องรับแขก

“อ้าว! ไคโรมานอนบ้านได้ใช่ไหมวันนี้”

“ครับพี่”

ปากเขาตอบพี่ชายแต่ตามองมือพี่ชายที่กุมมือเล็กไว้ ริษามองสบตาคมพร้อมดึงมือออกจากมือพี่ฟาโรห์ เงยหน้ายิ้มบางๆให้ฟาโรห์

“ริษา ขอไปนั่งตรงนั้นดีกว่าค่ะ จะไปเล่นกับเจ้าลูกชิ้น” รีบออกตัวไปนั่งไกลๆ คนที่เอาแต่มองมาด้วยสายตาที่ทำให้ชวนขนลุก ฟาโรห์พยักหน้ายิ้มให้พร้อมกับลูบหัวเล็กเบาๆ

“พรุ่งนี้มีงานไหม” เขาหันไปถามน้องชาย เพราะเท่าที่รู้ส่วนมากถ้าเดินทางมาแบบนี้น้องจะมีงานทุกวัน

“มีครับ ยาวยันดึกเลย แล้วพี่ออกไปไหนมา”

“พาสาวไปทานข้าว” ฟาโรห์บอกน้องยิ้มๆ

ไคโรยิ้มกริ่มเหมือนกัน “คุณแม่รู้รึยัง”

“ยังเลยพี่ยังไม่ได้บอก”

“จริงจังแค่ไหนครับ” คนน้องถามคนพี่อย่างอารมณ์ดีเมื่อรับรู้ว่าพี่มีแฟน

“อยากแต่งพรุ่งนี้เลย” ไคโรถึงกับหัวเราะชอบใจในคำตอบของพี่ชาย

“แสดงว่าสวยมากผมชักอยากเจอแล้วสิ”

“เออ เอาไว้ค่อยเจอ แล้วนายเห็นบอกออกสื่อว่าอยากมีแฟนไม่ใช่เหรอ”

“ผมก็อยากตลอดนั่นแหละ”

“ฉันรู้” ฟาโรห์หรี่ตามองน้องชายความหมายว่ารู้กัน ว่าที่พูดหมายถึงอะไร

“ผมหมายถึงอยากมีแฟนครับ”

“ก็เออไง” ฟาโรห์หัวเราะ

“อย่างนายน่าจะมีเข้ามาให้เลือกเยอะอยู่นะ”

“ก็มีแหละแต่อยู่ไม่นานสักคน เบื่อไม่อยากเริ่มใหม่บ่อยๆ”

“เอาน่า บทมันจะมีเดี๋ยวมันก็มีเอง เนื้อคู่อยู่ไม่ไกลหรอก เชื่อพี่” ไคโรยิ้มบางๆยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ ปรายตามองคนตัวเล็กที่นั่งอุ้มเจ้าเหมียวเล่นกับมันอยู่