ซุปเปอร์สตาร์ CAIRO

ชเว ไคโร อายุ29ปี หนุ่มลูกครึ่ง คุณพ่อเกาหลีอังกฤษ ส่วนคุณแม่ไทยแท้ เขาไปเดบิวต์ที่เกาหลีตั้งแต่อายุ 17 ได้เป็นศิลปินชื่อดังวง black sky และมาถึงตอนนี้ได้เวลาที่สมาชิกในวงจะต้องแยกย้ายกันไปเติบโต ไคโรก็เลยตัดสินใจไม่ต่อสัญญากับค่ายเดิม และผันตัวออกมาเป็นศิลปินเดี๋ยว

ซึ่งไคโร เป็นหนึ่งคนที่ประสบความสำเร็จมากมาย เขามีชื่อเสียง เพลงของเขาที่ปล่อยออกมา เป็นที่โด่งดังติดบิลบอร์ดชาร์ตของหลายประเทศ และทุกแพลตฟอร์ม ไม่มีใครไม่รู้จักเขา

ริษา เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ซึ่งคุณแม่ของเธอทำงานเป็นเลขาส่วนตัวของคุณแม่ของไคโร เธออายุ 24 ปี เรียนจบก็ทำงานใช้ชีวิตเรียบง่ายในแบบของเธอ

“เปิดช่องไหนก็มีแต่เพลงเขา ดังจังเลยนะ” ริษานั่งดูมิวสิกวิดีโอของเขาพร้อมกับยิ้มให้คนตัวสูง ฉันจำภาพเขาได้ แค่ตอนที่เขาอยู่เมืองไทย เจอกับเขาบ่อยๆ ที่โรงเรียน คุณแม่ของเขาเป็นเจ้าของโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง ซึ่งฉันก็ได้รับการ อุปการะ จากคุณแม่ของเขาให้เข้าเรียนที่นั่นด้วย

ริษาไม่ค่อยกล้าคุยกับเขาด้วยความที่วัยห่างกัน และด้วยนิสัยของคุณไคโรที่ไม่ค่อยพูด และค่อนข้างจะขี้รำคาญฉันเลยไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้เขาเท่าไหร่

"อย่าให้ฉันรู้ว่าใครแกล้งริษาอีกนะ เธอคือคนของฉันเพราะฉะนั้นใครอย่ามาแตะ" คำพูดของเขาที่ริษายังจำได้ดี ตอนที่มีคนมาแกล้งพูดดูถูก เพราะฉันไม่มีคนขับรถมารับที่โรงเรียนเหมือนเด็กคนอื่น คุณแม่ฉันเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี๋ยวต้องทำงาน ฉันเลยต้องกลับบ้านเอง คุณไคโรเลยให้ฉันกลับบ้านกับเขาเพื่อไปรอคุณแม่ที่บ้านของเขา

แต่เขาก็ไม่ได้ให้ความสนิทสนมกับฉันมากไปกว่านั้น ริษาไม่ค่อยกล้าที่จะพูดคุยกับเขา เขาใช้ให้ฉันทำอะไรฉันก็ทำให้ ส่วนใหญ่ฉันจะคุยกับพี่ฟาโรห์พี่ชายของเขามากกว่า เพราะเขาดูจะเอ็นดูฉันและคอยชวนคุย คอยหาขนมให้ทานสอนการบ้านระหว่างรอคุณแม่

หลังจากที่คุณไคโรไปอยู่ที่เกาหลี ฉันได้เจอเขาแค่ปีละครั้ง เจอกันเขาก็แค่มอง ส่วนฉันก็สวัสดีแล้วก็ยิ้มให้เขา ยิ่งตอนนี้ยิ่งแล้วใหญ่เขาโด่งดังขนาดนี้ฉันไม่กล้าเดินเฉียดเขาด้วยซ้ำ

ครืดด ครืดดด

เสียงเรียกสายเข้ามา คุณแม่ ฉันรีบกดรับสาย

“ค่ะคุณแม่”

“ริษาตอนนี้ลูกว่างรึเปล่า”

“ว่างค่ะคุณแม่”

“แม่มีเรื่องให้ช่วยหน่อย คุณไคโรลืมสร้อยที่ทางแบรนด์ทำพิเศษให้เขาไว้ที่บ้านแล้วก็เสื้อแจ็กเกต ลูกช่วยไปเอาที่บ้านคุณวีณาแล้วเอาไปให้คุณไคโรที่โรงแรมด้วยนะ ยื่นให้ถึงมือนะริษาของสำคัญ ช่วยแม่หน่อย”

“ได้ค่ะคุณแม่”

ริษารีบทำตามที่คุณแม่สั่ง ฉันรีบมาที่โรงแรม ทีมที่ดูแลเขาพาฉันไปที่ห้องพักของคุณไคโร เขาเดินมาเปิดประตู เลิกคิ้วมองฉันด้วยท่าทางประหลาดใจ

“สวัสดีค่ะคุณไคโร” รีบกล่าวทักทายเขาพร้อมกับยิ้มให้

“เข้ามาสิ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยพูดง่ายๆ ตามแบบของเขาและเบี่ยงตัวหลบให้คนตัวเล็กเข้ามาในห้อง

“คุณแม่ให้เอาของมาให้คุณค่ะ” รีบบอกเขาและยื่นของให้

“อืม วางไว้ตรงนั้น” เขาชี้มือไปที่โต๊ะ ริษาวางของเรียบร้อย

“ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ คุณไคโรจะได้พักผ่อน”

เธอก็ยังเหมือนเดินเอาแต่จะเลี่ยงไม่อยากคุยกับเขา คำพูดคำจาก็ห่างเหินผิดกับเวลาที่พูดคุยกับพี่ฟาโรห์ เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าทำไม เลยเอ่ยถามเธอไปตรงๆ

“ริษา ทำไมไม่เรียกฉันว่าพี่?”

