บทที่6 เรื่องกวนใจ

"พี่ฟาโรห์กลับมาแล้วครับคุณแม่" เขาเห็นฟาโรห์เดินไปที่เรือนกล้วยไม้ แล้วก็มีริษาเดินตามหลังไปด้วย คุณวีณามองตามที่ลูกชายคนเล็กเอ่ยบอกยิ้มๆ

“น่าจะได้กล้วยไม้มาเพิ่มอีกแล้ว ถ้าแม่ไม่รู้ว่าชอบกล้วยไม้มาก่อน แม่คงคิดว่าพี่ชายเราคงมีแฟนเป็นคนขายกล้วยไม่เป็นแน่”

คุณวีณาพูดอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับทอดสายตามอง ฟาโรห์กับริษาที่ช่วยกันถือกล้วยไม้เดินไปเดินมาพูดคุยยิ้มแย้มกันอยู่สองคนอย่างนึกเอ็นดู

"สองคนน่ารักดีนะลูกว่าไหม" อยู่ๆ คุณวีณาก็เอ่ยถามลูกชายคนเล็ก ไคโรมองผู้เป็นแม่อย่างสงสัยว่าท่านจะพูดอะไร

"แม่หมายถึง พี่ชายเรากับหนูริษา ฟาโรห์ดูเอ็นดูริษาดี แม่ลองถามทั้งคู่ดีไหม" เอ่ยเหมือนขอคำปรึกษาและหันมายิ้มให้ไคโร

"ถามว่าอะไรครับ?"

"ก็ถ้าฟาโรห์ยังไม่มีใครริษาก็เหมาะที่จะเป็นสะใภ้แม่นะ แม่เห็นมาตั้งแต่เล็กๆริษาเป็นเด็กน่ารัก แม่ไม่อยากให้ลูกชายแม่มองข้ามน้องไป ทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนั้น"

ไคโรได้ยินแบบนั้นได้แต่กลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคอ นิ่งอึ้งไป แต่ก็ไม่ได้ออกความเห็นอะไร ได้แต่นั่งมองภาพสองคนที่พูดคุยยิ้มแย้มกันตลอดเวลา ริษายิ้มง่ายหัวเราะง่ายเวลาที่อยู่กับพี่ชายเขา ยิ่งถ้าคุณแม่ของเขาสนับสนุนทั้งคู่ด้วยแบบนี้ ทั้งคู่ก็คงลงเอยกันไม่ยาก

"ไคโร"

“ครับคุณแม่”

“ทำไมเงียบไปล่ะลูก”

“เปล่าครับ ผมขอไปทักทายพี่ฟาโรห์หน่อยนะครับ ใกล้เวลานัดที่ทีมงานจะมารับผมแล้ว”

“จ้าไปเถอะ”

“คุณแม่อย่าทำงานเยอะจนเกินไปนะครับ หาเวลาไปสวีทกับคุณพ่อบ้างนะครับ”

“จ้ะแม่รู้” เขาหอมแก้มคุณแม่ไปหลายฟอด แล้วเดินออกจากบ้านไปหาพี่ชาย

“พี่ฟาโรห์”

“อ้าว! พี่กำลังจะเดินเข้าไปหาในบ้าน ริษาบอกพี่แล้วว่านายมา พอดีได้กล้วยไม้มาใหม่” ฟาโรห์เอ่ยพูดกับน้องชายพร้อมกับฉีดพ่นน้ำให้กล้วยไม้ของเขาไปด้วย

“พอดีใกล้เวลานัดของผมแล้วผมจะกลับแล้วครับ”

“อ้าว! นายมีงานต่อเหรอ?” ฟาโรห์วางทุกอย่างแล้วหันมาคุยกับน้องชาย

“มีถ่ายงานนิดหน่อยครับ”

“นายกลับมานอนที่บ้านบ้างสิ”

“ได้ครับวันนี้เสร็จงานแล้วจะมา”

ไคโรมองนาฬิกาแล้วก็มองคนตัวเล็กที่พอเขาก้าวเข้ามาก็ไม่ได้ยินเสียงเธอเลย  ริษามองเขาอยู่เงียบๆ มีปากไว้คุยแต่กับฟาโรห์สินะ เขาคิดในใจ

“พี่ฟาโรห์ผมต้องไปแล้ว”

“โอเคไว้เจอกัน”

ด้วยความไม่พอใจเธอรึอะไรก็ไม่รู้ทำให้เขาเดินออกไปเฉยๆ ไม่ได้บอกลาริษา ทำให้คนตัวเล็กได้แต่ส่งยิ้มเก้อไปให้เขา

เป็นอะไรของเขาอยู่ๆ ก็บึ้งตึงใส่กัน เมื่อกี้ยังชมกับข้าวที่ฉันทำอยู่เลย คนตัวเล็กหน้างอ ได้แค่ค่อนขอดเขาในใจ

“ริษา”

“คะ?”

“เข้าบ้านเถอะเผื่อคุณแม่เราเรียกหา ตรงนี้พี่ไม่มีอะไรให้ช่วยแล้วอากาศร้อนด้วยไปเถอะ”

“ค่ะพี่ฟาโรห์”

ติ้ง ~

เจ้านาย : ริษาคนสวยเมื่อไหร่จะรับนัดผม

ริษามองข้อความนั้นอย่างรู้สึกเอือมระอา เมื่อไหร่เขาจะเลิกวุ่นวายกับฉัน อ่านแล้วก็เงียบไม่ตอบเขา ฉันจะตอบและคุยเฉพาะเรื่องงาน ริษาได้เอาเรื่องนี้ไปปรึกษาพี่ที่ทำงานคนหนึ่ง ว่าควรทำยังไงดี เพราะถ้ายังเป็นแบบนี้คงต้องลาออกจากงานนี้แน่ๆ และก็พลันคิดถึงคำสั่งของไคโรที่บอกให้ฉันลาออก งานที่เงินเดือนเยอะๆ ก็หายาก ถ้าออกแล้วต้องไปเริ่มต้นใหม่อีกจะพอกินพอใช้ได้ยังไง ตอนนี้ทำงานหาเงินเองได้คุณแม่ก็จะได้เบาใจลงบ้าง เพราะคุณแม่ก็ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายอยู่ก็เยอะมากพอแล้ว ถ้าอยู่ๆ ฉันต้องมาตกงานอีก ริษาก็หนักใจเรื่องนี้

ด้านไคโร

“ขอพักหน่อย”

“ได้ครับคุณไคโร”

“วันนี้เป็นอะไรรึเปล่าครับคุณไคโร?” เจสันเข้ามาถามเจ้านายอย่างเป็นห่วงเพราะจับสังเกตอาการที่ไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ของไคโรซึ่งจะเป็นความผิดปกติที่จะไม่เกิดขึ้นบ่อยแน่นอน

“ฉันมีเรื่องให้คิดแล้วก็สลัดออกจากหัวไม่ได้สักทีว่ะเจสัน”

“ดื่มอะไรเย็นๆ หน่อยไหมครับ”

“อืม…ก็ดี”

ไคโรนั่งหลับตาทำสมาธินิ่งๆ อยู่แบบนั้น วันนี้เขามีถ่ายภาพนิ่งคู่กับรถยนต์ งานแบบนี้ปกติเขาใช่เวลาไม่นาน

แต่เพราะมีเรื่องให้คิดและหน้าใครบางคนที่กวนใจเขาไม่หยุดนี่สิ งานเลยไม่เสร็จซะที ริษาคุณแม่เล็งเธอไว้ให้พี่ฟาโรห์สินะ แล้วเธอละเห็นด้วยกับคุณแม่รึเปล่า เรื่องนี้กวนใจเขาจริงๆ

ไคโรดื่มน้ำส้มเรียกความสดชื่นแล้วกลับไปเข้าเซตถ่ายงานต่อ จบงานแล้วเขาเข้าไปขอบคุณทีมงานทุกคนและ ขอโทษที่ทำงานงานล่าช้าไปบางช่วง

“คุณไคโรเขาไม่ถือตัวเลยนะ พูดจากดียิ้มแย้มตลอด” เสียงชมเบาๆ มาจากทีมงานช่างกล้องช่างไฟ

“เจสัน วันนี้ฉันมีคิวอะไรอีกไหมเรียกโมน่ามาหน่อย” โมน่าผู้ดูแลคิวงานของเขารีบเดินมาหา

“วันนี้หมดแล้วค่ะคุณไคโร แต่มีปาร์ตี้คุณไคโรอยากไปไหมคะ รึว่าอยากเข้าสปาไปนวดตัวหน่อยไหมคะ รึไปตัดผมไหมคะ”

“ไม่ไปไหน ปาร์ตี้ค่อยไปคืนพรุ่งนี้งานเดียวก็พอ ถ้างั้นฉันจะกลับไปนอนที่บ้านไปส่งฉันด้วย แล้วงานพรุ่งนี้กี่โมงทักฉันมาก็แล้วกัน” รีบสั่งลูกน้อง

ทีมงานไปส่งเขาที่บ้าน ไคโรเดินเข้ามาริษายังอยู่ที่บ้านเขา คุณแม่เธอน่าจะยังทำงานอยู่กับแม่เขา คุณป้าแม่บ้านรีบเดินเข้ามาดูแลเขา