“คะ?”

“ฉันถามว่าทำไมเธอไม่เรียกฉันว่าพี่ กับพี่ฟาโรห์ทำไมถึงเรียก” คนตัวโตกอดอกถามเธอ จ้องเอาคำตอบ

“คือ” ริษาเม้มปาก ก็เขาไม่เคยบอกว่าให้เรียกแบบนั้นซะหน่อย ใครจะกล้าเรียก ฉันได้แต่คิดแล้วก็ยืนเงียบก้มหน้า

“ทำไมไม่ตอบ”

“คือพี่ฟาโรห์บอกให้เรียกแบบนั้นค่ะ แต่…แต่คุณไคโร…”

“งั้นเธอก็เรียกฉันแบบนั้นด้วย”

“ได้ค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

“เธอแทนตัวเองว่าริษากับพี่ฟาโรห์ไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่พูดแบบนั้นกับฉันด้วย” ไคโรรีบพูดขึ้นมา

ฉันมองเขาด้วยสีหน้ามีแต่คำถามแต่ก็ได้แต่ ตอบรับเขา “ได้ค่ะ”

“ริษาเธอจะกลับยังไง”

“แท็กซี่ค่ะ”

“เดี๋ยวให้คนขับรถฉันไปส่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะริษากลับเองได้ค่ะ”

เขามองเธออย่างไม่พอใจที่คนตัวเล็กขัดคำสั่งเขาตลอด ตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้ ผิดกับพี่ฟาโรห์ เขาสั่งอะไรเธอก็ยิ้มแย้มทำตามแต่โดยดี แล้วดูทำท่าเวลาอยู่ใกล้เขาทำเหมือนจะหายใจไม่ออก มันทำให้เขาหงุดหงิดกับท่าทางแบบนั้นของเธอมากๆ เลยจริงๆ ให้ตายเถอะ

“งั้นเธอไปซื้อของโปรดฉันให้หน่อย จะให้คนขับรถพาไป หวังว่าป้าเขาจะยังขายอยู่นะ”

“ขายค่ะ ริษาไปซื้อให้นะคะ” คนตัวเล็กรีบอาสาเสียงใสขึ้นมา

“อืม ไปเถอะแล้วรีบกลับมาล่ะ”

คุณไคโร ชอบทานผัดไทยแต่ต้องเป็นร้านคุณป้าแถวโรงเรียน พอพูดถึงของโปรดของเขาทำไมนะ ฉันต้องจำได้ขึ้นมาเลย แปลกคนจริงริษา ฉันรีบเดินไปขึ้นรถและบอกทางคนขับ ซึ่งไม่ไกลกับโรงแรมมากนัก

ไม่นานริษากลับมา แตะคีย์การ์ดเปิดประตูเพราะคุณไคโรยื่นคีย์การ์ดให้ก่อนออกไป เขาบอกว่าจะอาบน้ำ ฉันมาก็ให้เข้ามาได้เลย

คุณไคโรเดินออกมาจากห้องนอนคาดว่าเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาใส่เสื้อคลุมอาบน้ำออกมา ริษาจัดการเอาผัดไทยใส่จานให้เขา รินน้ำใส่แก้วให้เขานำมาวางบนโต๊ะทานข้าว

ไคโรเดินมานั่งที่โต๊ะ

“ริษาจะทานอะไร”

“ริษาทานมาแล้วค่ะ” ไม่ลืมที่จะแทนตัวเองว่าริษาตามคำสั่งเขา

“งั้นนั่งทานขนมเป็นเพื่อนฉัน”

เขาโทรไปสั่งให้คนของเขาซื้อขนมกับน้ำผลไม้มาให้เธอ ไม่ถึงห้านาทีขนมกับน้ำผลไม้มาวางลงตรงหน้าริษา

“มานั่งสิ”

“ค่ะ” ริษาเดินมานั่งตรงข้ามเขา คุณไคโรทานผัดไทยน่าอร่อย

“อืม! อร่อยเหมือนเดิม ฉันอยากไปกินที่ร้านจัง เธอว่าป้าเขาจะจำฉันได้ไหม”

“จำได้สิคะเมื่อก่อน คุณ…เอ่อ! พี่ไคโรไปทานบ่อยป้าจำได้อยู่แล้วค่ะ เมื่อกี้แกยังจำริษาได้เลยค่ะ”

เขาให้ฉันเรียกว่าพี่แต่ยังไม่ได้ยินเขาพูดแทนตัวเองว่าพี่กับฉันเลยสักคำ ไม่เห็นยุติธรรมเลยนั่งบ่นเขาในใจ

“ริษาตอนนี้เธอทำงานอะไร”

“งานบริษัทค่ะ วันนี้วันหยุดของริษาพอดีค่ะ”

“แล้วงานเป็นไงบ้าง”

“ก็สนุกดีค่ะ”

“มีแฟนรึเปล่า?”

คำถามของเขาน้ำเสียงเรียบง่ายแต่ทำเอาคนถูกถามถึงกับประหม่า ไคโรเหลือบตาจากจานผัดไทยมองสบตาคนตัวเล็กเล็กเหมือนรอฟังคำตอบ จากเธอ

“ยังไม่มีจริงจังค่ะ”

“แปลว่าอะไร?”

ริษามองสบตาเขา พร้อมกับเริ่มอธิบายต่อ “ก็มีคนมาจีบค่ะ แต่ก็คุยบ้างไม่คุยบ้าง”

ไคโรยิ้ม “สวยเลือกได้สินะ”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะแค่ยังไม่เจอที่ถูกใจ”

“แล้วแบบไหนล่ะ ที่จะถูกใจ”